ပြန်ပေးဆွဲခံလိုက်ရပြီ

အနောက်မှ ပန်းရှန်းဂိုဏ်းနဲ့ ပိုင်လျန့်ခန်းမက လူအုပ်သည် သူတို့နောက်သို့ ပြေးလိုက်လာရင်း မရပ်မနား ကျိန်ဆဲ​နေ​ကြသော်လည်း ချန်ရှီနဲ့ ဟေးကော်က ဝေးသထက် ဝေးလာကာ ၎င်းတို့ လုံးဝ လိုက်မမီနိုင်တော့ပေ။

ပိုင်လီမုက အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ရှိပြီး အမီလိုက်နိုင်ရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူသည် လူတစ်​ယောက်​နှင့် ခွေးတစ်ကောင်ကို ဘယ်လိုမှ မမှီနိုင်ခဲ့။

သူသည် သူ့နတ်ဝိညာဉ်ကို လှုပ်ရှားရန် တိုက်တွန်းချင်သော်လည်း ဒီနေရာက မရဏကမ္ဘာ ဖြစ်သည်။ သူ့မျက်နှာကို လေအေးများက မှုတ်ထုတ်​နေပြီး အအေးဒဏ်က သူ့နတ်ဝိညာဉ်အတွက် အလွန်ဆိုးရွားပေသည်။

ထို့အပြင် ဧရာမခွေးကြီးရဲ့ အရှိန်က အင်မတန် မြန်လွန်းလှသည်။ သူသည် ၎င်းကို အစွမ်းကုန် လိုက်ဖမ်းဖို့ သူ့ရဲ့​ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို စုစည်းလိုက်လျှင်ပင် လိုက်မမီနိုင်တော့မှာ ကြောက်ရွံ့ရလေသည်။

ခွေးကြီးပြေးနေတဲ့ လမ်းကြောင်းမှာ တောင်တွေထက် ပိုကြီးတဲ့ ဘီလူးတစ်ကောင် ပေါ်လာသည်။ သူ့တွင် နဂါးခေါင်း၊ လည်ပင်းရှည်နှင့် နဂါးအမြီးရှိသည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ ရပ်နေပြီး သွေးနီရောင် ပါးစပ်ကိုပွင့်လျက် သူတို့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဘီလူး၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် အနီရောင်တောက်နေသော နေလုံးကြီး တစ်ခုရှိသည်။ ဒါကိုမြင်တော့ ပိုင်လီမုတို့ ဆက်မလိုက်ဝံ့တော့ဘဲ အလျင်စလို ရပ်လိုက်၏။ ပန်းရှန်းဂိုဏ်းနဲ့ ပိုင်လျန့်ခန်းမက လူများသည်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သွားပြီး ဆက်မလိုက်ရဲတော့ပေ။

ခွေးဘီလူးကြီးနှင့် ရတနာသူခိုးသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ နဂါးဦးခေါင်းပေါ် ခုန်တက်ပြီး သဲလွန်စမရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်အထိသာ ခိုကိုးရာမဲ့ ကြည့်​နေခဲ့ကြသည်။

ပိုင်လီမု အံသွားများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စေ့ထားလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ဘယ်နေရာက ထွက်လာမှန်း မသိသော အမည်းရောင် လက်ကြီးနှင့် နဂါးဦးခေါင်းရှိသော သတ္တဝ။ကြီးကို ဖမ်းဆုပ်ထားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

နဂါးဦးခေါင်းရှိသော သတ္တဝါလည်း မရဏကမ္ဘာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဒီမြင်ကွင်းက ပိုင်လီမုကို အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ သူက ချက်ချင်းလှည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဒီလမ်းက အကြာကြီး မထိန်းထားနိုင်ဘူး... မရဏကမ္ဘာထဲက သရဲတစ္ဆေတွေကို မဆွဲဆောင်မိခင် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ပြန်သွားသင့်တယ်!"

အားလုံးကလည်း သူ့နောက်ကိုသာ လိုက်နေကြသည်။ သူတို့ မြင်လိုက်ရတာကို အခုထိ အံ့သြနေကြတုန်းပဲ။ နဂါးဦးခေါင်းရှိတဲ့ ဘီလူးကြီးက အရမ်းကြီးမားလှသည်။ သူ့ရဲ့ခေါင်းပေါ်မှာ နေရောင် ထွန်းထားပေမယ့် ရုတ်တရက် ထွက်လာတဲ့ လက်မည်းကြီးကတော့ ဒီနတ်ဆိုးထက်တောင် ပိုကြီးမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

မရဏကမ္ဘာက တကယ့်ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အန္တရာယ်များပါ၏။

