အခန်း (၂)
Vol. 1 Ch. 2
“ဒေမီယန်”
သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် ကပ်နေသော နူးညံ့သော အသားစိုင် ၂ ခုကို ခံစားလိုက်ရသော ဒေမီယန်သည် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အသက် ၁၇ နှစ်ခန့်ရှိ ချောမောလှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမတွင် အပြာရောင်ရင့်ရင့် ဆံပင်၊ တူညီသော မျက်လုံးများနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ရေးအတွက် လေ့ကျင့်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း အယ်လီနာ ပီယာ့စ် ဖြစ်သည်။
“အို့”
သူမက နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ မင်းကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြနေတာတောင် မင်း သတိမထားမိဘူး။ ဟွန့်၊ မင်း နောက်တစ်ခါ အများကြီး တွေးနေပြန်ပြီထင်တယ်။ မင်း အဲ့ဒီအကျင့်ကို တကယ် ဖျောက်သင့်တယ်”
ဒေမီယန်သည် ဤအပြုအမူကို ရိုးသားစွာ အသုံးပြုခဲ့သောကြောင့် သူမကို သူ့ထံမှ ဖယ်ရှားကာ သူမကို လက်ကမ်းပေးရင်း ထရပ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို မင်းကို ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားစေတဲ့ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ”
ပြီးတော့ အမြဲလိုလို ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်ပြီး သူ့လက်ကို ဆွဲကာ ထရပ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ၊ ဂိုဏ်းက နောက်ထပ် တံခါးတစ်ခုကို ဝင်ခွင့်ရလိုက်ပြီ၊ ဒီတစ်ခါတော့ အကြီးကြီးဖြစ်ပုံရတယ်။ B အဆင့် တံခါးတစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ မာနာအငွေ့အသက်က ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။ ဒီတစ်ခါ ကျွန်မ သွားမှာဆိုတော့ မင်းပါလာရင် လုံခြုံမယ်ဆိုတာ သေချာတယ်! ဒါဆို မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ”
ဒေမီယန်က ကျေးဇူးတင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် တစ်ခါတစ်ရံ သူ့ကို မိခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူတတ်သော်လည်း သူမသည် အမြဲတမ်း သူ့အတွက် အကောင်းဆုံးကိုသာ ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။
သူမသည် သူ၏မိခင်အကြောင်းကို သိသောအခါ သူမ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ သူ့ကို ငွေကြေးကူညီရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမကို ဘာမှ မကျေနပ်စေချင်သောကြောင့် သူ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ငါ လာခဲ့မယ်။ ဒါနဲ့ မင်း ဒီလောက် ပျော်နေတာ အဲ့ဒါကြောင့် မဟုတ်လောက်ဘူးမလား”
ဒေမီယန်က ပြန်ဖြေသည်။ သူတို့ အတူတကွ ကုန်ဆုံးခဲ့သော နှစ်များစွာပြီးနောက် သူသည် သူမ၏ စရိုက်ကို အတော်လေး ကောင်းစွာ နားလည်ခဲ့သည်။
“မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ အခု အချိန်ရတယ်။ ဒါကြောင့် နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့ အတူတူ လျှောက်လည်နိုင်ပြီ”
သူမက သူ့လက်ကို ဆွဲကာ ပါးပြင်တွင် အနည်းငယ် နီရဲနေရင်း သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။ သို့သော် ဒေမီယန်က သတိမထားမိခဲ့ပေ။
“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ သွားကြစို့။ ငါ့မှာ လုပ်စရာ ပိုကောင်းတာ မရှိဘူး”
ဒေမီယန်သည် ဆွဲခေါ်ခံရသည်ကို ခွင့်ပြုလိုက်ရင်း သူတို့ ပထမဆုံး နိုးထလာသည့် အချိန်ကို ပြန်လည်တွေးတောလိုက်သည်။
