နန်းနန်းရဲ့ မူလအစ

"အဘိုးက ဝူကျူ ပါးစပ်ဆိုးတာကို မကြိုက်​လောက်ဘူး ထင်တယ်.... အဘိုးအတွက် အဖွားဝူကျူကို မီးမရှို့တာပဲ ပိုကောင်းပါတယ်"

သူအိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဟူဖေးဖေးက စားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းလျာများကို တည်ခင်းပြီးလေပြီ။ အားလုံးက တူကိုင်ဖို့ လက်လှမ်းလိုက်ပေမယ့် ဟူဖေးဖေးက ဒါကို မြင်တော့ သူ့လက်နောက်ကို ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"လက်သွားဆေးကြ....နင်လည်း လက်ဆေး! ပြီးတော့ နင်ရော!"

ချန်ရှီသည် နန်းနန်းနဲ့ ဟေးကော်တို့ကို နာခံမှုရှိရှိ လက်ဆေးရန် ခေါ်သွားပြီးနောက် လှည့်ကြည့်ကာ

"ဒီနေ့ နေ့လည်ခင်းကျရင် နန်းနန်းကို အဘွားရှားနဲ့ တခြားသူတွေဆီ အလည်အပတ် ခေါ်သွား​ပေးရမယ်... ဒါမှ ကလေးမ ပြေးလာတဲ့အခါ တောင်ပေါ်က ဝိညာဉ်တွေလည်း သိနိုင်မှာပါ"

သူက ဟူဖေးဖေးဘက်ကိုလည်း လှမ်းအော်လိုက်သေးသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး အမွှေးတိုင် များများ ပြင်ဆင်ထားပေးပါဦး!"

"နားလည်ပြီ!"

နေ့ခင်းဘက်တွင်တော့ ချန်ရှီသည် နန်းနန်းကို အပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်ကာ ကန့်ညောင်နဲ့ ကျူးရှို့ချိုင်ကို ဦးစွာ ကန်တော့ခိုင်းသည်။ ထို့နောက် အဘိုးဖြစ်သူ၏ သင်္ချိုင်းသို့ သွားရောက် ဂါရဝပြုကြပြီး အဖိုးဖြစ်သူအတွက် ငယ်ရွယ်နုပျိုသော အမျိုးသမီး စက္ကူရုပ်များကို မီးရှို့ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ဆန်းကြယ်ဝိညာဥ် ​တောင်သို့ ရောက်လာခဲ့ပြီး မြွေကြီးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မြွေကြီးက နန်းနန်းကို မှုန်ကုပ်ကုပ်နဲ့ စိုက်ကြည့်နေ၏။ အချိန်အတော် အတန်ကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ခေါင်းယမ်းလေသည်။

"ငါ သူ့ရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို မပြောနိုင်ဘူး"

ချန်ရှီ နန်းနန်းကို မြွေကြီးအား အမွှေးတိုင် မီးရှို့ပူဇော်ခိုင်းလိုက်သည်။ နန်းနန်းသည် အမွှေးတိုင်ကိုကိုင်ကာ မြွေကြီးအား ဦးညွှတ်လိုက်စဥ် မြွေကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။

နန်းနန်း အမွှေးတိုင်ကို အမွှေးတိုင်မီးဖိုထဲ ထည့်လိုက်တဲ့အခါ မြွေကြီးက မေးလိုက်သည်။

"တစ်ဆယ်လေး... မင်း အဘွားကျွမ်းကို သွားတွေ့မှာလား?"

ချန်ရှီ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

မြွေကြီး :"အဖွားကျွမ်းကိုတွေ့ရင် ဦးညွှတ်ဖို့ မလိုဘူး.. နံ့သာတစ်ချောင်းပဲ ပူဇော်... တစ်ချောင်းထက် မပိုစေနဲ့"

ချန်ရှီလည်း အံ့သြသွားခဲ့သည်။ သူတို့ထွက်သွားပြီးတာနဲ့ မြွေကြီးရဲ့ ပါးစပ်ထောင့်က သွေးတွေစီးကျလာပြီး အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ နတ်ဘုရားသဏ္ဌာန် ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူ့အသွင်အပြင်မှာ အနက်ရောင်ဝတ် လူငယ်တစ်ယောက်၏ အသွင်အပြင် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ရိုက်ခတ်ခံရကာ လွင့်မျောနေပြီး ပြိုကျ​တော့မည့် လက္ခဏာများပင် ပြသနေသည်။

"သူမရဲ့ ကိုးကွယ်မှုက ငါ့ရဲ့နတ်ရုပ်တုကို ချိုးဖျက်လုနီးပါးပဲ... ငါ့​ရဲ့ မှော်အစွမ်းက မသေးပေမယ့် မခံနိုင်ပါဘူး... အဖွားကျွမ်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အားနည်းတယ်.. သူမ မခံနိုင်လောက်ဘူး..."