ပိုင်လီမုရဲ့ မျက်နှာမှာလည်း မသေချာသလို ဖြစ်လာသည်။ ဒီတစ်ခါက ရတနာတွေ စုဆောင်းဖို့ ရောက်လာခဲ့တာပင်။ ပန်းရှန်းဂိုဏ်းနဲ့ ပိုင်လျန့်ခန်းမတို့မှ လူပေါင်း ၁၃၀၀ ကျော်ကို စည်းရုံးခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် သုံးလကျော်ကြာ စီစဉ်ခဲ့ရပြီး အဖွဲ့နှစ်ခု၏ ဘဏ္ဍာတိုက်မှ ငွေတန်ချိန် ၄၀,၀၀၀ ကို အဆောင်လက်ဖွဲ့ မျိုးစုံနှင့် လက်နက်များ ဝယ်ယူရန် စုဆောင်းခဲ့သည်။

ဒီခရီးစဉ်ဟာ အစကတော့ သေချာနေခဲ့သည်။ နက်ရှိုင်းနဂါးရွေ့ဓားတို့ သူတို့ သေချာပေါက်ရနိုင်ပြီး သခင်ငယ်လေးဆီက ကျေးဇူးတင်မှုနှင့်မျက်နှာသာကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ သူတော်စင်မရွှမ်းကလည်း သခင်လေးဆီက မျက်နှာသာကို ရနိုင်ပြီး သူလည်း လှပသော အမျိုးသမီးကို ကူညီနိုင်သည်။

အစီအစဉ်က အကောင်းဆုံး ဖြစ်ခဲ့တယ် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ရုတ်တရက် လူနှင့် ခွေးတစ်ကောင် ပေါ်လာပြီး အောင်မြင်ခါနီးတွင် နက်ရှိုင်းနဂါးရွေ့ဓားကို လုယူသွားခဲ့သည်။ တိမ်တိုက် အဝိုင်းထဲ ရောက်လို့ နောက်ပြန် ကြည့်လိုက်တော့ လူဆယ်ဦးကျော် ဒဏ်ရာရသွားတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး အားလုံးက ချန်ရှီရဲ့ ဝူဝမ့်လှံဆီကနေ ထိုးဖောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ ချန်ရှီက သူတို့ကိုသတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပါဘူး။ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသော်လည်း မသတ်ခဲ့ပေ။ ပိုင်လီမု ညည်းတွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် တုန်နေခဲ့သည်။

သူ့ဘ၀မှာ အများကြီး ဒုက္ခရောက်ခဲ့သည်။

ငယ်ရွယ်စဉ်ကပင် ပညာတော်သင်ဖြစ်ရန် စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုပြီးနောက် လွန်စွာထက်မြက်ပြီး တတ်သိနားလည်သူဟု ထင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် စာမေးပွဲဖြေပြီးချိန်မှာတော့ သူ့နေရာကို တခြားသူ ယူသွားလိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ထားပါဘူး။ အစိုးရကို ပြဿနာတက်စေကာ ရာထူးရယူခဲ့သူကို တရားစွဲသော်လည်း တုတ်ဖြင့် အချက်လေးဆယ် ရိုက်နှက်ခံရကာ ထောင်ထဲတွင် သုံးနှစ် အကျဉ်းချခံခဲ့ရသည်။

လွတ်မြောက်လာပြီးနောက်တွင် သူသည် ရာဇဝတ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့ကာ နယ်ချဲ့စာမေးပွဲ ထပ်မံဖြေဆိုရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် သူ သေသေချာချာ စုံစမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူ့နေရာတွင် အစားထိုးခဲ့သော လူသည် သူ ထောင်ကျနေတုန်း ခရိုင်တရားသူကြီးနှင့်အတူ သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသည်။

ဒါက အစိုးရအတွက် ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုဆိုပေမယ့် သူ့အတွက်က လက်စားချေလိုက်သလိုပင်။

သို့သော် ယခုအကြိမ် ဆုံးရှုံးမှုက ပို၍ပင် ကြီးမားလာသည်။

ဒီဒေါသကို သူ ဘယ်လိုလက်စားချေရမလဲ။

ထိုစဥ် သူတော်စင်မရွှမ်းက အနားရောက်လာပြီး ပြောလေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ပိုင်လီမု အခုနက မြင်လိုက်တဲ့ နဂါးဦးခေါင်းသားရဲကို ချောင်ဖုန်းလို့ခေါ်တယ်... ကျွန်မ အဲဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်လိုက်ရပေမယ့် နံ့သာအိုးထဲ မီးရှို့ထားလို့ ထွက်လာတာ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်"

ပိုင်လီမု အံ့အားသင့်သွားသည်။

"နံ့သာအိုး ဟုတ်လား?"

