တောင်ပံဂိုဏ်း

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးတဲ့နောက် ရှီရွှေယွမ်ဟာ ပြင်ဆင်မှုတွေ ပြီးစီးသွားပြီး အမ်လင်းနဲ့ ချင်ရွှေတို့ကို ယီထျန်းယွမ်နဲ့အတူ တောင်အောက်ဆင်းပြီး ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ယူဖို့ စီစဉ်ပေးလိုက်တယ်။

ယီထျန်းယွမ်ဟာ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ ဧည့်ခန်းမထဲ ရောက်လာတဲ့အခါ ရှီရွှေယွမ်က အဲဒီမှာ စောင့်နေပြီးသားဖြစ်တယ်။ သူ့ဟာ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ တစ်ခုခုကို ဆွေးနွေးနေတယ်။ သူ အနားရောက်သွားတဲ့အခါ ရှီရွှေယွမ်က လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။

“ဒီကိုလာပါ၊ ဒီသူတွေက အမ်လင်းနဲ့ ချင်ရွှေပဲ၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ မင်းနဲ့အတူ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့ လိုက်သွားမယ့်သူတွေပေါ့၊ လမ်းမှာ မင်း နားမလည်တာရှိရင် သူတို့ကို မေးလို့ရတယ်...”

“အစ်မတို့ကို အားကိုးမယ်နော်၊ ကျွန်တော့်ကို အတွေ့အကြုံတွေ လေ့လာဖို့ အခွင့်အရေးပေးပါအုံး...”

ယီထျန်းယွမ်က သူတို့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူတို့ဟာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့ တော်တော်လေး ချစ်စရာကောင်းတယ်။ သာမန်လူတွေကို စိတ်ဝင်စားပုံမရဘူး။ ဒီမိန်းကလေးနှစ်ယောက်ဟာ စိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင်နယ်ပယ် ပဉ္စမအဆင့်မှာ ရှိနေကြတယ်။ ဒီလိုနယ်ပယ်က လူတွေဟာ တော်တော်လေး တည်ငြိမ်တတ်ကြတယ်။

ယီထျန်းယွမ်က သူ့ရဲ့ ယဉ်ကျေးတဲ့ သဘောထားနဲ့ သူတို့ကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ သူတို့ကို အလွန်ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ပြီး နှစ်သက်မှုတန်ဖိုးကို တိုးလာအောင် မျှော်လင့်တယ်။

ချက်ချင်း သူဟာ သူတို့ရဲ့ နှစ်သက်မှုတန်ဖိုးကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တယ်။ အမ်လင်းက ၃၅ မှတ် ချင်ရွှေက ၃၂ မှတ်။ နည်းနည်းလေးပဲ တိုးလာတာဆိုဦးတော့ သေချာပေါက် တိုးလာတာပဲ။ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးပြုပြီး သူတို့ရဲ့ နှစ်သက်မှုကို ပိုတိုးဖို့ သူကြိုးစားရမယ်။ ဘာလို့ဆို မစ်ရှင်ကနေ ၁၀ မှတ်ထပ်တိုးရင်တောင် ဒါက မလုံလောက်ဘူး။

သူတို့ရဲ့ သူ့အပေါ် နှစ်သက်မှုတန်ဖိုး အလွန်နည်းနေတာ နားလည်နိုင်ပါတယ်။ အနုတ်တန်ဖိုးတောင် ဖြစ်နိုင်သေးတယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ သေချာပေါက် တိုးတက်လာမှာပဲ။ နှစ်သက်မှုတန်ဖိုးတိုးဖို့ မစ်ရှင်တွေ ပြီးစီးဖို့ပဲ လိုအပ်တာမဟုတ်ဘူး။ သာမန်စကားပြောဆိုမှု ဒါမှမဟုတ် ဆက်ဆံမှုတွေနဲ့လည်း နှစ်သက်မှုကို သေချာပေါက် တိုးလာစေနိုင်တယ်။

“သခင်လေး၊ မင်းက ကျောက်စိမ်းနန်းတော်အတွက် ဝင်ခွင့်လက်မှတ်တစ်စောင် ရယူပေးခဲ့တာ၊ အဲဒီအချိန်ကတည်းက လူတိုင်းရဲ့ လေးစားမှုကို ရရှိခဲ့တယ်၊ အခု မင်းက ဝိညာဉ်လက်နက်တွေပါ ဖန်တီးနိုင်ပြီပေါ့၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ နန်းတော်သခင်က မင်းရဲ့ အစောင့်အရှောက်အဖြစ် ငါတို့ကို ခန့်အပ်လိုက်တယ်...”

