လက်နက်ဖန်တီးခြင်း

ရှီရွှေယွမ်၏ စကားများက ယီထျန်းယွမ်ကို စိတ်အေးချမ်းမှု ပေးခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းက သူ့ကို မယုံကြည်ကြချိန်မှာ သူ့ကို ယုံကြည်ပေးတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူက ရှီရွှေယွမ်ပဲ ဖြစ်ပြီး၊ ဒါဟာ ယီထျန်းယွမ်အတွက် လုံလောက်ပါတယ်။ ဆက်လက် ရှေ့ဆက်ဖို့ အားအင်တွေ ပေးစွမ်းနိုင်လောက်တယ်။

ယီထျန်းယွမ်က ဖြူစင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ပြောလိုက်တယ်။

“ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ပေးတဲ့ အဒေါ်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ဘယ်တော့မှ မဖျက်ဆီးပါဘူး”

ရှီရွှေယွမ်နောက်ကို လိုက်ရင်း လူအားလုံးဟာ ယာယီလက်နက်ဖန်တီးခန်းဆီ ရောက်လာကြတယ်။ ဒီခန်းကို မူလက ဆရာကုန်းအတွက် တည်ဆောက်ထားတာဖြစ်ပြီး၊ ဒီနေရာမှာ လက်နက်တွေ ဖန်တီးဖို့ လူပိုများလာမယ်လို့ တွက်ဆထားတာကြောင့်၊ ပိုကြီးတဲ့ လက်နက်ဖန်တီးခန်းသစ်တစ်ခု ဆောက်လုပ်ထားတာပဲ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။

ဒီအခန်းက နည်းနည်းသစ်လွင်နေသေးတာမို့၊ ပစ္စည်းကိရိယာတွေ သိပ်မများပေမယ့်၊ ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခု ဖန်တီးဖို့တော့ လုံလောက်ပါတယ်။

“ဒါတွေက ဆရာကုန်းအတွက် ဝိညာဉ်လက်နက်ဖန်တီးဖို့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေပါ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့ ပစ္စည်းငါးစုံပဲ ပြင်ထားနိုင်ခဲ့တာမို့၊ ဆရာကုန်းအတွက်ဆို နှစ်ကြိမ်ပဲ မအောင်မြင်လို့ရမယ်” ဒါပေမယ့် အခု ဒါဟာ ယီထျန်းယွမ်အတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်လာပြီး၊ သူဟာ ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုကိုပဲ အောင်မြင်စွာ ဖန်တီးဖို့ပဲ လိုအပ်တာမို့၊ လေးကြိမ်အထိ မအောင်မြင်လို့ ရတယ်။

“ကျွန်တော် တစ်ကြိမ်မှ မအောင်မမြင် ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး” ယီထျန်းယွမ်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

သူဟာ အရင်က ရထားတဲ့ ဖန်တီးကျွမ်းကျင်မှုရဲ့ အဆင့်ကို သိပြီးသားဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းမွန်တဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ထားတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ ဖန်တီးကျွမ်းကျင်မှု အဆင့်ကြောင့်၊ အနိမ့်ဆုံး အဆင့်ဝိညာဉ်လက်နက်ပဲ ဖန်တီးနိုင်ပေမယ့်၊ ဒါဟာ လုံလောက်ပါတယ်။ အရေးကြီးတာက သူဟာ ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်တယ်ဆိုတာကို သက်သေပြဖို့ပဲ။

“တစ်ကြိမ်တောင် အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘူးမလား။ မင်းက တော်တော်ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ပြောတတ်တာပဲ။ မင်း ပန်းပဲဆရာ အဆင့်ငါးနယ်ပယ်ထဲ ရောက်နေပြီလား။ မင်းရဲ့ ဖန်တီးအဆင့်က အဲဒီလောက်မြင့်နေပြီလား ဘာလား”

