အခန်း (၅)

တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲနေသည့် ဝေဒနာကို ခံစားရင်း ဒေမီယန် ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်တစ်ချက်ချင်းစီ၌ အေးစက်မာကျောသော ကျောက်သားနံရံများသာ ထင်ဟပ်နေသည်။

“ဟင် ငါ ဘယ်ရောက်နေတာပါလိမ့်”

ဒေမီယန် တွေးတောရင်း ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေဆိုးသို့ ရောက်ရှိစေခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်သည်။

“ဖာ့ခ် အဲ့ဒီ မောက်မာတဲ့ကောင် ငါ့ကို ဂိတ်ထဲ တွန်းချသွားတာပဲ။ ငါ ဘာများ မှားယွင်းခဲ့လို့လဲ”

သူ၏ အတွေးများသည် မဆုံးသေးခင်၌ပင် ဒေမီယန်ဆီသို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် အော်ဟစ်သံများ တရစပ် ဆက်တိုက် လာနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ သွေးများ ပေကျံနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး ထိုအရာကြောင့် သားရဲများ လာရောက်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

ထိုအသိဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ မျက်နှာသည် ပြာနှမ်းသွားသည်။ သူ အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ပြီး အဓိက ဒဏ်ရာများမှ ပြန်လည်သက်သာလာရန် လုံလောက်သော အချိန်ကာလ ကုန်လွန်သွားပြီဟု သေချာစေပြီးနောက် အားကုန်ပြေးတော့သည်။

ဒေမီယန်သည် အားနည်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာကြီး နိုးထလာပြီးသည့် အချိန်မှစ၍ သူ၏ ဘဝ၏ အများစုကို သူ၏ အားနည်းချက်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့ရပြီး ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေ၌ သူ၏ အားနည်းချက်သည် ပို၍ ထင်ရှားလာသည်။ သူ မည်မျှပင် အားကုန်ပြေးစေကာမူ သားရဲများသည် တစ်ဖက်တည်းမှ လာရောက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဂိတ်၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ရှိသော သားရဲများကို အရင်ကတည်းက သုတ်သင်ရှင်းလင်းထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဒေမီယန်သည် သူကိုယ်တိုင် ကံကောင်းသည်ဟုသာ မှတ်ယူနိုင်သည်။ အကယ်၍ ထိုသို့ မဟုတ်ပါက သူ နိုးထလာသည်ပင် မရှိနိုင်ဘဲ သေဆုံးသွားနိုင်ချေ ရှိသည်။

“ဖာ့ခ် ဖာ့ခ် ဖာ့ခ် ငါ ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ ငါ မတိုက်ခိုက်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အစားအသောက် မရှိရင် ငါ ဘယ်လို ရှင်သန်နိုင်မှာလဲ။ ငါ မတိုက်ခိုက်ရင် ငါ သေမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ တိုက်ခိုက်ရင်လည်း ငါ သေမယ်”

ဒေမီယန် လန့်ဖျပ်သွားသည်။ သူသည် ဂိတ်များ၌ အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိသော်လည်း သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံသည် သုညနှင့် နီးပါးမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူ အဆင့်တက်ရန်အတွက် ရန်သူများကို ခိုးဝင်သတ်စဉ်က ဓားကို နှစ်ကြိမ်ခန့်သာ ထိုးဖူးပေလိမ့်မည်။

ဒေမီယန် မည်မျှကြာကြာ ပြေးခဲ့သည်ကို မသိသော်လည်း သားရဲများ၏ အော်ဟစ်သံများ ဝေးကွာသွားလောက်သည့် အချိန်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ သူသည် ဂူနံရံတစ်ခုသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်ပြီး နာကျင်နေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနားပေးရန် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ဤမျှလောက် ပြေးရခြင်းသည် သူ၏ ဘဝ၌ အတော်ကြာမှ လုပ်ဆောင်ရသော အပြင်းထန်ဆုံး ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုဟု ဆိုနိုင်သည်။

သူသည် နံရံကို ကျောမှီထိုင်ရင်း သူ၏ အသက်ရှူသံနှင့် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန် ကြိုးစားသော်လည်း မည်သို့ပင် ကြိုးစားစေကာမူ သူ၏ အတွေးများသည် ရပ်တန့်မသွားပေ။

“ငါသေတော့မယ်။ ငါ တကယ်သေတော့မှာပဲ။ သားရဲတွေကို ငါ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူး။ ငါ့မှာ လက်နက်လည်း မရှိဘူး၊ ကြွက်သားလည်း မရှိဘူး၊ တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းလည်း မရှိဘူး၊ ငါ့မှာ ဘာမှ မရှိဘူး။ ဒီမြေအောက်ခန်းက ဘယ်မှာလဲ ငါ မသိဘူး။ ကမ္ဘာက ဘယ်လောက်ဝေးလဲ ဒါမှမဟုတ် တူညီတဲ့ ဂလက်ဆီထဲမှာ ရှိရဲ့လားတောင် ငါ မသိဘူး။ ငါ မရှိတော့ရင် မေမေ့ ဘာဖြစ်မလဲ”