“အလွန်လှပတဲ့ အစ်မနှစ်ယောက်က ကျွန်တော့်အစောင့်အရှောက်အဖြစ် လိုက်ပေးတာ၊ ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

သူတို့ဟာ ပြုံးလိုက်ကြတယ်။ ဒီလို ချီးကျူးစကားကြားရတာ သူတို့အတွက် ဝမ်းသာစရာပဲ။ သူတို့ဟာ လှပတဲ့ သူတို့ရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေတယ်။ သူတို့ဟာ ယောက်ျားတွေနဲ့ သိပ်မပက်သက်ဖူးပေမယ့် အရည်အချင်းရှိတဲ့ ယောက်ျားတွေကို မုန်းတီးတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ အထူးသဖြင့် အခု ယီထျန်းယွမ်က သခင်လေးဖြစ်နေပြီး ကျောက်စိမ်းနန်းတော်တစ်ခုလုံးမှာ တစ်ဦးတည်းသော ပန်းပဲဆရာဖြစ်နေတယ်။ ဒါတင်မကဘူး သူက ဝိညာဉ်လက်နက်တွေပါ ဖန်တီးနိုင်တယ်။

“အိုကေ၊ အိုကေ၊ ဒီလောက် စကားပြောတာဆို တော်ပြီ၊ နေမမြင့်ခင် မြန်မြန်ထွက်လိုက်ပါ...”

ရှီရွှေယွမ်က ယီထျန်းယွမ်တစ်ယောက် ဒီမိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို ဆက်လက်ချီးကျူးနေတာကို သတိပြုမိပြီး မြန်မြန်ထွက်ဖို့ တိုက်တွန်းလိုက်တယ်။

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးပြီး သူတို့နဲ့အတူ ထွက်လာခဲ့တယ်။

ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ တံခါးပေါက်အပြင်မှာ သူတို့ထွက်ခွာဖို့အတွက် မြင်းရထားတစ်စီး အဆင်သင့်ပြင်ဆင်ထားပြီးသားဖြစ်တယ်။ မောင်းသူက သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူတို့ကို လေညင်းမြို့ဆီ ပို့ဆောင်ပေးမယ့်သူပဲ။

“ဒီသိုလှောင်လက်စွပ်ကို သုံးပါ၊ အထဲမှာ ရွှေတွေရှိတယ်၊ မင်းအရင်ဖန်တီးထားတဲ့ ဝိညာဉ်ဓားတွေလည်း ပါတယ်၊ ပိုနေတဲ့ ဝိညာဉ်ဓားတွေကို ရောင်းပြီး ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ယူပြီးရင် ဒီကို ပြန်လာခဲ့၊ ပြီးရင် ထပ်ပြီး ဖန်တီးလို့ရတယ်...”

ရှီရွှေယွမ်က လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို သူ့ဆီ လှမ်းပေးလိုက်တယ်။

ယီထျန်းယွမ်က လက်စွပ်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး လက်ထဲမှာ ကစားရင်း နောက်ဆုံးမှာ လက်ခလယ်မှာ ဝတ်လိုက်တယ်။ သူဟာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို လက်စွပ်ထဲ ထည့်ပြီး အထဲမှာ ဘာတွေရှိလဲ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တယ်။ အထဲက နေရာက စတုရန်းမီတာ အနည်းငယ်ပဲ ရှိပြီး သိပ်မကြီးမားဘူး။ အထဲမှာ ရွှေတွေနဲ့ ဝိညာဉ်ဓားတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။

ဒီအရာက တကယ်ကို အံ့သြဖွယ်ပဲ။ အများကြီး သိမ်းဆည်းထားနိုင်တယ်။ သူတို့ ဓားတွေ အများကြီး ယူသွားရမှာမို့ ရထားနဲ့ သယ်ရတာ အဆင်မပြေဘူး။

“ပြန်လာတဲ့အခါ အမြတ်အများကြီး ယူလာခဲ့မယ်ဗျ...”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

