ဖြူရော်ရော် ကောင်လေးတစ်ယောက်

နဂါးအင်ပါယာ၏ ဝေးလံခေါင်သီသော နယ်မြေတစ်ခုတွင် တည်ရှိသော ကျောက်စိမ်းနန်းတော်သည် နှင်းဖုံးနေသည့် တောင်တစ်လုံးပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသည်။ နှစ်ပေါင်းရာချီ အမွေဆက်ခံထားသော်လည်း နဂါးအင်ပါယာတစ်ခုလုံးတွင် ဤနန်းတော်သည် အလယ်အလတ်နှင့် အနိမ့်တန်းစား ဂိုဏ်းတစ်ခုအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ခံရသည်။ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်၌ တပည့်တပန်း တစ်ထောင်နီးပါး ရှိပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ အများစုမှာ အမျိုးသမီး တပည့်များဖြစ်ကာ တစ်ဦးစီသည် ပန်းတစ်ပွင့်ပမာ လှပ၏။

ဤနေရာ၌ နှင်းများ ထူထပ်စွာ ကျဆင်းနေပြီး အပင်များ မရှိသည့်တိုင် အမျိုးသမီး တပည့်များသည် လှပသော ပန်းများအလား နှင်းထဲတွင် ပွင့်လန်းနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤနှင်းထူထပ်သော မြေပြင်ပေါ်တွင် လှပသော ရှုခင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးထားသည်။ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်သည် ထူးခြားသည့် အဆင့်မဟုတ်သော်လည်း ဤနေရာ၌ အမျိုးသမီးများ များပြားစွာ ရှိနေသဖြင့် ကျင့်ကြံသူများစွာအတွက် တာအိုအဖော် ရွေးချယ်ရန် နေရာကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်၌ နှင်းထူထပ်စွာ ကျနေချိန်တွင် အမျိုးသမီး တပည့်များစွာသည် သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ရှည်လျားသော ဓားကို ကိုင်စွဲကာ လေ့ကျင့်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ လေ့ကျင့်သံများသည် ကျောက်စိမ်းနန်းတော်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းကာ နားထောင်ရသည်မှာ ဂီတသံစဉ်တစ်ခုနှင့် တူသည်။ စည်းချက်ကျပြီး အားမာန်ပြည့်ဝသော အသံများအောက်တွင် ဤဆောင်းရာသီသည် သိပ်မအေးခဲသလို ခံစားရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောက်စိမ်းနန်းတော်၏ ခြံဝင်းတစ်ခုတွင် ဖြူဖတ်ဖြူရော် ကောင်လေးတစ်ဦးသည် သစ်သားလှံတံကို ကိုင်စွဲကာ အော်ဟစ်ရင်း ရှေ့သို့ ထိုးသွင်းလျက် ရှိသည်။ တစ်ချက်ထိုးသွင်းတိုင်း သူ၏ အင်အားတစ်ခုလုံးကို ထုတ်လွှတ်နေသည့်နှယ် အားယူထိုးသွင်းနေသည်။ နှင်းပွင့်များ သူ၏ လှံထိပ်သို့ ကျရောက်လာသောအခါ နှင်းပွင့်တစ်ခုသည် အဖြူရောင် အစက်အပြောက် အများအပြားအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လေထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျဆင်းသွားသည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် ထိုးသွင်းပြီးနောက် သူသည် အသက်ရှူရပ်တန့်ကာ မိုးကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်၌ သူ၏ အတွေးများသည် ယခင်ဘဝ၏ အမှတ်တရများဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။

သူ၏ အမည်မှာ ယီထျန်းယွမ် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဂိမ်းဝါသနာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မိုးသက်မုန်တိုင်းထန်သော ညတစ်ညတွင် ရုတ်တရက် မိုးကြိုးတစ်ခု ပစ်ချလာပြီး သူ သတိလစ်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် သူသေတော့မည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ထိုမျှ ကြောက်မက်ဖွယ် မိုးကြိုးဖြင့် ထိမှန်ခံရပြီး အသက်ရှင်နေခြင်းသည် ထူးဆန်းသည့် အရာတစ်ခုပင်။