သူတော်စင်မရွှမ်း : "အဲဒါက အမွှေးတိုင်တွေ မီးရှို့ထားတာ... ချောင်ဖုန်းက တကယ့် နဂါးကြီးရဲ့သား နတ်သားရဲပဲ.. သူ ဘယ်လိုလုပ် မရဏကမ္ဘာမှာ ပေါ်လာနိုင်တာလဲ ... ထူးဆန်းတဲ့ မှော်ပညာကို ကျင့်သုံးတဲ့ စန့်ရန် တစ်ယောက် ရှိတယ်... သက်ရှိကမ္ဘာပေါ်က အရာတွေကို အရမ်း ကြီးမားပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မြေအောက်ကမ္ဘာက သရဲတစ္ဆေတွေလို ပြောင်းလဲပေးနိုင်တယ်... တကယ်တော့ ချောင်ဖုန်းက ​​သက်ရှိလောကရဲ့ တံခါးပေါက် ခွေးဘီလူးကြီးက သူ့ရဲ့ခေါင်းထဲကနေ ခုန်ထွက်လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

သူမက ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ဆက်​ပြောလေသည်။

"ချောင်ဖုန်းကို ဖမ်းတဲ့ လက်ကြီးဟာ အဲဒီစန့်ရန်ရဲ့ လက်ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်"

ပိုင်လီမုရဲ့ ပါးစပ်ထောင့်က တုန်လှုပ်သွားပြီး အင်္ကျီလက်များကို ရုတ်တရက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"သခင်လေးရဲ့ ရတနာကို ခိုးယူသူ တောင်ပိုင်းရေကန်ထဲမှာ ဘယ်တော့မှ အသက်မရှင်စေရဘူး... သွားကြစို့!"

သူသည် လူသတ်ချင်လာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် အပြည့်ဖြင့် လူတိုင်းကို မရဏကမ္ဘာမှ ဦးဆောင် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူတော်စင်မရွှမ်းကလည်း သက်ရှိကမ္ဘာထဲ ပြန်သွားကာ မိုင်တစ်ထောင် အသံပို့အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ထုတ်လိုက်သည်။

"ထူးဆန်းတဲ့ ပညာရပ်ကို ကျင့်တဲ့သူက ဘယ်သူလဲလို့ သခင်လေးဆီ ချက်ချင်း ဆက်သွယ်ပြီး မေးလိုက်မယ်.... ဂိုဏ်းချုပ် စိတ်အေးအေးထားပါ!"

ကုံကျိုး မှ မိုင်ပေါင်း ၃ဝဝ မှ ငါးရာခန့် ဝေးသော တောင်ပိုင်းရေကန်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ကျွန်းငယ်လေးတွင် လူတစ်ယောက်နဲ့ ခွေးတစ်ကောင်သည် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ် လှည့်ပတ်ကာ ခုန်ချလာခဲ့သည်။

ချန်ရှီက သူ့လက်ထဲမှ လှံကို ဝှေ့ယမ်းပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ အော်နေ၏။

"နဂါးမုတ်ဆိတ်စုတ်တံ ရပြီ... အဘွား အခု ပြန်လို့ရပြီ!"

အဘွားရှား အံ့သြသွားသည်။

"မြန်လိုက်တာ"

ချန်ရှီသည် သူ့လက်ထဲမှာ လှံကိုပြပြီး "လှံခေါင်း" အသစ်ကို လှန်လိုက်သည်။

"မရဏကမ္ဘာထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ ဒီရတနာကို ရတနာမုဆိုးတွေ လိုက်ဖမ်းနေတာကို တွေ့လိုက်တာပဲ... အဲဒါကြောင့် ပရမ်းပတာဖြစ်နေတုန်း ကျနော် ရှေ့ကို ပြေးသွားပြီး လုလာတာ..."

အဘွားရှားလည်း "လှံခေါင်း" ကိုကြည့်ကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဓား မဟုတ်ဘူးလား... နဂါးမုတ်ဆိတ်စုတ်တံလို့ ဘာလို့ခေါ်တာလဲ"

ချန်ရှီ : "ဒါကြီးက မရဏကမ္ဘာက တရားသူကြီးသုံးတဲ့ မှော်လက်နက်တစ်ခုပါ...တစ်ယောက်ယောက်ဆီက နှောင့်ယှက်ခံလိုက်ရလို့ ဓားတစ်လက် ဖြစ်သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

အဘွားရှားသည် ယခင်ကလည်း အလားတူအကြောင်းများကို ကြားဖူးသောကြောင့် သူမ ဒီအကြောင်း သိပ်မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ အမွှေးတိုင်ကို ဖယ်ပြီး နံ့သာအိုးကို မီးငြိမ်းကာ တစ္ဆေဘုရင်သုံးပါးကို ယဇ်ပလ္လင် ပြန်ရွှေ့ခိုင်းလိုက်သည်။

