ကောင်းကင်အဘွား အဖွဲ့အစည်း၊ သုတ်သင်ပြီ

ကူရှန်မြို့သည် ပထဝီဝင် အနေအထားအရ အလွန် ဝေးကွာသည်။ ဒီမြို့ထဲကိုဝင်ဖို့ ဟန်ကုံးတောင်ရဲ့ တောင်တန်းတွေကို ဖြတ်ကျော်ရမယ်။ တောင်တွေပေါ်မှာ နတ်ဆိုးတွေ အများကြီးရှိနေတော့ ခရီးက အန္တရာယ်များသည်။ လူအနည်းစု မဟုတ်ဘဲ တောင်တန်းတွေပေါ်မှာ နေထိုင်တဲ့ လူတွေကသာ ဒီကို လာတတ်ကြသည်။

ကျူကဲကျန်းဟာ နယ်ခြား ဖြစ်သည်။ သူ ကူရှန်မြို့ကို ရောက်တဲ့အခါ သူ့မျက်လုံးက တော်တော်များများကို သဘာဝအတိုင်း စွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။ လမ်းပေါ်၌ မြို့သူမြို့သားတို့သည်လည်း အလုပ်များကို ခေတ္တ ရပ်ကာ တောင်ပေါ်မှလာသော သူစိမ်းကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ကို သောက်​နေခဲ့ပေမယ့် သူ့မျက်လုံးတွေက ကျူကဲကျန်းသွားရာအတိုင်း ရွှေ့လျားသွား၏။ လမ်းပေါ်မှာ လူသုံးလေး ငါးယောက်လောက် ပေါက်ပြားတွေ ကိုင်ပြီး စကားစမြည် ပြောနေကြပေမယ့် သူတို့ခေါင်းတွေက ကျူကဲကျန်းနောက် ပါသွားကြသည်။

တံစက်မြိတ်အောက်မှာ ဖိနပ်ချုပ်တဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်လည်း ရှိသည်။ သူမလက်ထဲက အပ်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး ဆံပင်ဆီအနည်းငယ်ကို ယူလိမ်း​နေပေမယ့် သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက ကျူကဲကျန်းကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

ကျူကဲကျန်း ဂရုမစိုက်ပါ။ သူ့ခြေလှမ်းတွေက ထူးဆန်းလာပြီး စန်းယွမ်အဆောက်အအုံဆီကို လျှောက်သွားနေခဲ့သည်။ ကူရှန်မြို့သည် ရှေးခေတ်က ပေါ်ပေါက်ခဲ့သော ပညာရှိများကြောင့် ကျော်ကြားပါသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာက ဤမြို့ငယ်လေးတွင် ထက်မြက်သော လူတစ်ယောက်ရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ သူသည် အင်ပါယာ စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ပြီး ထိပ်တန်း ၃ နေရာ ရရှိခဲ့သည်။ သူသည် မဟာအတွင်းဝန်ရာထူးသို့ တိုးမြှင့်ခြင်းခံရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အနားယူပြီး ကူရှန်မြို့ကို ပြန်လာခဲ့ရာ အသက် ၉၈ နှစ်တွင် သဘာဝ အကြောင်းတရားများဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။

ထိုမြို့သည် သူ့ကြောင့် နာမည်ကြီးလာပြီး ကူရှန်မြို့ဟု အမည်ပြောင်းခဲ့သည်။ ထိုပါရမီရှင်၏ ယခင်နေထိုင်ရာ နေရာကို စန်းယွမ်အဆောက်အအုံဟု ခေါ်သည်။

စန်းယွမ်အဆောက်အအုံသည် ကြီးကြီးမားမား မဟုတ်သော်လည်း ခြောက်ဧက သို့မဟုတ် ခုနစ်ဧကခန့် ကျယ်ဝန်းသည်။ ဥယျာဉ်၊ ငါးကန်နှင့် ကျောက်ဆောင်များ ရှိသည်။ အိမ်များသည် မှင်ဖြင့် ဆေးကြောထားသော ရှုခင်းများနှင့်တူကာ အိမ်ကို ဆယ်အိမ်လောက်ပဲ ဆောက်ထား၏။ အများစုမှာ မျှော်စင်များ၊ စင်္ကြံများ၊ တံတားများနှင့် ပန်းခြံများက နေရာယူထားလေသည်။

လမ်းမများပေါ်က မြို့သူမြို့သားများသည်လည်း ကျူကဲကျန်း နောက်သို့ လိုက်လာကြပြီး အသီးသီး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဆိုးသွမ်းသော အကြည့်များက ပေါ်လွင်နေသည်။

လက်ဖက်ရည် သောက်သူသည် သောက်ပြီးနောက် လက်ဖက်ရွက်များကို သွန်ချကာ လက်ဖက်ရည်အိုး၏ ဆင်နှာမောင်းဆီသို့ လေတစ်ချက် မှုတ်လိုက်ရာ လက်ဖက်ရည်အိုးအတွင်း၌ ရေးထွင်းထားသော စိတ်ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်စေသော စာလုံးက ထွန်းတောက်သွားသည်။

ပေါက်ပြားကိုင်သော လယ်သမားသည် သူ၏လက်ဖဝါးကို လက်ကိုင်ပေါ် လှည့်လိုက်သည့်အခါ သစ်သားလက်ကိုင်ပေါ်၌ ရေးထားသော စာလုံးက တောက်ပသော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်ကာ လက်ကိုင်တစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားသည်။