သူ သတိပြန်ရလာသောအခါ ဤနေရာ၌ ရောက်ရှိနေပြီး သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော အမှတ်တရများ ထပ်မံပေါ်လာသည်။ ဤခန္ဓာကိုယ်၏ မူလပိုင်ရှင်သည် အားနည်းလွန်းသည့် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် အလွန်အကျွံ လေ့ကျင့်ခဲ့ရာ နောက်ဆုံး၌ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအချက်ကို သိနေသည့်တိုင် လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ သူသည် ယခုလည်း ထိုသို့ ဆက်လက် လေ့ကျင့်နေဆဲပင်။

သူ သိပ်ကြာကြာ လေ့ကျင့်၍ မရသည့်အပြင် ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အားနည်းနေပြီး မိမိကိုယ်ကို အားကောင်းလာအောင် လုပ်ရန် လိုအပ်နေသည်။

“ငါ့မှာ တခြားနည်းလမ်း တစ်ခုမှ မရှိတော့ဘူးလား”

သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိန်လှီသည်။ ကျင့်ကြံသူများကဲ့သို့ သန်မာဟန် မပေါက်ဘဲ မိန်းကလေးတစ်ဦးပမာ အားနည်းနေသည်။

“ယား.....ယိ......”

သူ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လှံတံကို အားယူကာ ရှေ့သို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ လှံထိပ်မှ လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှေ့တွင် ရှိသော နှင်းတုံးများကို လွင့်စင်ကာ နှင်းပွင့်များအဖြစ် ပြန်လည် ပြိုကွဲသွားကာ လေထဲတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျဆင်းသွားသည်။ ၎င်းမှာ အလွန် လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၏ ဖြူဖတ်ဖြူရော် အသားအရေသည် ဤနှင်းပွင့်များထက် မသာလှ။

သူ၏ အသားအရေမှာ ဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်နေကာ သွေးချီစွမ်းအင် လုံးဝ မရှိပေ။ ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် တားမြစ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သွေးစွမ်းအင် မရှိသူများသည် ဘဝတွင် အခက်အခဲများ ရင်ဆိုင်ရပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဤသည်မှာ သွေးချီမရှိဘဲ မည်သို့ အသက်ရှင်နိုင်မည်နည်း။ ဤကောင်လေး၏ အခြေအနေမှာလည်း ထိုနည်းတူပင်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်နေပြီး သွေးစွမ်းအင် မရှိသဖြင့် ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် သေဆုံးရနိုင်သည်။

ဤအခြေအနေတွင် သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို မရဏလမ်းဆီသို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ပိုနီးကပ်စေခြင်းပင်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အများဆုံး လေ့ကျင့်ခန်းသာ လုပ်နိုင်ပြီး သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံ၍ မရပေ။

“အဟွတ်....အဟွတ်....”

သူ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် နီမြန်းလာပြီး ရှားပါးစွာ သွေးစွမ်းအင် အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ပြင်းထန်သော ချောင်းဆိုးသံကြောင့် သူသည် ဒူးထောက်ကာ ထိုင်ချလျက် ရှိနေသည်။ ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမဟုတ်တော့ဘဲ နာမကျန်းသူတစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။ ကျင့်ကြံခြင်းသည် အလွန်အကျွံ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခံနိုင်ရည် မရှိတော့ပေ။

“အာ့ သခင်လေး၊ ဘာလို့ ဒီမှာ ထွက်လာပြီး လေ့ကျင့်နေရတာလဲ။ ဒါက သင့်ကိုယ်သင် ထိခိုက်စေတာပဲ” ထိုအချိန်တွင် နန်းတော်ထဲမှ အိမ်ဖော်မလေးတစ်ဦး ပြေးထွက်လာပြီး ချောင်းဆိုးနေသော ကောင်လေးကို ကြည့်ကာ သူ့ကို အပြစ်တင်သလို ပြောသော်လည်း သူ့အတွက် စိုးရိမ်စိတ်က ပိုမိုထင်ရှားသည်။