မစ်ရှင်အသစ် ကျောက်စိမ်းနန်းတော်အတွက် ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ယူပြီး ပြန်လာပါ။

ဆုလာဘ် အတွေ့အကြုံတန်ဖိုး ၁၀၀၀၀ ရွှေ ၁၀၀၀ အထူးကံစမ်းမဲဆု တစ်ကြိမ်အခွင့်အရေး နှစ်သက်မှုတန်ဖိုး စုစုပေါင်း ၂၀ မှတ် တိုးမြှင့်ပေးမည်။

ဒါက ပိုတောင်ကောင်းသွားသေးတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှီရွှေယွမ်က တောင်းဆိုထားတာပဲ။ ဒီမစ်ရှင်ကို ပြီးမြောက်ရင် ဆုလာဘ်တွေ ပိုရမယ်။ နှစ်သက်မှုတန်ဖိုး ၂၀ မှတ်ထပ်တိုးမယ့်အပြင် ဒီလောက်ဆုလာဘ်များစွာ စောင့်နေတာကို မလုပ်ရင် အလဟဿဖြစ်သွားမှာပဲ။

သူတို့ ရထားပေါ်တက်ပြီးတဲ့နောက် ယီထျန်းယွမ်က မေးလိုက်တယ်။

“အစ်မအမ်လင်း၊ ကျွန်တော်တို့ လေညင်းမြို့ကို ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ သွားမှာမဟုတ်လား...”

“ဟုတ်တယ်၊ လေညင်းမြို့ကို သွားမှာ...”

အမ်လင်းက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။

“ဟမ်...”

ယီထျန်းယွမ်က မျက်လုံးမှေးကျဉ်းလိုက်တယ်။ ဒါဟာ သူ လေညင်းမြို့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးမှာပဲ။

ဒါပေမယ့် အဲဒီမှာ သူသိတဲ့ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေနိုင်တယ်ဆိုတာ သူသိတယ်။ အဲဒါကတော့ ဆရာကုန်း။

လမင်းမြို့ကို ပြန်မသွားခင် ဆရာကုန်းဟာ လေညင်းမြို့မှာ သူသိကျွမ်းထားတဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုနဲ့ တစ်ခုခုကိစ္စရှိပုံရတယ်။

“နောက်မှ သူတို့နဲ့ တစ်နေရာရာမှာ ဆုံမလားမသိဘူး...”

“သူက ကျွန်တော့်ကို ထပ်ပြီး နှောက်ယှက်တော့မှာပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်က မျက်လုံးမှေးကျဉ်းလိုက်တယ်။ ဘာလို့ဆို ဆရာကုန်းက သေချာပေါက် စိတ်ပျက်နေဆဲဖြစ်မှာမို့ပဲ။ ဒါပေမယ့် သူ ပြဿနာရှာချင်ရင် အရင်ကတည်းက လုပ်သွားမှာပဲ။

နှစ်ရက်လောက် ခရီးနှင်ပြီးတဲ့နောက် သူတို့ဟာ နောက်ဆုံးမှာ လေညင်းမြို့ကို ရောက်လာခဲ့ကြပြီး လမ်းတစ်လျှောက် ဘေးကင်းလုံခြုံခဲ့တယ်။

“ဒါက လေညင်းမြို့လား...”

ယီထျန်းယွမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ကြီးမားတဲ့ မြို့တံခါးဟာ တော်တော်လေး တင့်တယ်ပြီး အံ့သြဖွယ်ကောင်းတယ်။ လူတွေ အဝင်အထွက်ပြုလုပ်နေပြီး လူစည်ကားတဲ့ လမ်းတွေကို မြင်ရတယ်။ ဝင်ပေါက်မှာ ရှိတဲ့ အစောင့်တွေဟာ စိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင်နယ်ပယ်မှာ နယ်ပယ်အောက်မနိမ့်ပေ။ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာထားက တင်းမာနေပြီး ဘယ်သူမှ ဒီမှာ ဆူညံပွက်လော မလုပ်ရဲဘူး။

သူတို့ မြို့ထဲဝင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့အခါ တစ်ယောက်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

“လမ်းဖယ်ပေးကြစမ်း၊ လမ်းမပိတ်နဲ့...”