ဖိနပ်ချုပ်တဲ့ အမျိုးသမီးက ချည်ကြိုးကို ကိုက်ပြီး လက်ထဲက အပ်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးတာနဲ့ အပ်က လွင့်ပျံသွားသည်။

ကျူကဲကျန်း လမ်းကြားတစ်ခုသို့ လျှောက်လာတိုင်း လူသုံးငါးယောက် အရိပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူ့နောက် လိုက်လာကြသည်။ သူတို့သည် လက်လှမ်းမှီသမျှ ဓားနှင့်လက်နက်များကို ထုတ်ယူကြသည်။ ဦးခေါင်းနောက်တွင် နတ်ကွန်းတစ်ခု ပျံထွက်သွားပြီး နတ်သန္ဓေသားလေးသည် သူ့လက်ထဲတွင် ဓားနှင့် မှော်စွမ်းအင် ထုတ်တော့မယ့် အမူအရာများဖြင့် ထိုင်နေပြီး ကျူကဲကျန်းရဲ့ နောက်ကျောကို အနီးကပ် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မင်္ဂလာပါ!"

ဖိနပ်ချုပ်တဲ့ အမျိုးသမီးက အသံပေးလာသည်။

"အရှေ့က သခင်ကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး အသက်ရှင်ခွင့်ရနိုင်မလား... ရှင် ကျွန်မတို့ကို ကုံကျိုး မြို့ကနေ ဒီကိုရောက်တဲ့အထိ စုံစမ်းလာနေတာ... ကျွန်မတို့အားလုံးကို မသတ်ပါနဲ့!"

ကျူကဲကျန်း နားပင်းတစ်ယောက်လို တိတ်တိတ်လေး ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

“တစ်ချိန်က ကောင်းကင်ကျောက်စိမ်း ဧကရာဇ်ဟာ ဟောက်ကျဲ ကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းအပျက်ပြခန်းမှာ ကောင်းကင်၊ လေနဲ့ မိုးကြိုး၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၊ နေ၊ လ၊ ကြယ်... ပျံသန်းနေတဲ့ နတ်ဘုရားတွေဟာ ဂါထာတွေကို ရွတ်ဆိုရင်း နတ်ဆိုးတွေကို ထိန်းချုပ်ခဲ့တယ်..."

လေသံက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်လာသည်။

လမ်းထောင့်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ငွေစက္ကူအချို့ လွင့်ပျံသွားပြီး ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားသည်။

"...မိုးကြိုးနတ်ဘုရားငါးပါးဟာ ဧကရာဇ်မင်းနဲအတူ မွေးဖွားလာခဲ့လေတယ်... သူတို့ကို ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးပြီး ကြယ်အားလုံးကို ချေမှုန်းနိုင်စေခဲ့တယ်...သူတို့မှာ ရက်စက်တဲ့ အရာရှိနဲ့ ညဥ့်သူရဲထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိတယ်... သူတို့တွေက ဦးခေါင်းခုနစ်လုံး၊ လက်ရုံးပေါင်းရာချီ၊ ရွှေနှုတ်ကြီး ရှိတယ်... ပေပေါင်းထောင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားပြီး သရဲတစ္ဆေနဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ဝါးမျိုနိုင်တယ်..."

သူ၏ ခြေလှမ်းများသည် တစ်ခါတစ်ရံ ရှည်လျားပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ကျဥ်းမြောင်းသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် ဘယ်ခြေဖြင့် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းပြီးနောက် ညာခြေဖြင့် လိုက်သွားသည်၊ သို့မဟုတ် ရှေ့သို့ မလှမ်းမီ သူ၏ ညာခြေဖြင့် ခေတ္တရပ်နေမည် ဖြစ်သည်။

ခြေဖဝါးအောက်မှာ ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခု ရှိနေသလိုပင်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ပလ္လင်ပေါ်တွင် မှော်ပညာ ခြေလှမ်းများဖြင့် လမ်းလျှောက်​မေကာ မှော်ဂါထာကို တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုနေသော မှော်ဆရာကြီး ဖြစ်သည်။ သူ့ကိုယ်သူ ကောင်းချီးပေးပြီး နတ်ဆိုးတွေကို အနိုင်ယူဖို့ လေနဲ့ မိုးကြိုးကို ဆင့်ခေါ်တော့မည်။

သူရွတ်ဆိုနေသည့် အရာမှာ လေမိုးကြိုးနတ်စည်းတံဆိပ် မှော်မန္တန် ဖြစ်ကာ သခင်လေးနဲ့ ချန်ရှီ ပေးထားတာပဲ ဖြစ်သည်။ ဤကျင့်စဥ်ကို မှော်မန္တန်၊ ကျွမ်းကျင်မှု၊ ခြေရာလက်ရာ နှင့် စာလုံးပေါင်းများ ခွဲခြားထားသည်။ ရွတ်ဆိုခြင်းနှင့် ကောင်းချီးပေးခြင်းရဲ့ တန်ခိုးက အတိုင်းအဆမရှိပေ။

သခင်ငယ်က သူ့အား ပေးခဲ့သော အရာသည် အပိုင်းအစ တစ်ခုဖြစ်ပြီး အများဆုံး အခြေတည်ဝိညာဥ် အထိသာ ကျင့်ကြံနိုင်သော်လည်း ချန်ရှီကသူ့ကို အနတ္တပြန်ခြင်းဘုံ အထိ ကျင့်​ကြံပေးနိုင်သည့် ကျင့်စဥ် အစုံအလင်ကို ပေးခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ချန်ရှီ တိတ်တိတ်လေး ရွတ်ဆိုခဲ့သော စွမ်းရည်များထက်တော့ မှော်စွမ်းအင် ကင်းမဲ့နေသေးသည်။

