တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်

“တကယ်လား၊ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေမှာလား” သူ့ရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ စိတ်အားထက်သန်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောတယ် “ဒါဆို ကျွန်မကို ခဏလောက် အချိန်ပေးပါ၊ ကျွန်မ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ဦးမယ်...”

သူက ချက်ချင်း သဘောမတူခဲ့ဘူး။ ထျန်းယွမ်က ဘယ်သူမှန်း မသိဘဲ၊ သူ့နာမည်တောင် မသိတာကိုး၊ ဘယ်လိုလုပ် သဘောတူနိုင်မှာလဲ။

အန်လင်က အံ့အားသင့်သွားတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် လူတွေက ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ကြမှာပဲ၊ ဒါပေမယ့် သူက ချက်ချင်း လက်မခံခဲ့ဘူး။

ထျန်းယွမ်က ခန့်မှန်းကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးတယ် “မင်းရဲ့ မောင်လေးကြောင့်လား”

“အစ်ကို၊ ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ” ကျိုလင်ယွမ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်လာပြီး အံ့အားသင့်သွားတယ်။

“မင်းကိုယ်တိုင် အခုနက ပြောခဲ့တာပဲ၊ မင်းမောင်လေးအတွက် ငွေဒင်္ဂါးတချို့ ပေးချင်တယ်ဆိုတာလေ” ထျန်းယွမ်က အကြောင်းအမျိုးမျိုးထဲက ဒါကို ခန့်မှန်းလိုက်တာပဲ။ သူ့ရဲ့ စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ်ဖြစ်နေတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်ရင် သူ့ဟာ သိပ်ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက မဟုတ်မှန်း သိသာတယ်။ သူတို့နဲ့ လိုက်မလာနိုင်တာက မောင်လေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမှာကြောင့်ပဲ။

“အဲဒါ… တောင်းပန်ပါတယ် သခင်လေး၊ ကျွန်မ မောင်လေးကို ထားခဲ့လို့ မရဘူး” ကျိုလင်ယွမ်က လိုက်ချင်ပေမယ့် မောင်လေးအတွက် စိတ်ပူနေတယ်။

“ကျိုလင်ယွမ်ရဲ့ မောင်လေးကို ကူညီပေးရမယ့် မစ်ရှင်”

“ဆုလာဘ် အတွေ့အကြုံ ၁,၀၀၀၊ ကျိုလင်ယွမ်ရဲ့ သဘောကျမှု ၅၀ အမှတ်၊ ဂုဏ်သတင်း ၅ အမှတ်”

ဒီမစ်ရှင်တွေက ဆက်လက်ပေါ်လာနေတယ်။ ဆုလာဘ်ကတော့ အနည်းငယ် သာမန်ပဲ။ ထျန်းယွမ်က ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ နည်းနည်းနားလည်တယ်။ ဒါက သာမန်မစ်ရှင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ရွေးချယ်နိုင်တဲ့ မစ်ရှင်ဖြစ်လို့၊ ဆုလာဘ်ကလည်း သာမန်ဖြစ်နေတာပဲ။

“စနစ်၊ ဂုဏ်သတင်းဆိုတာ ဘာလဲ”

သူ သူ့ရဲ့ အခြေအနေဘားကို ဆွဲချကြည့်ရင်း၊ ဂုဏ်သတင်းအမှတ်တွေ တကယ်ရှိနေတာကို သဘောပေါက်သွားတယ်။ ဒီအချိန်ထိ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် လွတ်သွားရတာလဲ။

အိမ်ရှင် ထျန်းယွမ်

နယ်ပယ် ၁၂ (ဝိညာဉ်သန့်စင်မှု ဒုတိယအဆင့်)

အတွေ့အကြုံ ၅၈၂၀/၅၀၀၀၀

ရူးသွပ်အမှတ် ၆၇၀ အမှတ်

ဂုဏ်သတင်း ၅

ကျင့်စဉ်နည်းလမ်း အမှောင်နတ်ဘုရားသိုင်း

သိုင်းပညာ ကြယ်တံခွန်စွမ်းအားစုပ်သိုင်း၊ လင်းယုန်ခြေသည်းသိုင်း၊ ကြွေလွင့်ဓားသိုင်း၊ တိမ်ပျံသိုင်း

