ကျိုလင်ယွမ်
Vol. 2 Ch. 22
“မာန်တက်နေတဲ့ တောင်ပံဂိုဏ်းတပည့် မာလျန်ဖုန်ကို အနိုင်ယူရမယ့် မစ်ရှင်ရရှိပြီး၊ ဆုလာဘ်အဖြစ် အတွေ့အကြုံ ၅၀၀၀၊ တီထွင်ဖန်တီးမှု ကျွမ်းကျင်မှု ၅၀၀၊ ရွှေဒင်္ဂါး ၅၀၀ ရမယ်...”
တောင်ပံဂိုဏ်းရဲ့ လှည်းတန်းဟာ သူ့ရှေ့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါ ရုတ်တရက် သူ့စိတ်ထဲမှာ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။
“လက်ခံမယ်...”
ယီထျန်းယွမ်က အလိုလို လက်ခံလိုက်ပြီး ခဏလောက် အံ့အားသင့်သွားတယ်။ ဒါဟာ ဆန်းကျယ်အဆင့်မြှင့်စနစ်ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ကျပန်းမစ်ရှင်တွေ ရယူနိုင်တယ်။ ဒီမစ်ရှင်တွေက ရွေးချယ်နိုင်တဲ့ မစ်ရှင်တွေဖြစ်လို့ ပြီးစီးဖို့ လုပ်ချင်သလား မလုပ်ချင်သလားဆိုတာ သူ့သဘောပဲ။
ဆုလာဘ်က တော်တော်ကောင်းတယ်။ သာမန်ပစ္စည်းတွေ မပါဘူး။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဆန်းကျယ်အဆင့်မြှင့်စနစ်က ရယူတဲ့ မစ်ရှင်တွေရဲ့ ဆုလာဘ်တွေက တော်တော်ကောင်းတယ်။ အထူးသဖြင့် ဘီလူးသတ်ဖြတ်တဲ့ မစ်ရှင်တွေဆိုရင် ပိုတောင်ကောင်းသေးတယ်။
“ကံကောင်းစေတဲ့ အငွေ့အသက်ရင်ကို မစ်ရှင်ပြီးဆုံးတဲ့အခါ ဖွင့်လိုက်ရင် ဆုလာဘ်ထပ်ရမလား...”
ယီထျန်းယွမ်မှာ ရုတ်တရက် အကြံကောင်းတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။
ဂိမ်းကစားတဲ့အခါ အစပိုင်းမှာ အဆုံးအဖြတ်ပေးတဲ့အချက်က ဘာလဲ သေချာတာပေါ့။ ဇာတ်ကောင်ရဲ့ ကံတရားပေါ့။ အခုက ကံကောင်းစေတဲ့ အငွေ့အသက်ရင်တွေ အများကြီးရှိတော့ ရလာတဲ့ ဆုလာဘ်တွေက ပိုကောင်းမှာပဲ။
သူ အတွေးနယ်မြေထဲ နစ်မြောနေတဲ့အချိန်မှာပဲ အမ်လင်းရဲ့ အသံက သူ့နားထဲ ရောက်လာတယ်။
“လာ၊ သွားရအောင်...”
ယီထျန်းယွမ်က အသိပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ အမ်လင်းရဲ့ နောက်ကို လိုက်သွားတယ်။ သူ့ရှေ့မှာ အထပ်ထပ်မြင့်တဲ့ အုတ်ရိုးတံတိုင်းတစ်ခု ရှိတယ်။ အလှဆင်ထားပုံက အလွန်ခမ်းနားပြီး ထောင့်တွေမှာ ရွှေဖြည့်ထားတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်နယ်နမိတ်တွေကို ငွေနဲ့ အုပ်ထားပြီး အတော်လေး ခမ်းနားတယ်။
ဒါက သူတို့ရဲ့ ခရီးပန်းတိုင် လေညင်းဂေဟာပဲ။
သူတို့ဟာ ဒီနေရာမှာ နတ်ဘုရားလက်နက်တချို့ကို ရောင်းချပြီး ရွှေဒင်္ဂါးတွေ ရယူမှာဖြစ်ကာ အဲဒီရွှေတွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေ ထပ်ဝယ်မယ်။
“ဒီလောက် ခမ်းနားတဲ့နေရာ...”
ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ လက်လာတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က အဆောက်အဦးတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် လေညင်းဂေဟာက ပိုထင်ရှားတယ်။
သူတို့ အထဲဝင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့အချိန်မှာ ဆူညံသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်။
သူတို့ အာရုံကို နောက်ကို လှည့်လိုက်တဲ့အခါ သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ ပုံပန်းသွင်ပြင်က သာမန်ပဲ။ ထူးခြားတာမရှိ။ အရာအားလုံးက ပုံမှန်ပဲ။ သူမက ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ လက်မောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးထဲမှာ ဒေါသအပြည့်နဲ့။
“လျူလီ၊ ငွေဒင်္ဂါး ၈ ဆ ပေးမယ်လို့ မင်းက သဘောတူထားတာ၊ ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်မြက်က ဒီလောက်ပေါမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ လူတိုင်းကို မေးကြည့်ပြီးပြီ၊ ဒီကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်မြက်က အနည်းဆုံး ငွေဒင်္ဂါး ၁၂ တန်တယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းက ငွေဒင်္ဂါး ၃ ပဲ ပေးတယ်...”
မိန်းကလေးရဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ ဒေါသတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ သူမရဲ့ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်ရင် တစ်ချက်မှာတင် သူမက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက မဟုတ်မှန်း သိသာတယ်။
လျူလီက သူ့ရဲ့ ညစ်ပတ်နေတဲ့ လက်ကို ဆွဲဖယ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် မိန်းကလေးရဲ့ ဆုပ်ကိုင်မှုက တင်းကြပ်လွန်းတာကြောင့် သူ့အဝတ်ကို ဆွဲဖြဲမိသွားတယ်။
“လေညင်းဂေဟာမှာ အခု ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်မြက်ကို ငွေဒင်္ဂါး ၄ ဆ နဲ့ ဝယ်နေတယ်၊ ငါ့အပိုင်က ငွေဒင်္ဂါး ၁ ဆ ပဲ၊ ဒီထက်မပိုဘူး၊ မင်း ဆက်ဆွဲထားရင် ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့၊ ပုံမှန်ဆို မင်းကို ငါ ရိုက်နှက်ပြီးသားပဲ၊ အခု အဝတ်ကလည်း မင်းကြောင့် ပြတ်သွားပြီ၊ ဟယ်၊ ညစ်ပတ်လိုက်တာ၊ အသက်ရှူမဝတော့ဘူး...”
လျူလီက ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောတယ်။ သူက ကျင့်စဉ်သမား မဟုတ်ဘူး။ သာမန်လူသား တစ်ယောက်ပဲ။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မနေ့ကထိ ဈေးနှုန်းက အတူတူပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် ဒီလောက်ပေါသွားရမှာလဲ၊ မင်းက ကျန်တဲ့ပိုက်ဆံကို ယူထားတာ သေချာတယ်...”
မိန်းကလေးက သူ့အဝတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး အော်တယ်။
“ပြန်ပေး...”
ဒီအချိန်မှာ ယီထျန်းယွမ်တို့အဖွဲ့ဟာ ဒီအထိ ကြည့်နေရင်းနဲ့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မျက်လုံးချင်း ဆုံကြတယ်။ ကူညီဖို့ တုံ့ဆိုင်းနေကြတယ်။
“အထဲဝင်ကြစို့၊ သူတို့အကြောင်း ဂရုစိုက်စရာမလိုဘူး...”
ချင်ရွှေက ခေါင်းခါပြီး ကူညီဖို့ အစီအစဉ်မရှိဘူး။
သူမရဲ့ အမြင်အရဆိုရင် ဒီလိုလူတချို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်လို့ ပျင်းရိတာပဲ။
အမ်လင်းကတော့ ကူညီချင်နေတယ်။ လျူလီက သူမကို လှည့်စားနေတာကို သူမသိတယ်။
အမ်လင်းတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။ ယီထျန်းယွမ်လည်း ဒီလို မျက်ကွယ်မလုပ်နိုင်ဘူး။ သူက သိပ်တော့ ဖြူစင်တဲ့လူတော့ မဟုတ်ပေမယ့် ဒီအခြေအနေကို မြင်ရတော့ ထိုင်ကြည့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။
“မိန်းကလေး ကျိုလင်ယွမ်ကို ကူညီဖို့ မစ်ရှင်ကို အောင်မြင်စွာ လက်ခံပြီး၊ ဆုလာဘ်အဖြစ် အတွေ့အကြုံ ၁၀၀၀၊ ကျိုလင်ယွမ်ရဲ့ သဘောကျမှု ၁၀၀ အမှတ်၊ ဂုဏ်သတင်း ၅ အမှတ် ရမယ်...”