ကျူကဲကျန်းရဲ့ ရောင်ဝါဟာ တဖြည်းဖြည်း တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလာပြီး တစ်ချိန်တည်းတွင် လက်ချောင်းထိပ်၌ ဝိညာဉ်တစ်ခု ပျံတက်လာပြီး ဓားအသွင်ဖြင့် လက်ဖျားအထက်တွင် ပျံဝဲသွားသည်။

ဓားသည် သူ့ရင်ဘတ်ရှေ့၌ မျောနေကာ သူ့​​မျက်နှာသည် ဘုရား သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါတွေ လျှံထွက်စေသည်။

"... နိမိတ်ပုံက တန်ခိုးကြီးတယ်၊ မိုးခြိမ်းသံက ဒေါသကြီးတယ်၊ တန်ခိုးကြီးတယ်၊ နတ်ဆိုးတွေ... နတ်ဆိုးတွေ သေကုန်ပြီ၊ လျှပ်စီးလက်ပြီး ကြယ်တွေ ပျံကုန်ပြီ... ဗြဟ္မာကြီးကလည်း တန်ခိုးကြီးပေတယ် သတ္တိကလည်း ထက်မြက်တယ်...ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်ကို လိုက်နာပါစေ!"

မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီးတို့က သူ့ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ လျှပ်တပြက် ​ဖြာထွက်နေပြီး လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသည်။

သူ့နောက်ကျောဘက်တွင် မြို့သူမြို့သားများအသွင် ဆောင်ထားသော ကောင်းကင်အဘွား အဖွဲ့အစည်းက အဖွဲ့ဝင်များသည် ကျူကဲကျန်းဆီ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး မှော်ပညာ၊ စွမ်းအင်နဲ့ လက်နက်များကို တစ်ပြိုက်နက်တည်း ထုတ်သုံးလိုက်ကြသည်။

ဖိနပ်ချုပ်တဲ့ အမျိုးသမီးက သူမရဲ့ ရက်စက်တဲ့ မျက်နှာကို ပြသထားသည်။ သူမသည် ဆယ်လှမ်းကျော် အကွာအဝေးမှ ကျူကဲကျန်းရဲ့ ဦးခေါင်းကို ထိုးဖောက်ရန် သံမဏိအပ်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

"နင် ငါတို့ကို အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းမပေးရင် နင်လည်း အသက်ရှင်ဖို့ မေ့သွားနိုင်တယ်!"

ကျူကဲကျန်းရဲ့ စာလုံး ရေရွတ်မှုက ပြီးဆုံးသွားပြီ။ သူသည် ခြေကို တစ်ချက်ဆောင့်နင်းလိုက်သော် လေနှင့် မိုးခြိမ်းသံများက သူ့ခြေထောက်အောက်မှ ဖြာထွက်သွား၏။ သူ့ပုံသဏ္ဌာန်သည် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမျိုးသမီး၏နောက်တွင် ပေါ်လာသည်။ သူ့လက်ထဲက သေနတ်တုံးထိပ်က သံတူကြီးသဖွယ် အမျိုးသမီးရဲ့ ခေါင်းကို ထိသွားသည်။

လျှပ်တပြက်အတွင်း အမျိုးသမီးရဲ့ ခေါင်းက ပြုတ်ထွက်သွားသည်။

ကျူကဲကျန်းသည် လေနဲ့ မိုးခြိမ်းသံကို ထပ်နင်းလိုက်တဲ့အခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်လျင်မြန်သွားသည်။ ရန်သူများကို ဓားသဖွယ် ထိုးသတ်ရန်အတွက် သေနတ်အမြီးပိုင်းကို လွှဲခုတ်တာ သို့မဟုတ် ရှေ့ဆုံးကို သံတူအဖြစ် သုံးရင်း တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။

သူဟာ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျွမ်းကျင်မှုများစွာကို ရရှိခဲ့သည်။ သူသည် နှလုံးနှင့် အဆုတ်ကို ဓားဖြင့် တစ်ချက်တည်း ထိုးနိုင်သည်။ တခြားသူရဲ့ အိတ်ထဲမှ တစ်ခုခုကို အသာလေး မယူသွားသကဲ့သို့ ဦးခေါင်းခွံကိုလည်း အလွယ်တကူ ရိုက်ချိုးနိုင်သည်။

လက်ဖက်ရည်သောက်သူသည် ကျည်ဆန်ဖြင့် ထိုးဖောက် ခံလိုက်သောအခါတွင် လက်ဖက်ရည်အိုးကို မြှောက်ပြီး ကာလိုက်တာကြောင့် သူနဲ့ လက်ဖက်ရည်အိုးဟာ နံရံမှာ သံရိုက်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားသည်။ ပေါက်ပြားကိုင်တဲ့ လယ်သမားကလည်း ပေါက်ပြားကျိုးပြီး ခေါင်းကွဲသွား၏။ ဦးခေါင်းမှ ထွက်လာသော ဦးနှောက်များဖြင့် ဒူးထောက်လျက်သား လဲကျသွားသည်။

