ပင်မရှာဖွေမှု ဆုလာဘ်

နောက်တစ်ရက်မှာ ထျန်းယွမ်က ကံကောင်းခြင်း အငွေ့အသက်ကို ဆက်လက် စမ်းသပ်ကြည့်တယ်။ ရလဒ်က စိတ်ပျက်စရာပဲ။ သူ့အခန်းထောင့်မှာ ကျိုးပဲ့တဲ့ ငွေဒင်္ဂါးတစ်ခု တွေ့ခဲ့ရရုံပဲ။ သိုင်းပညာ တိုးတက်မှု မရှိသလို၊ ဝိညာဉ်သစ်သီးတွေ ဘယ်နားမှာ တွေ့တာမျိုး မရှိခဲ့ဘူး။ ဒီဈေးကြီးတဲ့ စွမ်းရည်အတွက် ဆုလာဘ်က မက်လောက်စရာ တစ်ကွက်မှ မရှိခဲ့ဘူး။

ဒီနေရာမှာ ထူးထူးခြားခြား ဘာမှမရှိဘူး။ ကံကောင်းမှုက တကယ်ကို ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွင်းနိုင်မယ့်အဆင့် မဟုတ်ရင်၊ တန်ဖိုးရှိတဲ့ တစ်ခုခုက ကောင်းကင်ကနေ ကျလာမယ်လို့ သူ ထင်မိတယ်။

“အပြင်မှာ သုံးမယ်ဆိုရင် အကျိုးသက်ရောက်မှုက ပိုကောင်းနိုင်မယ်ထင်တယ်”

သူက ဒီကံကောင်းခြင်း အငွေ့အသက်ကို တောအုပ်ထဲမှာ စမ်းကြည့်ချင်တယ်။ ကံကောင်းရင် မြှုပ်ထားတဲ့ ရတနာတွေကို တကယ်ရှာတွေ့နိုင်မှာ။ အခုအခါမှာတော့ သူ ကံကောင်းခြင်း အငွေ့အသက်ကို ပိတ်ထားလိုက်တယ်။ ၎င်းက တစ်စက္ကန့်လျှင် ဆန်းကြယ်အမှတ်တစ်ခု သုံးစွဲရတယ်။ ဒီသုံးစွဲမှုနှုန်းက အတော်လေး စိတ်ညစ်စရာပဲ။ နှင်းဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို သတ်ရင် ဆန်းကြယ်အမှတ် ၅ ခုပဲ ရတယ်။ ဒါဆို ငါးစက္ကန့်ပဲ ထိန်းထားနိုင်မှာ။ ဒါက အတော်လေး သနားစရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေပဲ။

သူ စမ်းသပ်ဖို့ အပြင်ထွက်မယ်လုပ်တဲ့အခါ၊ ရှောလျန်က အခန်းထဲဝင်လာတယ်။ သို့ရာတွင် သူ့မျက်နှာက ရှက်စိတ်ကြောင့် နီမြန်းနေပြီး မျက်လုံးတွေကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲဘူး။

“သခင်လေး၊ နန်းတော်သခင်က အကြီးအကဲတွေရဲ့ အစည်းအဝေးကို တက်ဖို့ ခင်ဗျားကို ခေါ်ထားတယ်…”

“အကြီးအကဲတွေရဲ့ အစည်းအဝေးလား”

ထျန်းယွမ်က ဒါက သူ့ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်တာဖြစ်မယ်လို့ ချက်ချင်း ခန့်မှန်းမိတယ်။ ဒီနေရာမှာ သူ့ရဲ့ အခြေအနေက အမြဲတမ်း အငြင်းပွားစရာဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်လည်း ခြွင်းချက်မထားဘူး။

“ဒါဆို ငါ အခုသွားမယ်။ အစ်မရှောလျန်၊ မင်းလည်း လိုက်မလာဘူးလား” ထျန်းယွမ်က သတိထားပြီး မေးတယ်။ ထပ်ပြီး အဆင်မပြေတဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်မလာစေချင်ဘူး။