ဆရာကုန်းအတွက်တော့ ယီထျန်းယွမ်က သူ့ကို ပြက်ရယ်ပြုနေသလို ခံစားရတယ်။ သူ့ရဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ အဆင့်မှာတောင် ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုကို ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း အောင်မြင်မယ်လို့ အာမမခံနိုင်ဘူး။ အကောင်းဆုံးအနေနဲ့ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ အာမခံနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ယီထျန်းယွမ်က “မအောင်မြင်တာမျိုး တစ်ကြိမ်မှ မဖြစ်စေရဘူး” လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ၊ သူ အတော်လေး စိတ်ဆိုးသွားတယ်။

“ကျွန်တော်က ပန်းပဲဆရာ အဆင့်ငါးနယ်ပယ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ဖန်တီးဖို့ ပန်းပဲဆရာ အဆင့်ငါးနယ်ပယ်မှာ ရှိရမယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ” ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို ရှီရွှေယွမ်ကို ကြည့်ကာ မေးတယ်။

“ကျွန်တော် ဘယ်လို လက်နက်မျိုး ဖန်တီးရမလဲ”

“ဓားရှည်တစ်လက်။ ဒီနေရာမှာ ငါတို့ ဓားရှည်တွေကို အများဆုံး သုံးကြတယ်” ရှီရွှေယွမ်က ပြောတယ်။

ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပစ္စည်းတချို့ကို ရွေးယူလိုက်ကာ၊ မီးဖိုဆီ လျှောက်သွားတယ်။ ဒီမီးဖိုထဲမှာ သာမန်မီးတောက်တွေပဲ ရှိတာမို့၊ ဖန်တီးဖို့ အချိန်အနည်းငယ် ပိုကြာနိုင်တယ်။

ဒါပေမယ့် ဒါက သူ့အတွက် အတားအဆီး မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခု ဖန်တီးဖို့ဆိုရင် ဒီမီးဖိုက လုံလောက်ပါတယ်။

“မင်းဒီဟာကို ဘယ်လောက်ထိ ဆက်ဟန်ဆောင်နိုင်မလဲ ကြည့်ချင်တယ်” ဆရာကုန်းက ယီထျန်းယွမ်ဟာ ဟန်ဆောင်နေတာလို့ ထင်ပြီး၊ သူ့ရဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းပယ်လိုက်တဲ့အတွက် လက်စားချေဖို့၊ ယီထျန်းယွမ်ဟာ ဝိညာဉ်လက်နက်ဖန်တီးနိုင်တယ်လို့ ဟန်ဆောင်နေတယ်လို့ လူတိုင်းသိသွားတဲ့အခါ သူ့မျက်နှာကို မြင်ချင်နေတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယီထျန်းယွမ်ဟာ သွေးစွမ်းအင် မရှိဘဲ ကျင့်စဉ်မလုပ်နိုင်တဲ့ အမှိုက်တစ်ယောက်အဖြစ် နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားနေတာပဲ။ အခု အဲဒီအမှိုက်က ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခု ဖန်တီးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတယ်ပေါ့။

ယီထျန်းယွမ်က သူ့ကို လုံးဝလျစ်လျူရှုပြီး၊ ပစ္စည်းတွေကို မီးဖိုထဲ ထည့်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်။

အကြီးအကဲသုံးဦးက တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေကြပြီး၊ ယီထျန်းယွမ်ကို အလွန်အမင်း သံသယဝင်နေကြတယ်။ နန်းတော်သခင်က ယီထျန်းယွမ်ကို အထူးအလေးပေးဆက်ဆံတာလို့ သူတို့ ထင်နေကြတယ်။ သူ့အောင်မြင်ခဲ့ရင်၊ ငွေကြေးအရ ဆုံးရှုံးမှုကြီးကြီးမားမားတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရမှာသာမက၊ ဆရာကုန်းရဲ့ ရန်ငြိုးကိုပါ ကြီးထွားသွားစေနိုင်တယ်။ ဒါဟာ ဒဏ်ရာပေါ်မှာ ဆားပက်သလိုပဲ။

“နန်းတော်သခင်၊ သူ့အောင်မြင်ခဲ့ရင်…” တတိယအကြီးအကဲက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်တယ်။

“အဲဒါအတွက် ကျွန်မတာဝန်ထားပါ” ရှီရွှေယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေတယ်။