ကောင်းကင်အဘွား အဖွဲ့အစည်းမှ လူများစွာသည် လမ်းကြားမှ အော်ဟစ်သံများဖြင့် ပြေးထွက်လာကြ၏။ ကျူကဲကျန်းလည်း နဂါးခေါင်းနှင့် တူနှစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ဘုန်းကြီးတစ်ပါးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ကြည့်လိုက်တာနဲ့ တစ်ဖက်က မပျော်နိုင်တော့ပေ။ နောက်အခိုက်အတန့်တွင်တော့ ကျည်ဆန်က လျှပ်စီးလက်သလို ပြေးထွက်ကာ ဘုန်းကြီး၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်ခွဲပစ်သဖြင့် တူနှစ်ချောင်းက သူ့လက်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ကျူကဲကျန်းက လက်တစ်ဖက်စီတွင် တစ်ခုစီကို ဖမ်းကိုင်ထားပြီး နောက်ကျောအနောက်က သေနတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ တူခေါင်းသည် လက်သီးထက် အနည်းငယ်သာ သေးငယ်ကာ ကြေးနီစိုင်ဖြစ်ပြီး ရွှေဖရုံသီးပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ထွင်းထုထားသည်။

ရွှေဖရုံသီးကို ရှစ်ပိုင်းခွဲထားပြီး အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုစီကို သစ်ကြံပိုးခေါက်နှင့် ခွေးနက်သွေးများဖြင့် ထပ်ခါထပ်ခါ ခြေရာခံထားသည့် အဆောင်စာလုံး ပုံစံဖြင့် တံဆိပ်တပ်ထားသည်။ ပုံစံက နက်ရှိုင်းစွာ စိမ့်ဝင်နေတာမို့ အလွယ်တကူ ဖျောက်ဖျက်၍မရချေ။

သို့သော် ချီစွမ်းအင်နှင့် သွေးများကို နှိုးဆွပါက ချွန်ထက်သော တူပေါ်က စာလုံးပုံစံသည် တူခေါင်းပတ်လည် တစ်ပေခန့် လေထဲတွင် ထင်ဟပ်နေမည် ဖြစ်သည်။ ပြိုကျလာသောအခါ အလွန်လေးလံပြီး အလွန်တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းသော မိုးခြိမ်းသံနှင့်အတူ တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မည်။

ဤစာလုံးရဲ့ အသုံးဝင်ပုံဟာ ကောင်းကင်အဘွား အဖွဲ့အစည်းက လူများလက်ထဲတွင် တန်ခိုးအရှိဆုံး မဟုတ်သော်လည်း ကျူကဲကျန်းအတွက်က စိတ်ကျေနပ်မှု အရှိဆုံးနဲ့ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

သူသည် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် လျှောက်လာကာ လေနှင့် မိုးခြိမ်းသံကို နင်းလိုက်ကာ ကောင်းကင်အဘွား အဖွဲ့အစည်းရဲ့ လူအုပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ သူ၏ ရွှေဖရုံသီး တူနှစ်ချောင်းသည် အပေါ်မှအောက်သို့ ပျံဝဲကာ ဘယ်ညာ ဝေ့ယမ်းရင်း ခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်ကျောနှင့် လိင်အင်္ဂါများကို အောက်ခြေမှ ထိပ်ထိ ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့သည်။

ရှေ့က နှလုံးကို ထိပြီး နောက်ကျောမှ အဆုတ်ကို ဖောက်ထုတ်သည်။ ကျူကဲကျန်း ရပ်တန့်သွားသောအခါတွင် လူသေအလောင်းများ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေချေပြီ။

သူသည် စန်းယွမ်အဆောက်အအုံ၏ မြင့်မားသော တံခါးဆီသို့ ရောက်လာပြီးနောက် တံခါးနှစ်ပေါက်ကို ဖျက်စီးကာ ပစ်ချလိုက်သည်။ ကောင်းကင်အဘွား အဖွဲ့အစည်းက လက်ကျန် လူအယောက် ၃၀ကသာ ခန်းမဆောင်ဝင်းအတွင်း သပ်ရပ်စွာ စီတန်းထားကြသည်။ တချို့က သစ်ပင်တွေမှာ ပုန်းအောင်းပြီး တချို့က တံစက်မြိတ်မှာ တွဲချကာ တချို့က ခုံတန်းနောက်မှာ ပုန်းနေကြသည်။

ကျူကဲကျန်း အနည်းငယ်ပြုံးပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ တစ်ဆက်တည်း စန်းယွမ်အဆောက်အအုံမှာပါ အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

နာရီဝက်လောက်ကြာတော့ အရာအားလုံး ရပ်သွားလေ၏။

ထို့နောက် ဘိုးဘွားခန်းမဆီသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ခန်းမအတွင်းရှိ ကောင်းကင်အဘွား ရုပ်တုကို မျက်နှာမူလိုက်သည်။ ရုပ်တု အမွှေးတိုင်မှ စွမ်းအင်ကို အပြင်းအထန် စုပ်ယူနေကာ နတ်အသွင်သဏ္ဌာန် တင်းကျပ်လာစေရန် ကြိုးစားကာ အကြာကြီး အသက်ရှုသွင်းနေသည်။

"ဒန်!"