သူသည် အားနည်းချက်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း အယ်လီနာသည် အစကတည်းက ကြီးမားသော အလားအလာရှိခဲ့သည်။ သူမသည် ကုသသူတစ်ဦးဖြစ်သင့်သော်လည်း ရှေ့တန်းတွင် တိုက်ခိုက်ရန် နှစ်သက်ပြီး တိုက်ခိုက်ရာတွင် အဆက်မပြတ် ကုသနိုင်ပြီး ထာဝရ ခံနိုင်ရည်ရှိသော တိုက်ခိုက်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။
သူမသည် ပထမဆုံး အဆင့်ကို ရရှိပြီးနောက် လူအများက သူမကို စစ်ဘုန်းတော်မဟု သိကြသည်။ သူမသည် လုံလောက်သော ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် စတုတ္ထအဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနိုင်သော အလားအလာရှိသူဖြစ်သောကြောင့် ဂိုဏ်းက အမြဲတမ်း မျက်နှာသာပေးခံရသည်။
သူသည် တစ်ဖန် အတွေးများထဲ နစ်မြောနေစဉ် ဒေမီယန်နှင့် အယ်လီနာတို့သည် ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မှာယူပြီး ထိုင်ပြီးနောက် ဒေမီယန်သည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။
“ဟေ့၊ မနက်ဖြန် တံခါးက အဲ့လောက် ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ငါ့လို အားနည်းတဲ့သူကို လိုက်ဖို့ ခေါ်နေတာလဲ”
“ဟွန့်”
အယ်လီနာက နှုတ်ခမ်းဆူကာ “မင်း ငါနဲ့ လိုက်လာရင် အနည်းဆုံး မင်းကို ငါ ဂရုစိုက်နိုင်တယ်။ တံခါးတစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်သွားပြီး မင်းရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲပြီး မင်း အမြဲတမ်း ဒဏ်ရာရနေတာကို ငါ မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား”
ဒေမီယန်သည် သူမပြောတာ မှန်ကြောင်းသိသောကြောင့် သူ့မျက်လုံးများကို လွှဲဖယ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ၊ မတတ်နိုင်ဘူးထင်တယ်”
သူသည် ငွေရှာနိုင်ရန်အတွက် တံခါးအသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားရင်း မကြာသေးမီကမှ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသောကြောင့် သူမ၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းဆန်လျှင် မိုက်မဲရာရောက်လိမ့်မည်။
ထို့အပြင် မည်မျှပင် ခက်ခဲသော တံခါးဖြစ်စေ သူသည် မည်သည့်တံခါးသို့ ဝင်ရောက်ရန် မကြောက်ရွံ့ခဲ့ပေ။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ကြောက်ရွံ့မှုမှာ သူသေဆုံးပါက သူ၏မိခင်ကို ဂရုစိုက်မည့်သူ မရှိခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဖခင်သည် လွန်ခဲ့သော ၁၀ နှစ်ခန့်က ဘယ်ရောက်သွားသည်ကို ဘုရားသခင်သာ သိပြီး ၎င်းတို့တွင် အခြားသော ဆွေမျိုးသားချင်းများလည်း မရှိတော့ပေ။
ဒေမီယန်သည် အယ်လီနာနှင့်အတူ တစ်နေ့တာကို ကုန်ဆုံးသောအခါ အချိန်က လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် အစားအသောက်စားပြီး အပန်းဖြေဥယျာဉ်တစ်ခုသို့ သွားရောက်ကာ ကျန်တစ်နေ့တာကို ထိုနေရာတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။
တစ်ခါတစ်ရံ ၎င်းတို့သည် မကြာခဏဆိုသလို ဤကဲ့သို့သော နေ့ရက်များကို ချိန်းတွေ့ခြင်းဟု သတ်မှတ်နိုင်မလားဟု သူတွေးတောမိသော်လည်း ထိုအတွေးကို အလျင်အမြန် ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏မိခင်ကို ဂရုစိုက်ရမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ဘဝသည် ဦးစွာပထမ နေထိုင်နိုင်သေးကြောင်း သေချာစေရမည်ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် သူမ၏ အလားအလာနှင့်ဆိုလျှင် သူမသည် မကြာမီကာလတွင် ကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်လာလိမ့်မည်။ သူသည် သူမအတွက် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေရပေ။