သူ့သည် အဝတ်တစ်ထည်ကို အလျင်စလို ယူလာပြီး ထိုကောင်လေးကို ဝတ်ပေးလိုက်သည်။ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်နေစဉ် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ထူထဲသောအဝတ် မဝတ်ထားခဲ့ပေ။ ဤမျှ အေးခဲသော ရာသီဥတုတွင် ဤမျှ ပါးလွှာသော အဝတ်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားခြင်းမှာ အံ့ဩစရာပင်။

“အစ်မရှောလျန်၊ ကျွန်တော် ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေတာပါ” ထျန်းယွမ်သည် ချောင်းဆိုးသံကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ဖြူဖတ်ဖြူရော် မျက်နှာမှ အပြုံးတစ်ခုကို ညှစ်ထုတ်ကာ သူ အဆင်ပြေကြောင်း ဖော်ပြလိုက်သည်။

သူသည် ကျောက်စိမ်းနန်းတော်၏ တစ်ဦးတည်းသောသခင်လေးလည်း ဖြစ်သည်။ နန်းတော်သခင်မှာ သူ၏ အဒေါ်ဖြစ်ပြီး ထျန်းယွမ်အတွက် တာဝန်ယူစောင့်ရှောက်ပေးရသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ မိဘများ၏ သတင်းအချက်အလက်မှာ ယခုထိ မသိရသေးပေ။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ရှောလျန်၏ အကူအညီမပါဘဲ တစ်ယောက်တည်း ထလိုက်သည်။ ဤသို့ဖြင့် သူ အဆင်ပြေကြောင်း သက်သေပြလိုက်သည်။

ရှောလျန်က သူ့ကို ခြေဖျားမှ ဦးခေါင်းထိ ကြည့်လိုက်ပြီး ထျန်းယွမ်သည် လေ့ကျင့်ခန်း ပြီးသွားပြီဟု သေချာသွားသောအခါ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

“နန်းတော်သခင်က သခင်လေးကို ပင်မခန်းမဆောင်ကို ခေါ်သွားဖို့ ပြောထားတယ်။ ကျွန်မက သခင်လေးကို ခဏကြာ လိုက်ရှာနေတာ၊ ဒီမှာ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်နေတာကို တွေ့လိုက်တော့တာပဲ။ သခင်လေး သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ချင်တာ ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လက်ရှိ အခြေအနေမှာ ဆက်လေ့ကျင့်ရင်” သူ့သည် ဆက်ပြောလို့ မပြီးပေ။

“ဆက်ကျင့်ရင် သေမှာလား” ထျန်းယွမ်က မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ “ကျွန်တော် အမြဲသိထားတယ်။ ဒီခန္ဓာကိုယ်မှာ သွေးစွမ်းအင် မရှိဘူး။ ကျင့်ကြံဖို့လည်း မထိုက်တန်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီလိုနဲ့ အဆုံးသတ်ချင်တာမဟုတ်ဘူး။ ကံကြမ္မာကို မယုံဘူး။ ဒီလို သနားစရာ ဘဝနဲ့ အဆုံးသတ်ရမှာကို လက်မခံနိုင်ဘူး”

သူ၏ ပါရမီမှာ မဆိုးသော်လည်း သွေးစွမ်းအင် မရှိခြင်းက ပြဿနာဖြစ်သည်။ ပါရမီကောင်းနေလျှင်တောင် သွေးစွမ်းအင် မရှိလျှင် ဘာအသုံးမှ မဝင်ပေ။

“သခင်လေး” ရှောလျန်၏ မျက်လုံးများ မျက်ရည်ဝဲလာပြီး သူ့ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်းနည်းစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ့မှာ ထျန်းယွမ်ထက် အနည်းငယ် အသက်ကြီးသည်။

“ဘာမှ ထပ်မပြောနဲ့။ ပင်မခန်းမဆောင်ကို သွားကြစို့။ အဒေါ်က ဘာလို့ ငါ့ကို ခေါ်တာလဲ သိချင်တယ်” ထျန်းယွမ်က လှံတံကို ဘေးသို့ ပစ်လိုက်ပြီး ၎င်းမှာ ဘေးနားရှိ လက်နက်စင်ပေါ်သို့ အတိအကျ ကျသွားသည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် ပင်မခန်းမဆောင်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်ကြသည်။