အနက်ရောင် အဝတ်အစား ဝတ်ထားသည့် လူငယ်သည် အမွှေးတိုင်မီးဖိုသို့ အမြန်သွားပြီး အမွှေးတိုင်ကို လေနဲ့မှုတ်လိုက်သည်။ အမွှေးတိုင်က အလွန်လျင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းပြီး မကြာမီ ပြာဖြစ်သွားသည်။

သူ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ သိချင်လာသည်။

"ကံကောင်းလို့ ငါ့မှာ သက်တမ်းရှည်တဲ့ ကျင့်ကြံမှုရှိနေတာ... ဒီနံ့သာတိုင်မှာပါတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့တယ်... တစ်ဆယ်လေး ဘယ်သူနဲ့များ ပြန်လာတာလဲ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တန်ခိုးကြီးရတာလဲ"

ချန်ရှီ နန်းနန်းကို အဘွားကျွမ်းရဲ့ နေရာကို ခေါ်လာကာ အမွှေးတိုင်တစ်ချောင်းကို မီးရှို့ပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုက်သည်။ နန်းနန်း ဦးညွှတ်တော့မယ့် အချိန်မှာပဲ ချန်ရှီ သူမကို ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။

"ဆန်းကြယ်တောင်ကြီးက မင်းကို ဦးမညွှတ်ခိုင်းဘူး... အမွှေးတိုင်ကိုပဲ တိုက်ရိုက် ပူဇော်လိုက်..."

နန်းနန်းသည် အမွှေးတိုင်များကို အဘွားကျွမ်းရဲ့ အမွှေးတိုင်မီးဖိုထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"​အလိမ္မာလေး...လိမ္မာတဲ့ ​ကောင်​​မလေးပဲ...."

အမွှေးတိုင်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် အဘွားကျွမ်း၏ မျက်လုံးများ၊ နား၊ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့သည် သွေးယိုစီးကာ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်လာသည်။ သို့သော် သူမက ပြုံးပြီးပြောလိုက်သေး၏။

"အဘွား နည်းနည်းစိတ်တိုနေတော့ မင်းတို့ကို နေခွင့်မပေး​တော့ဘူး"

အဖွားကျွမ်း နေမကောင်း ဖြစ်နေတာကို မြင်တော့ ချန်ရှီလည်း စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်သည်။

"အဖွား အဆင်ပြေရဲ့လား"

"ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး.. ငါ့ရင်ထဲမှာ တစ်သက်လုံး ကျန်နေပါသေးတယ် ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာက တိမ်မြုပ်နေပြီး ခိုင်ခံ့တဲ့ အာဟာရကို မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်နေလို့ပါ"

အဖွားကျွမ်းရဲ့ သွေးများသည် ထွက်ပေါက် ခုနစ်ပေါက်မှ ပို၍ပင် စီးဆင်းလာ​တော့သည်။

"မင်းတို့သွားကြ.... စမ်းချောင်းမိန်းကလေးနဲ့ ကော်ကော်တို့ကို သွားတွေ့ကြ... ဒါပေမယ့် နံ့သာပေါင်းကို မီးမရှို့ကြနဲ့ ရှိခိုးမနေနဲ့... သူတို့မှာ ကောင်းချီးတွေ လုံလုံလောက်လောက် မရှိဘူး သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက တိမ်မြုပ်နေသေးတယ်... သူတို့ရဲ့ သက်တမ်း တိုသွားလိမ့်မယ်"

ချန်ရှီ အံ့သြသွားပြီး နန်းနန်းကို စမ်းချောင်းမိန်းကလေးနဲ့ ကော်ကော်တို့ကိုရှာရန် ခေါ်သွားခဲ့သည်။ နန်းနန်းသည် သူတို့နဲ့အတူ နေ့ခင်းအထိ ဆော့ကစားရင်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ဖြင့် ပြေးလွှား​နေခဲ့သည်။ မှောင်စပြုလာသည်နှင့်အမျှ ချန်ရှီသည် နန်းနန်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကျားများအတွက် အမွှေးတိုင်တစ်ချောင်းကို မီးရှို့​စေခဲ့သည်။

တောင်တန်းအရှင်နဲ့ ကျားတို့ နှစ်ယောက်လုံးမှာ အိပ်မောကျနေကြရာ ရုတ်တရက် အမွှေးတိုင်အနံ့ကြောင့် လန့်နိုးလာကြလေသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

တောင်တန်းအရှင်က နန်းနန်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တော့ အံ့သြပြီး စိတ်လာ်း ရှုပ်သွားသည်။ အမွှေးတိုင်တစ်ချောင်း ပြန်ပေးကာ ထွက်ခွာမသွားမီ ကျားက လိုက်လာပြီး နံ့သာတစ်ချောင်း ပြန်ပေးလေ၏။

"တောင်တန်းအရှင် နန်းနန်းရဲ့ ဇစ်မြစ်ကိုသိလား"

တောင်တန်းအရှင်: "သူမမှာ ကောင်းကင်ပြာကြီးကို ဖုံးလွှမ်းထားသလိုပဲ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ကောင်းချီးတွေနဲ့ တန်ခိုးကြီးတယ်... သူက ငါ့ထက် အားမနည်းဘူး... ပိုတောင် အားကောင်းနေသေးတယ်... သူ့အမွှေးတိုင်ကို အချည်းနှီး လက်မခံဝံ့ဘူး အဲဒါကြောင့် ပြန်ပေးလိုက်တာ!"