"လှံခေါင်း" အသစ်ကို လှေပေါ်က ကောင်မလေးကလည်း ကြည့်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါက တရားသူကြီးရဲ့ စုတ်တံလား ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ စုတ်တံကို ငါတော့ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး... ဓားဖြစ်မယ်... ကြည့်စမ်း ဒီမှာ လက်ကိုင်တုတ်တစ်ချောင်းလည်း ရှိတယ်"

အဘွားရှားက လှောင်ပြောင်ပြီး :"မိန်းကလေး... မင်းရဲ့အလုပ်က ဘာလဲ"

လှေပေါ်က မိန်းကလေးက “ယင်ကျေးကျွန်” ဟု ရိုးရိုးသားသားပြောသည်။

"မင်းနဲ့ တရားသူကြီးနဲ့က ဘယ်လောက်ဝေးလဲ"

လှေသူမလေးက “ယင်ကျေးကျွန်ရဲ့ အထက်မှာ ယင်ဗိုလ်ချုပ်၊ ယင်စစ်သူကြီး အဲဒါပြီးတော့မှ တရားသူကြီး”

အဘွားရှားက ရယ်မောပြီး :"မင်းက တရားသူကြီးနဲ့ အဝေးကြီးပဲ...ဒါကို သိနားလည်သလို လာပြောနေတယ်..." ​​

လှေမိန်းကလေးလည်း ရှက်ပြီး ဘာမှ မပြောရဲတော့ချေ။

သူမသည် မရဏအရာရှိများကြားတွင် ရာထူးကြီးမြင့်သော်လည်း တရားသူကြီးရဲ့ စုတ်တံကို ယခင်က အဝေးကသာ မြင်ဖူးပြီး ဂရုတစိုက် မကြည့်နိုင်ခဲ့ပေ။

လူသုံးယောက် လှေပေါ်တက်သွားကြသည်။ လှေကြိုးကို ဖြည်ပြီး လေအဆောင်လက်ဖွဲ့ကို အသက်သွင်း၍ သာယာသော လှေကလေးဖြင့် သူတို့လာရာလမ်းအတိုင်း ရွက်လွှင့်သွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီသည် "လှံ" ဖြင့် ကခြင်းရင်း စိတ်ကူးယဉ် အမူအရာများဖြင့် ကစား​ကြည့်နေသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ငွေဖြူပန်းပွင့်များကဲ့သို့ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ထွန်းလင်းနေသည်။ “စုတ်တံထိပ်” သည် အမွှေးရနံ့နှင့် မထိတွေ့ရသေးသောကြောင့် ၎င်း၏ စွမ်းအားကို မထုတ်လွှတ်ရသေးပေ။

အရှင်ဝူဝမ့် ပြောသော “သန့်စင်သော ပူဇော်သက္ကာများ” အကြောင်းကို တွေးတောရင်း လှည်းပေါ်မှ အမွှေးတိုင်များကို ထုတ်ကာ မီးညှိကာ လုယူထားသော “စုတ်တံထိပ်ဖျား” အား ယဇ်ပူဇော်ခဲ့သည်။ အမွှေးနံ့သာ၏ ရနံ့သည် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး စုတ်တံကိုယ်နှင့် "စုတ်တံထိပ်ဖျား" အသီးသီး လွင့်မျောသွားသည်။

အဘွားရှားက ဒါကိုမြင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ နှစ်ပိုင်း ကွဲကွာသွားတာ တော်တော်ကြာပြီ ဆိုတော့ စိတ်ဆိုးနေပုံရတယ်!"

ဒါကိုကြားတော့ လှေသမလေးမှာ အတော်လေး အံ့သြသွားရသည်။

အမွှေးတိုင်တွေ မီးလောင်သွားတဲ့အခါ လှေပေါ်က မိန်းကလေးက ရှေ့ကို တိုးတိုးလာပြီး ဆို၏။

"အမ်... သခင်လေးချန်... ကျွန်မ ဒီတရားသူကြီးရဲ့ စုတ်တံကို ကိုင်​ကြည့်လို့ရမလား"

ချန်ရှီက လက်လွှဲပေးရင်း အပြုံးလေးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"ဘာဖြစ်လို့ မရရမှာလဲ... ကြည့်ကြည့်.."