ပင်မခန်းမဆောင်သို့ ဝင်လိုက်သောအခါ အတွင်းပိုင်းမှာ ပိုမိုနွေးထွေးလာသည်။ သူသည် သူ့ဆီသို့ စူးစူးရဲရဲ ကြည့်နေသော အမျိုးသမီး တပည့်များ၏ အကြည့်များကို သတိပြုမိသည်။ ဤနေရာမှာ အမျိုးသားများအတွက် အိပ်မက်နယ်မြေတစ်ခုဟု ဆိုနိုင်သည်။ အပြင်လူများစွာသည် ဤနေရာတွင် တပည့်အဖြစ် ဝင်ရောက်လိုကြသော်လည်း လူတိုင်း လက်ခံခံရသည် မဟုတ်ပေ။ အပြင်မှ အမျိုးသား တပည့်အနည်းငယ်သာ လက်ခံခံရပြီး အများစုမှာ အမျိုးသမီး တပည့်များဖြစ်သည်။

ပင်မခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်ရှိ အမျိုးသမီး တပည့်များက သူ့ကို ရွံရှာမှုနှင့် မကျေနပ်မှုတို့ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ထျန်းယွမ်ကို ရွံရှာပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ကြသည်။ သူသည် သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်လျှင် အချိန်မရွေး သေနိုင်သည့် အသုံးမကျသူတစ်ဦးဖြစ်ရုံသာမက ယခင် နန်းတော်သခင်၏ သားဖြစ်သည်။ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်၏ စည်းမျဉ်းတစ်ခုအရ နန်းတော်သခင်သည် လက်ထပ်ခြင်းနှင့် သားသမီး မွေးဖွားခြင်းကို လုံးဝ တားမြစ်ထားသည်။ ထျန်းယွမ်၏ မိခင်သည် ဤစည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်ခဲ့ပြီး သူ့ကို မွေးဖွားပြီးနောက် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူ့အဒေါ်၏ ဩဇာသာမရှိခဲ့လျှင် ထျန်းယွမ်သည် ဤနေရာတွင် ဆက်နေထိုင်ခွင့် မရဘဲ အပြင်သို့ ထုတ်ပယ်ခံရလောက်ပြီဖြစ်သည်။

ရှောလျန်က သူ့ကို ‘သခင်လေး’ ဟု ခေါ်သော်လည်း အခြားသူများက သူ့ကို လေးစားမည် မဟုတ်သလို ‘သခင်လေး’ ဟု ခေါ်မည်လည်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့သည် ထျန်းယွမ်ကို ‘အသုံးမကျ’ သို့မဟုတ် “ဘဲဥပုပ်”ဟု ခေါ်ကြသည်။

ဤအခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ရင်း ထျန်းယွမ်က မထီမဲ့မြင် မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသည်။ ဤအရာကို သူ အကျင့်ပါနေပြီဖြစ်ပြီး ဤအချက်ကို လက်ခံထားပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မထီမဲ့မြင် အကြည့်များကို ခံစားရတိုင်း သူ၏ လက်သီးများကို ဆုပ်ထားကာ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ဤအချက်ကို ပြောင်းလဲရန် သူ မတတ်နိုင်ပေ။ သူသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စဉ်းစားခဲ့ဖူးသော်လည်း သူ၏ အဒေါ်ကို တွေးမိတိုင်း ထွက်မသွားနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

“ထျန်းယွမ်၊ နောက်ဆုံး ရောက်လာပြီပဲ။ သိုင်းပညာကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လေ့ကျင့်နေတာလား” အပြစ်တင်သံတစ်ခုနှင့်အတူ သေးသွယ်ပြီး လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်။ သူ့မှာ အသက် နှစ်ဆယ်ခန့်ရှိပြီး သူနှင့် အသက်အများကြီး မကွာလှ။

သူ့ ရောက်လာသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမျိုးသမီး တပည့်များက ဦးညွှတ်ကာ လေးစားစွာ ပြောကြသည်။

“နန်းတော်သခင်”