“နန်းတော်သခင်၊ ခံစားချက်နဲ့ဆုံးဖြတ်လို့ မဖြစ်ပါဘူး။ သူ့ကို အလိုလိုက်ပြီး ချစ်ခင်တာကို ကျွန်မသိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့ ဆုံးဖြတ်ရမှာပါ။ သူ့အောင်မြင်ရင် ဘာလုပ်မလဲ။ သင့်လျော်တဲ့ လက်နက်မရှိဘဲ ရှေးဟောင်းကောင်းကင်တာအို အမွေအနှစ်နယ်မြေထဲ ဘယ်လိုဝင်မလဲ” သူက အဆိုးဆုံး ဖြစ်နိုင်ခြေတွေကို စိုးရိမ်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ တပည့်အတွက် အမွေအနှစ်နယ်မြေထဲ ဝင်ခွင့်ရဖို့ ခွဲတမ်းကို မရသေးဘူး။ အခု သူ့အောင်မြင်ရင် နယ်မြေထဲဝင်ဖို့ လက်နက်တွေကိစ္စတောင် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တယ်။

ဒီပစ္စည်းတွေရဲ့ ဈေးနှုန်းက သက်သာတာမဟုတ်တာမို့၊ တစ်ကြိမ်မအောင်မြင်တိုင်း အလွန်အမင်း စိတ်မသက်မသာဖြစ်ရတယ်။

“ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အကျိုးဆက်တွေကို ကျွန်မတာဝန်ယူပါတယ်” ရှီရွှေယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေတယ်။

တတိယအကြီးအကဲဟာ သံသယတွေနဲ့ စိတ်မကျေမနပ်ဖြစ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေပေမယ့်၊ သူတို့ရဲ့ ရာထူးနဲ့ အာဏာက နန်းတော်သခင်ထက် နိမ့်ကျတာမို့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ ဆုတ်ခွာနေရတယ်။

တတိယအကြီးအကဲက ဖန်တီးမှုကို ဝင်မစွက်ဖက်ပေမယ့်၊ ဒုတိယအကြီးအကဲကတော့ စိတ်မရှည်တော့ဘဲ၊ အဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ ဆက်လက်ပြောနေတယ်။

“သူ့အောင်မြင်ခဲ့ရင်၊ ဒီကိစ္စကို ဘိုးဘွားတွေဆီ တင်ပြပြီး၊ သူတို့ကို ဆုံးဖြတ်ခိုင်းမယ်” ဒုတိယအကြီးအကဲက ရုတ်တရက် ထပ်ပြောလိုက်တယ်။

အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုမှာ အကြီးဆုံးက အကြီးအကဲတွေ မဟုတ်ဘဲ၊ အငြိမ်းစားယူထားတဲ့ ဘိုးဘွားတွေဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ရဲ့ နယ်ပယ်တွေက နက်နဲလွန်းလို့ အနားယူမထားတဲ့ အင်အားအကြီးဆုံး နောက်ခံအားတွေပဲ။

“လုပ်ချင်ရင် လုပ်လိုက်ပါ” ရှီရွှေယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောတယ်။

ဒါက သူ့ကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူက ဒါဟာ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်အတွက် အကုန်လုံးလုပ်နေတာလို့ ထင်နေလို့ပဲ။

“နန်းတော်သခင်၊ ကျွန်မတော့…” ရှောင်လျန်က ဒီကိစ္စဟာ သူ့ကြောင့် ဖြစ်လာသလိုခံစားရပြီး၊ သူ့ကိုယ်သူ့ တာဝန်ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာမို့၊ ရှီရွှေယွမ်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပဲ၊ ရှီရွှေယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်တယ်။ “ငါသူ့ကို ယုံတယ်”

ရှောင်လျန်က မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ယီထျန်းယွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့အတွက် ရပ်တည်ပေးတဲ့ သူ့အပေါ် နက်ရှိုင်းတဲ့ လေးစားမှုတစ်ခု ခံစားရတယ်။

စကားပြောနေရင်း၊ ယီထျန်းယွမ်က ပစ္စည်းအားလုံးကို မီးဖိုထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ဖန်တီးမှုကို စတင်လိုက်တယ်။