သူ့လက်ထဲက တူနှစ်ချောင်းကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ဘိုးဘွားခန်းမထဲကို ပြေးသွားသည်။ ခန်းမအနား မရောက်မီတွင် ဦးခေါင်းကြီးလောက် ကြီးမားသော မီးဖိုနှစ်အိုးက သူ့လက်ထဲမှာ ပေါ်လာပြီး ဘိုးဘွားခန်းမထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

မီးဖိုအိုးနှစ်လုံးမှာ အဆူးထူသော အသီးကဲ့သို့ အပြင်ဘက်တွင် အစိမ်းရောင် အဆူးများ ချွန်ထွက်နေသည်။ သေနတ်မှုန့် သုံးကီလိုဂရမ်ကို အထဲမှာ ထည့်ထားနိုင်၏။ ကြွေထည်၏ အတွင်းပိုင်းနှင့် အပြင်ဘက်နံရံများကို ပေါက်ကွဲအား အလွန်ပြင်းထန်စေသည့် ယန်ကိုးစင်း မိုးကြိုးနဲ့ မီးအဆောင်လက်ဖွဲ့ စာလုံးများကို ရေးထည့်ထားသည်။

ကျူကဲကျန်းဟာ ၎င်းတို့ကို သူ့နောက်ကျောက အထုပ်ထဲတွင် ဝှက်ထားတတ်သည်။ ဘိုးဘွားခန်းမကို ဝင်တိုက်ပြီး ချက်ချင်း နောက်ပြန် ပြေးသွားသည်။ သူသည် လက်ထဲက ကျည်ဆန်ကို နှစ်ချက် ပစ်ခတ်ခဲ့ရာ မီးဖိုနှစ်ခုကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။

"မင်း အသေမလှစေရဘူး!"

ကောင်းကင်အဘွားရဲ့ အသွင်အပြင်သည် ထင်ရှားလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ ၎င်းက အဘွားကြီးမျက်နှာနှင့် ကြီးမားသော ဦးခေါင်းဖြစ်၏။ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ပြီး အော်နေစဥ် မီးအိုးက ပါးစပ်ထဲပြေးဝင်ကာ ပေါက်ကွဲသွား​လေသည်။ ဘိုးဘွားခန်းမ တစ်ခုလုံး မိုးခြိမ်းသံနှင့် မီးလျှံများကြောင့် ရုတ်တရက် လောင်ကျွမ်းသွားသည်။ ထူးကဲသော စွမ်းအားများအားလုံး ကွဲကြေသွားပြီးနောက် ဘိုးဘွားခန်းမကြီး ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့သည်။

ကျူကဲကျန်းလည်း လှည့်၍ စာရင်းစာအုပ်များကို ရှာဖွေရန် အခြားအခန်းများဆီသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ မကြာမီ သူသည် ကောင်းကင်အဘွား အဖွဲ့အစည်းရဲ့ မှတ်တမ်းများကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။ သူသည် စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များကို ရွှေ့ကာ ကျည်တောက်ကို ချွတ်ပြီး စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ နွေဦးလက်ဖက်ရည် တစ်အိုးကို ရေကျိုချက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူအတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်လုပ်သည်။ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း မှတ်တမ်းတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည်တစ်အိုး သောက်ပြီးတာနဲ့ သူ့မျက်နှာက မည်းမှောင်လာကာ စာရင်းစာအုပ်ကိုပါ လွှင့်ပစ်လိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် စာအုပ်ကို သူ့လက်ထဲ ပြန်ထည့်ကာ ကျည်​တောက်ကို ကိုင်ကာ သေနတ်အိတ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

"ချန်ရှီ ပြောတာ မှန်တယ်... ကောင်းကင်အဘွား အဖွဲ့အစည်းကို ကုံကျိုးရဲ့ ရှမိသားစုက ပိုင်တယ်.... ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ ရှမိသားစုကို ဂုဏ်ပြုပြီး ဘေးကင်းစေဖို့ ပိုက်ဆံသုံးတာတဲ့"

သူက စန်းယွမ်အဆောက်အအုံ အပြင်သို့ လမ်းလျှောက်သွားရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်အဘွား အဖွဲ့အစည်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ သခင်လေး ရှိတယ်... နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ကောင်းကင်အဘွား အဖွဲ့အစည်း၊ ပျော်ရွှင်သစ်တော ဒါမှမဟုတ် ယန်းကျစ်လမ်းကြားက ငွေတွေအကုန် သခင်လေးရဲ့ အိတ်ထဲကို စီးသွားလိမ့်မယ်.."

သူသည် ညစ်ညမ်းသော လေကို ရှုရှိုက်လိုက်သည်။

သခင်လေးရဲ့ သေးငယ်သော ကျေးဇူးကြောင့် သူမျက်စိကွယ်သွားခဲ့ပြီး ယွိတူးက သမိုင်းပညာရှင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် သခင်ငယ်၏ ဥစ္စာကြောင့် မျက်ကွယ်ပြုခဲ့သည်။ ဤမျှကြီးမားသော အမှောင်စွမ်းအားကို သူ အမှန်တကယ် ခိုလှုံနေမိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ကူရှန်မြို့ရဲ့ လမ်းတွေဆီကို ရောက်လာတော့ မြို့သူမြို့သားများက သူ့ကို ထိတ်လန့်နေကြ၏။ သူတို့သည် သက်ဆိုင်ရာ ခြံများထဲ ပြေးဝင် ပုန်းအောင်းပြီး သူ့ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်​နေကြသည်။ ကျူကဲကျန်း ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းပြီး လမ်းရှည်ကြီးပေါ် တစ်ယောက်တည်း လျှောက်ထွက်သွားသည်။