လှေပေါ်က မိန်းကလေးကလည်း လက်နှစ်ဘက်စလုံးဖြင့် အလျင်စလို ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး လှံကိုယ်ထည်ကို ကြည့်ကာ "လှံထိပ်" ကိုလည်း ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ကာ ရတနာအဖြစ် သဘောထားနေသလိုမျိုး လုံးဝ မလွှတ်လိုက်နိုင်ဟန် ဖြစ်လာသည်။

အဖွားရှားသည် သိုးချိုမိုးကောင်းကင် ဝိညာဉ်မီးအိမ်၏ လက်ကိုင်ကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲကိုင်လိုက်၏။ တရားသူကြီး၏ စုတ်တံကိုရပြီးနောက် ဤမိန်းကလေး သူတို့အား ဆန့်ကျင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမအား စိုက်ကြည့်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ တရားသူကြီးရဲ့ စုတ်တံဟာ ကျော်ကြားပြီး မရဏကမ္ဘာက တရားသူကြီးရဲ့ မှော်လက်နက်ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ စွမ်းအားသည် သိုးဦးချို ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မီးအိမ်ထက် အဆများစွာ ကြီးမားသည်။

လှေပေါ်က မိန်းကလေးက တစ္ဆေတမန်တော်ပင်။ သူမ ဒီရတနာကို သုံးလိုက်ရင် အဘွားရှားတောင်မှ သူမရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

လှေပေါ်က ကောင်မလေးကလည်း မထင်မှတ်လောက်အောင် ရင်ခုန်နေသည်။ သူမသည် ဓားထိပ်ပေါ်ရှိ နက်ရှိုင်းနဂါးရွေ့ဓားကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှလုံးခုန်သံက တုန်ခါသွားလေသည်။

"ငါလည်း တရားသူကြီးရဲ့ စုတ်တံကို ထိလို့ရသွားပြီ... ဒီရတနာကို ဘယ်တော့သုံးနိုင်မလဲလို့ တွေးမိသား... ငါသာ နောက်ထပ် ဘဝနဲ့ သေခြင်း စာအုပ်ကို ရနိုင်ရင် လူတွေအတွက် သေခြင်းရှင်ခြင်းကို ဆုံးဖြတ်နိုင်ပြီ..."

အဲဒီအချိန်မှာပဲ တောက်လောင်တဲ့ နဂါးဟောက်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး ဧရာမ နဂါးကြီးဟာ လှေပေါ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ကူးခတ်လာခဲ့လေသည်။ လှေပေါ်ရှိ လူသုံးဦးနှင့် ခွေးတစ်ကောင်တို့ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ လှေသမလေးလည်း လက်ထဲက တရားသူကြီးရဲ့ စုတ်တံကို ကြည့်ပြီး လှေအပြင်ဘက်မှာ ကူးခတ်နေတဲ့ နဂါးတစ်ကောင်ကို မိုက်မဲစွာ ကြည့်ကာ အာရုံတွေက ခဏလောက်အထိ သတိ ပြန်မဝင်လာသေး။

ရုတ်တရက် ဝူဝမ့်လှံသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကာ နက်ရှိုင်းနဂါးရွေ့ဓားကို ခေါက်ချလိုက်ပြီး လန့်ဖျပ်သွားကာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံသွားသည်။ လှေပေါ်က မိန်းကလေးလည်း သူ့လက်ထဲမှာ ဘာတစ်ခုမှ မရှိ​တော့တာကြောင့် တစ်ခုခုကို အလျင်အမြန် ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ဘာမှ မရလိုက်ချေ။

ဝူဝမ့်လှံက အလွန်လျင်မြန်သည်။ ၎င်းက မြူခိုးတွေထဲ နစ်မြုပ်သွားပြီး ဧရာမ နဂါးကြီးဆီ ဦးတည်သွားလေသည်။

လှေကလေးကလည်း မြူခိုးထဲသို့ အမြန်ခုန်ဆင်းသွားသည်။

"ငါ့ရဲ့ တရားသူကြီးစုတ်တံ!"

သူမရဲ့ အသံက မြူခိုးမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

အဘွားရှားလည်း အသိစိတ်ဝင်လာကာ သိုးချိုမိုးကောင်းကင်ဝိညာဥ် မီးအိမ်ကို ကောက်ယူကာ အပျော်စီးလှေပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ တရားသူကြီးစုတ်တံ ဟုတ်လား? ဘယ်တုန်းကများ မင်းဟာ ဖြစ်သွားတာလဲ? တစ္ဆေမလေး... ငါ့တရားသူကြီးစုတ်တံကို ပြန်ပေးစမ်း!”

အပျော်စီးလှေက ရေကန်ပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားလာ၏။ ချန်ရှီ လှေပေါ်တွင် မှိန်းခနဲ ရပ်နေလိုက်သည်။ နဂါးဟောက်သံများ မှိန်ဖျော့သွားစဥ် တရားသူကြီးရဲ့ စုတ်တံရော၊ မိန်းကလေးကိုရော၊ အဖွားရှားကိုရော မတွေ့ရတော့ပေ။

နက်ရှိုင်းနဂါးရွေ့ဓားက ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် တိတ်တဆိတ် လဲလျောင်းနေပြီး ဓားကိုယ်ထည်က အနည်းငယ် တုန်ခါနေသည်။ ဓားမီးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်လျက်ရှိသည်။ ချန်ရှီလည်း အသိစိတ်ဝင်လာကာ ဓားသွားကို ဆွဲထုတ်​ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုမှသာလျှင် ဓားကို အနီးကပ်ကြည့်ရန် အချိန်ရလေသည်။

