ဖိနှိပ်မှု

ဆရာကုန်းဟာ သူတို့ဆီ ချဉ်းကပ်လာတယ်။ သူဟာ ကျိုလင်ယွမ်ကို ရွံရှာမှုအပြည့်နဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေတယ်။ သူမဟာ အနံ့ဆိုးထွက်နေတာမဟုတ်ပေမယ့် သူမရဲ့ လူမှုအဆင့်အတန်းကြောင့် ဆရာကုန်းဟာ သူမကို အလွန်ရွံရှာနေတယ်။

ပြီးတော့ သူဟာ ယီထျန်းယွမ်ကို တွေ့လိုက်တယ်။ ကျိုလင်ယွမ်ကို ခေါ်လာတဲ့သူဟာ သူဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အခါ သူ့မျက်လုံးတွေဟာ ရွံရှာမှုကနေ ဒေါသအဖြစ်ပြောင်းလဲသွားတယ်။

“ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်က လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာတယ်လို့ ကြားတယ်၊ မင်းဖြစ်နေမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး၊ မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ...”

ယီထျန်းယွမ်ကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ဆရာကုန်းဟာ သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းကို မသိမသာ ကိုက်လိုက်တယ်။ သူခံစားခဲ့ရတဲ့ အရှက်ရမှုကို ထပ်မံသတိရသွားပြီး မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်သွားတယ်။ ယီထျန်းယွမ်က သူ့ကို လွှမ်းမိုးခဲ့တာကို သတိရတယ်။ ဘယ်နေရာမှာမဆို သူ့ကို လေးစားပြီး ကောင်းကောင်းဆက်ဆံခံရပေမယ့် ဒီအရှက်ရမှုကို သူဘယ်လိုမှ မေ့လို့မရဘူး။

“ကျွန်တော် ဒီမှာရှိနေတာ ဘာများ ပြဿနာရှိနေလို့လဲ...”

ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ အေးစက်နေတယ်။ ဆရာကုန်းက ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ သူ့ရဲ့ ပန်းပဲနည်းပညာက သိပ်ထူးခြားတာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူက ဆရာကြီးတစ်ယောက်လို ပြုမူနေပြီး ယီထျန်းယွမ်က အလွယ်တကူ နောက်ဆုတ်ပေးမယ်လို့ ထင်နေတာလား။

“ရှိတာပေါ့၊ ဒီလူတွေကို အပြင်ထုတ်ပေးပါ၊ သူတို့က ဒီမှာ မနေသင့်တဲ့သူတွေ...”

ဆရာကုန်းက ဘေးနားက အစောင့်ကို အော်ပြောတယ်။

“ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်က လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝင်လာရဲတာလဲ၊ ဒါက လွန်လွန်းတယ်၊ ဒီလိုလုပ်ရင် လေညင်းဂေဟာရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ညစ်နွမ်းစေလိမ့်မယ်...”

“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဆရာကုန်း၊ သူတို့ကို ချက်ချင်း ထုတ်ပယ်လိုက်ပါမယ်...”

အစောင့်ရဲ့ မျက်နှာထားဟာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောတယ်။

“ဒီမှာ စည်းမျဉ်းရှိတယ်၊ ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်က လူတွေ ဝင်လို့မရဘူး၊ ထွက်သွားပေးပါ...”

ယီထျန်းယွမ်က ဒီမှာ ဧည့်သည်ဖြစ်နေပေမယ့် သေချာပေါက် သူတို့က ယီထျန်းယွမ်ထက် ဆရာကုန်းကို ပိုဦးစားပေးကြတာပဲ။

ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဒေါသထွက်လာတယ်။

“ဘာလို့ ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်က လူတွေ ဝင်လို့မရတာလဲ၊ ကျွန်တော့်ဝတ်စားဆင်ယင်မှုက အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါကို လွှတ်ပေးလို့ မရဘူးလား...”

“သူ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိရင် ဒီမှာ ရှိနေတာက အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူး၊ ထွက်သွားပေးပါ...”