အပန်းဖြေဥယျာဉ်မှ ပြန်လာစဉ် ဒေမီယန်သည် သူ့ရှေ့တွင် ပြေးလွှားနေပြီး ကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ရယ်မောနေသော အယ်လီနာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင်သာ ဤကဲ့သို့ ပြုမူသောကြောင့် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းကို သူ စိတ်ကြည်နူးဖွယ် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
သူမသည် သူမ၏ ဂိုဏ်းဝင်များနှင့် ပေါင်းသင်းသောအခါ အမြဲတမ်း အေးစက်ပြီး ပြင်းထန်သော အငွေ့အသက်များ ဝန်းရံနေသောကြောင့် ယေဘုယျအားဖြင့် ချဉ်းကပ်ရန် ခက်ခဲသည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် ဤကဲ့သို့သော အချိန်များကို ကုန်ဆုံးရသည်ကို နှစ်သက်ပြီး သူမသည် ဂိုဏ်း၏ အလားအလာအကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်သူအစား သာမန်မိန်းကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနိုင်သော နေ့ရက်များ လိုအပ်နိုင်သည်ဟု တွေးတောနေသည်။
သူမကို ကြည့်ရင်း သူသည် အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက ၎င်းတို့၏ နေ့ရက်များကို တစ်ဖန် ပြန်လည်တွေးတောမိသည်။ သူသည် သဘာဝအားဖြင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သူဖြစ်သော်လည်း သူငယ်ချင်းများ မည်သူ့ကိုမျှ မဖွဲ့နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ့ကို လူကြိုက်များစေသင့်သော ရုပ်ရည်နှင့်ပင် ကံမကောင်းခဲ့ပေ။
တစ်ချိန်က သူသည် အတန်းထဲမှ အခြားယောက်ျားလေးတစ်ဦး၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကိုပင် ခံခဲ့ရသည်။ မနာလိုခြင်းကြောင့်လား သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့်လား ဒေမီယန် မသိပေ။ သူသိသောအရာမှာ အယ်လီနာနှင့် တွေ့ဆုံခြင်းသည် သူ့အတွက် ကယ်တင်ခြင်းဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ဖြစ်သည်။
သူ၏ မှိုင်းညို့သော ကျောင်းဘဝသည် သူမသည် သူ၏ မှောင်မိုက်သော ကမ္ဘာတွင် နေရောင်ခြည်နှင့်တူလာသောကြောင့် ချက်ချင်းဆိုသလို တောက်ပလာခဲ့သည်။ သူမအပေါ် သူခံစားရသော ကျေးဇူးတရားကို မည်သို့ ပြန်ဆပ်ရမည်ကို သူ တကယ် မသိခဲ့ပေ။
အယ်လီနာကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဒေမီယန်သည် သူ့တိုက်ခန်းသို့ ပြန်လာကာ မနက်ဖြန် စီးနင်းမှုအတွက် ပြင်ဆင်မှုများ စတင်လိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ဒေမီယန်သည် သူ၏ ပစ္စည်းများကို ယူကာ တံခါးရှေ့ရှိ တွေ့ဆုံသည့်နေရာသို့ သွားခဲ့သည်။ အတော်လေး စောသော်လည်း သူအားနည်းသောကြောင့် နောက်ကျခြင်းထက် စောရောက်ခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု သူဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ကမ္ဘာသည် တဖြည်းဖြည်း အင်အားသည် အဓိကဖြစ်သော ကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲနေပြီး ဥပဒေသည် အချို့လူများကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။
ဘတ်စ်ကားစီးနေစဉ် ဒေမီယန်သည် ရင်ဘတ်အောင့်လာကာ မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု သူ့အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်ကို လျစ်လျူရှုသင့်သည့်အရာ မဟုတ်ကြောင်း သူသည် ဝတ္ထုများစွာ ဖတ်ဖူးသော်လည်း ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရာအားလုံး မှားယွင်းသွားလျှင်ပင် သူသည် ဘာမှ လုပ်နိုင်လောက်အောင် အားနည်းပြီး သူ၏ အားသာချက်ဆုံးသော ကျွမ်းကျင်မှုမှာ ထွက်ပြေးခြင်းဖြစ်သည်။ သူလုပ်နိုင်သည်မှာ အရာအားလုံးကို သူထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နေသည်ဟု မျှော်လင့်ပြီး ရှေ့တန်းမှ လူများကို ယုံကြည်ခြင်းသာဖြစ်သည်။