ဤသူမှာ ထျန်းယွမ်၏ အဒေါ် ရှီရွှေယွမ်ဖြစ်သည်။ အသက်ငယ်ရွယ်သော်လည်း ကျောက်စိမ်းနန်းတော်၏ သခင်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ့ နန်းတော်သခင် ဖြစ်လာနိုင်ခြင်းမှာ သူ့၏ ထူးချွန်သော ပါရမီကြောင့်ဖြစ်သည်။ အသက် နှစ်ဆယ်တွင် သူ့၏ ကျင့်ကြံမှုသည် အနှစ်သာရစုစည်းခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သာမန်အားဖြင့် ဤအသက်အရွယ်တွင် လူအများစုမှာ စိတ်စိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်သို့သာ ရောက်ရှိကြသည်။

“အဒေါ်” ထျန်းယွမ်က စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေပုံရသော ရှီရွှေယွမ်ကို ကြည့်ပြီး သူ့ဆီသို့ အပြေးလာကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူ၏ အဒေါ်မှာ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်တစ်ခုလုံးတွင် သူ့ကို အများဆုံး ဂရုစိုက်ပေးသူဖြစ်သည်။

သူ့ကို မြင်သောအခါ ထျန်းယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားရသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာစဉ် သူ အလွန် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ ဤနှစ်များအတွင်း ရှီရွှေယွမ်က သူ့ကို အဖော်ပြုပေးခဲ့ပြီး ဂရုစိုက်ကာ ဤအချက်ကို လက်ခံနိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ယခင်ဘဝ၏ အမှတ်တရများကို လက်ခံခဲ့သော်လည်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုဆိုသည်မှာ ချက်ချင်းရရှိလာသည့် အရာမဟုတ်ဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ဆောက်ရသည့် အရာဖြစ်သည်။

သူက သူ့ကို ‘အဒေါ်’ ဟု ခေါ်သော်လည်း ၎င်းတို့တွင် သွေးသားတော်စပ်မှု မရှိပေ။ သူ၏ မိခင်က ရှီရွှေယွမ်ကို ညီမတစ်ယောက်သဖွယ် မှတ်ယူကာ ထျန်းယွမ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် အပ်နှံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို ‘အဒေါ်’ ဟု ခေါ်ဆိုရန် သင့်လျော်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့တွင် အမှန်တကယ် သွေးသားတော်စပ်မှု မရှိပေ။ ထို့အပြင် ဤနေရာတွင် ‘အဒေါ်’ ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် သွေးသားတော်စပ်သူကိုသာ ဆိုလိုသည် မဟုတ်ဘဲ အသက်ကြီးသော အမျိုးသမီးများကို လေးစားစွာ ခေါ်ဆိုရာတွင်လည်း သုံးနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှီရွှေယွမ်သာမက အခြားသော အသက်ကြီးသူ အမျိုးသမီးများကိုလည်း ၎င်းတို့ ခွင့်ပြုပါက ထိုသို့ ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။

သူ့ထက် သူ့ကို ပိုမို ဂရုစိုက်ပေးသူ မရှိခဲ့ပေ။ သူ့သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ကြင်နာတတ်ကာ နွေးထွေးမှုကို ပေးစွမ်းသည်။ ထိုခံစားချက်များမှာ စစ်မှန်သည်။ သူ့၏ လှပသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ငယ်ဘဝ အမှတ်တရများ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ၏ မိခင်ကဲ့သို့ပင် ရှီရွှေယွမ်သည် သူ ကြီးပြင်းလာစဉ် အမြဲတမ်း အားပေးထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်။ သူ့ လေ့ကျင့်ရန် သွားသောအခါ သူ့ကို အတူခေါ်သွားကာ မည်သူမှ အနိုင်မကျင့်နိုင်အောင် ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။ သူ့အတွက်ဆိုလျှင် အကြီးအကဲများနှင့်ပင် ဆန့်ကျင်ရဲသည်။

ရှီရွှေယွမ်၏ ရပ်တည်မှုသာမရှိခဲ့လျှင် အကြီးအကဲများက သူ့ကို ထုတ်ပယ်ခဲ့လောက်ပြီဖြစ်သည်။ နန်းတော်တွင် ဆက်နေခွင့်ရှိသော်လည်း သူ ကျင့်ကြံနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ကျင့်ကြံရန် ကြိုးစားလျှင် သွေးစွမ်းအင် မရှိသဖြင့် ဆက်လက် ကျင့်ကြံပါက သေဆုံးမည်ဖြစ်သည်။ ဤအခြေအနေသည် အသုံးမကျသူနှင့် ဘာမျှ မခြားနားပေ။