ဓားသည် တည်ငြိမ်သော ပုံသဏ္ဌာန်မရှိသကဲ့သို့ ရေနှင့်တူသော်လည်း ဓားကိုယ်ထည်ကို ထိတွေ့နိုင်ပါသေးသည်။ ဓားအလင်းရေကန်ထဲမှာ ရေကူးနေတဲ့ နဂါးငယ်တစ်ကောင် ရှိနေသလိုပင်။

ဒါက ချန်ရှီ ဓားကို ဂရုတစိုက် ကြည့်မိသည့် ပထမဆုံး အကြိမ်ဖြစ်သည်။ သူ ဓားကိုယ်ထည်ကို ထိလိုက်သော် နဂါးငယ်သည်လည်း သူ့လက်ချောင်းထိပ်များကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ကာ လက်ချောင်းများ၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ရေကူးနေသည်။

ချန်ရှီ၏ ဓားလက်ချောင်းသည် ဓားလည်ချောင်းမှ ဓားထိပ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့သွားသည်။ နဂါးငယ်ကလည်း ၎င်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ယိမ်းနွဲ့ကာ ခြေလက်များကို လှုပ်ရှားရင်း ဓားဖျားသို့ ကူးခတ်သွားသည်။

သို့သော် ချန်ရှီရဲ့လက် ဓားဖျားမှ ထွက်သွားသောအခါ နဂါးက သူနှင့်အတူ မပျံသန်းနိုင်တော့ပေ။ ၎င်းက အရမ်းစိတ်​ပူ​နေ​သလို ​ခြေလက်​​တွေကို ကုတ်​လိုက်​ပြီး အမြီးကို လှုပ်​ယမ်းလိုက်​သည်​။

ဓားမြှောင်ထဲက နဂါးငယ်သည် သူနှင့် အလွန်နီးကပ်နေ၏။ ချန်ရှီ ဆက်ပြီးကြည့်နေသည်။ ဓားသည် လည်ချောင်းမရှိသလို ဓားထိပ်၏ အဆုံးတွင် အလှဆင်ထားခြင်း မရှိပါ။ ကိုင်ဆောင် တိုက်ခိုက်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ ဓားပူဇော်သက္ကာအတွက် ပြုလုပ်ထားသလိုပင်။

"မင်း တကယ်က တရားသူကြီးရဲ့ စုတ်တံထိပ်ဖျား မဟုတ်ဘူးလား"

ချန်ရှီ ညည်းညူလိုက်သည်။

နဂါးငယ်သည် ဓားကို ရစ်ပတ်ကာ ခြေသည်းများကို ကုတ်ရင်း ခေါင်းယမ်းနေ၏။ အခြားခြေသည်းကို တိတ်တဆိတ် မြှောက်ကာ သစ်သားလှည်းရှိ အမွှေးတိုင်ကို ညွှန်ပြလျက်ရှိသည်။ ချန်ရှီ ၎င်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ကြည့်ကာ ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် တရားသူကြီး၏ စုတ်တံဖျားကို ရှာဖွေရန် ဤနေရာကို လာခဲ့သည်။ စုတ်တံထိပ်ဖျားသည် နဂါးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး တောင်ပိုင်းရေကန်ကြီးထဲတွင် နဂါးဟောက်သံကို အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မရဏကမ္ဘာက နက်ရှိုင်းနဂါးရွေ့ဓားကို စုတ်တံထိပ်ဖျားဟု ထင်ခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ပဲ လွဲနေခဲ့၏။

"ဒါဆို သူများတွေ အရမ်းကြိုးစားရှာတဲ့ ရတနာကို ငါ ယူလိုက်မိတာလား?"

ရုတ်တရက် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည်။ အထူးသဖြင့် လူများစွာကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့သောအချက်ကို တွေးကြည့်သောအခါတွင် ပို၍ပင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားမိလာ၏။

"ဆင်းရဲတဲ့ ပိုင်ရှင်နဲ့တွေ့ရင် ဒီရတနာကို သူ့ဆီ ပြန်ပေးလိုက်မယ်... ဒီဘဏ္ဍာက ကောင်းပေမယ့် လောကမှာ ရတနာတွေ အများကြီးရှိတယ် ပိုင်ရှင်မရှိတဲ့ နောက်တစ်ခုကိုပဲ ငါရှာလိုက်မယ်..."