အစောင့်တွေက ဆက်လက်တောင်းဆိုတယ်။

ဘေးနားမှာ ရပ်နေတဲ့ ကျိုလင်ယွမ်က သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားတယ်။ သူမအတွက် စိုးရိမ်စရာအကြီးဆုံးက တခြားသူတွေက သူမကို ထုတ်ပယ်တာမဟုတ်ဘူး။ ဒီအရာကြောင့် ယီထျန်းယွမ်ပါ ပါဝင်ပတ်သက်လာပြီး သူမကို ခေါ်လာလို့ ယီထျန်းယွမ်ကို အရှက်ရစေမှာကိုပဲ စိုးရိမ်နေတယ်။

“ကျွန်… ကျွန်မ အခု ထွက်သွားလိုက်မယ်...”

ကျို လင်ယွမ်က စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ရွှေဒင်္ဂါးအနည်းငယ်ဟာ သူမလက်ထဲ ရောက်လာတယ်။ ဒါဟာ ငွေတစ်သောင်း တန်ဖိုးရှိတယ်။

“အခု ဘယ်လိုလဲ...”

ယီထျန်းယွမ်က ဒေါသကို မနည်းထိန်းထားရင်း ပြောလိုက်တယ်။

“ဒါက...”

အစောင့်က ဒီရွှေဒင်္ဂါးတွေကို မြင်တဲ့အခါ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး ဆရာကုန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

“မင်းတို့ကို ဒီမှာ ကြိုဆိုမထားဘူး၊ မင်းမှာ ရွှေဘယ်လောက်ရှိရှိ ငါဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဆင်းရဲသားက ဆင်းရဲသားပဲ၊ ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲမှာမဟုတ်ဘူး...”

ဆရာကုန်းက စော်ကားစကားတွေ ဆက်လက်ပစ်ပေါက်နေတယ်။

ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျိုလင်ယွမ်ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာဟာ အားအင်တွေ ကုန်ခမ်းသွားသလို အားယို့သွားပြီး သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ နီရဲလာပြီး မျက်ရည်တွေ ဝဲလာတယ်။ သူမတစ်ခုခုပြောချင်ပေမယ့် ဆရာကုန်းရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ကြောက်ရွံ့ထိန်သိမ်းနေတာမို့ တိတ်ဆိတ်နေဖို့ပဲ ရွေးချယ်လိုက်တယ်။

“ဟုတ်တယ်၊ သူက ဆင်းရဲသားပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဒီထက်ပိုပြီး အနိမ့်ကျတဲ့ အရာတစ်ခုရှိသေးတယ်၊ တိရစ္ဆာန်လို လူမဆန်တဲ့သူမျိုး၊ အဲဒါနဲ့ ယှဉ်ရင် သူက အများကြီး ပိုကောင်းတယ်...”

ယီထျန်းယွမ်က ဘေးကနေ ပြုံးပြီး ပြောတယ်။ သူဟာ လက်လှမ်းပြီး သူမရဲ့ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး သိပ်မစိုးရိမ်ဖို့ အရိပ်အမြွက်ပြလိုက်တယ်။

“ဘယ်သူကို တိရစ္ဆာန်လို့ ပြောတာလဲ...”

ဆရာကုန်းက ဒေါသထွက်လာပြီး ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ မျက်နှာကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ဒေါသတကြီး ပြောတယ်။

“ကျွန်တော်က ခင်ဗျားလို့ မပြောခဲ့ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားကိုယ်ခင်ဗျား စိတ်ထိခိုက်သွားတယ်လို့ ထင်နေရင် ခင်ဗျားက အဲဒီလိုလူမျိုးဖြစ်နေလည်း ဖြစ်နေနိုင်တာပဲ...”

ဆရာကုန်း ဆွေ့ဆွေ့ခုန်သွားသည်။

ယီထျန်းယွမ်က အစောင့်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး တည်ကြည်စွာ ပြောတယ်။

“ဟုတ်တယ်၊ သူက ဧည့်သည်ပဲ၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့လည်း ဧည့်သည်ပဲ၊ မင်းတို့က ငါတို့ကို ဒီလိုဆက်ဆံလို့ ရမယ်ထင်နေတာလား...”

“ငါက ဒီမှာ ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ ဧည့်သည်ပဲ၊ မင်းတို့ကို အလွယ်တကူ ထုတ်ပယ်နိုင်တယ်...”