ဒေမီယန်သည် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းသောအခါ သူ့ကို စောင့်နေပုံရသော အယ်လီနာက သူ့ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။
“ဟဲဟဲ…မင်း စောစောရောက်လာမယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါလာစောင့်နေတာ။ ဘယ်လိုလဲ အံ့သြသွားပြီလား”
သူမက ခုန်ပေါက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဒေမီယန်သည် ညင်သာစွာ ပြုံးကာ တံခါးသို့ လျှောက်သွားရင်း သူမနှင့် အကြောင်းမဲ့ စကားများ ပြောဆိုခဲ့သည်။ ရောက်ရှိသောအခါ ဒေမီယန်သည် အယ်လီနာ၏ အပြုအမူသည် အေးစက်မှုသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်ကို သတိပြုမိသော်လည်း သူမသည် သူ့ကို စကားပြောသောအခါ အနည်းငယ် နွေးထွေးမှု ရှိနေသေးသည်။
ဤသည်မှာ ဂိုဏ်းနှင့် သူမ၏ စရိုက်သာဖြစ်ကြောင်း သူသိသောကြောင့် သူသည် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချကာ စုဆောင်းရေးအဖွဲ့ရှိရာသို့ သွားခဲ့သည်။
“ဟေ့ ဒေမီယန် မင်း ဒီကို နောက်တစ်ခါ ရောက်လာပုံရတယ်၊ ဟုတ်လား။ ဒီနေ့ တံခါးမှာ အေးအေးဆေးဆေး နေရတော့မယ်ထင်တယ်”
ခံ့ညားထွားကျိုင်းသော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ခေါ်လိုက်သည်။
“ဟင် အဲ့ဒီ ပိန်ပိန်ပါးပါး ကလေးလား။ မင်း ဘာလို့ အဲ့လို လုပ်နေတာလဲ”
သူ့သူငယ်ချင်းက မေးခွန်းထုတ်သည်။
“ဟာဟား၊ ပီတာ၊ မင်း သူ့နဲ့ စီးနင်းမှု မလုပ်ဖူးဘူး။ ဒါကြောင့် မင်း မသိတာ။ သူက မုဆိုးတစ်ယောက်မှာ ငါမြင်ဖူးသမျှ အားအနည်းဆုံး ခန္ဓာကိုယ်တွေထဲက တစ်ခုရှိပေမယ့် သူ့ရဲ့ စုဆောင်းမှုနှုန်းက အရမ်းကောင်းတယ်”
“ဟားဟားဟား ဒေ့ဗ်၊ မင်းပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင် ဒီနေ့ ကလေးကို အလုပ်အားလုံး လုပ်ခိုင်းပြီး ငါတို့ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေလို့ရပြီပေါ့”
ဒေမီယန်သည် ပြုံးကာ လက်ဝှေ့ယမ်းရင်း ဆက်လျှောက်သွားသည်။ ထိုအားကောင်းသောသူများနှင့် ရှေ့တန်းမှ လူများသည် သူ့ကို အထင်သေးကာ သူ၏ အားနည်းချက်အတွက် ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချလေ့ရှိသော်လည်း စုဆောင်းရေးအဖွဲ့ရှိ သူ၏အဖွဲ့ဝင်များသည် သူ့ကို အမြဲတမ်း လေးစားကြသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ၏ အကွာအဝေးတို တယ်လီပို့ခြင်းနှင့် အနည်းငယ် တယ်လီကီနီစစ်တို့သည် ဤကဲ့သို့သော ဘေးထွက်အလုပ်များတွင် ထူးချွန်သော ကျွမ်းကျင်မှုများဖြစ်သည်။
ဒေမီယန် ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိသောအခါ ထိုသူများသည် အလုပ်ကို ပို၍ မြန်မြန်ပြီးစီးပြီး ၎င်းတို့၏ အလုပ်ချိန်၏ ကျန်အချိန်များကို အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်ကြသည်။
ဒေမီယန်သည် အရာအားလုံး ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်သွားရန် အစောပိုင်းက မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း သူသည် ကံဆိုးသူတစ်ဦးဟု အမြဲတမ်း ယူဆခဲ့ပြီး သဘာဝအားဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ကံဆိုးမှုသည် ဤအချိန်တွင် အသုံးဝင်လာရန် လိုအပ်သည်။ သူသည် သူ၏ ပစ္စည်းများကို ပြင်ဆင်နေစဉ် နောက်မှ မာနကြီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဟေ့၊ ညစ်ပတ်တဲ့ ကလေး၊ ငါ ပစ္စည်းသယ်ပေးမယ့်သူ လိုတယ်၊ မင်း ငါနဲ့ လိုက်လာပြီး လုပ်ပေးရမယ်”