ဖျန်း

ဒေမီယန်သည် သူ၏ မျက်နှာကို သူကိုယ်တိုင် ရိုက်လိုက်သည်။

“မဖြစ်ဘူး။ ငါ အခုချိန်မှာ အရှုံးမပေးနိုင်သေးဘူး။ သူ ငါသေပြီလို့ ထင်နေရင်တောင် ကိစ္စမရှိဘူး။ အခု ငါလုပ်ရမှာက အသက်ရှင်ဖို့ပဲ။ အသက်ရှင်ပြီး ကမ္ဘာကို ပြန်သွားရမယ်။ မေမေ့ဆီ ပြန်သွားရမယ်၊ အယ်လီနာ့ဆီ ပြန်သွားရမယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီ့ စိတ်မကောင်းတဲ့ ကောင်ရဲ့ခေါင်းပေါ်ကို ဂြိုဟ်တလုံး ပစ်ချတာမျိုး လုပ်ရမယ်”

နောက်ဆုံးအချက်ကို တွေးမိသောအခါ ဒေမီယန်၏ သွေးများသည် ဒေါသကြောင့် ဆူပွက်လာသည်။ ဂျင်၏ လုပ်ရပ်များကို ဒေမီယန် လျစ်လျူရှုခဲ့သည်မှာ သူ၏ နောက်ခံအခြေအနေကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သူ့၌ ဘာမှ မရှိသောကြောင့် သူ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့ရသည်။ သူ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ရောက်ခဲ့သည်မှာ သူ အားနည်းသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

“ငါ ပိုသန်မာလာရမယ်။ အဲ့ဒီ့အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ပြန်လာနိုင်လောက်အောင် သန်မာလာရမယ်”

သူသည် အခြေအနေကို ကြောက်လန့်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ ငြိမ်နေပြီး ဘာမှ မလုပ်ပါက သူ၏ နောက်ဆုံးရလဒ်သည် သေခြင်းပင် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။ အရင်က သူ ဘယ်တော့မှ မကြောက်ဘဲ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ ယခု အခြေအနေက ပိုဆိုးရွားသော်လည်း၊ သူ အမြဲလုပ်ခဲ့သည့် အရာကိုပင် သူ လုပ်ဖို့ လိုအပ်သည်။ အသက်ရှင်ဖို့ပင်။

“ဒေမီယန်၊ မင်း အမြဲတမ်း မှတ်ထားရမယ်။ မင်း အားနည်းပေမဲ့၊ အသက်ရှင်ဖို့ စိတ်ဓာတ်၊ အောင်မြင်ဖို့ စိတ်ဓာတ်၊ ပြီးတော့ ရှင်သန်ဖို့ စိတ်ဓာတ်ကို မင်း တည်ဆောက်ရမယ်။ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်လို အခက်အခဲမျိုးပဲ ကြုံတွေ့ရပါစေ၊ မင်း ရှင်သန်ရမယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်း ရှင်သန်ပြီး တိုက်ခိုက်မယ်၊ အားလုံးကို ကျော်လွှားနိုင်မယ်ဆိုရင်၊ တနေ့မှာ မင်းဟာ ကောင်းကင်တောင် မော့ကြည့်ရမယ့်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”

ဒေမီယန်သည် ဘယ်ကို ရောက်သွားမှန်းမသိသော သူ၏ အဖေ မဆုံးရှုံးခင် ပြောခဲ့သည့် နောက်ဆုံးစကားများကို ပြန်တွေးမိသည်။

“ရှုပ်ပွနေတာပဲ၊ ငါ အခု ဘာလို့ အဲ့ဒီ့ကောင်အကြောင်း တွေးနေရတာလဲ”

သို့သော် သူသည် သူ၏ အဖေကို မည်မျှပင် ကျိန်ဆဲနေပါစေ၊ သူ့ကို မုန်းဖို့ သူ ဘယ်တော့မှ စိတ်မပါခဲ့ပေ။

သူ ကြီးပြင်းလာပြီး သူ၏ အဖေနှင့် ပတ်သက်သည့် နောက်ဆုံးအမှတ်တရများကို ပြန်တွေးမိသောအခါ၊ သူ၏ အဖေသည် သူနှင့် သူ၏ အမေဆီကော အမြဲ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော နာကျင်မှုကို သူ ခံစားမိနိုင်ခဲ့သည်။ ပြီးတော့ သူ အခု ကြုံတွေ့နေရသည့် အခြေအနေ၌ သူ့အဖေ၏ စကားများကို တွေးမိသောအခါ သူ့အဖေ၏ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူ ခံစားမိနိုင်ခဲ့သည်။