“မသွားပါဘူး။ အကြီးအကဲတွေရဲ့ အစည်းအဝေးက ခင်ဗျားသွားဖို့ပဲ။ ကျွန်မက အဲဒီထဲ ဝင်ဖို့ အရည်အချင်း မပြည့်မီဘူး” ဤအချိန်တွင် အနည်းဆုံး အခုတော့ သူက သူ့မျက်လုံးတွေကို ကြည့်နိုင်နေပြီမို့၊ အဆင်ပြေသွားခဲ့သည်။

ရှောလျန်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်က မမြင့်ဘူး။ သူက ကျောက်စိမ်းနန်းတော်မှာ အစေခံတစ်ယောက်ပဲ။ အဓိကအားဖြင့် ဝန်ဆောင်မှုပေးဖို့ တာဝန်ယူထားတာမို့၊ တခြားတပည့်တွေထဲမှာ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက မမြင့်ဘူး။

ထျန်းယွမ်က တခြား ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ အစည်းအဝေးဆီ လျှောက်သွားတယ်။ မကြာခင်မှာ အကြီးအကဲခန်းမထဲ ရောက်သွားတယ်။ ရှီရွှေယွမ်ရှေ့မှာ ထိုင်နေပြီး၊ တစ်ဖက်မှာ အကြီးအကဲသုံးယောက်ရှိတယ်။ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျန်တဲ့ ထိပ်တန်းတပည့်တွေက စိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်မှာ ရှိကြတယ်။ ဒီအကြီးအကဲသုံးယောက်ကတော့ အနှစ်သာရဖိနှိပ်ခြင်း နယ်ပယ်မှာ ရှိကြပြီး၊ ရှီရွှေယွမ်ထက် အသက်အများကြီး ကြီးတယ်။

ထျန်းယွမ် ဝင်လာတဲ့အခါ လူတိုင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက သူ့ဆီ ရောက်လာတယ်။ ဒါပေမယ့် အရင်ကလို ရွံရှာမှုနဲ့ မကျေနပ်မှု မျက်လုံးတွေ မဟုတ်တော့ဘူး။

“အရင်ကတည်းက ဆွေးနွေးပြီးသား ဆိုပေမဲ့ သူရောက်လာပြီဆိုတော့ ထပ်ပေးပါမယ်။ အဓိကအားဖြင့် ပြဿနာနှစ်ခုရှိတယ်။ ပထမကတော့ ထျန်းယွမ်ကို ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ တပည့်အဖြစ် လက်ခံဖို့။ ဒုတိယကတော့ သူ့ကို ရှေးဟောင်းကောင်းကင်တာအို အမွေအနှစ်နယ်မြေထဲ ဝင်ခွင့်ပေးဖို့ပဲ”

ရှီရွှေယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောတယ်။

“ဒီကိစ္စမှာ အကြီးအကဲတွေရဲ့ အမြင်က ဘယ်လိုရှိမလဲ...”

“သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က အံ့သြစရာဖြစ်တာကို ငြင်းလို့မရဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျောက်စိမ်းနန်းတော် တည်ထောင်ခဲ့တဲ့အချိန်ကစပြီး၊ အမျိုးသား တပည့်ကို ဘယ်တုန်းကမှ လက်ခံခဲ့တာ မရှိဘူး။ စည်းမျဉ်းတွေကို ဖျက်လို့မရဘူး။ သူ့ရဲ့ အဆင့်ကလည်း အဲဒီလောက် မမြင့်ဘူး။ ရှေးဟောင်းကောင်းကင်တာအို အမွေအနှစ်နယ်မြေထဲ ဝင်သွားရင် သူ ဒုက္ခရောက်မှာ။ သူက ရာဇဝတ်သားရဲ့သားပဲ။ သူ့ကို ခိုလှုံခွင့်ပေးထားတာကပဲ အကြီးမားဆုံး သည်းခံမှုဖြစ်ပြီးပြီ”

ပထမဆုံး စကားပြောတဲ့သူက ဒုတိယအကြီးအကဲ ဂျီယန်ယုပင်ဖြစ်ပြီး၊ ထျန်းယွမ်ကို စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်တယ်။