ယီထျန်းယွမ်က ဆုလာဘ်တွေကို အခုချိန်မှာ ဂရုမစိုက်ဘူး။ သူ သူမဆီ အမြန်လျှောက်သွားတယ်။ သူ့အတွက် ဆုလာဘ်က အရေးမကြီးဘူး။
“မင်း ငါ့အဝတ်ကို ဆွဲဖြဲရဲတယ်ပေါ့၊ တောက်စ်၊ ဒါကို လျော်ပေး...”
လျူလီက ဒေါသတကြီးနဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြီး မိန်းကလေးကို ရိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် မိန်းကလေးကတော့ ထွက်မပြေးဘူး။ သူ့ကို လုံးဝမကြောက်ဘူး။
ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ သူ့လက်က မိန်းကလေးကို မထိခင် ယီထျန်းယွမ်က သူ့လက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်တယ်။
“ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်မြက်ရဲ့ ဈေးက တကယ်ကို ငွေဒင်္ဂါး ၁၂ ပဲ၊ မင်းက ဒီမှာ မတရားလုပ်နေတာမဟုတ်လား...”
ယီထျန်းယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောတယ်။
“ငါ့လက်ကို လွှတ်စမ်း၊ မင်းကိုယ်မင်း ဘာထင်နေလဲ...”
လျူလီက ဒေါသထွက်ပြီး ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ ဆုပ်ကိုင်မှုကို ဖယ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် သိပ်အားကြီးတာကြောင့် တခြားလက်တစ်ဖက်နဲ့ ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ မျက်နှာကို ထိုးဖို့ ကြိုးစားတယ်။
“သတိထား...”
ကျို လင်ယွမ်က ယီထျန်းယွမ်ကို ကာကွယ်ဖို့ သူမကိုယ်သူမကို အဆင်သင့်ပြင်ထားလိုက်တယ်။
“ဖြန်း...”
တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာကို ရိုက်လိုက်တဲ့ အသံထွက်လာပေမယ့် ဒါက ယီထျန်းယွမ်လည်း မဟုတ်၊ ကျိုလင်ယွမ်လည်း မဟုတ်ဘူး�। တကယ်လို့ လဲကျသွားတာက လျူလီ ဖြစ်နေတယ်။
သူ့မျက်နှာက ဖောင်းရွှဲလာပြီး သွားတစ်ချောင်း ကျွတ်ထွက်သွားတယ်။
“အမှိုက်...”
သူ မျက်လုံးမှာ မသဲကွဲသေးဘူး။ ပြီးတော့ ယီထျန်းယွမ်က သူ့ကို ပြက်ယမ်းပြီး လှောင်ပြောင်နေတယ်။
“ခွေးသား၊ ငါဘယ်သူလဲ မင်းသိလား...”
လျူလီက ထရပ်ဖို့ ကြိုးစားပြီး သူ့မျက်နှာက ဖူးယောင်နေတယ်။ ပါးစပ်ထဲမှာ သွေးတွေနဲ့။ ယီထျန်းယွမ်ကို ဒေါသအပြည့်နဲ့ ကြည့်တယ်။
“မင်းဘယ်သူလဲ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဒီမိန်းကလေးရဲ့ ငွေဒင်္ဂါးတွေကို ပြန်ပေးတာ ပိုကောင်းတယ်၊ မဟုတ်ရင် နောက်ထပ် ထပ်ပြီးအရိုက်ခံရလိမ့်မယ်...”
ယီထျန်းယွမ်က ရှေ့ကို တိုးလာပြီး လျူလီရှေ့မှာ သူ့ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ အငွေ့အသက်ကို ထုတ်ပြတယ်။
သာမန်လူသားတစ်ယောက်က ကျင့်စဉ်သမားရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ဘယ်လိုခံနိုင်မှာလဲ။ သူ့ခြေထောက်တွေ တုန်လှုပ်လာပြီး ကြောက်လန့်နေတယ်။
“ကျင့်စဉ်သမား...”