“ဟားဟား၊ မင်းဒီထက်ပိုပြီး ဘယ်လောက်ထိ ဟန်ဆောင်နိုင်မလဲလဲ။ ပစ္စည်းတွေကို အကုန်လုံး တစ်ခါတည်း ထည့်လိုက်တာလား။ မင်းက တကယ်ပဲ မိုက်မဲတာပဲ။ ဟန်ဆောင်ချင်ရင်တောင် အနည်းဆုံး ယုံကြည်လောက်အောင် လုပ်ပါဦး” ဆရာကုန်းက ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ လုပ်ရပ်ကို ညွှန်ပြပြီး ရယ်မောနေတယ်။

ယီထျန်းယွမ်က သူ့ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ၊ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို လက်နက်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး၊ လက်နက်ကို ဆက်လက် သန့်စင်နေတယ်။

တခြားအကြီးအကဲတွေကတော့ အခု အနည်းငယ်ဝေးရာကနေ ကြည့်နေရရုံပဲ။ ရှီရွှေယွမ်ကို ဘာပြောပြော အဓိပ္ပါယ်မရှိတော့ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။

“သနားစရာပဲ၊ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အမှိုက်ဖြစ်သွားတော့မယ်။ မင်းသာ ဒီလောက် မသိနားမလည်ပြီး ဝိညာဉ်လက်နက်တွေကို တစ်ကြိမ်တောင် မအောင်မမြင် မဖြစ်စေရဘူးလို့ အတင်းပြောမထားရင် ကိစ္စမရှိသေးပေမဲ့ ခုတော့ မင်းက လေထွားထားတာကိုး။ တကယ်တော့ ငါတောင် ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ အောင်မြင်နိုင်ချေရှိတာ။ ဘာပဲပြောပြော အခုတော့ ပစ္စည်းတွေ အမှိုက်ဖြစ်သွားတာကို ကြည့်နေရတော့မယ်…” ဆရာကုန်းက ရယ်မောပြီး၊ ယီထျန်းယွမ်ဟာ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြက်ရယ်ပြုနေတာလို့ ထင်နေတယ်။

ယီထျန်းယွမ်ကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲပဲ။ ဆရာကုန်းက ဘာပဲပြောပြော သူဂရုမစိုက်ဘူး။

အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ၊ မီးဖိုဟာ ပေါက်ကွဲမသွားခဲ့ဘူး။ အထဲက ပစ္စည်းတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း ပုံသဏ္ဌာန်ယူလာတယ်။ ဓားရှည်တစ်လက်အဖြစ် ပုံဖော်လာပြီး ဆက်လက်သန့်စင်မှုနဲ့အတူ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်လာကာ၊ ဓားရှည်တစ်လက်နဲ့ ပိုပိုပြီး တူလာတယ်။

ဒီအချိန်မှာ ဆရာကုန်းရဲ့ ရယ်မောသံတွေ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး၊ မီးဖိုထဲက ဓားကို မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်စွာ စိုက်ကြည့်နေတယ်။ သူ့အောင်မြင်ခဲ့ရင်၊ အဲဒီလို ပုံသဏ္ဌာန်မဖြစ်လာဘူး။ ချက်ချင်း အမှိုက်ဖြစ်သွားမှာပဲ။

“ဒါ၊ ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး… ပစ္စည်းအားလုံးကို တစ်ခါတည်း သန့်စင်ဖို့ဆိုရင် လုံးဝ အားကောင်းတဲ့ ထိန်းချုပ်မှု လိုအပ်တယ်။ ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး” ဆရာကုန်းက ထိတ်လန့်လာတယ်။ သူထင်ထားတာက ယီထျန်းယွမ်ဟာ မအောင်မမြင် ဖြစ်မှာပဲ။ ဒါပေမယ့် အခုက အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး။

ယီထျန်းယွမ်က သူ လုံးဝ အောင်မြင်မယ်ဆိုတာကို သက်သေပြလိုက်ပြီး၊ အခုလိုပဲ သူ့ရဲ့ အနာဂတ်ကို အောင်မြင်မှုဆီ ဆက်လက်ပုံဖော်သွားမယ်ဆိုတာ ပြသလိုက်တယ်။