ကျွန်တော် ဝိညာဉ်လက်နက် ဖန်တီးမယ်။

“ရှောလျန်ကို ချက်ချင်း ခေါ်လာခဲ့” ဒုတိယအကြီးအကဲက အနားမှာရှိတဲ့ တပည့်တွေကို အလျင်အမြန် ရှောလျန်ကို ရှာဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။

တခဏမှာပဲ၊ ရှောလျန်က အကြီးအကဲတွေရှေ့မှာ ရောက်လာတယ်။ သူ့ ဘာကြောင့် ဒီကို ခေါ်ခံရမှန်း မသိတာမို့ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတယ်။

“နန်းတော်သခင် ကျွန်မကို ခေါ်တာလား” ရှောလျန်က လျှောက်လာပြီး မေးတယ်။

“ဒီမှာရှိတဲ့ ဆရာကုန်းက မင်းကို သူ့ရဲ့ လက်တွဲဖော်အဖြစ် လက်ခံချင်တယ်။ မင်း ဆန္ဒရှိရဲ့လား” ဒုတိယအကြီးအကဲက ပြုံးပြီး မေးတယ်။ ရှောလျန်ကို အရည်အချင်းနည်းတဲ့သူလို့ သူတို့ ယူဆထားကြတယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ကို လက်ထပ်ပြီး ဝိညာဉ်လက်နက် သုံးခုနဲ့ လဲလှယ်တာက သိသိသာသာ အကျိုးအမြတ်ကောင်းတဲ့ ကုန်သွယ်မှုတစ်ခုပဲ။

“ဟင့်အင်း....ကျွန်မ လက်မခံပါရစေနဲ့” ရှောလျန်က ဆရာကုန်းကို ကြည့်ပြီး ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ငြင်းလိုက်တယ်။

ဒီအငြင်းခံရပြီးနောက်၊ ဆရာကုန်းရဲ့ မျက်နှာက တွန့်လိမ်သွားတယ်။ သူက ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး၊ အနာဂတ်မှာ အောင်မြင်မှုတွေ အလားအလာရှိတဲ့ ပန်းပဲဆရာတစ်ယောက်ပဲ။ အနာဂတ်မှာ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေက အကန့်အသတ်မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် သူက သူ့ရဲ့ အဆိုပြုချက်ကို စဉ်းစားတောင်မစဉ်းစားဘဲ တည့်ထိုးငြင်းလိုက်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

“ကျွန်တော်က တတိယအဆင့် ပန်းပဲဆရာပါ။ မင်း ငါ့ကို လက်ထပ်ပြီးရင်၊ ပိုကောင်းတဲ့ ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။ အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော် စတုတ္ထဒါမှမဟုတ် ပဉ္စမအဆင့် ပန်းပဲဆရာဖြစ်လာမယ်။ ဒါတောင် မင်း ငါ့ကိုလက်ထပ်ဖို့ ငြင်းနေတာလား” ဆရာကုန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ မကျေနပ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။

“ဆရာကုန်းရဲ့ ကရုဏာစိတ်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အခုအချိန်မှာ ဘယ်သူနဲ့မှ လက်တွဲဖော်ဖြစ်ချင်စိတ် မရှိသေးပါဘူး။ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်မှာ ခင်ဗျားရွေးချယ်လို့ရတဲ့ တခြားညီအစ်မတို့ ရှိသေးတာပဲ။ ကျွန်မကို နားလည်ပေးပါ” ရှောလျန်က ဆရာကုန်းကို ငြင်းလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ခံစားချက်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပုံပဲ။

“မင်း...မင်း....၊ မင်းက အစေခံတစ်ယောက်ပဲ၊ ဒါတောင် ငါ့ကို ငြင်းရဲတယ်ပေါ့” ဆရာကုန်းက အရှက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ရှောလျန်ကို အေးစက်တဲ့ အသံနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ “မင်း ငါ့ရဲ့ လက်တွဲဖော်ဖြစ်ချင်မှ မဖြစ်ချင်ရင်၊ ဒီဝိညာဉ်လက်နက်ကို မေ့လိုက်တော့။ မင်းတို့အတွက် ဖန်တီးပေးမယ့် တခြားဆရာတစ်ယောက်ကို ရှာလိုက်တော့”

“ရှောလျန်၊ မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ” ဒုတိယအကြီးအကဲက အလျင်အမြန်ပြောတယ်။ “ဒါက ဆရာကုန်းပဲ။ မင်း သူ့ကို လက်ထပ်ရင်၊ မင်းလို သာမန်လူတစ်ယောက်က မြင့်မြတ်သူလို ဆက်ဆံခံရမယ်။ သူ့ကို မရိုမသေ မလုပ်နဲ့။ မင်းမိသားစုက ချမ်းသာတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး။ မင်း သူ့ကို လက်ထပ်ရင် သူက မင်းလိုချင်တာကို လုပ်ပေးမှာ”