ချန်ရှီ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်။

"နန်းနန်းက နတ်ဆိုးပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

တောင်တန်းအရှင်က ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားလေသည်။

"နတ်ဘုရားနဲ့ နတ်ဆိုးတွေ အကုန်လုံးက လူတွေက ဆုံးဖြတ်တာ... မင်းအဲ့လိုလည်း ပြောလို့ရတယ်"

ချန်ရှီ သူဘာကိုဆိုလိုသလဲ နားမလည်လိုက်။ တောင်တန်းအရှင်နဲ့ ကျားဝါတို့သည် နန်းနန်းရဲ့ အမွှေးနံ့သာကို စုပ်ယူပြီးနောက် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ဆက်လက် အိပ်စက်သွားခဲ့ကြသည်။ ချန်ရှီလည်း နန်းနန်းကို တောင်တန်းအရှင် ဘုံကျောင်းထဲက ခေါ်ထုတ်လာ၏။ လက ကောင်းကင်အထက်တွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး ကမ္ဘာမြေကို ငြိမ်သက်စွာ ငေးကြည့်နေသည်။

ချန်ရှီ ယခုရက်ပိုင်း အိမ်နှင့် ဝေးကွာနေသဖြင့် ချန်ယန်တောင်တွင် နတ်ဆိုးများစွာ ပေါ်လာခဲ့သည်။ မျောနေသော ဦးခေါင်းခွံများစွာသည် ကောင်းကင်တွင် လွင့်မျောနေပြီး ရံဖန်ရံခါ ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောကာ ရှည်လျားပြီး နီမြန်းသောလျှာများကို ကောင်းကင်မှ ချိတ်ဆွဲရင်း လူအနည်းငယ်ကို အပျော်သဘောဖြင့် ထောင်ချောက်ဆင်ရန် အသင့်ပြင်ထားကြသည်။

ချန်ရှီက နန်နန်အတွက် အမွှေးတိုင်တစ်ချောင်းကို မီးညှိပြီး “သူတို့ကို ဦးညွှတ်လိုက်” လို့ ပြောလိုက်ရာ နန်းနန်းက မတုံ့ဆိုင်းဘဲ လက်နှစ်ဘက်၌ အမွှေးတိုင်ကိုကိုင်ကာ မျောနေသော ဦးခေါင်းခွံတစ်ခုအား ဦးညွှတ်လိုက်​လေသည်။

“ဝုန်း!”

လွင့်မျောနေသော ဦးခေါင်းခွံက ပေါက်ကွဲပြီး အမှုန့်ဖြစ်သွားသည်။

နန်းနန်း အံ့အားသင့်သွားကာ တ​ခြားကလေးတွေလို ပျော်ရွှင်သွားလေရာ အခြားရေပေါ်နေသော ဦးခေါင်းခွံကိုလည်း ဦးညွှတ်ခိလိုက်သည်။ နောက်ထပ် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုဦးခေါင်းခွံလည်း ပေါက်ကွဲသွားသည်။

"ပျော်စရာကြီ!"

နန်းနန်းက လက်ထဲမှာ အမွှေးတိုင်တွေကိုင်ပြီး လမ်းလျှောက်ပြီး ရှိခိုးနေတော့သည်။ ကောင်းကင်မှာ လွင့်မျောနေတဲ့ ဦးခေါင်းခွံတွေဟာလည်း ညကောင်းကင်အောက်မှာ မီးရှူးမီးပန်းတွေလို တောက်ပနေ၏။ သူမက ပျော်နေပေမယ့် ချန်ရှီမှာ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း လေးလေးနက်နက် တွေးလိုက်မိသည်။

ကလေးမလေးက အဖက်ဖက်မှာ ကောင်းမွန်ပြီး သာမန်ကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ ဖြစ်သော်ငြား သူမ၏ လက်ရှိအပြုအမူမှာ အနည်းငယ် မူမမှန်ချေ။ ထိုစဥ် အေးစက်စက် လေတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသည်။ ခေါင်းတွေကို ခေါက်ချိုး ချိုးပစ်တတ်တဲ့ နတ်ဆိုးပင်။ ခေါင်းကို နောက်ပြန်လှည့်ရင် လည်ပင်း ကျိုးလိမ့်မည်။

နန်းနန်းက အေးစက်သော လေကိုပါ ဦးညွှတ်ချလိုက်သည်။ လေထဲတွင် အော်သံတစ်သံ ကြားလိုက်ရပြီး လေအေးအေးက ပြေပျောက်သွားကာ အနက်ရောင် သွေးအိုင်များသာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"က​လေး​တွေကို ကယ်​ပါ!"

