အခန်း (၁)

‘ရှင်သန်’

သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် သူ၏သွေးနှင့် အခြားသော သတ္တဝါအမျိုးမျိုး၏ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေစဉ် သူ၏ ဦးခေါင်းထဲတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ရှိသည်။

‘ငါ ရှင်သန်ရမယ်’

သူသည် လက်နက်များကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားသည်။ သူသည် သတ္တဝါရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး သူ့လည်ပင်းကို ဓားဖြင့် ခုတ်လိုက်စဉ် သတ္တဝါသည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို သူ့လက်သည်းဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။ သူသည် သတ္တဝါနောက်သို့ တယ်လီပို့လုပ်လိုက်ပြီး သွေးများ ပို၍ အန်နေသည့်တိုင် ဓားဖြင့် ဆက်တိုက် ထိုးခုတ်နေခဲ့သည်။

“ရှင်သန်။ ရှင်သန်။ ရှင်သန်”

တစ်လုံးတည်းသော စကားလုံးသည် အဆုံးမရှိသော စက်ဝိုင်းတစ်ခုတွင် ထပ်ခါထပ်ခါ လည်ပတ်နေစဉ် သူသည် သွေးများစွာ ဆုံးရှုံးမှုကြောင့် နှေးကွေးလာနေသော သတ္တဝါ၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားသည်။ သူသည် တစ်ဖန် ထိုးလိုက်သော်လည်း သူ၏ လက်နက်က ထိတွေ့မှုတွင် ကျိုးသွားသည်။

“ရှင်သန်။ ရှင်သန်။ ရှင်သန်”

သွေးများစွာ ဆုံးရှုံးမှုကြောင့် သူသတိလွတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည့်တိုင် တစ်လုံးတည်းသော စကားလုံးကိုသာ ကြားနေရသည်။ သူသည် သတ္တဝါ၏ လည်ပင်းရှိ ဒဏ်ရာထဲသို့ သူ့လက်များကို ထည့်ကာ ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီး ၎င်း၏ အသားစိမ်းများကို ကိုက်စားလိုက်သည်။

“ရှင်သန်။ ရှင်သန်။ ရှင်သန်”

သူသည် လက်သည်းဖြင့် ကုတ်ခြစ်၊ ကိုက်စားပြီး စားသောက်ခဲ့ကာ သူထိန်းထားနိုင်သော နောက်ဆုံးသော ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် ကျိုးပဲ့နေသော လက်နက်ကို အသုံးပြုကာ သတ္တဝါ၏ လည်ပင်းရှိ ဟနေသော အပေါက်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ ထိုသတ္တဝါသည် အသက်မဲ့စွာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

သူသည် သတိလွတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေစဉ် သူ၏ မျက်လုံးများရှေ့တွင် ဟိုလိုဂရမ် ဖန်သားပြင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

[အဆင့်တက်]

[ပထမတန်း ရရှိ]

“ငါ…ရှင်သန်ခဲ့ပြီ”

သူသတိလွတ်သွားစဉ် သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု စတင်ပေါ်လာသည်။

၅ ရက်အလို

လော့စ်အိန်ဂျလိစ်မြို့ရှိ ဆေးရုံတစ်ရုံတွင် လူငယ်တစ်ဦးသည် ဆေးရုံကုတင်ဘေးတွင် စိတ်ရှည်စွာ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။ သူသည် အသက် ၁၇ နှစ်အရွယ်ဖြစ်ပြီး ရှည်လျားသော အနက်ရောင်ဆံပင်နှင့် ခရမ်းရောင်မျက်လုံးများမှာ လှိုင်ခေါင်းတစ်ခုနှင့်တူနေသည်။ ပိန်ပိန်သွယ်သွယ် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူ၏ မသပ်မရပ် အခြေအနေ မရှိလျှင် အလွန်ချောမောသောသူတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် သူနှင့် ရုပ်ရည်ဆင်တူသော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိပြီး ၎င်းမှာ သူ့ဆွေမျိုးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

“အမေ ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲသွားတာ ၆ နှစ်ရှိပြီ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် အဆင်ပြေနေတုန်းပဲ။ ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူး၊ သားက အမေ နိုးလာပြီး ဒီကမ္ဘာသစ်ကို ပျော်ရွှင်နိုင်အောင် သေချာပေါက် လုပ်ပေးမယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဆက်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်ပြီး အသက်ရှင်နေပေးပါ” တုံ့ပြန်မှုအနေဖြင့် အနည်းငယ်မျှပင် လှုပ်ရှားမှုကို မျှော်လင့်သော်လည်း မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူသိသည်။