သူ့ရဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေက ခိုင်လုံတယ်။ စည်းမျဉ်းတွေကို ဖျက်လို့မရဘူး။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်က စံမမီဘူး။ ဒီအောင်မြင်မှုနဲ့ သူလိုချင်တဲ့နေရာကို ရောက်ဖို့ ပုံမှန်အရကို မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ပြိုင်ပွဲမှာ အနိုင်ရခဲ့ပေမယ့်လည်း ဒါက လုံလောက်မှု မရှိဘူး။ စည်းမျဉ်းတွေက မမှားဘူး။

ထျန်းဝမ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားတယ်။ ဒီအကြီးအကဲက ခိုင်လုံတဲ့ အငြင်းအခုံတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပစ်ပေါက်နေပြီး၊ သူက ဂျီယန်ယုပင်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မရန်ရှာခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူ့မိခင်က စည်းမျဉ်းကို ဖျက်တဲ့ တစ်ခုခုလုပ်ခဲ့တာကြောင့်၊ သူက အကျိုးဆက်တွေကို ခံစားရမယ့်သူဖြစ်ပုံရတယ်။

“ဒုတိယအကြီးအကဲရဲ့ အမြင်ကို သဘောတူပါတယ်။ စည်းမျဉ်းတွေက ပကတိဖြစ်ရမယ်။ အမျိုးသား တပည့်တွေကို ဘယ်တုန်းကမှ အတွင်းတပည့်အဖြစ် လက်ခံခွင့်ပြုတာ မရှိခဲ့ဘူး။ ဒီတစ်ကြိမ် စည်းမျဉ်းကို ဖျက်လိုက်ရင်၊ အပြင်က အမျိုးသားတွေ အများကြီး ဒီကို ရောက်လာပြီး ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကို ပြဿနာကြီးတွေ ဖြစ်စေမှာသေချာတယ်” တတိယအကြီးအကဲ လူးစီပင်က ပြောတယ်။

“သူ့ပြောတာ မမှားဘူး။ စည်းမျဉ်းတွေကို ဖျက်လို့မရဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီအတွက် တခြားအရာတွေနဲ့ အစားပေးလို့ရတယ်။ ဥပမာ၊ သိုင်းပညာ။ သူ လိုချင်တာကို လေ့ကျင့်ခွင့်ပေးလို့ရတယ်” အကြီးအကဲမိုယူရဲ့ သဘောထားက တခြားသူတွေထက် ပိုကောင်းတယ်။ သို့တိုင်အောင် သူလည်းအနည်းဆုံးတော့ စည်းမျဉ်းတွေကို မဖျက်လို့မရဘူးဆိုပြီး ညည်းတာပဲ။ ဘာမှ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ မဟုတ်ဘူး။ အပြန်အလှန်အနေနဲ့ သူ့ကို အစားပေးဖို့ ပြောထားတာက ပိုကောင်းတယ်။

အကြီးအကဲသုံးယောက်က သူ့ကို ငြင်းလိုက်တာက အံ့သြစရာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်အတွက် အလုပ်ကြိုးစားခဲ့ရတာကို၊ ဒီလိုဆက်ဆံခံရတာက တကယ်ကို ရက်စက်လွန်းတယ်။

“တခြားတပည့်တွေကရော ဘာအမြင်ရှိလဲ” ရှီရွှေယွမ်က အံ့သြစရာကောင်းအောင် တည်ငြိမ်နေတယ်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က တပည့်တွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကြည့်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေဖို့ ရွေးချယ်ကြတယ်။ အကြီးအကဲတွေက သူတို့ရဲ့ အမြင်ကို ပြောပြီးပြီ။ သူတို့ရဲ့ နောက်ထပ်အစီအစဉ်က ထျန်းယွမ်ကို ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကနေ မောင်းထုတ်ဖို့ပဲ။

ရှီရွှေယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောတယ်။

“လူတိုင်းက သူ့ကို ငြင်းပြီး နှင်ထုတ်ဖို့ ရွေးချယ်ပုံရတယ်။ ဒါဆိုရင် ငါ့မှာလည်း ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကိုယ်ပိုင်အမြင်ရှိတယ်။ ထျန်းယွမ်ကို တရားဝင်တပည့်အဖြစ် ခန့်ထားမယ်။ ပြီးတော့ သူ့ကို ရှေးဟောင်းကောင်းကင်တာအို အမွေအနှစ်နယ်မြေထဲ ဝင်ခွင့်ပေးမယ်”