ဆရာကုန်းက အေးစက်စွာ ပြောတယ်။

“သူတို့ကို မောင်းထုတ်ပစ်လိုက်...”

သူဟာ အစောင့်တွေကို သူတို့ကို ဖမ်းဆီးဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။ သူဟာ ယီထျန်းယွမ်နဲ့ ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းချင်ပေမယ့် ဒါကို ရှီရွှေယွမ်ကို ပြောလိုက်ရင် သူ ပြဿနာတက်သွားနိုင်တယ်။ ဟုတ်တယ်၊ သူက ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ ဧည့်သည်ဖြစ်ပြီး အဆင့်အတန်းလည်း တော်တော်မြင့်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါက သူ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်နဲ့ ပြဿနာရှာလို့ ရတယ်လို့ မဆိုလိုဘူး။

“ဧည့်သည်တင်မဟုတ်ဘူး၊ ဒီမှာ တာဝန်ခံသူက ဘယ်သူလဲ၊ သူနဲ့ တစ်ခုခု ပြောစရာရှိတယ်...”

ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောတယ်။

“ဘယ်သူ့ အားကိုးနဲ့ မင်းဒီလောက် ခေါင်းမာနေနိုင်တာလဲ၊ ဂေဟာသခင်နဲ့ တွေ့ချင်တယ်ပေါ့လေ...”

ဆရာကုန်းက မထီမဲ့မြင်ပြုပြီး ပြောင်လှောင်တယ်။

“ဘာကြောင့် ဆူညံနေတာလဲ...”

ဒီအချိန်မှာ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ယောက် ထွက်လာတယ်။ သူဟာ အလွန်ယဉ်ကျေးပြီး တင့်တယ်စွာ လှုပ်ရှားနေတာမို့ လူတိုင်းရဲ့ လေးစားမှုကို အလွယ်တကူ ရရှိလိုက်တယ်။

“ဂေဟာသခင်လျန်၊ အခုလာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ၊ ဒီကောင်လေးက အရင်က ကျွန်တော့်ကို မတရားစွပ်စွဲခဲ့တာတင်မကဘူး၊ အခု ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ် တံတွေးထွေးဖို့ ရည်ရွယ်သလို ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာတယ်၊ ဒါက ကျွန်တော့်ကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေတယ်၊ လေညင်းဂေဟာအတွက်လည်း ဝမ်းနည်းမိတယ်၊ သူ့ကို ခေါ်လာတာက ဧည့်သည်တွေကို စိတ်ပူပန်စေမိပြီ...”

ဆရာကုန်းက အေးစက်စွာ ပြောတယ်။

“ဒီကောင်လေးနဲ့ ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်က မိန်းကလေးကို ထုတ်ပယ်ပေးပါ...”

“ဟမ်...”

ဂေဟာသခင်လျန်က ယီထျန်းယွမ်နဲ့ သူ့အဖော်တွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်ခုံးတွေ တွန့်သွားပြီး တစ်ခုခုပြောဖို့ လုပ်နေတဲ့အခါ အမ်လင်းနဲ့ ချင်ရွှေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ နည်းနည်းအံ့သြသွားတယ်။

“ဂေဟာသခင်လျန်၊ သင့်ရဲ့ ဧည့်သည်က မယဉ်ကျေးလွန်းဘူးလို့ မထင်ဘူးလား၊ ကျွန်မတို့က ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကပါ၊ ဒီမှာ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ လာတာ၊ ကျွန်မတို့ကို ဧည့်သည်လို့ မမှတ်ယူဘူးလား...”

ချင်ရွှေက မနေနိုင်တော့ဘဲ ထရပ်ပြီး သူ့ကို တစ်ခွန်းနှစ်ခွန်း ပြောလိုက်တယ်။

ဆရာကုန်းရဲ့ စကားတွေက သိပ်ကြမ်းတမ်းလွန်းတယ်။ သူတို့က သိပ်ဂရုမထားပေမယ့် ဆရာကုန်းက ဒီလိုလူမျိုးဖြစ်နေတာကို သူတို့သိထားတယ်။

“ကျောက်စိမ်းနန်းတော်က လူတွေဖြစ်နေတာကိုး၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဒီလောက် စိတ်ထက်သန်နေတာ အံ့သြစရာမရှိပါဘူး...”