ဒုတိယအကြီးအကဲက ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ချင်မှ မလွှတ်ဘူး။ ဝိညာဉ်လက်နက် သုံးခု အခမဲ့ရမယ်လေ။ ဒီလို အကျိုးအမြတ်ကောင်းတဲ့ သဘောတူညီချက်ကို ဘယ်လိုလုပ် လွှတ်ထားနိုင်မှာလဲ။

ဆရာကုန်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက မာနကြီးနေပြီး၊ ရှောလျန်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေတယ်။ အရင်က ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာက ပျောက်သွားပြီး၊ အေးစက်တဲ့ အမူအရာတစ်ခုပဲ ပေါ်လာတယ်။

“ထွက်သွားတော့” ရှီရွှေယွမ်က သူ့ကို အေးစက်စွာ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်တယ်။ “ခင်ဗျားကို ဆရာလို့ ခေါ်တာ လေးစားလို့ပါ။ ဒီလောက် အတင့်ရဲလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဒီလောက်ဆိုရင် လုံလောက်ပြီ။ ဝိညာဉ်လက်နက်တွေကို တခြားသူတွေကို ဖန်တီးခိုင်းမယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ အကူအညီကို နောက်ထပ် မလိုအပ်သလို တန်ဖိုးလည်း မထားတော့ဘူး”

ရာထူးနာမည်အတိုင်း၊ နန်းတော်သခင်တစ်ယောက်ရဲ့ အငွေ့အသက်က အခန်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားပြီး၊ အခုလို အခြေအနေမှာ ဘယ်သူကများ သူ့ကို ဆန့်ကျင်ရဲမှာလဲ။ သူ့ စိတ်ကျေနပ်ပြီး လက်ခံမယ်ဆိုရင် ဘာမှ ပြောစရာမရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် အတင်းအကြပ်လုပ်ခိုင်းရမယ်ဆိုရင်၊ သူ့ ဘယ်တော့မှ လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။

“သာမန်လူလား။ အစ်မရှောလျန်က အမြဲတမ်း မြင့်မြတ်တဲ့သူပဲ။ ခင်ဗျား ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ” ထျန်းယွမ်ကလည်း အခုအချိန်မှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေတယ်။

သူက ဆရာကုန်းကို ကြည့်ပြီး ရယ်လိုက်တယ်။ “ဆရာကုန်း၊ ခင်ဗျားကို နောက်ထပ် မလိုအပ်တော့ဘူးထင်တယ်။ ဝိညာဉ်လက်နက်ဆိုတာက ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်တောင် ဖန်တီးနိုင်တယ်”

သူ ထရပ်လိုက်ပြီး ဆရာကုန်းကို ပြုံးစိစိနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။

သူ စကားပြီးဆုံးတဲ့အခါ၊ အားလုံးက ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီး ထျန်းယွမ်ကို စိုက်ကြည့်ကြတယ်။ ရှီရွှေယွမ်တောင်မှ အစပိုင်းမှာ သူ့ကို မယုံကြည်နိုင်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ ပန်းပဲဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့က တစ်ညလောက်နဲ့ ဖြစ်လာနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဝိညာဉ်လက်နက်အသာထားအုံး သာမာန်လက်နက်တစ်ခု ဖန်တီးနိုင်ဖို့တောင် အချိန်အကြာကြီး လိုအပ်တယ်။ ။ ဒီလိုမျိုး ထျန်းယွမ်က ဝိညာဉ်လက်နက် ဖန်တီးနိုင်တယ်လို့ ရုတ်တရက် ကြွားလိုက်တာက သံသယဖြစ်စရာမဟုတ်ဘူးလား။

သူ့ တွေးမိတာက ထျန်းယွမ်က ဆရာကုန်းကို တားဖို့ စိတ်ထဲရှိရာ ပြောလိုက်တာပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။

“ဟား....ဟား......ဟား.....မင်း ဝိညာဉ်လက်နက် ဖန်တီးမယ်ပေါ့” ဆရာကုန်းက အားရပါးရ ရယ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ “မင်းက သွေးချီစွမ်းအား မရှိတဲ့ အဆင့်နိမ့်သူတစ်ယောက်လို့ ကြားဖူးတယ်။ ဝိညာဉ်ဂိုဏ်းကို အနိုင်ရခဲ့တယ်ဆိုပေမယ့် မင်းက လူရွှင်တော်တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နေမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဟာသတွေ တော်တော်ပြောတတ်တာပဲ”