“ဒါက မကောင်းဘူး” ထျန်းယွမ်က တွေးလိုက်တယ်။ သူ့အဒေါ်က လုံးဝ သူ့ရဲ့ ဘက်လိုက်မှုအပေါ် အခြေခံပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချနေတာ။ ဒါက ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ရဲ့ ရှုထောင့်ကနေ ကောင်းတဲ့ အမြင်မဟုတ်ဘူး။

“နန်းတော်သခင်၊ ဒါက မဖြစ်သင့်ဘူး။ ဒါက စည်းမျဉ်းနဲ့ မညီဘူး။ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ညစ်ညမ်းစေလိမ့်မယ်” ဒုတိယအကြီးအကဲက ချက်ချင်း သူ့ရဲ့ အမြင်ကို ခုခံကာကွယ်တယ်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဒါကို ခွင့်ပြုလို့ မရဘူး။ ဒီတစ်ကြိမ်တည်းပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ နောက်ပိုင်းမှာ ပြဿနာဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ကျောက်စိမ်းနန်းတော်က အမျိုးသား တပည့်တွေကို လက်ခံခဲ့တာ မရှိဘူး” တတိယအကြီးအကဲက ပြောတယ်။

ရှီရွှေယွမ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အေးစက်လာပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောတယ်။

“ငါ မမှားဘူးဆိုရင်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကာလက တရားဝင်လက်ခံခဲ့တဲ့ တပည့်က အမျိုးသားဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ နောက်ပိုင်းမှ ပြောင်းလဲခဲ့တာပဲ။ အခု ပြန်ပြောင်းလို့ မရဘူးလား။ နောက်ဆက်တွဲ အမျိုးသား တပည့်တွေ ထပ်လက်ခံမယ်လို့ ငါ မပြောဘူး။ အခုအချိန်မှာပဲ အမျိုးသား တပည့်တစ်ယောက်ကို လက်ခံဖို့ပဲ လိုအပ်တယ်”

ဒါက အမှန်ပဲ။ အတိတ်ကာလမှာ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်မှာ အမျိုးသား တပည့်တွေ ရှိခဲ့တယ်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ဘိုးဘေးတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူက သူ့တာဝန်တွေကနေ ထွက်ပြေးသွားပြီး၊ နန်းတော်ကို အတူတူ ဖန်တီးခဲ့တဲ့ တခြားဘိုးဘေးတွေကို စွန့်ပစ်ခဲ့တာကြောင့်၊ အမျိုးသမီး တပည့်တွေကိုပဲ လက်ခံဖို့ တော်လှန်ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တယ်။

“ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင်၊ အရင်က ဝိညာဉ်ဂိုဏ်းရဲ့ ပြိုင်ပွဲမှာ ထျန်းယွမ်ရဲ့ ကြိုးပမ်းမှု မရှိခဲ့ရင်၊ ရှေးဟောင်းကောင်းကင်တာအို အမွေအနှစ်နယ်မြေထဲ ဝင်ခွင့်ခွင့်ပြုချက်ကို ဆုံးရှုံးရရုံတင်မကဘူး ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာပါ ဆုံးရှုံးရမှာပဲ။ ဘယ်ဟာက ပိုအရေးကြီးလဲ။ ငါတို့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းလား ဒါမှမဟုတ် စည်းမျဉ်းတွေလား”

တစ်နည်းအားဖြင့်၊ လူတိုင်းက စည်းမျဉ်းတွေကို ကျော်ပြီး မတွေးတောဘူး။ အရင်ပြိုင်ပွဲမှာ ရှုံးသွားခဲ့ရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ မစဉ်းစားကြဘူး။ ရှီရွှေယွမ်ရဲ့ အငွေ့အသက်က အတော်လေး ပြင်းထန်လာပြီး၊ အကြီးအကဲသုံးယောက်တောင် သူ့နဲ့ ယှဉ်လို့မရဘူး။ ဒါက နန်းတော်သခင်တစ်ယောက်မှာ ရှိရမယ့် အငွေ့အသက်ပဲ။