လက်နက် - နှင်းခဲလက်အိတ်

ကာရံပစ္စည်း နှင်းဝံပုလွေတိမ်ပျံဖိနပ်၊ နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ

နတ်ဘုရားစွမ်းရည် - ဆန်းကြယ်စနစ်၊ ကံကောင်းစေသောအငွေ့အသက် ရင်

အတတ်ပညာ ပုံစံရေးခြစ်ပညာ၊ တီထွင်ဖန်တီးပညာ၊ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပညာ

သူ စစ်ဆေးကြည့်တဲ့အခါ၊ ဂုဏ်သတင်းရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ပြထားတယ်။ ဂုဏ်သတင်း - ဂုဏ်သတင်းအမှတ်များလေလေ၊ မင်းရဲ့ ကံတရားကို ပိုမြှင့်တင်ပေးလေလေပဲ။

“ကောင်းမှုလုပ်တာကလည်း ဂုဏ်သတင်းအမှတ်တွေ တိုးစေနိုင်ပုံပဲ။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လောက်ထိ ထိရောက်မှန်းတော့ မသိသေးဘူး”

ထျန်းယွမ်က ဒါကို စဉ်းစားကြည့်တယ်။ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းအမှတ်တွေ သိပ်များလာရင်၊ ကံကောင်းစေအငွေ့အသက် ရင် နဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် သူ့ရဲ့ ကံတရားကို အများကြီး မြှင့်တင်ပေးနိုင်မှာပဲ။

“ဒါဆို လက်ခံမယ်” ထျန်းယွမ်က ချက်ချင်း မစ်ရှင်ကို လက်ခံလိုက်တယ် “မင်းမောင်လေးကိုပါ အတူခေါ်သွားမယ်။ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်မှာ လူပိုစုဆောင်းလို့ ရတာပဲ” ထျန်းယွမ်က ပြုံးပြီး ပြောတယ်။

အန်လင်က သူတို့စကားကို ကြားလိုက်ပေမယ့် ဘာမှ မပြောဘူး။ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်ခေါ်သွားတာက ပြဿနာမဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုခြွင်းချက်တွေ အရင်ကလည်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့ပြီးသားပဲ။

“တကယ်ပဲ အဆင်ပြေမှာလား” ကျိုလင်ယွမ်က အံ့အားသင့်သွားတယ်။

“အင်း၊ ဒါပေမယ့် အရင်ဆုံး တစ်ခုခု သွားဝယ်ကြရအောင်” ထျန်းယွမ်က သူ့ကို ပြောတယ်။

“ဒါဆို၊ ဒါဆို ကျွန်မ ဒီမှာ စောင့်နေမယ်” ကျိုလင်ယွမ်က ပြောတယ် “ကျွန်မ အထဲဝင်လို့ မရဘူး။ ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်ကလူတွေ… အထဲဝင်လို့ မရဘူး”

လေညင်းမြို့က ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်က လူတွေကို ကြိုဆိုတာ မဟုတ်ဘူး။ ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်က နေထိုင်သူတွေမှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး။ သူတို့လုပ်တာဆိုလို့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို ရောင်းပြီး ငွေဒင်္ဂါးအနည်းငယ် ရဖို့ပဲ။ အထဲမှာ လှည့်လည်နေဖို့ဆိုတာ သူတို့အတွက် အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူး။

ဒါကြောင့် အဆောက်အဦးထဲ ဝင်ချင်ရင် သင့်တင့်တဲ့ အဝတ်အစားဝတ်ရမယ်။ ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်က နေထိုင်သူတွေက ဒါကို မတတ်နိုင်ဘူး၊ ဘာလို့ဆို သိပ်စျေးကြီးလွန်းလို့။ အကောင်းဆုံးအနေနဲ့ သူတို့က တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို ခေါ်သွင်းဖို့ အကူအညီတောင်းပြီး၊ နောက်မှ ငွေဒင်္ဂါးအနည်းငယ်နဲ့ လျော်ပေးရတယ်။

“ငါနဲ့အတူလာရင် မင်းက လေးစားခံရမယ့် ဧည့်သည်တစ်ယောက်ပဲ။ ဘယ်သူမှ မင်းကို တစ်ခုခု လာလုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး” ထျန်းယွမ်က တည်ကြည်စွာ ပြောတယ်။