ဂေဟာသခင်လျန်က ပြုံးပြီး ချက်ချင်း ဆရာကုန်းကို ပြောတယ်။

“ဘယ်ကလာတာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ဧည့်သည်ပဲ၊ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့လာရင် အားလုံးအဆင်ပြေတာပဲ မဟုတ်လား၊ ပိုက်ဆံမှာ အပြစ်မရှိဘူးမလား...”

သူဟာ ဘယ်ဘက်ကိုမှ ရန်မဖြစ်ချင်ဘူး။ ဆရာကုန်းက သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ ဧည့်သည်ဖြစ်နေပေမယ့် ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကလည်း သြဇာသိပ်မကြီးပေမယ့် အင်အားကောင်းတယ်။ သူတို့ကို သူ ရန်မဖြစ်ချင်ဘူး။

လေညင်းဂေဟာမှာ သြဇာတော်တော်ရှိပေမယ့် သူတို့က ကုန်သွယ်ရေးကို အထူးပြုတဲ့ ဘက်မလိုက်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းဖြစ်တာမို့ မလိုအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေ မဖြစ်စေချင်ဘူး။

“ဂေဟာသခင်လျန်၊ ကျွန်တော့်စကားကို မှတ်ထားပါ၊ သူတို့ကို ကြိုဆိုဖို့ ဆက်လက်အခိုင်အမာပြောနေမယ်ဆိုရင် ထွက်သွားမှာက ကျွန်တော်ပဲ...”

ဆရာကုန်းက ဒေါသတကြီး ဖြစ်လာပြီး သူ့ကို ဘယ်တစ်ဖက်ကို ရွေးမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ခိုင်းနေတယ်။

ဂေဟာသခင်လျန်ရဲ့ မျက်နှာဟာ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ဒါက တကယ်ကို ပြဿနာရှုပ်ထွေးတယ်။ ဒါပေမယ့် သူဟာ တွေးတောမနေဘဲ ချက်ချင်း ယီထျန်းယွမ်ကို ပြောလိုက်တယ်။

“တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ထွက်သွားပေးပါလို့ တောင်းဆိုပါရစေ...”

သူဟာ ယဉ်ကျေးစွာ ပြောပြီး သူတို့ကို မရန်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားပေမယ့် ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ နာမည်ထက် ဆရာကုန်းကို ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ အချက်က ချင်ရွှေနဲ့ အမ်လင်းတို့ကို ဒေါသထွက်စေတယ်။ သူတို့ဟာ ဓားတောင် ဆွဲထုတ်တော့မလိုဖြစ်သွားတယ်။

တကယ်တော့ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ နာမည်ဟာ ဆရာကုန်းထက် ပိုပြီး ကျော်ကြားသင့်တယ်။ ဆရာကုန်းက ဧည့်သည်တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်လက်နက်ဖန်တီးပေးနိုင်တဲ့ အဆင့်အတန်းရှိပေမယ့် ဒါက သူတို့အတွက် အဓိပ္ပါယ်မတူညီဘူး။

“ဒါက မယုံနိုင်စရာပဲ...”

“ကောင်းပြီ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး၊ ဒီနေ့ မင်းရဲ့ရွေးချယ်မှုကို ကောင်းကောင်းမှတ်ထားလိုက်ပါ ဂေဟာသခင်လျန်...”

ယီထျန်းယွမ်က လက်လှမ်းပြီး ချင်ရွှေကို တားလိုက်တယ်။ သူတို့ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး အလျင်စလို မလုပ်သင့်ဘူးဆိုတာ အရိပ်အမြွက်ပြလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ဟာ ချက်ချင်း ထွက်ခွာလာခဲ့တယ်။

“ဟေ့၊ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ၊ အရင်က မင်းရဲ့ ယုံကြည်ချက်တွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ၊ လေညင်းဂေဟာက ငါ့ရဲ့ နယ်မြေပဲ၊ ဒီကို ပြန်လာဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့...”