“အဲ့ဒီ့ဆုံးဖြတ်ချက်က ဘာအတွက်လဲဆိုတာ သူ မသိပေမဲ့ အခုတော့ အရေးမပါတော့ဘူး။ ဒမ်မစ်။ အဲ့ဒီ့ကောင်က ကမ္ဘာနိုးထမှု မဖြစ်ခင်ကတည်းက အဲ့လောက် မာရှယ်မာစတာ အကြောင်းတွေ ပြောပြီး အဲ့လို ခိုင်မာတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုး ချနိုင်ရင်၊ ငါ ဘာလို့ ဒီမှာ ကြောင်သူတော်လို လုပ်နေရမှာလဲ”

“ငါ ပြန်သွားပြီး မေမေ့ကို ကုသပေးရမယ်။ ငါ ပြန်သွားပြီး အယ်လီနာ့ကို ဂရုစိုက်ရမယ်၊ ငါ ပြန်သွားပြီး အဲ့ဒီ့ မောက်မာတဲ့ ငတုံးကို ဆော်ရမယ်၊ ပြီးတော့ တနေ့ ငါ့အဖေကို ရှာပြီး သူ့မျက်နှာကို ထိုးရမယ်”

ဒေမီယန်သည် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စတင် တည်ဆောက်သည်။ သူ ကြောက်လန့်တကြားနှင့် မေ့မြောသွားခဲ့သော်လည်း၊ သူ မသေသေးဘဲ လုပ်စရာများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ သူ မသေသေးသရွေ့၊ သူ လုပ်ချင်သည်များကို သူ လုပ်ဆောင်နိုင်သေးသည်။ သူ မသေသေးသရွေ့၊ သူ့အဖေ အမြဲပြောခဲ့သလိုပင်၊ သူသည် ကောင်းကင်တောင် မော့ကြည့်ရမည့်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် ကြေညာချက်ကို အာကာသက သက်သေခံနေပုံရသည်၊ ဒေမီယန်၏ ၂၅ မီတာ အချင်းဝက်အတွင်းရှိ အာကာသသည် လိမ်ကောက်ကာ ပုံပျက်နေသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဒေမီယန်သည် အတွေးများထဲ နစ်မြောနေသောကြောင့် သတိမထားမိလိုက်ပေ။

ရုတ်တရက် သူ မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်ပြီး အာကာသသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

ဒေမီယန် အနားယူရန် ထိုင်လိုက်ပြီးကတည်းက နာရီပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သွားသော်လည်း၊ သူ၏ ကြောက်လန့်နေသော အချိန်အတွင်း မည်သည့် သားရဲမှ သူ့ကို မတိုက်ခိုက်သောကြောင့် သူသည် လူသူကင်းမဲ့သော နေရာ၌ ရှိနေပုံရသည်။

“ဂျီးဇ်၊ ဒီလို အသက်နှင့် ခန္ဓာ မကွာ အခြေအနေမှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေရတာ ငါ တော်တော် အရူးပဲ။ အဲ့ဒီ့ ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်လိုက်တွေက ဒီလို အဖြစ်အပျက်မျိုးကို ဘယ်လိုတောင် မြန်မြန် ဆန်ဆန် လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်သွားနိုင်တာလဲ”

ဒေမီယန် ရယ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ၊ ငါသာ ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်လိုက်ဆိုရင်၊ ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းမှုက အခုလောက်ဆို ငါ့အမေကို ကယ်တင်ပြီးသားဖြစ်မယ်၊ ပြီးတော့ ဒီအခြေအနေကို ဖြေရှင်းဖို့ ကျပန်း ပါဝါတိုးလာလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ဖြစ်မလာဘူးဆိုတာ ထင်ရှားပါတယ်”

ဒေမီယန် ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ ပြန်လည် ကြည်လင်လာသည်။ သူသည် မြေအောက်ခန်း၏ ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ တိတ်တဆိတ် ပြေးလွှားနေသည်။

“ဒီမြေအောက်ခန်းက ဘယ်ကမ္ဘာနဲ့ ဆက်စပ်နေပါစေ၊ လက်နက်တွေ ရှိရမယ်၊ ပြီးတော့ ဒီမှာ တစ်ယောက်ယောက် သေဆုံးခဲ့ရမယ်။ ငါတို့အဖွဲ့က ဒါကို ပထမဆုံး စူးစမ်းလေ့လာတဲ့ အဖွဲ့ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

နာရီပေါင်းများစွာ ပြေးလွှားပြီးသည့်နောက်၌ သူ ရှာဖွေနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အရိုးစုတစ်ခုနှင့် အနည်းငယ် သံချေးတက်နေသော ဓားတိုတစ်စုံ။

“ငါ လှံကို မျှော်လင့်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဓားတိုတွေလည်း အဆင်ပြေပါတယ်”

ဒေမီယန် တွေးပြီး ဓားများကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ဓားများသည် တစ်မျိုးတည်းသော အနက်ရောင်သတ္တုနှင့် လုံးဝ ပြုလုပ်ထားပြီး၊ တစ်ချောင်းတွင် အက်ကွဲကြောင်းများ စတင်နေသော်လည်း၊ ယာယီ ဖြေရှင်းချက်အနေဖြင့် သုံးနိုင်လောက်အောင် ထက်မြက်နေသေးသည်။

“ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် သားကောင်ရှာထွက်ကြစို့”