“ဒါပေမယ့်…”

ဂျီယန်ယုပင်က စကားမပြီးခင်၊ ရှီရွှေယွမ်က ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။

“ဒုတိယအကြီးအကဲ၊ မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ငါသိတယ်။ ထျန်းယွမ်ရခဲ့တဲ့ ဝင်ခွင့်ခွင့်ပြုချက်ကို မင်းရဲ့ တပည့်တွေအတွက် ပေးချင်တာ။ ဒါပေမယ့် ဒါက ထျန်းယွမ်ရဲ့ အနိုင်ရမှုပဲ။ ငါက သူ့ကို အထူးဆက်ဆံလို့ ဒီခွင့်ပြုချက်ကို ပေးတာ မဟုတ်ဘူး။ သူက အားမရှိတဲ့သူဖြစ်နေပြီး၊ ကျင့်ကြံလို့မရဘူး၊ ဒီအနိုင်ရမှုအတွက် သူ့ကြိုးစားမှု မပါခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါ နောက်ဆုတ်ပေးမယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါက သူကိုယ်တိုင် ရယူခဲ့တာ။ ပြိုင်ပွဲမှာ အနိုင်ရပြီး ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ထိန်းသိမ်းပေးခဲ့တာကြောင့် သူ ဒီခွင့်ပြုချက်ကို ထိုက်တန်တယ်”

ထျန်းယွမ်က သူ့အဒေါ်ရဲ့ စကားတွေကို နားထောင်ရင်း၊ နန်းတော်သခင်ဆိုတာ မထင်မှတ်ထားလောက်အောင်ပင် တကယ်ကို ယုံကြည်အားကိုးရတယ်လို့ တွေးမိတယ်။

သူ မရှိခဲ့ရင်၊ ဝင်ခွင့်ခွင့်ပြုချက်ကို ဆုံးရှုံးရမှာတင် မဟုတ်ဘူး။ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းပါ ဆုံးရှုံးရမှာပဲ။ ဒီလိုဖြစ်ခဲ့ရင် ဒီခွင့်ပြုချက်ကိုယ်တိုင်က ငါတို့လက်ထဲမှာ မရှိတော့ဘူး။

ဂျီယန်ယုပင်က ရှီရွှေယွမ်က သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖောက်ထွင်းမြင်လိုက်တာကြောင့် အတော်လေး ဒေါသထွက်သွားတယ်။ သူက သူ့ရဲ့ တပည့်တွေကို ဒီရှေးဟောင်းကောင်းကင်တာအို အမွေအနှစ်နယ်မြေထဲ သွားခွင့်ပေးချင်ရုံပဲ။ ဒါက ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲ။ ဒီအခွင့်အရေးကို ဘယ်လိုလုပ် လက်လွှတ်လိုက်နိုင်မှာလဲ။

“သူ့ရဲ့ အဆင့်က နိမ့်လွန်းတယ်။ ငါ သဘောမတူဘူး။ ဝင်သွားရင်တောင် ရှေးဟောင်းကောင်းကင်တာအို အမွေအနှစ်နယ်မြေရဲ့ အလားအလာကို အပြည့်အဝ မသုံးနိုင်ဘူး။ သူ့အသက်ပါ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်” ဂျီယန်ယုပင်က ဘယ်လိုနည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် ထျန်းယွမ်ရဲ့ ဝင်ခွင့်ကို ငြင်းဖို့ ကြိုးစားနေတော့တယ်။

“သူ့မှာ ရှေးဟောင်းကောင်းကင်တာအို အမွေအနှစ်နယ်မြေထဲ ဝင်ဖို့ နောက်ထပ် ခြောက်လရှိသေးတယ်။ ထျန်းယွမ်က ဒီအချိန်အတွင်း စိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း ဒုတိယအဆင့်ဆိုတဲ့ အနိမ့်ဆုံး စံနှုန်းကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ဒါဆို ဘာပြဿနာမှ မရှိသင့်ဘူး။ တခြား စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ပြဿနာတွေ ရှိသေးလား” ရှီရွှေယွမ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြုံးလိုက်တယ်။