ကျိုလင်ယွမ်က သူ့ရဲ့ အကြည့်ကို ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက သူ့ အထဲဝင်ချင်ပြီး အခွင့်အရေး တစ်ခါမှ မရခဲ့လို့ပဲ။

ထျန်းယွမ်က ကျိုလင်ယွမ်နဲ့အတူ လေညင်းဂေဟာထဲ လျှောက်ဝင်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် အစောင့်တစ်ယောက်က သူတို့ကို တားဖို့ ကြိုးစားတယ်။

“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်ကလူတွေကို ဒီမှာ ကြိုဆိုတာ မဟုတ်ပါဘူး” အစောင့်တွေက တော်တော်သန်မာတယ်။ သူတို့က ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်မှု နယ်ပယ်ငါးမှာ ရှိတယ်။ ဒီအဆောက်အဦးက သာမန်မဟုတ်မှန်း သက်သေပြတဲ့ အစောင့်တွေပဲ။

“သူက ငါနဲ့အတူပါ၊ ပြဿနာရှိလား” ထျန်းယွမ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ အေးစက်သွားပြီး၊ သူ့ထဲကနေ ပြင်းထန်တဲ့ အငွေ့အသက် ရင် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။ အစောင့်နှစ်ယောက်က အလိုလို ထျန်းယွမ်ရှေ့ကနေ နောက်ဆုတ်သွားတယ်။ သူက သူတို့ထက် ပိုသန်မာမှန်း သိလိုက်ကြတယ်။

“ဟင့်အင်း၊ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ပါ” အစောင့်တွေက ချွေးတွေ ထွက်လာရင်း သူတို့ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်တယ်။

ဒီလောက်သန်မာတဲ့ ကျင့်စဉ်သမားကို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် တားရဲမှာလဲ။ ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်ကလူတွေကို လုံးဝတားမြစ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီမှာ ဘာမှ ဝယ်နိုင်လောက်တဲ့ ပိုက်ဆံမရှိဘူးလို့ သူတို့က ထင်ရုံပဲ။

အခု သန်မာတဲ့ ကျင့်စဉ်သမားတစ်ယောက်က သူ့ကို ခေါ်လာတော့၊ သူတို့ ဝင်မစွက်နိုင်တော့ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူက ချမ်းသာတဲ့ ဖောက်သည်တစ်ယောက်ကို ခေါ်လာပေးတာဆိုတော့ ပြဿနာမရှိဘူး။

ပြီးတော့ ကျိုလင်ယွမ်က ဆင်းရဲပေမယ့်၊ သူ့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေက အလွန်သန့်ရှင်းတယ်။ ထပ်ပြီး သူ့ဆီက မွှေးရနံ့သင်းသင်းလေး ရတယ်။ ရေချိုးတဲ့အခါ တောပန်းတချို့ ထည့်ထားသလိုပဲ။

“ကျွန်မ၊ ကျွန်မ တကယ်ပဲ လေညင်းဂေဟာထဲ ရောက်နေပြီ” ကျိုလင်ယွမ်က အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်။ ဒါ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။ သူ့ သိပ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားနေတာပဲ။ အရေးကြီးဆုံးက ဒီထဲမှာ ဘာမှ မပျက်စီးမိအောင် သတိထားရမယ်။ ဘာလို့ဆို သူ့မှာ လျော်ပေးဖို့ ပိုက်ဆံမရှိဘူး။

“ဘာဝယ်ချင်လဲ” ထျန်းယွမ်က မေးတယ်။

“ကျွန်မ ဘာမှ မလိုချင်ပါဘူး။ ဒီမှာ လှည့်ကြည့်ရတာနဲ့တင် ပျော်နေပါပြီ”

သူက ခေါင်းခါတယ်။ ဒီမှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းအားလုံးက စျေးကြီးတယ်။ အနိမ့်ဆုံးတောင် ငွေဒင်္ဂါး ၁၀၀ ကျတယ်။ သူ့မှာ အကောင်းဆုံးအနေနဲ့ ငွေဒင်္ဂါး ဆယ်ဂဏန်းလောက်ပဲ ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီမှာ ဈေးနှုန်းတွေက ရာဂဏန်း၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုကြီးတယ်။ ဈေးနှုန်းတွေကို မြင်တော့ သူ့ ဘာမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေတယ်။