လျူလီက ယီထျန်းယွမ်ဟာ ကျင့်စဉ်သမားတစ်ယောက်မှန်း သဘောပေါက်ပြီး သတိလစ်သွားတယ်။ သူ ပြန်နိုးလာတဲ့အခါ ငွေဒင်္ဂါးတချို့ကို အမြန်ထုတ်ယူလိုက်ပေမယ့် သိပ်မများဘူး။ ကျိုလင်ယွမ်ကို သူအကြွေးရှိထားတဲ့ ငွေဒင်္ဂါးတွေထဲက ဒါပဲ သူ့မှာ ကျန်တော့တယ်။
သူက ယီထျန်းယွမ်ကို သနားစဖွယ် တောင်းပန်တယ်။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ သခင်လေး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်ကို လွှတ်ပေးပါ၊ နောက်ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခမပေးတော့ပါဘူး...”
သူ ယီထျန်းယွမ်ဟာ ကျင့်စဉ်သမားမှန်း သိလိုက်ရတော့ အဆက်မပြတ် သနားချင်စဖွယ် တောင်းပန်နေတယ်။ သူ့မှာရှိတဲ့ ပိုက်ဆံအားလုံးကို ထားခဲ့ပြီး ဘာမှမကျန်တော့ဘူး။ အခု သူလုပ်နိုင်တာက သနားစဖွယ် တောင်းပန်ရုံပဲ။
“သွား...”
ယီထျန်းယွမ်က သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့မှာ သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး။ လူအများကြီးရှိတဲ့ ဒီနေရာမှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်ဖို့ဆိုတာ သူမတတ်နိုင်ဘူး။
လျူလီက နောက်ကို တစ်ချက်မှ မကြည့်ဘဲ အမြန်ပြေးထွက်သွားတယ်။
“ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ မစ်ရှင်ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးပြီး၊ အတွေ့အကြုံ ၁၀၀၀၊ ကျိုလင်ယွမ်ရဲ့ သဘောကျမှု ၁၀၀ အမှတ်၊ ဂုဏ်သတင်း ၅ အမှတ် ရရှိခဲ့တယ်...”
သဘောကျမှု ၁၀၀ အမှတ် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ယီထျန်းယွမ်ဟာ သူမနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းအဆင့်ကို ရောက်သွားပြီ။ သူမက သူ့ရဲ့ ကူညီမှုကို အမှန်တကယ် တန်ဖိုးထားတယ်ဆိုတာ ထင်ရှားတယ်။
လျူလီ ထွက်ပြေးသွားပြီးမှ သူမက ပျံ့ကြဲကျနေတဲ့ ငွေဒင်္ဂါးတွေကို ကောက်ယူပြီး ဂရုတစိုက် လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတယ်။ ငွေဒင်္ဂါး ၁၂ ဆိုတာ ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်က မိသားစုတစ်စုအတွက် သုံးလစာ လုံလောက်တယ်။
သူမက ခဏရပ်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ထဲက ငွေဒင်္ဂါး ၅ ဆ ကို ချက်ချင်းထုတ်ယူကာ ယီထျန်းယွမ်ကို ပေးလိုက်တယ်။
“ဒါက ကျွန်မရဲ့ ကျေးဇူးဆပ်တဲ့ လက်ဆောင်ပါ၊ သိပ်မပေးနိုင်လို့ တောင်းပန်ပါတယ်၊ အိမ်မှာ မောင်လေးတွေကို ကျွေးမွေးရသေးတယ်...”
ကျို လင်ယွမ်က ပေးလိုက်တဲ့ ငွေဒင်္ဂါး ၅ ကို ကြည့်ရင်း ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းခါပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။
“ရပါတယ်၊ မင်းအတွက် ဒီပိုက်ဆံက အရေးကြီးမှာပဲ၊ ငါ မယူတော့ဘူး၊ မင်းမောင်လေးတွေကို ဂရုစိုက်ဖို့ သုံးလိုက်...”
သူက သူမရဲ့ လက်ကို ညင်သာစွာ ပြန်တွန်းလိုက်ပြီး ငွေဒင်္ဂါးတွေကို ပြန်မယူဘူးဆိုတာ ပြလိုက်တယ်။
ကျို လင်ယွမ်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျေးဇူးတင်စိတ်တွေ ပြည့်လာပြီး သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေက တစ်စက်စက် ကျလာတယ်။
“သခင်လေး၊ ကျွန်မကို ကူညီပေးခဲ့တာ တကယ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒီလို ကျင့်စဉ်သမားမျိုးကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး၊ ကျွန်မကို ကယ်ပေးခဲ့တာကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး...”
သူမက မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပြီး ယီထျန်းယွမ်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။
ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူမကို မတ်တတ်ရပ်ဖို့ လက်ဟန်ပြလိုက်တယ်။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒါက ငါလုပ်သင့်တဲ့ ကိစ္စပါ၊ မင်း အိမ်ကို ဂရုစိုက်ပြီး ပြန်လိုက်...”