တောတောင်တွေကို တဆတ်ဆတ် တုန်စေတဲ့ ရာနဲ့ချီတဲ့ ကလေးငယ်တွေရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေကို ကြားလိုက်ရသည်။ နန်းနန်း အရိုအသေ ပေးပြီးနောက်တွင် ရာနှင့်ချီသော ကလေးငယ်များ၏ ပေါက်ကွဲသံကို တောထဲအနှံ့ ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုညတွင် ချန်ယန်တောင်ရှိ နတ်ဆိုးများ အားလုံး နားမလည်နိုင်တဲ့ ကြောက်ရွံ့မှု​ကြီးကို ခံစားခဲ့ရသည်။

"ကိုကိုကြီး... မနက်ဖြန် ငါတို့ ထပ်လာကစားမယ်နော်!"

နန်းနန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ ချန်ရှီ သူမကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားပြီး အပြုံးလေးနဲ့ ပြောလိုက်၏။

"ဟေးကော်ကိုပဲ ကစားဖို့ ခေါ်သွားလိုက်.."

နောက်တစ်နေ့တွင်တော့ ချန်ရှီသည် ဟေးကော်ကို ကလေးပြုစုရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ခေါင်းတလားထဲမှာ ခဏသွားအိပ်ဖို့ အပြင်ထွက်ခါနီးမှာ ချုံပုတ်ထဲက ထွားကြိုင်းတဲ့ ကလေးငယ်လေး ထွက်လာလေသည်။ ၎င်းက သူ့ကို ဦးညွှတ်ပြီး အနောက်ကို လိုက်ဖို့ အချက်ပြနေသည်။

ချန်ရှီ အံ့သြသွားပြီး ဆန်းကြယ်မြွေတောင်ကြီးဆီ သွားခဲ့သည်။

မြွေကြီး၊ အဘွားကျွမ်းနဲ့ ချန်ယန်တောင်မှ အခြားနတ်များက စုဝေးပြီး​ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ရောက်လာတာ မြင်သောအခါမှ အားလုံးက သက်ပြင်းချနိုင်ကြသည်။

အဘွားကျွမ်း: "ကော်ကော်နဲ့ တခြားသူတွေကို တောင်ပေါ်က တန်ခိုးကြီးတဲ့ ဝိညာဉ်တွေရော အဘွားရှားနဲ့ တခြားသူတွေကို အကြောင်းကြားဖို့ နန်နန်ကိစ္စ ဆွေးနွေးဖို့ ငါတောင်းဆိုခဲ့ပြီးပြီ... ချန်ယန်တောင်ကို လာဖို့ သူတို့လည်း အစွမ်းထက်တဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ပြင်ဆင်ထားရမယ်"

စကားပြောနေတုန်း ချင်ယန်တောင်မှ ဘီလူးကြီးများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြေးလာကြသည်။ ချန်ယန်တောင်သည် ကြီးမားလွန်းပြီး နယ်မြေကို ကာကွယ်ရန်အတွက် နတ်ဘုရားများအဖြစ် ပေါင်းစည်းထားသည့် တောင်ပေါ်တွင် တန်ခိုးကြီးပြီး ထူးခြားသော ဝိညာဉ်များစွာရှိသည်။ ထိုအထဲတွင် ချန်ရှီ မမြင်ဖူးသော ဝိညာဉ်များလည်း ပါလာသေးသည်။

"ဦးလေးချင်းယန်!"

ချန်ရှီ သိုးစိမ်းကို မြင်တာနဲ့ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။

ချင်းယန်ဟာ နေ့ဘက်တွင် ကန့်ညောင် ဖြစ်ပြီး ညအချိန်တွင် နတ်ဆိုးဖြစ်သည်။ သူကလည်း ချန်ယန်တောင်တွင် အားကောင်းမောင်းသန် အနေအထား၌ တည်ရှိနေသောကြောင့် သူ့ကိုလည်း ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။

ချင်းယန်အပြင် စွမ်းအားကြီးသော သတ္တဝါတစ်ကောင် ရှိသေးသည်။ သူ ရောက်သောအခါ မြွေကြီး ဆန်းကြယ်ဝိညာဥ်က သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ နှုတ်ဆက်ပြီး ထိုင်ခုံနေရာယူဖို့ ဖိတ်ခေါ်ကာ လေးလေးစားစား ဆက်ဆံသည်။

ဒါကိုမြင်တော့ ချင်းယန်က ချန်ရှီအနားကို တိုးတိုး​လေး ကပ်ပြောပြသည်။

"ဒါက ဝူဝမ့်မြို့ရဲ့ အရှင်သခင်ပဲ... သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက နားမလည်နိုင်လောက်အောင် အားကောင်းတယ်.. မင်းအဘိုး တစ်ချိန်က ဝူဝမ့်မြို့ကို စူးစမ်းလေ့လာခဲ့ပေမယ့် သူ့နောက်ခံကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး"