လူငယ်သည် သူ၏မိခင်နှင့်အတူ အကြောင်းမဲ့ စကားများ ဆက်လက်ပြောနေစဉ် “ကမ္ဘာနိုးထမှု” ဟု အမည်ပေးထားသော အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည်တွေးတောနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် အထက်တန်းကျောင်းတွင် ပထမနှစ် ကျောင်းသားသာ ရှိသေးသော်လည်း ကမ္ဘာကြီးက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ကိုရီးယားဝတ္ထုတစ်ပုဒ်တွင် နေထိုင်ခဲ့ရသကဲ့သို့ ကမ္ဘာတွင် မာနာနိုးထလာပြီး တံခါးများ စတင်ပွင့်လာကာ လူသားတိုင်း၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် ၎င်းတို့၏ “အခြေအနေ” ကို ဖော်ပြသော ဟိုလိုဂရမ် ဖန်သားပြင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

တစ်ဦးချင်းစီကို အစပိုင်းတွင် မျက်စိအားကောင်းခြင်းကဲ့သို့သော ရိုးရှင်းသော စွမ်းရည်များမှ မီးကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းကဲ့သို့သော အံ့သြဖွယ်ကောင်းသည့် စိတ်ကူးယဉ်အရာများအထိ ပါဝင်သော အရည်အချင်းတစ်ခုစီ ပေးအပ်ခဲ့သည်။ သတင်းတွင်ပင် စပျစ်သီးခြောက်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော လူတစ်ဦးအကြောင်း ပုံပြင်တစ်ခု ပါရှိသည်။

ထိုများပြားလှသော စွမ်းရည်များအကြားတွင် သူသည် “အကွာအဝေးတို တယ်လီပို့ခြင်း” ကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် နေရာဆိုင်ရာ စွမ်းရည်တစ်ခု နိုးထလာခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် သူသည် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများနှင့် ကြီးမားသော အင်အားကို ရရှိခြင်းကို တွေးတောကာ စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့သော်လည်း အမှန်တရားက သူ့ကို လျင်မြန်စွာ ချေမှုန်းခဲ့သည်။

သူ၏ စွမ်းရည်သည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင် ၁၀ မီတာအတွင်း၌သာ အလုပ်လုပ်ပြီး သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းရည်များမှာ အလွန်အားနည်းသောကြောင့် သူ၏ စွမ်းရည်ကို နှစ်ကြိမ်သုံးပြီးနောက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သားရဲများကို တိုက်ခိုက်ပြီး အဆင့်တက်နိုင်ခြင်း မရှိဘဲ အလွန်ကံကောင်းမှုနှင့် ခိုးသတ်ခြင်းဖြင့်သာ အဆင့် ၅ သို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်းပင်။ အမှန်ပြောရလျှင် သူ၏ အားနည်းချက်ကို သဘောပေါက်ပြီးသည်နှင့် သူသည် ဘယ်တော့မှ မုဆိုးတစ်ဦးဖြစ်လာပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တံခါးများကို စူးစမ်းလေ့လာလိုစိတ် မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူထံတွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ပြောင်းလဲနေသော ကမ္ဘာအတွက် အသုံးဝင်သော ကျွမ်းကျင်မှုများ မရှိသော်လည်း ငွေကြေး အလွန်အရေးတကြီး လိုအပ်နေခဲ့သည်။

မာနာနိုးထလာသောအခါ အရာရာသည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းပြီး အေးမြသော အရာများမဟုတ်ဘဲ ပြောင်းလဲနေသော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လိုက်လျောညီထွေ မဖြစ်နိုင်သော လူများစွာရှိခဲ့ပြီး ၎င်းတို့သည် ဆေးရုံတင်ကာ သတိလစ်မေ့မြောနေခဲ့ပြီး သူ၏မိခင်လည်း တစ်ဦးအပါအဝင်ဖြစ်သည်။ ဤရောဂါအတွက် ကုသဆေး မရှိသေးသော်လည်း လူနာကို အသက်ရှင်စေရန် ဆေးရုံ၏ ကုန်ကျစရိတ်ပင်လျှင် ဒေါ်လာထောင်နှင့်ချီ ရှိခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူကြိုးစားခဲ့သည်။ သူသည် မုဆိုးများကို စီမံခန့်ခွဲသော ဂိုဏ်းအသင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး သူ၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း ပါဝင်သော ဂိုဏ်းအတွက် စုဆောင်းရေးအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်လာကာ တိုက်ခိုက်မှုများမှ သူ့ကို အတော်အတန် လုံခြုံစေခဲ့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် ပစ္စည်းသယ်သူအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပြီး သားရဲတစ်ကောင် သို့မဟုတ် နှစ်ကောင်ကို ခိုးသတ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ လုပ်ရပ်ကို သိရှိပြီးနောက် ထိုအရာပင် ခွင့်မပြုတော့ပေ။ ထိုသို့ဖြင့် ၆ နှစ်ကြာခဲ့သည်။ သူသည် ဘယ်တော့မှ တိုးတက်မှု မရှိခဲ့ဘဲ သူ၏မိခင်ကို ထောက်ပံ့ရန်ပင် လုံလောက်သော ငွေကို မရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပေ။