ရှီရွှေယွမ်က လက်ဆန့်ကာ သူ၏ ဦးခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“မင်းကို ကျင့်ကြံဖို့ ကြိုးစားတာအတွက် အပြစ်မတင်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အလွန်အကျွံ မလုပ်ရဘူးနော်”

ထို့နောက် သူက အင်္ကျီလက်အောက်မှ သေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုကျောက်စိမ်းသေတ္တာထဲမှ ပြင်းထန်သော သွေးစွမ်းအင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များသည် အံ့ဩသံထုတ်ကာ အားကျမခံ ဖြစ်နေကြသည်။

ဤအသုံးမကျသူသည် နန်းတော်သခင်၏ ချစ်ခင်မှုကို ရထားသည်ဟု မည်သူက ပြောနိုင်မည်နည်း။ ရှီရွှေယွမ်ကိုယ်တိုင်က ၎င်းကို အပြင်မှ သွားယူလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

“ဒါ ဒါက နဂါးသွေးနတ်ဆေးလုံး” ထျန်းယွမ်က ဤနဂါးသွေးနတ်ဆေးလုံးကို မြင်သောအခါ အံ့ဩသွားသည်။ ဤအရာမှာ အလွန် အဖိုးတန်သည်။ ၎င်းသည် သွေးစွမ်းအင်ကို များစွာ တိုးတက်စေနိုင်ပြီး ရှီရွှေယွမ်ကိုယ်တိုင် ယူလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်မှာ သေချာပေါက် တန်ဖိုးကြီးမားသည်။

“ဟုတ်တယ်။ ဒါက နဂါးသွေးနတ်ဆေးလုံး။ ယူလိုက်။ ဒါက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သွေးစွမ်းအင် အများကြီး တိုးတက်စေနိုင်လိမ့်မယ်” ရှီရွှေယွမ်က နူးညံ့စွာ ပြုံးပြပြီး ဤနဂါးသွေးနတ်ဆေးလုံး၏ တန်ဖိုးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထျန်းယွမ်၏ အခြေအနေကို တိုးတက်စေလိုသည့် ဆန္ဒသာ ရှိသည်။

“ဒါပေမယ့်” ထျန်းယွမ်သည် စိတ်ထိခိုက်သွားပြီး မျက်လုံးများ မျက်ရည်ဝဲလာသည်။ ဤနှစ်များအတွင်း သူ၏ အဒေါ်သည် သူ၏ သွေးစွမ်းအင်ကို တိုးတက်စေရန် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များစွာကို ရှာဖွေပေးခဲ့သော်လည်း အကျိုးသက်ရောက်မှု မသိသာလှသဖြင့် သူ၏ သက်တမ်းကို မတိုးစေနိုင်ခဲ့ပေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆေးလုံးများကို ဆက်တိုက် ပေးခဲ့ပြီး ယခုမူ ဤမျှ တန်ဖိုးကြီးသော နဂါးသွေးနတ်ဆေးလုံးကိုပင် ပေးအပ်လာသည်။

“ငါ့အတွက် မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တိုးတက်လာတာထက် ပိုပျော်စရာ ဘာမှ မရှိဘူး။ ဒါကို သိထားပြီး သိပ်မတွေးနဲ့” ရှီရွှေယွမ်က သူ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ ဖြူဖတ်ဖြူရော် မျက်နှာကို ညင်သာစွာ ညှစ်ဆွဲလိုက်ပြီး ဆိုးသွမ်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသဖွယ် ပြုမူလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့” ထျန်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ ယခု ဘာလုပ်ရမည်ကို သိသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ကောင်းမွန်အောင် လုပ်ခြင်းသည် အကောင်းဆုံး အကျိုးဆက်ဖြစ်လိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင် တပည့်တစ်ဦးက နန်းတော်ထဲသို့ အလျင်စလို ဝင်လာပြီး ပြောသည်။