ချန်ရှီသည် အပျော်စီးလှေပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မြူတွေ ထူထပ်လာတာကြောင့် ဦးတည်ရာကို ပြောဖို့ ခက်လာ၏။ ဦးတည်ရာကို မသိသောကြောင့် သာယာသောလှေ လှည့်ပတ်သွားရင်း ပျောက်ကွယ်မသွားအောင် လှေပေါ်ရှိ လေအဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်သည်။

ဆေးခြယ်ထားသော လှေသည် လှေသမလေး၏ ရတနာဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤရတနာကို မစွန့်လွှတ်ဘဲ သေချာပေါက် ပြန်ရှာတွေ့မည်ဟု မျှော်လင့်ရသည်။

ချန်ရှီ အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်နေခဲ့သည်။ ထိုစဥ် ဟေးကော်က နှစ်ကြိမ်ဟောင်လာသည်။ မှောင်စပြုလာပြီ ဖြစ်သော်လည်း လှေသမလေးနဲ့ အဘွားရှား ပြန်မလာသေးသဖြင့် သူ စိတ်မပူဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"ဝူဝမ့်လှံက အရှင်ဝူဝမ့်ရဲ့ မှော်လက်နက်ပဲ... တရားသူကြီးရဲ့ စုတ်တံအဖျားကို ရှာတွေ့ဖို့ ပေးလိုက်တာ... အခု ထိပ်ဖျားကို ရှာမတွေ့သေးသလို ဝူဝမ့်လှံလည်း အခိုးခံလိုက်ရပြီ... ငါ အရှင်ဝူဝမ့်ကို ဘယ်လို ပြန်ရှင်းပြရမလဲ"

ဝူဝမ့်မြို့ကို လက်ဗလာနဲ့ ပြန်သွားခဲ့ရင် သူ့လျှာဟာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ပါ၏။ ဆက်မထိုင်နိုင်တော့ဘဲ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဟေးကော်ဘက် လှည့်ပြောလိုက်သည်။

"ဟေးကော်... မင်း လှေပေါ်တက်ပြီး လှည်းကို စောင့်နေလိုက်... ငါ ဝူဝမ့်လှံနဲ့ စုတ်တံထိပ်ကို သွားရှာလိုက်မယ်!"

သူ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်နှင့် ဟေးကော်ရဲ့ လက်သည်းများက သူ့ပုခုံးပေါ် ဖိမိသွားသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဟေးကော်က သူ့ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာခါပြီး လှည်းထဲက အမွှေးတိုင်ကို ညွှန်ပြနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤတော့မှ ချန်ရှီလည်း သတိဝင်လာပြီး။

"ငါအရမ်း စိုးရိမ်ပြီး လျစ်လျူရှုမိသွားတယ်... ဒီကလေးကို အရင်ကျွေးရမှာပဲ"

သူသည် နက်ရှိုင်းနဂါးရွေ့ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ အမွှေးတိုင် သုံးချောင်းဖြင့် ပူဇော်လိုက်သည်။ ဓားရှည်ထဲက နဂါးလေးဟာ အမွှေးနံ့သာရနံ့ကို စုပ်ယူရင်း အစပိုင်းမှာတော့ ကောင်းပြီး အရမ်းမူးနေပေမယ့် တဖြည်းဖြည်း ပိုမူးဝေလာသည်။

ဒါကိုမြင်တော့ ချန်ရှီလည်း ကျန်အမွှေးတိုင်နှစ်ချောင်းကို အမြန် ငြိမ်းသတ်လိုက်ရသည်။ သုံးချောင်းက များလွန်းသဖြင့် ဓားထဲက နဂါးငယ်ဟာ မခံနိုင်ဖြစ်ပြီး အရက်သမားလို ယိုင်သွားခဲ့သည်။ မီးငြိမ်းလိုက်မှ နောက်ဆုံးတော့ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီ ပူဇော်နေစဉ် ဟေးကော်က ငါးကြီးများစွာကို ဖမ်းမိခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို ဒယ်အိုးထဲတွင် ချက်ပြုတ်ထားပြီးပြီ။ သူက ချန်ရှီကို အလျင်လိုမနေရန်နှင့် မထွက်ခွာမီ အစာစားသွားရန် အချက်ပြ​​နေခဲ့သည်။ သို့နှင့် ချန်ရှီလည်း လှေပေါ်တွင် ဆက်နေရန်မှတပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့။ သူမသိခင်မှာပဲ နေက မျက်လုံးကိုမှိတ်ပြီး လက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီ။

သို့သော် မြူများ မပျောက်သေးချေ။ ရေကန်သည် အဖြူရောင်အတိဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် နဂါးဟောက်သံကို ရံဖန်ရံခါ ကြားနေရသည်။

"နဂါးဟောက်သံက ရှိနေတုန်းပဲ ဆိုလိုတာကတော့ ဝူဝမ့်​လှံက စုတ်တံထိပ်ကို မရသေးဘူး... အဲဒီအစား စုတ်တံထိပ်က လှည့်စားလိုက်တာပဲ... ဒါပေမယ့် နဂါးဖြစ်လာတာက!"