ချန်ရှီလည်း ဝူဝမ့်မြို့ရဲ့ အရှင်သခင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူသည် ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင်ကဲ့သို့ ၀တ်စားဆင်ယင်ထားသော်လည်း ထွားကျိုင်းသော ရုပ်ရည်ရှိသည်။ မီးလုံးကြီးဖြင့် ခေါင်းကို ဖုံးကာ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေပေမယ့် သူ့မျက်နှာကို ယောင်ဝါးဝါးသာ မြင်နေရသည်။

သခင်ဝူဝမ့်က သူ့ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်​ပြရာ ချန်ရှီ ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။

"သူနဲ့ စကားမပြောနဲ့"

ချင်းယန် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားလေ၏။

"ဝူဝမ့်မြို့က သူ့ရဲ့ နတ်တစ္ဆေနယ်မြေပဲ.. သူနဲ့ စကားပြောလို့ သတိမထားမိရင် လျှာ​ပြတ်သွားလိမ့်မယ်... အရင်တုန်းကတော့ ငါ စကားအရမ်းပြောတတ်တော့ သူက ငါ့လျှာကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်လေ... မင်းအဖိုးနဲ့ ဟူရှောင်လျောင်ကြောင့် ငါ့အိမ်ကို ပြန်လာနိုင်ခဲ့တာ..."

ချန်ရှီလည်း တင်းမာသွားသည်။

"အရှင်ဝူဝမ့်ရဲ့ လာရင်းအစက ဘာလဲ?"

"မင်းရဲ့အဘိုးကတော့ သူက မရဏကမ္ဘာက လာတယ်လို့ သံသယဝင်နေခဲ့တာ... အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သက်ရှိလောကထဲမှာ နေခဲ့တာ... သူက ရင့်ကျက်လညတဲ့ နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားလို့လည်း သံသယရှိခဲ့ဖူးတယ်... သူ့နေရာကို ခြေရာခံဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် ဘယ်သူလဲ ဆိုတာတောင် မသိရသေးဘူး..."

"သူက တစ်ခုခုကို ရှောင်နေသလိုမျိုး ဝူဝမ့်မြို့မှာ ပုန်းအောင်းနေတာ... နေ့ဘက်ဆိုရင် မရဏကမ္ဘာကိုသွားပြီး ညဘက်ဆို သက်ရှိတွေ နေထိုင်တဲ့ကမ္ဘာကို ရောက်လာတယ်... သူက မကောင်းမှုမလုပ်ဘဲ အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတော့ ငါတို့လည်း ဆက်မစုံစမ်းဘဲ ချန်ယန်တောင်မှာ နေခွင့်ပေးလိုက်တာ"

"ငါ သူ့ကို ကြောက်တာ မဟုတ်ပါဘူး ဒါပေမယ့် ရန်စဖို့ မလိုအပ်ဘူးလေ.. နောက်ထပ် အိမ်နီးချင်း တစ်ယောက် ရှိသေးတာတော့ ကောင်းတာပေါ့..."

ချန်ရှီလည်း အရှင်ဝူဝမ့်ကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ပတ်လည်ရှိ နတ်အလင်းရောင်ကြောင့် သူသည် နတ်ဆိုးလား သို့မဟုတ် မရဏကမ္ဘာကလား လုံးဝ မပြောနိုင်ပေ။ ယင်းအစား သူက အလွန်မြင့်မြတ်သည်ဟုသာ ခံစားရသည်။

အရှင်ဝူဝမ့်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံး၍ပြောလေ၏။

"သူငယ်ချင်းလေးချန်က ဝူဝမ့်မြို့ကို မရောက်တာကြာပြီနော်..."

တစ်ဖက်က စကားစစစချင်းမှာပဲ ချင်းယန်က သူ့အဝတ်အစားထောင့်ကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲလိုက်ပါသည်။

ချန်ရှီလည်း ပြုံးပြီး :"အခုတလော အလုပ်များနေတယ် ​​အချိန်ရရင် လိုက်ခဲ့မယ်လေ!"

အရှင်ဝူဝမ့်က သူ့ကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်ပြီး "မင်းရဲ့ ကတိကို မဖျက်နဲ့နော်" လို့ ပြန်ပြောလာခဲ့သည်။

ချန်ရှီခမျာလည်း သူ့နှလုံးသားထဲမှာ အေးစိမ့်စိမ့်နဲ့ ဖြစ်သွားကာ သူ့ပါးစပ်ထဲက လျှာက လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် အဖွားရှားက တောင်ပေါ်သို့ တက်လာကာ ကမန်းကတန်း နှုတ်ဆက်လိုက်တာကြောင့် အဘွားရှားလည်း ခပ်တည်တည်နဲ့ ခေါင်းပြန်ညိတ်ပြလိုက်သည်။

ချန်ရှီ စိတ်ဝင်တစား မေးသည်။

"ဦးလေးဟူ မလာဘူးလား"