ဆရာကုန်းက ယီထျန်းယွမ်အပေါ် အောင်ပွဲခံလိုက်ရတဲ့ ခံစားချက်ကို ရလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ကျေနပ်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားလို့မရဘူး။

ဂေဟာသခင်လျန်က မျက်ခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဘာမှမပြောဘူး။

သူတို့ ထွက်သွားတဲ့အခါ ကျိုလင်ယွမ်က ငိုကြွေးလိုက်ပြီး တောင်းပန်တယ်။

“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါအားလုံး ကျွန်မကြောင့်ပါ...”

“မင်းကို ငါ အပြစ်မတင်ပါဘူး၊ တကယ်တော့ ဆရာကုန်းက ငါတို့နဲ့ ရန်ငြိုးရှိနေတာ၊ မင်းက ဘာမှမမှားခဲ့ပါဘူး...”

ယီထျန်းယွမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ လေညင်းဂေဟာရဲ့ တစ်ဖက်မှာ နောက်ထပ်ဂေဟာတစ်ခုရှိတယ်။ ဒါက လေညင်းဂေဟာလောက် အရှိန်အဝါမကောင်းပေမယ့် တူညီတဲ့ စီးပွားရေးကို လုပ်ကိုင်နေပြီး “မိုးဂေဟာ” လို့ ခေါ်တယ်။

ဒီဂေဟာနှစ်ခုဟာ အမြဲတမ်း ယှဉ်ပြိုင်နေကြတယ်။ ဒါပေမယ့် အခုလက်ရှိမှာတော့ လေညင်းဂေဟာက အနည်းငယ် ပိုသာနေတယ်။ သူတို့ဟာ လေညင်းဂေဟာထဲ ဝင်လို့မရတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် မိုးဂေဟာထဲကိုပဲ ဝင်လိုက်တယ်။

“ဒီဂေဟာကိုပဲ သွားကြစို့၊ သူတို့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုကို နောင်တရအောင် ငါလုပ်ပေးမယ်...”

ချင်ရွှေနဲ့ အမ်လင်းတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ ယီထျန်းယွမ်က ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားမှန်း သူတို့ မသိကြဘူး။ သူတို့လုပ်နိုင်တာက သူ့နောက်ကို လိုက်သွားဖို့ပဲ။

သူတို့ဟာ မိုးဂေဟာကို ရောက်တဲ့အခါ ဆိုင်ရှင်က သူတို့ကို ကြိုဆိုလိုက်တယ်။ ယီထျန်းယွမ်က ချက်ချင်း ဝိညာဉ်လက်နက် ၁၀ ခုကို ထုတ်ပြီး ပြောတယ်။

“ဒါတွေကို မင်းတို့ကို ရောင်းမယ်၊ ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ အကူအညီလည်း လိုတယ်၊ ငါ့မှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ်...”

သူ့မျက်လုံးတွေ ဝင်းလက်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ နည်းလမ်းက ရိုးရှင်းတယ်။ လေညင်းဂေဟာက သူ့ကို ထုတ်ပယ်လိုက်တာမို့ မိုးဂေဟာရဲ့ အကူအညီကို တောင်းခံပြီး လေညင်းဂေဟာကို လက်စားချေမယ်။

ဆိုင်ရှင်က ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်တွေကို ကြည့်ပြီး အံ့သြသွားတယ်။ ဒီလက်နက်တွေဟာ အဆင့်မြင့်ပြီး လက်ရာမြောက်တယ်။ ဒါဟာ မိုးဂေဟာအတွက် ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်တယ်။

“မင်းရဲ့ အကြံက ဘာလဲ...”

ဆိုင်ရှင်က စိတ်ဝင်တစားနဲ့ မေးတယ်။

“ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်တွေကို မင်းတို့ဂေဟာမှာ ရောင်းပေးမယ်၊ ဒါပေမယ့် တစ်ခုတောင်းဆိုချင်တယ်၊ ဒီလက်နက်တွေကို လေညင်းဂေဟာထက် ပိုသာတဲ့ ဈေးနဲ့ ပြန်ရောင်းပေးပါ၊ ပြီးတော့ ငါတို့ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်က လာတာကို ထုတ်ဖော်ပြောပြပါ၊ ဒါဆိုရင် လေညင်းဂေဟာရဲ့ ဧည့်သည်တွေ ဒီကို ပြောင်းလာမှာ သေချာတယ်...”