ယီထျန်းယွမ်က ဘာဖြစ်နေမှန်း သိချင်လို့ ရထားထဲကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ရထားတစ်စီးဟာ လမ်းတစ်လျှောက် ပြေးလာနေပြီး လမ်းသွားလမ်းလာတွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူး။ သာမန်လူတွေဟာ သူတို့ရထားနဲ့ မတိုက်မိအောင် ထွက်ပြေးနေရတယ်။ ရထားမောင်းသူက အလွန်အမင်း မာနကြီးပြီး လမ်းပေါ်က တခြားလူတွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူး။

အစောင့်တွေက သူတို့ကို တားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် ရထားပေါ်က အမှတ်အသားကို မြင်တဲ့အခါ ချက်ချင်း ဘေးဖယ်ပေးလိုက်ကြတယ်။

“လမ်းဖယ်ပေး၊ သေချင်နေလို့လား...”

နောက်ဆုံးမှာ သူတို့ကပဲ ရထားမောင်းသူကို လူတွေကို ဖယ်ရှားပေးဖို့ ကူညီပေးလိုက်ကြတယ်။ ဒီလိုလုပ်ရတာကို သူတို့ ဂုဏ်ယူစရာမဟုတ်ပေမယ့် သူတို့လုပ်နိုင်တာက ရထားကို ကြည့်ရင်း မြို့တံခါးထဲ ဝင်သွားတာကို ကြည့်နေရရုံပဲ။

ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေဟာ ရထားထဲမှာ ဘယ်သူရှိမလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းပြောဆိုနေကြတယ်။

“သူတို့က ဒီလောက် မာနကြီးနေတာ အံ့သြစရာမရှိပါဘူး၊ ဒါက တောင်ပံဂိုဏ်းရဲ့ ရထားပဲ၊ ဒီမှာ သူတို့မှာ သြဇာတော်တော်ရှိပေမယ့် ဒီလိုကြီးလုပ်တာကတော့ မလွန်လွန်းဘူးလား...”

“သူတို့ဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်နေလဲဆိုတာ ငါလည်း နားမလည်ဘူး၊ တောင်ပံဂိုဏ်းက ဝိညာဉ်ဂိုဏ်းထက်တောင် ပိုပြီး နာမည်ကြီးပြီး လေးစားခံရတယ်၊ သူတို့မှာ ရှေးဟောင်းကောင်းကင်တာအို အမွေအနှစ်နယ်မြေ ထဲဝင်ဖို့ လက်မှတ်လေးစောင် ရထားတယ်လေ...”

အမ်လင်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြောတယ်။

“သူတို့နဲ့ သွားရှုပ်လို့မရဘူး...”

“တောင်ပံဂိုဏ်းလား...”

ယီထျန်းယွမ်က ရေရွတ်လိုက်တယ်။ ဒါက ပန်းပဲဆရာဂိုဏ်းတစ်ခုပဲ။ တောင်ပံဂိုဏ်းမှာ ပန်းပဲဆရာတွေ အများကြီး ရှိပြီး ပန်းပဲနည်းပညာကို ကျွမ်းကျင်အောင် အထူးလေ့ကျင့်ထားကြတယ်။ ဒီရထားတောင်မှ သူတို့ရဲ့ ဖန်တီးမှုတစ်ခုပဲ။ သိပ်အားကောင်းတဲ့ အရာမဟုတ်ပေမယ့် ဒါကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးလို့လည်း မရဘူး။ အထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့လူတွေဟာ သေချာပေါက် လုံခြုံမှုရှိတယ်လို့ ပြောနိုင်တယ်။ ဒီရထားကိုကြည့်ရုံနဲ့တင် တောင်ပံဂိုဏ်းရဲ့ နယ်ပယ်က ဘယ်လောက်မြင့်လဲဆိုတာ ချက်ချင်း သိနိုင်တယ်။ ဒီရထားဟာ အထက်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက်နဲ့ ညီမျှပြီး ဈေးနှုန်းကလည်း အလွန်ကြီးမားတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့က ဒီလောက်ချမ်းသာသလို မာနကြီးပြီး ရိုင်းစိုင်းတယ်။ တခြားသူတွေရဲ့ အသက်ကို ဂရုမစိုက်ကြဘူး။