အခန်း (၈)

စကြဝဠာ၏ မည်သည့်နေရာ၌ တည်ရှိသည်ကို မသိရသော မြေအောက်ခန်းတစ်ခုတွင် အမည်းရောင်ဆံပင်နှင့် နီလာရောင်မျက်လုံးများကို ပိုင်ဆိုင်သည့် ပိန်သွယ်သွယ် လူငယ်တစ်ဦးသည် လူအရွယ်အစားရှိသော မီးခိုးရောင် ဝံပုလွေ သုံးကောင်နှင့် တိုက်ခိုက်နေသည့် မြင်ကွင်းကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။

ဝံပုလွေများသည် လူသားကို အလွန်သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ လွန်ခဲ့သော တစ်ရက်က သူသည် ၎င်းတို့၏ အုပ်စုဝင်များကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ ဉာဏ်ရည်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းသော်လည်း သူသည် အန္တရာယ်ရှိသော သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ၎င်းတို့ သိရှိကြသည်။

လူငယ်လေး ဒေမီယန်သည်လည်း ဝံပုလွေများကို သတိထားလျက်ရှိသည်။ သူ၏ ဓားသိုင်းပညာကို တိုးတက်စေရန် သူသည် တက်တက်ကြွကြွ အမဲလိုက်ကာ မီးခိုးရောင် ဝံပုလွေအများအပြားကို တွေ့ဆုံပြီး ၎င်းတို့ကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် အဆင့်ပြောင်းရန် တစ်ဆင့်သာ လိုတော့သောကြောင့် အရင်ကထက် ပိုမိုများပြားသော အတွေ့အကြုံတန်ဖိုး လိုအပ်လျက်ရှိသည်။

ဝံပုလွေ သုံးကောင်က သူ့ကို ဝိုင်းရံထားသော်လည်း ဒေမီယန်သည် ၎င်းတို့ကို ပြင်ဆင်ချိန် မပေးလိုက်ပေ။ သူသည် ချက်ချင်း ပထမဝံပုလွေဆီသို့ ခုန်ဝင်ကာ သူ၏ ဓားတစ်လက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်ပြီး နောက်က ဝံပုလွေဆီသို့ သူ၏ ဒုတိယဓားကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဝံပုလွေများ ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားနေစဉ် ဒေမီယန်သည် သူ၏ တယ်လီကီနီဆစ်ကို အသုံးပြုကာ ပထမတစ်ကောင်ကို နေရာ၌ ဖမ်းဆုပ်ထားပြီး သူ၏ နောက်ဓား၏ ဦးတည်ရာကို ထိန်းချုပ်ကာ ဒုတိယဝံပုလွေ၏ အသားကို ထိုးဖောက်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တတိယဝံပုလွေ၏ လက်သည်းများကို အနည်းငယ်လေးသာ ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့ကာ သူ၏ ကျောပေါ်၌ ပေါ်လာပြီး သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သည်။

တတိယဝံပုလွေ လှုပ်ရှား၍ မရတော့သောအခါ ဒေမီယန် နောက်တစ်ခါ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ ဒုတိယဓား၏ လက်ကိုင်ကို ကိုင်ကာ ပြန်ပေါ်လာပြီး သူ၏ အားအင်အကုန် အသုံးပြုကာ အောက်သို့ ဆွဲချလိုက်ပြီး ဝံပုလွေ၏ ရင်ဘတ်မှ အသားကို ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။

သူသည် ဝံပုလွေများကို ပတ်ချာလည် လှည့်ပတ်နေပြီး အများအားဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ရှောင်ရှားရန် ရွေးချယ်သော်လည်း အန္တရာယ်များလာပါက တယ်လီပို့လိုက်သည်။ ငါးမိနစ်ကြာပြီးနောက် ပထမဝံပုလွေ နှစ်ကောင် လဲကျသွားသည်။

[မင်း အဆင့် ၉ မီးခိုးရောင် ဝံပုလွေ ၂ ကောင်ကို သတ်လိုက်ပြီ၊ 100 exp ရရှိခဲ့တယ်]

အစကတည်းက လှုပ်ရှား၍ မရဖြစ်နေသော တတိယဝံပုလွေဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဒေမီယန်သည် ၎င်း၏ မျက်လုံးထဲမှ မုန်းတီးသော အကြည့်ကို မြင်နိုင်သည်။ သို့သော် သူ နောင်တမရပေ။ မြေအောက်ခန်း၌ သတ်ခြင်း သို့မဟုတ် အသတ်ခံရခြင်းဟူသော အခြေအနေသာ ဖြစ်ပြီး၊ သူသည် နောက်တစ်နည်းကို ရွေးချယ်မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် သူ၏ ဓားတိုကို မြှောက်ကာ ဝံပုလွေ၏ ခေါင်းကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်လိုက်သည်။

[မင်း အဆင့် ၉ မီးခိုးရောင် ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်ပြီ၊ 50 exp ရရှိခဲ့တယ်]