“သူ စိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီလား”

သူတို့အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြတယ်။ ထျန်းယွမ်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်မှာပဲ ရှိတယ်လို့ သူတို့ ထင်ခဲ့ကြတယ်။ သူ စိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး၊ ဒုတိယအဆင့်ကိုတောင် ဖြတ်ကျော်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဆိုတာ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။

ထျန်းယွမ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြုံးလိုက်တယ်။ ဒါက သိပ်လွယ်ကူလွန်းတယ်။ ခြောက်လအတွင်း စိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ဆိုတာ မပြောနဲ့။ စတုတ္ထအဆင့်ကိုတောင် ရောက်နိုင်ဖို့ ပြဿနာမရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီနေရာမှာ ဆက်နေရတာကတော့ ပြဿနာပဲ။ သူ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံလိုအပ်ချက်နဲ့ သင့်လျော်တဲ့ နတ်ဆိုးသားရဲတွေ ဒီမှာ မရှိတော့ဘူး။

“ဟင်… ဒါဆိုတာတောင်၊ သူကို တရားဝင်တပည့်အဖြစ် လက်ခံလို့ မရဘူး။ ဒါက စည်းမျဉ်းနဲ့ မညီဘူး။ အများဆုံးဆိုရင် အပြင်တပည့်ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်” သူတို့က သူတို့ရဲ့ ရှေးဟောင်းစည်းမျဉ်းကို ခေါင်းမာပြီး ဆုပ်ကိုင်ထားကြတုန်းပဲ။

“ဟုတ်တယ်၊ သူက အပြင်တပည့်ဖြစ်မယ်” ရှီရွှေယွမ်က အေးအေးလူလူနဲ့ သဘောတူလိုက်တယ်။ ဒါက အားလုံးကို အံ့သြစေတယ်။ သူတို့က ရှီရွှေယွမ်က လုံးဝ မနောက်ဆုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ကြတယ်။ သူ့ ချက်ချင်း သဘောတူလိမ့်မယ်လို့ မထင်မှတ်ခဲ့ဘူး။ သူ့ ဒီအတိုင်း လက်ခံလိုက်တာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အပြင်တပည့်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တရားဝင်တပည့်ပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့အတွက် ဘာမှ ကွာခြားမှု မရှိဘူး။ ဒါက နာမည်တစ်ခုပဲ။ နန်းတော်ထဲမှာ ရိုးရိုးလုပ်ထုံးလုပ်နည်းတစ်ခုပဲ။

“ထျန်းယွမ်၊ မင်း ကျင့်ကြံမှုမှာ ကြိုးစားပြီး အလုပ်လုပ်ရမယ်။ ရှေးဟောင်းကောင်းကင်တာအို အမွေအနှစ်နယ်မြေထဲ ဝင်တဲ့အခါ၊ ဒါက မင်းရဲ့ လေ့ကျင့်မှုကို ပိုမိုအရှိန်မြှင့်ဖို့ ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်လာမယ်” ရှီရွှေယွမ်က စိတ်ထဲက လေးနက်စွာ ပြောတယ်။

“ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်”

ထျန်းယွမ်က သူ့ရဲ့ လေးနက်တဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

(ပင်မရှာဖွေမှု။ ရှေးဟောင်းကောင်းကင်တာအို အမွေအနှစ်နယ်မြေကို သိမ်းပိုက်ပါ)

(ဆုလာဘ်။ ရှေးဟောင်းကောင်းကင်တာအို အမွေအနှစ်နယ်မြေရဲ့ ထိန်းချုပ်မှု၊ အတွေ့အကြုံ ၁၀၀၀၀၀၊ ဆန်းကြယ်အမှတ် ၁၀၀၀၀၊ အဆုံးမရှိဓား)

ဒီပင်မရှာဖွေမှုရဲ့ ဆုလာဘ်ကို မြင်တဲ့အခါ၊ သူ ထိတ်လန့်သွားတယ်။ ဆုလာဘ်က တကယ်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ကောင်းလွန်းတယ်။