ကျို လင်ယွမ်က နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ငွေဒင်္ဂါးတွေကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူမက လမ်းထောင့်တစ်နေရာကို လျှောက်ထွက်သွားတယ်။
ဒီအချိန်မှာ ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ နောက်ကနေ အမ်လင်းရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။
“မင်း ဒီလိုလူမျိုးကို ဘာလို့ ကူညီတာလဲ၊ ဒီလူတွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကို မကာကွယ်နိုင်တာပုံမှန်ပဲ၊ မင်းက ကျင့်စဉ်သမားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလိုကိစ္စထဲ ဝင်ပါတာက မင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်...”
အမ်လင်းရဲ့ အသံထဲမှာ အနည်းငယ် စိတ်မကြည်မှု ပါဝင်နေတယ်။
ယီထျန်းယွမ်က လှည့်ကြည့်ပြီး သူမကို တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေတယ်။
“တစ်ချို့လူတွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကို မကာကွယ်ချင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ အခြေအနေကြောင့် ဒီလိုဖြစ်နေရတာ၊ ငါတို့လို ကျင့်စဉ်သမားတွေက အားရှိတဲ့သူတွေပဲ၊ ဒီလို အားနည်းသူတွေကို ကူညီဖို့ ငါတို့မှာ တာဝန်ရှိတယ်လို့ ငါထင်တယ်...”
အမ်လင်းက ခဏရပ်တန့်သွားပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး။ သူမရဲ့ မျက်နှာထဲမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့မှုတွေ ပေါ်လာတယ်။
“မင်း... မင်းပြောတာ မမှားဘူး၊ ငါ အမြင်ကျဉ်းမိသွားတယ်၊ ဒီလိုတွေးပြီး မင်းကို ပြောမိတာ တောင်းပန်ပါတယ်...”
အမ်လင်းက ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူမရဲ့ အရင်စကားကြောင့် ရှက်ရွံ့နေပုံရတယ်။
ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူမရဲ့ ပခုံးကို ဖွဖွ ပုတ်လိုက်တယ်။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ လူတိုင်းမှာ အမြင်ကွဲပြားတာတွေ ရှိတာပဲ၊ ဒါပေမယ့် ငါတို့ အခုလုပ်ရမှာက လေညင်းဂေဟာထဲ ဝင်ပြီး ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့လေ...”
အမ်လင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့အုပ်စုဟာ လေညင်းဂေဟာထဲကို ဝင်သွားကြတယ်။
ဒီအချိန်မှာပဲ လမ်းထောင့်တစ်နေရာကနေ လူတစ်ယောက်ဟာ ယီထျန်းယွမ်တို့ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ဒေါသတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ့ဝတ်ရုံမှာ တောင်ပံဂိုဏ်းရဲ့ အမှတ်အသားကို တွေ့ရတယ်။
“ဒီကောင်လေး၊ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့၊ မာလျန်ဖုန်က ဒီလို အရှက်ခွဲမှုကို လက်မခံနိုင်ဘူး၊ မင်းကို သင်ခန်းစာပေးရမယ်...”
မာလျန်ဖုန်က သူ့လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး ယီထျန်းယွမ်တို့ ဝင်သွားတဲ့ လေညင်းဂေဟာရဲ့ ဦးတည်ရာကို လိုက်သွားတယ်။
ဒီအချိန်မှာပဲ ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။
“မာလျန်ဖုန်ရဲ့ ဒေါသကို ဖြစ်စေခဲ့ပြီး၊ သူ့ရဲ့ အာဃာတကို ဖြေဖျောက်ဖို့ မစ်ရှင်ကို လက်ခံပါ၊ ဆုလာဘ်အဖြစ် အတွေ့အကြုံ ၅၀၀၀၊ တီထွင်ဖန်တီးမှု ကျွမ်းကျင်မှု ၅၀၀၊ ရွှေဒင်္ဂါး ၅၀၀ ရမယ်...”
ယီထျန်းယွမ်က မျက်လုံးမှေးလိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်တယ်။
“လက်ခံမယ်...”
လေညင်းဂေဟာထဲမှာ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ယူရင်း ယီထျန်းယွမ်ဟာ သူ့နောက်က အန္တရာယ်တစ်ခုကို ခံစားမိနေပြီး သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အဆင်သင့်ပြင်ထားလိုက်တယ်။