ဒါကို ရှီရွှေယွမ်က ကြားလိုက်တဲ့အခါ၊ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အေးစက်ပြီး ဒေါသထွက်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ စကားတွေက သူ့ရဲ့ ဒေါသကို သိသာထင်ရှားစွာ လှုံ့ဆော်လိုက်တာပဲ။

ထျန်းယွမ်က ချက်ချင်း သူ့ရဲ့ လက်သေးသေးလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်တယ်။ ဆရာကုန်းကို ရယ်သံနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။

“ဒါဆို ကျွန်တော် ဖန်တီးနိုင်ရင်ရော ဘာဖြစ်မလဲ”

“မင်း ဝိညာဉ်လက်နက် ဖန်တီးနိုင်ရင်၊ ငါ့ရဲ့ ဒီဝိညာဉ်လက်နက်ကို မင်းကို ပေးမယ်။ ပြီးတော့ ငါ မင်းကို ဦးညွှတ်လိုက်မယ်သိလား” ဆရာကုန်းက ဓားရှည်တစ်ချောင်းကို ထုတ်လိုက်တယ်။ ဒါက တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီလက်နက်က အနိမ့်ဆုံး ဝိညာဉ်အဆင့်မှာပဲ ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီဈေးနှုန်းက ရွှေသားငါးသောင်းနဲ့ တန်ဖိုးရှိပြီးသားပဲ။ သူ့အဆင့်မှာတော့ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ကိုပဲ ဖန်တီးနိုင်တာ။

သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မထီမဲ့မြင်ပြုမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ သူ အသိအမှတ်ပြုမခံရတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အစေခံတစ်ယောက်က ငြင်းလိုက်တဲ့ အရှက်ကွဲမှုမျိုး ခံရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

“မင်း မဖန်တီးနိုင်ရင်ရော၊ ဘာဖြစ်မလဲ။ သူက ငါ့ကို လက်ထပ်ရမယ်၊ ဒါ ဘယ်လိုလဲ” ဆရာကုန်းက ရယ်သံနဲ့ ပြောတယ်။ ရှောလျန်က သူ့ကို လက်ထပ်လိုက်ရင်တောင်၊ သူ သူ့ကို ဇနီးသည်အဖြစ် ဆက်ဆံမှာ မဟုတ်ဘူး။ အစေခံတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်တောင် ဆိုးရွားနိုင်တယ်။

သူ့မှာ မြင့်မားတဲ့ အဆင့်အတန်းရှိပြီး၊ လူတွေက အထင်ကြီးလေးစားကြတယ်။ ဒီလို အရှက်ရမှုနဲ့ဆိုရင်၊ ရှောလျန်ကို ဇနီးသည်အဖြစ် ဆက်ဆံဖို့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။

“အစ်မရှောလျန်က လက်နက်တစ်ခု မဟုတ်သလို၊ လောင်းကစားပစ္စည်းလည်း မဟုတ်ဘူး” ထျန်းယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောတယ်။ “ကျွန်တော် ဝိညာဉ်လက်နက် မဖန်တီးနိုင်ရင်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ဖြတ်မယ်၊ ဒါ ဘယ်လိုလဲ”

“မင်းရဲ့ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ဖြတ်မယ်ပေါ့” ဆရာကုန်းက ပြုံးစိစိနဲ့ ပြောတယ်။ “အိုကေ။ မင်း အဲဒီလောက်ထိ လုပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင်၊ သဘောတူတယ်။ ချက်ချင်း စလိုက်မယ်။ မင်း မအောင်မြင်ရင်၊ လက်မောင်းတစ်ဖက်ဖြတ်ရမယ်။ မင်း မလုပ်နိုင်ရင်၊ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ အာဏာကို ငါ့ကို ပေးလိုက်လည်း ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့”

ဆရာကုန်းရဲ့ အဆင့်က မမြင့်ပေမယ့်၊ သူ့မှာ ကောင်းတဲ့ နောက်ခံတွေ ရှိတယ်။ အနည်းဆုံး အင်အားကြီး မိသားစုတချို့ကို သိထားပြီး၊ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကို ဖိအားပေးဖို့ ပြဿနာမရှိဘူး။

“ပြဿနာမရှိဘူး” ထျန်းယွမ်က လှည့်ပြီး ရှီရွှေယွမ်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ “နန်းတော်သခင်၊ ဝိညာဉ်လက်နက်အတွက် ပစ္စည်းတွေ ပေးပါ။ အခု ဝိညာဉ်လက်နက် ဖန်တီးပြမယ်”