သူ့စိတ်တွေ လေးလံလာသည်။ သခင်လေးရဲ့ စွမ်းအားသည် အလွန်ကြီးမားသဖြင့် ဖိအားများ သိသိသာသာ တိုးလာသဖွယ် ခံစား​နေရသည်။ သခင်လေး ဆိုတာ လူတစ်ဦးကို ကိုယ်စားမပြုဘဲ အလွန်ကြီးမားသော အာဏာတစ်ခု၊ မရေမတွက်နိုင်သော သခင်များနှင့် နေရာအနှံ့မှ ဂုဏ်သရေရှိ ဂိုဏ်းခွဲများ ပါဝင်ပါသည်။

ဒီအပင်ကို နှိမ့်ချဖို့ သူ ဘာလုပ်ရမလဲ။

ကျူကဲကျန်း နဲ့ လူသတ်သမား ချန်ရှီက ဒီကောင်တွေနဲ့ ယှဉ်နိုင်ပါ့မလား။

လက်မောင်း နှစ်ဖက်လေးနဲ့ ရထားလုံးတစ်စီးကို ရပ်တန့်ဖို့ ကြိုးစားရင် အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်ပြီး အပြတ်အသတ်ခံရမှာပါပဲ။

"အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကိုက်ခံရမှာကို မကြောက်ပါဘူး... ငါ့ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ဒီကမ္ဘာမှာ ထားခဲ့ချင်တယ်... သခင်လေးရဲ့ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်နဲ့ နည်းဗျူဟာတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးမြတ်နေပါစေ ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ မကောင်းမှု မလုပ်နိုင်ဘူး!"

သူသည် ချန်ရှီနှင့် မတွေ့ဆုံမီ အနားယူရန် စီစဉ်ထားတာကြောင့် ကုံကျိုးမြို့သို့ ပြန်သွားခဲ့လေရာ ရင်းနှီးသော အသွင်အပြင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"လူပန်ဂိုဏ်းချုပ် စီးထူဝမ်း? သူဘာလို့ ကုံကျိုးမှာ နေနေတာလဲ"

ကျူကဲကျန်းသည် စီးထူဝမ်းကို ကောင်းကောင်း သိတာကြောင့် ရှေ့သို့ တိုးသွားခဲ့သည်။ စီးထူဝမ်းကလည်း သူ့ကိုတွေ့တော့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"သမိုင်းပညာရှင်က သခင်ငယ်လေးကိုယ်စား ကျုပ်ကို တရားစီရင်ဖို့ ရောက်လာတာလား?"

ကျူကဲကျန်းက ရယ်ပြီး :"ဘာလို့ ဒီလိုပြောတာလဲဗျာ"

စီးထူဝမ်းလည်း သက်ပြင်းချပြီး သခင်ငယ်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့ အကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။

"ယွိတူးက အဖြစ်အပျက်ကို ရှောင်ပြီး တောင်နီခန်းမက ခန်းမသခင်ယွိဆီမှာ လမ်းညွှန်မှုကို ရယူဖို့ ကျုပ်က ဒီကို လာခဲ့တာ..."

ကျူကဲကျန်း: "ဆရာကြီး ယွိထျန်းချန် အကြောင်းကို ကြားဖူးနေတာ ကြာပါပြီ သူက တာဝန်သိတတ် သူတစ်ယောက်ပါ.... ကျနော်လည်း သူ့ကိုတွေ့ဖို့ အတူလိုက်ခဲ့မယ်"

သူတို့နှစ်ဦးသည် တောင်နီခန်းမသို့ ရောက်လာပြီး ခန်းမသခင် ယွိထျန်းချန်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ယွိထျန်းချန်က နတ်ပြောင်းလဲခြင်း နယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ် သခင်ဖြစ်နေတာ မြင်လိုက်ရတော့ နှစ်ယောက်သား အလွန်အထင်ကြီးသွားခဲ့သည်။

စီးထူဝမ်း : "သမိုင်းပညာရှင်နဲ့ ခန်းမသခင်ယွိကလည်း ဘုရင်ကျန်းရဲ့ လူတွေဆိုတော့ ကောင်းကင်နန်းတော်မှာ ခင်ဗျားတို့ ရာထူးကဘာလဲ"

ကျူကဲကျန်းခမျာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူ့နှလုံးသားက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း သူ့ဘာသာ ပြန်တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ သူသိချင်တဲ့ အချက်အလက်တွေ ရလာ၏။

ယွိထျန်းချန်ကတော့ ထိုမျှလောက် အတွေးများစွာမရှိခဲ့။

"ကောင်းကင်နန်းတော် ဆိုတာ ဘာလဲ​တော့ မသိဘူး... ချန်ရှီက ငါတို့ အဆောင်ဆွဲဆရာ အဖွဲ့ရဲ့ အမည်ခံနည်းပြဖြစ်ပြီး လစဉ် လစာငွေငါးဆယ် ရတယ်...သူက ကောင်းကင်နန်းတော် လို့ခေါ်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့တာလား"

စီးထူဝမ်းလည်း ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူ့ကိုယ်သူ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပါးရိုက်ပြီး စကားအလွန်အကျွံ ပြောမိသည့်အတွက် အပြစ်တင်ချင်လာသည်။

သို့သော် ယွိထျန်းချန်က ပြုံးပြီး ဆက်ပြောလာသည်။

"ဒါဆို ငါလည်း ကောင်းကင်နန်းတော်ထဲကို ဝင်ချင်တယ်... အစ်ကိုကျူးကဲရော ဘယ်လိုလဲ"