ချန်ရှီက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ခုတော့ အရင်က ပူဇော်တဲ့ အမွှေးတိုင်က အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေ ရှိနေဦးမယ်လို့ပဲ မျှော်လင့်ရတော့မည်။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် သူ့ရဲ့လက်ရှိအဆင့်၊ ခွန်အားတွေနဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့တရားသူကြီးရဲ့ စုတ်တံကို ဘယ်တော့မှ အနိုင်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ချေ။

ညစာ ပြီးသောအခါ နက်ရှိုင်းနဂါးရွေ့ဓားသည်လည်း အမွှေးတိုင်ရဲ့ အမွှေးအကြိုင်ကို စုပ်ယူပြီး ဗိုက်ပြည့်နေ​ပြီ။ နဂါးသည် ဓားဘေးတွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူ့ဗိုက်ကို သက်တောင့်သက်သာဖြင့် ထိလျက်ရှိသည်။

ချန်ရှီ ဓားကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဝေ့ယမ်းလိုက်စဥ် ရုတ်တရက် ဓားထဲက နဂါးငယ်၏ စိတ်နှင့် ဆက်စပ်မှု ရှိလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့ဓားလက်ချောင်းသည် ညင်သာစွာ ရွေ့လျားသွားပြီး နက်ရှိုင်းနဂါးရွေ့ဓားက ဖြည်းညှင်းစွာထကာ လေထဲတွင် လွင့်မျောသွားပြီး သူ့လက်ချောင်းနှင့်အတူ ရွေ့လျားသွားသည်။

ချန်ရှီ၏ လက်ချောင်းများက ဓားခုတ်၊ ဆူး၊ တိမ်၊ ခွဲ၊ သုတ်သင် စသော ဓားကွက်များကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ဓားက ရေကူးနဂါးနှင့် တူလာသည်။ သူ၏ ဓားနည်းပရိယာယ်ကို လိုက်နာပြီး ဓားထိုးခြင်း၊ ကောက်ခြင်း၊ တိမ်ခွဲခြင်း၊ ခုတ်ထစ်ခြင်းများကို လိုက်လုပ်​နေခဲ့သည်။ ဓားသည် အလင်းစီးကြောင်းနှင့်တူပြီး တဖျပ်ဖျပ် တောက်လာကာ ကျစ်ဝူရှဲ့သတ်ဓားထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမြန်လာသည်။

ချန်ရှီ အံ့သြဝမ်းသာသွားသည်။

"ဒီဓားက ငါ့အတွက် သင့်တော်သားပဲ!"

နောက်တော့ သူသည် တခြားသူရဲ့ဓားကို ခိုးယူမိသွားတာကို သတိရပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

"မေ့လိုက်ပါတော့... ဒီဟာက ကောင်းပေမယ့် ငါတွေ့တာတော့ မဟုတ်ဘူး ပိုင်ရှင်ကိုတွေ့ရင် ပြန်ပေးရမယ်....ဟေးကော်! မင်းနဲ့ သစ်သားလှည်းက ဒီမှာနေခဲ့!"

ချန်ရှီ အပျော်စီးလှေပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ မြူခိုးထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ နက်ရှိုင်းနဂါးရွေ့ဓားက သူနှင့်အတူ ရွေ့လျားသွားပြီး သူနှင့် ပေဝက်ခန့်သာဝေးသော ခေါင်းနောက်ဘက်ရှိ ဘုံကျောင်းငယ်၏ တံခါးဝတွင် လွင့်မျောပါ​နေသည်။

ချန်ရှီ ဦးတည်ရာသို့ ရွေ့သွားပါစေ ၎င်းသည် ချန်ရှီနှင့် တစ်ပေခွဲခန့် အကွာတွင် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေလျက် လိုက်ပါလာသည်။ အကွာအဝေးက တိုးလည်းမတိုး လျော့လည်း မလျော့ပေ။ ရုတ်တရက် ရေကန်ထဲက လေပြေလေညင်း မြူခိုးတွေ အနည်းငယ် လျော့သွားသည်။ လရောင်က ကောင်းကင်ကနေ ထိုးကျလာပြီး ဓားရှည်အပေါ် လင်းလက်သွားသည်။

ဓားသည် လရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်ကာ အလင်းမှုန်များကို စီးဆင်းနေသော စမ်းရေသဖွယ် ထုတ်လွှတ်လာ၏။ ၎င်း ထွန်းလင်းသည့်နေရာတိုင်းတွင် စိမ့်စမ်းရေတစ်လျှောက် မရဏကမ္ဘာထဲသို့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပွင့်သွားကာ မရဏကမ္ဘာ၏ မြင်ကွင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လာရပါသည်။