ယီထျန်းယွမ်က ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ပြောတယ်။

ဆိုင်ရှင်က ခဏတွေးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

“ကောင်းတယ်၊ ဒီအကြံကို ငါလက်ခံတယ်၊ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်တွေကို ငါတို့ အထူးပြသမယ်၊ ပြီးတော့ မင်းပြောတဲ့အတိုင်း လေညင်းဂေဟာထက် ပိုသက်သာတဲ့ ဈေးနဲ့ ရောင်းမယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းတို့ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကို ထုတ်ဖော်ပြဖို့ သေချာအာမခံပေးရမယ်...”

“အာမခံတယ်...”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးပြီး ပြောတယ်။

ဒီလိုနဲ့ သူတို့ဟာ မိုးဂေဟာနဲ့ သဘောတူညီချက်ရယူလိုက်တယ်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မိုးဂေဟာဟာ ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်တွေကို ထုတ်ပြပြီး ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ နာမည်ကို အသုံးပြုကာ ဧည့်သည်တွေကို ဆွဲဆောင်လိုက်တယ်။ လေညင်းဂေဟာရဲ့ ဖောက်သည်တချို့ဟာ မိုးဂေဟာရဲ့ အဆင့်မြင့်လက်နက်တွေကို ကြည့်ပြီး ပြောင်းလာကြတယ်။

ဒီသတင်းဟာ ဆရာကုန်းရဲ့ နားထဲ ရောက်သွားတယ်။ သူဟာ ဒေါသထွက်ပြီး လေညင်းဂေဟာထဲမှာ အော်ဟစ်ဆူညံလိုက်တယ်။

“ဒီကောင်လေး၊ ငါ့ကို ဒီလို ရှက်ရအောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့၊ ဒီလို မပြီးနိုင်ဘူး...”

ဒါပေမယ့် ဂေဟာသခင်လျန်က ဒီအခါမှာ သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ပြီး ပြောတယ်။

“ဆရာကုန်း၊ မင်းရဲ့ ဂုဏ်သရေကို ငါ လေးစားတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီလို ပြဿနာတွေ ဆက်ဖြစ်နေရင် လေညင်းဂေဟာရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်မယ်၊ မင်း ဒီလို ဆက်လုပ်နေမယ်ဆိုရင် ငါတို့လည်း မင်းကို ကြိုဆိုဖို့ ခက်ခဲလာလိမ့်မယ်...”

ဆရာကုန်းက ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ မျက်နှာပျက်သွားတယ်။ သူဟာ ဂေဟာသခင်လျန်ရဲ့ စကားကို ပြန်မဖြေနိုင်ဘဲ ဒေါသထွက်စွာ ထွက်သွားတယ်။

တစ်ဖက်မှာ ယီထျန်းယွမ်ဟာ မိုးဂေဟာမှာ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်တွေ ရောင်းအောင်မြင်တာကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်တယ်။

“ဒါက သူတို့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုရဲ့ အကျိုးဆက်ပဲ ငါတို့ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကို ပြန်ပြီး နောက်ထပ် လက်နက်တွေ ပြင်ဆင်ရမယ်...”

ချင်ရွှေနဲ့ အမ်လင်းတို့က သူ့ရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို အံ့သြစွာ ကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြတယ်။ ကျိုလင်ယွမ်ကတော့ ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်နေပြီး သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျေးဇူးတင်စိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။

“သခင်လေး၊ ဒီအကြိမ်လည်း ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တာ တကယ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

သူမက နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒါက ငါလုပ်သင့်တဲ့ ကိစ္စပါ၊ အခု ငါတို့ ပြန်ကြစို့...”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးပြီး ပြောတယ်။

ဒီလိုနဲ့ သူတို့ဟာ မိုးဂေဟာကို စွန့်ခွာပြီး ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကို ပြန်လည်ထွက်ခွာလာကြတယ်။ လေညင်းဂေဟာရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အကျိုးဆက်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်စေခဲ့ပြီး မိုးဂေဟာကတော့ ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာတယ်။