ကျူကဲကျန်း: "ဒီကောင်းကင်နန်းတော်က လေးနက်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုပုံမပေါ်ပါဘူး... တရားရုံးက ဂိုဏ်းဂဏစွဲဝါဒကို အရမ်း သတိထားနေတာ... ဂိုဏ်းတွေနဲ့ ဂိုဏ်းခွဲအားလုံးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချေမှုန်းပစ်လိမ့်မယ်... ဒီကိစ္စကို ထပ်မပြောနဲ့တော့"

သူက စီးထူဝမ်းကို ကြည့်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ခေါင်းဖြတ်ခံရမယ့် လုပ်ငန်းပဲ... ပြည်နယ် ၅၀ မှာ သုံးထောင်ကျော် ရှိတယ်... အားလုံးက ခေါင်းဖြတ်ခံရဖို့ တန်းစီနေကြတာ လူပန်ဂိုဏ်းမှာ ညီအစ်ကို တစ်သောင်းကျော်ရှိတယ်။ ခရိုင်တစ်ခုစီမှာ လူငါးယောက်ကို ခေါင်းဖြတ်မယ်ဆိုရင် တစ်နာရီအတွင်း ခေါင်းဖြတ်အသတ်ခံရနိုင်ပြီး သွေးချောင်း တစ်ရာကျော်ကို စီးသွားနိုင်တယ်..."

စီးထူဝမ်းလည်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ကောင်းကင်နန်းတော် အကြောင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ တစ်လုံးတစ်ပါဒမှ ထုတ်မပြောဖို့ စိတ်ထဲ မှတ်ထားလိုက်သည်။

ကျူကဲကျန်းက စီးထူဝမ်းကို ခြိမ်းခြောက်ပြီးနောက် ဆက်မပြောတော့ပေ။

စီးထူဝမ်း စိတ်ထဲမှ: "ကောင်းကင်နန်း​တော်မှာ လူဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ မသိဘူး... ဒါပေမယ့် ချန်ရှီက သူ့ကိုယ်သူ ဘုရင်အစစ်လို့ ခေါ်တယ် အဲဒါက သူ့မှာ ရည်မှန်းချက် ကြီးကြီးမားမား ရှိတယ်ဆိုတာ ပြသနေတာပဲ... လူတစ်ယောက်ရဲ့အသက်က အနှစ်တစ်ရာပဲ ရှိတယ်။ သူ့မှာ ရည်မှန်းချက် ကြီးကြီးမားမားမရှိရင် ပုပ်နေတဲ့သစ်သားနဲ့ ဘာကွာတော့မှာလဲ"

သူက ယွိထျန်းချင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး "ငါစောစော ဝင်ထားရမယ်" လို့ တွေးလိုက်သည်။

ယွိထျန်းချန်က ဒီလို အစီအစဉ်တွေ မရှိပါဘူး။ သူသည် ချန်ရှီနဲ့ တွေ့သောအခါ ကောင်းကင်ဘုံတရားရုံးက ဘာလုပ်သလဲဟုသာ မေးချင်သည်။ လူသုံးယောက်မှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ကိုယ်စီ ရှိနေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆရာတစ်ဦးသည် ကမန်းကတန်း ရောက်လာပြီး ဆိုလာ၏။

"ခန်းမသခင်... ဆရာချန် ပင်မခန်းမကြီးကို ပြန်ရောက်လာပြီ!"

ဒီစကားကြားတော့ သုံးယောက်သား အမြန်ထပြီး အပြင်ကို ထွက်သွားကြသည်။

အပြင်သို့ ထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် တောင်နီမယ်မယ်ရဲ့ ရယ်မောသံများနှင့် ရောနှောနေသော ချန်ရှီနဲ့ ကြိုးကြာကလေးငယ်တို့၏ အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူတို့သုံးယောက်သည် တောင်နီမယ်မယ်နှင့် စကားစမြည် ပြောနေသော ချန်ရှီကို အမြန်တွေ့လိုတာကြောင့် အပြေးတစ်ပိုင်းနဲ့ ရောက်လာခဲ့ရာ ချန်ရှီကလည်း သူတို့သုံးယောက်ကို မြင်တော့ မတ်တပ်ရပ်ပြီး နှုတ်ဆက်လေသည်။

"အစ်ကိုကျူကဲ... ဂိုဏ်းချုပ်စီးထူ... ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ"

စီးထူဝမ်းက ပြုံးပြီး "ငါရောက်ပြီးတာနဲ့ မင်းရောက်လာမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး... ဝမ်းတွေတောင် မပူသေးဘူး"

ကျူကဲကျန်း: "ငါက မျိုးနွယ်စုကို သုတ်သင်ဖို့ ကောင်းကင်အဘွား အဖွဲ့အစည်းကို သွားလိုက်တာ! အဲဒီကနေ သခင်ငယ်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအစစ်အမှန်ပဲဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်... ဂိုဏ်းချုပ်စီးကလည်း ဒီမှာတွေ့ရမယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး"

အားလုံး ထိုင်လိုက်ကြစဥ် ချန်ရှီက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျနော့်ရဲ့ ရာဇ၀တ်မှုတွေက ထင်ရှားသွားပြီ... သခင်ငယ်ရဲ့ လက်အောက်က သခင်တွေက လိုက်ဖမ်းနေတာနဲ့ ဒီကို တလမ်းလုံး ထွက်ပြေးလာရတာ.."

ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ယွိထျန်းချန်ရဲ့ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားလေသည်။ သူရုတ်တရက် ထရပ်ကာ ထွက်သွား၏။

"အဝေးက သူငယ်ချင်းတွေ လာတာဆိုတော့ အရင်သတ်ပြီး နောက်မှ သင်္ဂြိုလ်ကြတာပေါ့... ဘယ်သူပဲဖြစ်ပါစေ ကုံကျိုးကိုရောက်ရင် မြွေတွေ အင်းဆက်ပိုးကောင်တွေလို ရစ်ပတ်နေလိမ့်မယ်... နံ့သာသခင်လုနဲ့ နံ့သာသခင်ရှောင်းတို့ကို အကူအညီ တောင်းပါတယ်!"

ကျူကဲကျန်းနဲ့ စီးထူဝမ်းတို့ကလည်း သူ့နောက်မှလိုက်သွားကြသည်။ စီးထူဝမ်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ပြောလေ၏။

"ကုံကျိုးက အကိုဖြစ်သူက တကယ့်ကို သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပဲ!"

ကျူကဲကျန်းရဲ့ နှလုံးကလည်း ခုန်ပေါက်နေသည်။

"ဘုရင်ကျန်းက ကုံကျိုးမှာ ဒီလောက် သြဇာကြီးနေသေးမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့မိဘူး... ကောင်းကင်နန်းတော်ထဲကို အမြန်ဆုံး ဝင်ရတော့မယ်!"

တောင်နီခန်းမ၏ ပင်မခန်းမ အပြင်ဘက်တွင်တော့ ချင်းယန်သည် ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်လျက် ခန်းမကြီးထဲမှ ပြေးထွက်လာသော တောင်နီခန်းမရဲ့ သခင်များကို ကြည့်နေသည်။ သူက ခေါင်းလှည့်ပြီး သူ့နောက်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကိုပြောတယ်

"အဘွားကြီး... ငါတို့လုပ်စရာ မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်တယ်!"

အဖွားရှားနှင့် မုတ်ဆိတ်မွေး ဟူရှောင်လျောင်သည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ရှောက်သီးများ စားနေ၏။ အဖွားရှားက အနည်းငယ်စိုးရိမ်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလေသည်။

"တစ်ဆယ်လေးရဲ့ နောက်ကို လိုက်နေရင် အနောက်နွားရှင်းကျိုးနဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို နေ့တိုင်း ကယ်တင်နိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ ဒါပေမယ့် ဒီကောင်လေးမှာ သူငယ်ချင်းဆိုးတွေ ပိုများလာမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး အရေးယူဖို့ အခွင့်မသာဘူး... သူငယ်ချင်းဆိုးတွေ ဆိုတာ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ ချင်းယန် မင်းဘာလို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလဲ..."

သူမ ခါးကိုဆန့်ပြီး ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အနားယူဖို့ ချန်ယန်တောင်ကို ပြန်ကြရအောင်... ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ပြန်ပြီး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နားကြမယ်!"

ဟူရှောင်လျောင် : "အဘွား.... အဘိုးကြီးချန်က တစ်ဆယ်လေးရဲ့ နှလုံးသားထဲက နတ်ဆိုးကို သူ့အသိစိတ်ထဲက ဖယ်ပေးစေချင်တယ်... ငါတို့က တစ်ဆယ်လေးရဲ့ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ဖို့ပဲလိုတာ... အခု လုံခြုံသွားပြီ ဒါပေမယ့် သူ့အသိစိတ်ထဲမှာရှိတဲ့ နတ်ဆိုးတွေကို ဘယ်လိုဖယ်ရှားမလဲ.. နတ်ဆိုးတစ်ရာကျော် ရှိသေးတယ်နော်"

"မှန်တယ်"

ချင်းယန်က အရသာရှိတဲ့ ဘီစကစ်တစ်ဖဲ့ကို ကောက်ယူပြီး ထောက်ခံလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီးချန်က ငါတို့ ဘာမှ မလုပ်ဘူးဆိုတာ သိရင် ဒေါသထွက်မှာ သေချာတယ် ငါတို့ကို ဂရုစိုက်ပေးဖို့တောင် ပြန်လာနိုင်တယ်!"

အဖွားရှားက သူတို့ကို မျက်လုံးပြူးပြလိုက်သည်။

"နတ်ဆိုးကို ငါတို့က ဘယ်လို သွားဖယ်ကြမှာလဲ...ဟူရှောင်လျောင်... နင် အဲ့နတ်ဆိုးကို ဖယ်ရှားဖို့ လာတာလား ဒါမှမဟုတ် ချင်းယန် နင်ကရော နတ်ဆိုးကို ဖယ်ရှားဖို့ လာတာလား.. ဘယ်သူပဲ ဝင်ဝင် သေသွားလိမ့်မယ်"

သူမသည် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြိမ်းမောင်းမေသော်လည်း သူမလည်း စိတ်ပူနေတာကြောင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"တစ်ဆယ်လေးရဲ့ အသိစိတ်ထဲက နတ်ဆိုးတစ်ရာကျော်က အနှေးနဲ့အမြန်ဆိုသလို ကြီးကြီးမားမား အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို လုပ်လာလာလိမ့်မယ်... ဦးနှောက်တွေကို ဖောက်ထွက်လာရင် ဘယ်လိုအဆုံးသတ်မလဲ မသိဘူး... စကားမစပ် သခင်ငယ်လေးအကြောင်း နင်တို့ ဘယ်လောက်သိလဲ"