“မစ္စတာဒေမီယန်။ မစ္စတာဒေမီယန် ဗွိုက်။

ရုတ်တရက် သူသည် သူ၏ အတွေးများမှ သူနာပြု၏ ခေါ်သံကြောင့် နိုးထလာသည်။

“ဆရာ ကျွန်တော်တို့ အခု လူနာကို ဂရုစိုက်ဖို့ လိုပါတယ်။ ဒါကြောင့် ခဏလောက် အပြင်မှာ စောင့်ပေးရင် ကျေးဇူးတင်ပါ့မယ်”

လွန်ခဲ့သော ၆ နှစ်အတွင်း သူ၏ မရေမတွက်နိုင်သော အလည်အပတ်များမှ ဤလုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ကို သူသိသောကြောင့် သူသည် ခေါင်းညိတ်ကာ အခန်းမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။

“ဒုက္ခပဲ။ အဲ့ဒီ နောက်ဆုံး စီးနင်းပြီးကတည်းက အတော်ကြာ အလုပ်မရသေးဘူး”

သူ တွေးနေသည်။

“နောက်တစ်ပတ်အတွင်း နောက်ထပ် စီးနင်းမှုတစ်ခုမှာ မပါဝင်နိုင်ရင် အမေရဲ့ ဆေးကုသစရိတ်တွေကို ဆက်ပြီး ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ လုပ်ရမယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒီငွေတွေကို ပေးတာကို ငါ ရပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့တိုက်ခန်းကနေ ပြောင်းရွှေ့ပြီး ခဏလောက် လမ်းဘေးမှာ နေရရင်တောင် သူ့ရဲ့ စရိတ်တွေကို ငါ ပေးရမယ်”

“ဒီလို အားနည်းတဲ့ စာရင်းဇယားတွေနဲ့ ငါ ဘာလုပ်ရမှာလဲ”

ဒေမီယန်က သူ့အခြေအနေကို စစ်ဆေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင်း အသံထွက်ပြီး တွေးလိုက်သည်။

“အခြေအနေ”

သူသည် ထိုစကားလုံးကို တွေးလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလို ဟိုလိုဂရမ် ဖန်သားပြင်တစ်ခုသည် သူ၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

[အခြေအနေ]

[ဒေမီယန် ဗွိုက်]

လူသား

အမျိုးသား - အသက် ၁၇ နှစ်

အဆင့် ၅ - [အဆင့်မရှိ]

အတွေ့အကြုံတန်ဖိုး: ၀/၁၀၀

ဘွဲ့များ [•••••••, ဗွိုက်ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်]

စွမ်းရည်များ: အာကာသ

ရုပ်သွင်: ဗွိုက်ခန္ဓာကိုယ်

မှော်စွမ်းအင်: ၂၀

STR: ၃

AGI: ၅

DEF: ၂

INT: ၃

DEX: ၅

ကျွမ်းကျင်မှုများ: [အကွာအဝေးတို တယ်လီပို့ခြင်း အဆင့် ၁]၊ [အနည်းငယ် တယ်လီကီနီစစ် အဆင့် ၁]၊ [အနည်းငယ် ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်ခြင်း အဆင့် ၁]

ဒေမီယန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ ပြဿနာအားလုံးကို ငါ ပိုသန်မာလာရင် အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်မှာ၊ ဒါပေမယ့် ငါ ဘယ်လောက်ပဲ တိုးတက်ဖို့ ကြိုးစားကြိုးစား ငါ့ရဲ့ ရုပ်သွင်က ဒီအောက်တန်းအဆင့်မှာပဲ ကပ်နေပုံရတယ်”

သူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုးတက်စေရန်အတွက် ဖောက်ပြန်ခြင်းနှင့် တစ်ကိုယ်တော်လှုပ်ရှားသော လေ့ကျင့်ခန်းများကိုပင် အသုံးပြုသည်အထိ အလွန်အမင်း ကြိုးစားလေ့ကျင့်ခဲ့သော အချိန်များကို ပြန်လည်တွေးတောခဲ့သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူသည် စနစ်၌ ပထမဆုံး နိုးထလာသောအခါတွင် ဘွဲ့ ၂ ခု ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက အကြောင်းကို ဘယ်လောက် ဝါကြွားခဲ့သည်ကို ပြန်တွေးလိုက်သောအခါ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် တွင်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ပုန်းချင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ ပထမဆုံးဘွဲ့သည် အစက်များဖြင့်သာ ကိုယ်စားပြုပြီး လုံးဝ အသုံးမဝင်ကြောင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ အစပိုင်းတွင် ဘွဲ့သည် အလွန်အင်အားကြီးသောကြောင့် တံဆိပ်ခတ်ထားသော ဝတ္ထုများထဲမှ တစ်ခုနှင့်တူမည်ဟု သူထင်ခဲ့သော်လည်း ၆ နှစ်ကြာပြီးနောက် ထိုမျှော်လင့်ချက်ကို သူစွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။