ထျန်းယွမ်က သူ့ကို လိုက်ခေါ်သွားပြီး၊ သူလိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မတွေ့တာကြောင့် ဒုတိယထပ်ကို တန်းတက်သွားတယ်။ ခဏလောက် လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း၊ ကျိုလင်ယွမ်က ဆေးပုလင်းတစ်ခုကို စိတ်ဝင်စားနေတာကို တွေ့လိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဈေးနှုန်းကို မြင်တဲ့အခါ၊ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲက မျှော်လင့်ချက်သေးသေးလေးဟာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

သူ ချက်ချင်း နားလည်သွားတယ်။ ဒီဆေးကို “အဆိပ်ဖယ်ဆေး” လို့ ခေါ်တယ်။ နာမည်အတိုင်းပဲ၊ အဆိပ်ဖယ်ရှားဖို့ အသုံးပြုတယ်။ ဒါပေမယ့် ဈေးနှုန်းက သိပ်ကို မြင့်တယ်၊ ငွေဒင်္ဂါး ၂,၀၀၀ အထိ ရှိတယ်။ သူ့ ဘာမှ မမေးရဲတာ မဆန်းပါဘူး။ ဒီလောက်ပမာဏဆိုရင် သူ့အတွက် ဆယ်စုနှစ်တွေ လုံလောက်နိုင်တယ်။

“ဒါကို လိုချင်လား” ထျန်းယွမ်က ဆေးကို ညွှန်ပြပြီး မေးတယ်။

“ကျွန်မ…” သူ့ ဟုတ်တယ်လို့ ပြောချင်ပေမယ့်၊ သူ့ရဲ့ ကြင်နာမှုကို ဆက်လက်အသုံးချလို့ မဖြစ်မှန်း သဘောပေါက်လိုက်တယ် “ဒီဆေးကို လိုချင်ပါတယ်။ ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံခဏ ချေးလို့ရမလား”

“ဒီဆေးကို ဘာကြောင့် လိုချင်တာလဲ” ထျန်းယွမ်က မေးတယ်။

“ကျွန်မမောင်လေးက အဆိပ်သင့်နေတာ။ သူ့ခြေထောက်တွေ မလှုပ်နိုင်ဘူး။ အဆိပ်ဖယ်ဆေးနဲ့ ကုလို့ရတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ သူ့အတွက် ဝယ်ပေးချင်တယ်” သူ့ရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ တောက်ပနေတယ်။ သူ့ တကယ်ပဲ မောင်လေးကို ပျောက်ကင်းစေချင်တာ။

“ဒါဆို မင်းမောင်လေးဆီ ငါ့ကို ခေါ်သွားပါ။ မင်းမောင်လေးကို ကုပေးမယ်။ အဆိပ်ဖယ်ဆေးပဲ လိုအပ်တယ်ဆိုရင် ငါ တစ်ခုခု လုပ်ပေးနိုင်မယ်” ထျန်းယွမ်က ပြုံးပြီး ပြောတယ်။

“အစ်ကိုလုပ်နိုင်မှာလား” ကျိုလင်ယွမ်က အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားတယ်။

ဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ အန်လင်နဲ့ ချင်ရွှေတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး အတော်လေး ရှုပ်ထွေးသွားကြတယ်။ ထျန်းယွမ်က ကုသလို့လည်း ရသေးတယ်လား။

“ပြဿနာမရှိဘူး။ အခု ဒီမှာရောက်လက်စနဲ့တော့ ပစ္စည်းတွေ အရင် လိုက်ဝယ်လိုက်အုံးမယ်နော်” ထျန်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ရင်းက ပြောလိုက်တယ်။

သူ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့ သွားနေတဲ့အချိန်မှာ၊ သူ့နားထဲမှာ ရင်းနှီးတဲ့ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ် “ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်ကလူတွေ ဒီမှာ ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာရတာလဲ။ လေညင်းဂေဟာက ဒီလောက်ထိ အဆင့်ကျသွားပြီလား”

ထျန်းယွမ်က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ရင်းနှီးတဲ့သူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ဆရာကုန်း။

သူ တကယ်ပဲ ဆရာကုန်းနဲ့ ဆုံလိုက်ရတယ်။ ဒီကို မလာခင် ထျန်းယွမ်က တစ်နေရာရာမှာ သူနဲ့ ဆုံမလားလို့ တွေးခဲ့ဖူးတယ်။ အခု ဒီမှာ ဆရာကုန်း ရှိနေတယ်။