"ရှောင်လျောင်က ချန်ယန်တောင်မှာ မဟုတ်ဘူး သူကသေနေပြီးသား နတ်ဆိုးမို့ ငါတို့ သူ့ကို လာခွင့်မပေးဘူး"

အဘွားရှား ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်တော့ တောင်တန်းအရှင်နဲ့ ကျားဝါတို့သည်လည်း တောင်ထိပ်ကို ရောက်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ တောင်ထိပ်ကို ရောက်သွားတဲ့ နဂါးဖြူတစ်ကောင်လည်း ရှိသေးသည်။

အဘွားရှား: "ချန်ယန်တောင်ရဲ့ ဘီလူးကြီးတွေ အားလုံးနီးပါး ဒီကို ရောက်နေကြတာပဲ"

ချန်ရှီ: "မကြာသေးမီက ကျွန်တော့်အိမ်ရှေ့မှာ အိမ်အသစ်ဆောက်ပြီးပြီ... လှေသမားနဲ့ သူ့သမီးတို့ အဲဒီမှာပဲနေရတယ်... သူတို့ကိုပါ လာဖို့ အကြောင်းကြားလိုက်ရမလား"

"သူတို့က ချန်ယန်တောင်တန်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး... ဒါကြောင့် သူတို့ကို အတူတူခေါ်ဖို့ မလိုဘူး"

အဖွားရှားက ခေါင်းခါသည်။ မြွေကြီးက အားလုံးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စကားစလိုက်သည်။

"အခု စလို့ရပြီ... အားလုံးလည်း ချန်ရှီရဲ့ မိသားစုက ကလေးမလေး နန်းနန်းကို မြင်ဖူးကြတယ်မလား... သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အရမ်းအစွမ်းထက်တဲ့ နတ်ဆိုးတွေနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်တွေ ရှိတယ်... သူက အဆုံးမရှိ ကောင်းချီးတွေနဲ့ ငါ့ကို ကိုးကွယ်လာတာတောင် ငါ့ဝိညာဉ်က ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်..."

ဒီစကားတွေ ပြောပြီးတာနဲ့ အားလုံးက ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

မြွေကြီး ဆန်းကြယ်ဝိညာဥ်သည် နတ်ဆိုးများနှင့် နတ်ဘုရားများ၏ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်​နေသူပင်။ သူသည် နတ်ဆိုးကျင့်​ကြံသူ ဖြစ်သော်လည်း နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ကိုလည်း လိုက်လျှောက်ခဲ့သည်။ ချန်ယန်တောင်တွင် သက်တမ်းအရှည်ဆုံးသော ဝိညာဉ်ဖြစ်ပြီး သူ့သက်တမ်းကို ဘုရင်ကျန်းခေတ်၏ အဆုံးပိုင်းသို့ပင် ပြန်လည် ခြေရာခံနိုင်သည်။

သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက နားမလည်နိုင်စရာ ကောင်းကာ သူ၏ မြင့်မြတ်သော တန်ခိုးကလည်း လွှမ်းမိုးနေသည်။ သူ့ရဲ့ ကောင်းချီးများက ပို၍ပင် ကျယ်ပြန့်သည်။

အနှစ်ခြောက်ထောင်ကျော် သက်တမ်းရှိကာ တောင်ပေါ်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော သာမန်လူများနှင့် နတ်များသည် ဆန်းကြယ်ဝိညာဥ်ကို ဦးညွှတ်ကြပြီး ကောင်းကျိုးလိုရာဆန္ဒ အမျိုးမျိုးကို ပေးဆောင်ခဲ့ကြသည်။

ကောင်းချီးလို့ ခေါ်တဲ့ အရာကတော့ သတ္တဝါ အားလုံးရဲ့ အတွေးက ဆင်းသက်လာတဲ့ အရာဖြစ်သည်။ သီလနှင့် အကျင့်သီလကို ပြုစုပျိုးထောင်သောအခါ အခြားသူများက သူ့ကို လေးမြတ် လေးစားကြလိမ့်မည်။ တစ်ပါးသူ ပေးကမ်းသောအခါ ၎င်းကို ကောင်းချီးဟုခေါ်သည်။

ဆန်းကြယ်မြွေတောင်ကြီး၏ ကောင်းချီးသည် ချန်ယန်တောင်ရှိ နတ်များအားလုံး ကြားတွင် အလေးနက်ဆုံးနှင့် အကျယ်ပြန့်ဆုံးဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။ သူတောင် နန်းနန်း ဦးညွတ်တာကို မခံနိုင်ချေ။ နန်းနန်းရဲ့ ကောင်းချီးက ဘယ်လောက်တောင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းနေသလဲ တွေးကြည့်နိုင်သည်။

အဘွားကျွမ်း: "နန်းနန်း ငါ့ကို မကိုးကွယ်ခဲ့ပါဘူး... သူက ငါ့ကို အမွှေးတိုင်တစ်ချောင်း လှူလိုက်တယ် သူ့အမွှေးတိုင်ကို မခံနိုင်ဘူး... အဲ့ထူးထူးခြားခြား တန်ခိုးကြောင့် လွင့်စင်တော့မလိုတောင် ဖြစ်သွားတယ်... သူ့အမွှေးတိုင်ကို စုပ်လိုက်တဲ့အခါ သန်းရာနဲ့ချီတဲ့ သတ္တဝါတွေရဲ့ အော်ဟစ်သံကို ကြား​နေရတယ်... ငါ့ရဲ့ နတ်ရုပ်သွင်က ထိန်းမနိုင်သိမ်းမနိုင် ဖြစ်ပြီး အပိုင်းပိုင်း ကျိုးသွားတော့မလိုပဲ..."

လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားကြ​ပြန်သည်။

အဘွားရှားရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ဆန်းကြယ်မြွေတောင်ကြီးလောက် မကောင်းသော်လည်း သူမ၏ အမြစ်များသည် ချန်ယန်တောင်ပေါ်တွင် ရှိပြီး သူမသည်လည်း နှစ်ပေါင်း ခြောက်ထောင်ကျော် နံ့သာပေါင်းများကို ရှူရှိုက်နေခဲ့သူပင်။ သူမရဲ့ အနေအထားက အလွန်ပြင်းထန်တာတောင် နံ့သာတစ်ချောင်းကိုပင် ခံနိုင်ရည် မရှိခဲ့ပေ။

တောင်တန်းအရှင်: "သူမမှာ နောက်လိုက်တွေ အများကြီးရှိတယ်... အမွှေးတိုင်နဲ့ ကိုးကွယ်တာကို လက်ခံပေမယ့် သူတို့ကို ပြန်ပေးရမှာပဲ"

အားလုံးတိတ်ဆိတ်သွားပြီး ချန်ရှီကို ကြည့်ကြသည်။ ချန်ရှီလည်း ယန်းကျစ်လမ်းကြားမှာ နန်းနန်းကို ရှာတွေ့ခဲ့ပုံအား ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

"နန်းနန်းက ဟေးကော်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့တုန်းက နတ်ဆိုးလို့ ပြောခဲ့တယ်... ကျွန်တော် သူမနဲ့ ငြင်းခုံနေတာ ကြာလှပြီ သူမ သဘောထားက မပြောင်းလဲသေးပေမယ့် ဟေးကော်နဲ့တော့ ကောင်းကောင်း ကစားနေတာပဲ..."

အဘွားရှားလည်း တုန်လှုပ်သွားပြီး "ခွေးက သူ့အသိဥာဏ်ကို မထိခိုက်စေနိုင်ဘူးလား?"

ချန်ရှီ တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ထူးဆန်းတာ တစ်ခုရှိသေးတယ် ဟေးကော်က သူမကို မထိခိုက်စေရုံတင်မကဘူး သူမအကြိုက်ကို လိုက်ပြီး အရာရာတိုင်းကို နာခံနေတာ!"

အရှင်ဝူဝမ့်က "နန်းနန်းအသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ" ဟု ရုတ်တရက် မေးလာသည်အထိ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ပေ။

"လေးနှစ်ကျော် ငါးနှစ်အောက်...သူမရဲ့အမေက ယွိတူးက ယန်းကျစ်လမ်းကြားက ပြည့်တန်ဆာတစ်ယောက်... သူ့အမေက ဆုံးသွားပြီးနောက်မှ သမီးလေးကို မွေးဖွားခဲ့တာတဲ့... "

အရှင်ဝူဝမ့်: "လေးနှစ်ကျော်ပြီ... ပြောရမယ်ဆိုရင် လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်ကျော်ကပေါ့"

အရှင်ဝူဝမ့်က ဒီလိုပြောတဲ့အခါ သူ့အမူအရာက တစ်ခုခုကို တွေးနေသလိုမျိုး နည်းနည်းပြောင်းသွားသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်ကျော်က ချန်ယင်တူး မရဏကမ္ဘာကို ဝင်သွားခဲ့တယ်မလား"

အဘွားရှားရဲ့ စိတ်တွေလည်း တုန်လှုပ်သွားခဲသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်ကျော်က အဘိုးကြီးချန် အဲဒီကို တစ်ခေါက် သွားဖူးတယ်...အဲဒါက သူ့ရဲ့ ရှစ်ကြိမ်မြောက် မရဏကမ္ဘာ ခရီးစဉ်ပဲ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ မပါဝင်ခဲ့ဘူး"

အရှင်ဝူဝမ့်: "အဲဒီအချိန်တုန်းက ချန်ရှီရဲ့ဝိညာဉ်ကို ကယ်တင်ဖို့ သူက ငါ့ကို အကူအညီတောင်းခဲ့တယ်"