သူ၏ ဒုတိယဘွဲ့သည် ပို၍ပင် ဆိုးရွားသည်။ ၎င်းသည် အသုံးမဝင်ရုံသာမက အန္တရာယ်လည်း ရှိသည်။ ဗွိုက်ခန္ဓာကိုယ်သည် သူ၏ နေရာဆိုင်ရာ စွမ်းရည်ကို အလွယ်တကူ နားလည်စေသော အားသာချက်တစ်ခုအစား ၎င်းသည် အနက်ရောင်တွင်းတစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် ရည်ရွယ်ထားသော အာဟာရနှင့် အင်အားအများစုကို စုပ်ယူပြီး မှော်စွမ်းအင်သို့ ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် သူ၏အဆင့်ရှိသူတစ်ဦးအတွက် မှော်စွမ်းအင်များစွာရှိသော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တယ်လီပို့ခြင်းကို အလွန်အမင်း မကြာခဏ လုပ်ဆောင်ခြင်း၏ ဖိအားကိုပင် မခံနိုင်သောအခါတွင် ထိုအရာသည် မလိုအပ်သော အရာတစ်ခုဖြစ်လာခဲ့သည်။

“ငါ့ရဲ့ နေရာဆိုင်ရာ စွမ်းရည်တောင် လေ့ကျင့်ဖို့ အရှားပါးဆုံးနဲ့ အခက်ခဲဆုံး စွမ်းရည်တွေထဲက တစ်ခုပဲ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အဆက်မပြတ် ကြိုးစားခဲ့ပြီးနောက် ငါရရှိခဲ့တာတစ်ခုတည်းက ငါ့ဆီကို ခွက်တွေကို လွင့်မျောနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ပဲ”

သူသည် တစ်ဖန် သက်ပြင်းချရင်း တွေးလိုက်သည်။

“တကယ်တော့ ငါ့မှာ ဇာတ်ကွက်ကာကွယ်ရေး ဒါမှမဟုတ် အဲ့လိုမျိုးတစ်ခုခုရှိရင် ကောင်းမယ်၊ အနည်းဆုံး အဲ့ဒါက ကျပန်းနည်းနဲ့ အမေကို ကုသဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ပေးလိမ့်မယ်၊ ပြီးရင် ငါ ဘာလို့ မုဆိုးဖြစ်ဖို့ ဂရုစိုက်ရမှာလဲ။ ငါ့လို ကံဆိုးတဲ့ သာမန်နိုင်ငံသားတစ်ယောက် နေသင့်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ ဘဝကိုပဲ နေနိုင်မှာပေါ့”

သူ၏ အတွေးများသည် တဖြည်းဖြည်း ပို၍ အားငယ်လာသောအခါ သူနာပြုများသည် သူ၏မိခင်နှင့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို ပြီးစီးခဲ့ကြသည်။ သူထွက်ခွာရန်အတွက် သူမကို နှုတ်ဆက်ရန် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။

“ဒီအသုံးမကျတဲ့ သားကို စိတ်မပူပါနဲ့ အမေ။ အမေ လုပ်ရမှာက ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေဖို့ပဲ။ အမေ့အတွက် ပိုပြီး လုပ်မပေးနိုင်တာ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ အမေ့သားက အဲ့လောက် ပိန်လွန်းလို့ အမေ နိုးလာတဲ့အထိ ရည်းစားရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ တောင်းပန်ပါတယ်”သူ၏ဟာသကို အနည်းငယ် ရယ်မောရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် အခု ထွက်တော့မယ်။ နောက်တစ်ခေါက် လာတဲ့အခါ တံခါးတွေအကြောင်းနဲ့ ကမ္ဘာမှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ရူးသွပ်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေ ပိုပြီး ပြောပြမယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်။ စပျစ်သီးခြောက်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အဲ့ဒီလူတောင် နာမည်ကြီးလာပြီလို့ ကြားတယ်။ တစ်နေ့ကျရင် ဒီသားက ကမ္ဘာရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ရပ်ပြီး အမေ လိုချင်တဲ့ ဘဝကို နေနိုင်အောင် သေချာလုပ်ပေးမယ်”

ထိုစကားများကို ပြောပြီးနောက် သူသည် ဆေးရုံမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် တံခါးမှ ထွက်သွားစဉ် ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။

“ဒေမီယန်”