(ဝိညာဉ်လက်နက် ဖန်တီးဖို့ ဘေးထွက်ရှာဖွေမှု ရရှိခဲ့တယ်။ ရှာဖွေမှု ဆုလာဘ်က အတွေ့အကြုံ ၅၀၀၀၊ တာအိုမီးလျှံ)

(ရှာဖွေမှု။ ဝိညာဉ်လက်နက် ဖန်တီးပါ)

(ဆုလာဘ်။ အတွေ့အကြုံ ၅၀၀၀ နဲ့ တာအိုမီးလျှံ)

(တာအိုမီးလျှံ။ မငြိမ်းနိုင်တဲ့ မီးဖြစ်ပြီး၊ မြင့်မားတဲ့ လက်နက်တွေ ဖန်တီးဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဓာတုဗေဒအတတ်ပညာအတွက် သုံးလို့ရတယ်။ တိုက်ခိုက်ဖို့လည်း သုံးနိုင်တယ်)

သူ ရှာဖွေမှုအသစ်တစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး၊ ဆုလာဘ်က တာအိုမီးလျှံပဲ။ ဒီအရာက အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒါက အနိမ့်ဆုံး အဆင့်ဖြစ်ပေမယ့်၊ အဆင့်မြှင့်လို့ ရတယ်။ ဒါက မယုံနိုင်စရာပဲ။

ဒီမြင်ကွင်းမှာ အားလုံးက ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြတယ်။ အထူးသဖြင့် အကြီးအကဲသုံးယောက်ကတော့ ထျန်းယွမ်က မိုက်ရိုင်းတယ်လို့ ထင်ကြတယ်။ ဒီလို အလောင်းအစားပါ လုပ်လိုက်သေးတယ်။ သူ တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်လက်နက် ဖန်တီးနိုင်တယ်လို့ သိတာလား။ ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ အသက်အရွယ်မှာ ဝိညာဉ်လက်နက် ဖန်တီးနိုင်တယ်ဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် ပါရမီရှင်ပဲ။

ဒါက လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဆရာကုန်းက အသက် ၃၀ ရှိပြီး အခုထိ ဒီအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ်။ ထျန်းယွမ်က တကယ်လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် မယုံနိုင်စရာပဲ။

“မင်း ရူးနေတာလား။ ဒီလိုစကားမျိုးကိုတောင် ပြောရဲတယ်ပေါ့။ ဆရာကုန်းကို အမြန်တောင်းပန်လိုက်စမ်း” ဒုတိယအကြီးအကဲက ရုတ်တရက် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်တယ်။

“တောင်းပန်စရာလား။ ဘာလို့ သူ့ကို တောင်းပန်ရမှာလဲ။ ဝိညာဉ်လက်နက်ဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း ဖန်တီးနိုင်တာပဲ” ထျန်းယွမ်က ရယ်သံနဲ့ ပြောတယ်။

ထို့နောက် ရှောလျန်ဘက်သို့ လှည့်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်တယ်။ “အစ်မရှောလျန်၊ လူတိုင်းက သူတို့လိုချင်တဲ့သူကို လက်ထပ်ခွင့်ရှိတယ်။ မင်းက လက်နက်တစ်ခု မဟုတ်ဘူး”

“သခင်လေး…” ရှောလျန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ နီရဲလာတယ်။ သူ့ အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ဒီအကြောင်းက သူ့ ကြောင့်ဖြစ်သွားတာလို့ တွေးမိတယ်။ သူ့ အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ထျန်းယွမ်နဲ့ ရှီရွှေယွမ်က သူ့ဘက်က ရပ်တည်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

“ပြောတာ ကောင်းတယ်။ အခု မင်းကို ဖန်တီးခန်းထဲ ခေါ်သွားမယ်။ မင်း ဝိညာဉ်လက်နက် ဖန်တီးပြီး သူတို့ကို မင်းရဲ့ စွမ်းရည်ကို ပြလိုက်စမ်း” ရှီရွှေယွမ်က ဒီကိစ္စကို တကယ်ပဲ သဘောတူလိုက်ပြီး၊ သူ့ကို မတားဆီးခဲ့ဘူး။

“အဒေါ်၊ ကျွန်တော့်ကို ယုံလား” ထျန်းယွမ်က အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုနဲ့ကြည့်နေတဲ့ သူ့အဒေါ်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောတယ်။

“မိသားစုကိုတောင် ငါ မယုံရင်၊ ဘယ်သူ့ကိုများ ယုံရမှာလဲ” ရှီရွှေယွမ်က ပြုံးလိုက်တယ်။ အဲဒီအပြုံးက အရမ်းလှပတယ်။