လူတိုင်းက အံ့အားသင့်ပြီး သူ့ကို ကြည့်နေကြသည်။

ချန်ရှီ၏အဖိုးသည် ချန်ရှီဝိညာဉ်ကို ရှာဖွေရန် မရဏကမ္ဘာသို့ အကြိမ်ကြိမ် သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဤလူသည် ရူးသွပ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ချန်ရှီ ကယ်တင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သူတို့ထင်ခဲ့ကြသည်။ မူလက သူ့ကို ကူညီသူ အများအပြား ရှိခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သူ့ကို ကူညီတဲ့လူက လူနည်းပါးလာခဲ့သည်။

ချန်ရှီအဘိုးသည် အရှင်ဝူဝမ့်ထံကပါ အကူအညီ တောင်းလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပါ။ သူဟာ စိတ်အားထက်သန်နေပြီး ဖြစ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို ကြိုးစားမည်ဟု ပြသနေပါသည်။

အရှင်ဝူဝမ့်: "ငါ့လည်း သူ့ညီအစ်ကိုတစ်အုပ် လာနှောင့်ယှက်နေတာ မခံနိုင်လို့ ကူညီဖို့ သဘောတူခဲ့ပါတယ်"

ချင်းယန်က ချန်ရှီကို လက်ပြပြီး သူ့ကိုယ်သူ တိတ်တဆိတ် ညွှန်ပြကာ ဂုဏ်ယူနေမိသည်။

"ငါက မရဏကမ္ဘာမှာ သြဇာလွှမ်းမိုးမှု တစ်ခုခုတော့ရှိတယ်... မရဏကမ္ဘာထဲကို ခိုးဝင်သွားတော့ မရဏကမ္ဘာက ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်....ငါတို့က မရဏသရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်တ​စ္ဆေတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ နေရာကို ရှာနေတာ... အဲ့တုန်းက ငါတို့ ယွမ်ချန်နန်းတော်ထဲကို မတော်တဆ ဝင်သွားမိတယ်..."

"အဲဒီနေရာကို သရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်တွေက အစောင့်အကြပ်တွေ ထူထူထပ်ထပ်နဲ စောင့်ကြပ်ထားကြတာ... အထဲကို ဝင်ဖို့ နည်းမျိုးစုံနဲ့ ကြိုးစားခဲ့ရတယ်။ အထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ယွမ်ချန်နန်းတော်ကို သော့ခတ်ထားတဲ့ သံကြိုးတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်... သံကြိုးတစ်ခုစီမှာ ပုဆိန်တပ်သားကြီးလို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ သရဲတစ္ဆေကြီးကြီး ရပ်နေတယ်... ယွမ်ချန်နန်းတော်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ ဘာမှ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး... "

သူက ခဏရပ်ပြီး "အဲဒီတုန်းက ရှောင်ဝမ်စွင်း ဆိုတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်လည်း ငါတို့နဲ့ အတူ မရဏကမ္ဘာကို သွားခဲ့တယ်"

ချန်ရှီနှလုံးက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ ဝူဝမ့်မြို့က ရှောင်ဝမ်စွင်း မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သော နေရာဖြစ်သည်။

အရှင်ဝူဝမ့်: "ငါတို့ ယွမ်ချန်နန်းတော်ကို ရောက်တော့ နန်းတော်ရဲ့အထက် ကောင်းကင်မှာ ကွေးနေတဲ့ လခြမ်းကို တွေ့ခဲ့တယ်... ဒီလိုပုံစံပဲ... ဒီလိုမျိုး လခြမ်းမျိုးကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး"

သူသည် အနောက်နွားရှင်းကျိုးက လခြမ်းနှင့် လုံးဝကွဲပြားသည့် လခြမ်းတစ်ခုကို ဆွဲ​ပြခဲ့သည်။ အနောက်နွားရှင်းကျိုး၏ လခြမ်းသည် မျက်လုံးဖြစ်ပြီး စက်ဝိုင်းနှစ်ခုကြားတွင် ထပ်နေသော အပိုင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် သူဆွဲသော လခြမ်းသည် အမှန်တကယ်တွင် အတားအဆီး မရှိသော စက်ဝိုင်းနှစ်ခု ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီရဲ့ နှလုံးသားက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဘုံကျောင်းငယ်များနှင့် ကျားဘုရားကျောင်းများတွင် အလားတူ လခြမ်းများကို သူ မြင်ဖူးခဲ့သည်။ ဒါက ရှန်ကျိုး ဘိုးဘွားပိုင်မြေ၏ ကောင်းကင်အထက်က လခြမ်းသာ ဖြစ်သည်။

"အဲဒီလခြမ်းက ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အဲ့နေရာကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်တွေကြားကို ဝင်နှောက်ယှက်ခဲ့ပြီး ငါတို့ကို လွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အရေးလည်း ပေးခဲ့တယ်..."

အရှင်ဝူဝမ့်: "ယွမ်ချန်နန်းတော်ရဲ့ နာမည်က ယန်လော်တဲ့... လခြမ်းက လွတ်မြောက်​စေတဲ့ လမ်းကြောင်းက ယွိတူးဘက်မှာ ဖြစ်နိုင်တယ်"