“နန်းတော်သခင်၊ ဝိညာဉ်ဂိုဏ်းက လူတစ်ယောက် ရောက်လာပါတယ်”

“ဝိညာဉ်ဂိုဏ်းက လူတစ်ယောက်လား” ရှီရွှေယွမ်က မျက်ခုံးတွန့်သွားပြီး ထျန်းယွမ်နှင့် စကားပြောနေစဉ်က ပြသခဲ့သော အမူအရာမှ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် သူက ထျန်းယွမ်ကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ငါ လောလောဆယ် ကိစ္စတစ်ခုကို သွားကိုင်တွယ်လိုက်ဦးမယ်။ မင်း နားလိုက်ဦးနော်”

အစ်မရှောလျန်ကလည်း သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ့လည်း ဤကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ရန် အတူသွားရမည်ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပါပြီ။ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်” ထျန်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ရှီရွှေယွမ်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူ့ အမြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်သီးများကို ဆုပ်ထားပြီး သူ့ကို ကူညီနိုင်ခြင်း မရှိသည့်အတွက် စိတ်ပျက်လာသည်။

ဝိညာဉ်ဂိုဏ်းမှ လာသူများသည် ရှေးဟောင်းကောင်းကင်တာအို အမွေအနှစ်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ၎င်းတို့၏ ခွဲတမ်းကို လာတောင်းခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအရာများကို သူ သိသော်လည်း ဘာမှ ကူညီနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ဒီနဂါးသွေးနတ်ဆေးလုံးကို သောက်ရမယ်။ သွေးစွမ်းအင် အနည်းငယ်တော့ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာမှာပါ မျှော်လင့်တယ်” ထျန်းယွမ်က နဂါးသွေးနတ်ဆေးလုံးကို သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ အခန်းသို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

သူ ခန်းမအပြင်သို့ လျှောက်ထွက်လာသောအခါ လူသုံးဦးက သူ့ရှေ့တွင် ရပ်ကာ လမ်းပိတ်လိုက်သည်။

“သခင်လေး၊ နဂါးသွေးနတ်ဆေးလုံးကို ကျွန်တော်တို့ကို ပေးလို့ရမလား။ ကျွန်တော်တို့ ကျင့်ကြံမှု နောက်တစ်ဆင့်ကို တက်ဖို့ နည်းနည်းလေး အားဖြည့်ဖို့ပဲ လိုတော့တယ်။ ဒီဆေးလုံးကို ကျွန်တော်တို့ကို ပေးလိုက်။ မင်းမှာ ဘာအကျိုးမှ မရှိတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ဆီပေးတာ ပိုကောင်းမှာပေါ့”

“ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ကို ပေးလိုက်ပါ။ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိရင် မင်းကို အပြင်ကမ္ဘာကို ခေါ်သွားပြမယ်”

“အေးလေ၊ မင်းမှာ ဘာအကျိုးမှ မရှိဘူး။ သောက်လိုက်ရင်တောင် ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ကို ပေးလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ”

သူ့ရှေ့ရှိ ဤသုံးဦးမှာ အပြင်ဂိုဏ်းမှ ခေါ်ယူထားသော အမျိုးသား တပည့်များဖြစ်သည်။ မူလက ကျောက်စိမ်းနန်းတော်၏ တပည့်များ မဟုတ်ဘဲ အပြင်ဂိုဏ်းမှ လာသူများဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ စကားသံမှာ ထျန်းယွမ်ကို အသုံးမကျသူတစ်ဦးအဖြစ် ဆက်ဆံနေခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ကျောက်စိမ်းနန်းတော်တွင် တပည့်ဖြစ်လာသည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း ထျန်းယွမ်သည် အသုံးမကျသူဖြစ်ပြီး ကြီးမြတ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်တည်နေရသူဖြစ်ကြောင်း သိထားကြသည်။

“အိုး၊ မပေးရင်ကော” ထျန်းယွမ်၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီး ဤဆေးလုံးမှာ သူ၏ အဒေါ်က ပေးထားသည့်အရာဖြစ်သည်။ မည်သို့လျှင် အခြားသူများကို ပေးနိုင်မည်နည်း။