အသက်ရှူမှန်မှန် ပြန်ရှူပြီး သူ၏ ဓားများပေါ်မှ သွေးများကို သုတ်သင်ရင်း ဒေမီယန်သည် သူ ပြုံးနေသည်ကို နောက်တစ်ကြိမ် သတိပြုမိလိုက်သည်။ မကြာသေးမီက သူသည် တိုက်ခိုက်ရေးသမား အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးတောနေခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ဤသတ်ခြင်း သို့မဟုတ် အသတ်ခံရခြင်းဟူသော ပတ်ဝန်းကျင်၌ မငြင်းနိုင်သည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို သူ ခံစားနေရသောကြောင့်ပင်။

ကမ္ဘာပေါ်၌ သူ၏ ရည်မှန်းချက်များနှင့် ဦးစားပေးမှုများ မရှိခဲ့ပါက ဤစိတ်လှုပ်ရှားမှုအတွက်သာ သူ လိုအပ်သည်ထက် ပိုမိုကြာရှည်စွာ ဤနေရာ၌ နေထိုင်ချင်နေပေလိမ့်မည်။

ဒေမီယန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ မြေအောက်ခန်း၏ ရှုခင်းများကို ငေးမောရင်း သူ၏ ဂူငယ်ဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူ ယခုရောက်ရှိနေသော နေရာ၌ အရင်က သူ မြင်တွေ့ခဲ့သည်များထက် အပင်များ ပိုမို ပေါက်ရောက်လျက်ရှိသည်။

အမျိုးမျိုးသော စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သည့် အရောင်အသွေးများဖြင့် အပင်ပေါင်းများစွာ နေရာတိုင်း၌ ပွင့်လန်းနေသော်လည်း ၎င်းတို့သည် အဆိပ်ရှိကြောင်း သူ အခက်အခဲနှင့်သာ သိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူသည် သေလုဆဲဆဲ ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို အရင် ကျွေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ၎င်းကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ အခြေစိုက်စခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ဒေမီယန်သည် အနားယူရန် ထိုင်ချလိုက်သည်။

“ဒီဝံပုလွေ လက်ပါးစေတွေက ငါ့ကို ပထမအဆင့်ကို ရောက်အောင် မလုပ်ပေးနိုင်လောက်ဘူး။ သူတို့ တစ်ကောင်ချင်းစီက အခု 50 exp သာ ပေးတယ်၊ ပထမတစ်ကောင်က 200 exp လောက် ပေးခဲ့တာ”

“ငါ နောက်ထပ် သတ်ဖြတ်ရင် ဘာမှ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ နောက်ထပ် အကြီးဆုံး တိုက်ပွဲက သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်နဲ့ ဖြစ်မှာ သေချာတယ်။ သူက ပထမအဆင့် ဖြစ်ဖို့ များတယ်။ အဆင့် ၉ သားရဲတွေကို သတ်ရတာ ဘယ်လောက် လွယ်လာလဲ ကြည့်ရင် ပထမအဆင့်က သိပ် မခက်ခဲသင့်ဘူး။ ခက်ခဲတဲ့ တိုက်ပွဲ ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ငါ လုပ်နိုင်သေးတယ်”

ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ ပိုမို သန်မာလာရန်ဟူသော အတွေးကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဒေမီယန်သည် အဆင့်များအကြားရှိ ကွာခြားချက်ကို သိပ်မသိပေ။ သင့်တော်သော အချိန် ရောက်ရှိလာသောအခါ သူသည် သူ၏ မာနကို နောင်တရပေလိမ့်မည်။

ဒေမီယန်သည် လေးနာရီကြာ အနားယူပြီးမှ ပြန်ထရပ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ မြေအောက်ခန်း၌ ငါးရက်မြောက်နေ့ဖြစ်ပြီး ယနေ့၌ အရေးကြီးသော တစ်ခုခု ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဟူသော မရှင်းပြနိုင်သည့် ခံစားချက်တစ်ခု သူ၌ ရှိနေသည်။ ဒေမီယန်သည် ဂူ၏ မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဆေးရုံခန်းတစ်ခုကို ကြည့်ရှုရန် အဖြစ်မှန်ကို ထိုးဖောက်ရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။

“မေမေ၊ ကျွန်တော်ပြောတာကို မကြားနိုင်ဘူးဆိုတာ သိပေမဲ့ သားလေး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေတယ်ဆိုတာ သိစေချင်တယ်။ ဒီပတ်ဝန်းကျင်က ကြမ်းတမ်းပေမဲ့ ကျွန်တော် ကြီးထွားဖို့ လိုအပ်တဲ့ အရာနဲ့ အတိအကျ တူနေပုံရတယ်။ ဘာကိုမှ စိတ်မပူနဲ့”

“ကမ္ဘာကို ပြန်ရောက်ပြီး မေမေ့ဆီ ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ မေမေ ဂုဏ်ယူနိုင်တဲ့သူ ဖြစ်လာမယ်။ မေမေ့ရဲ့ ရောဂါကို ဘာမှမဟုတ်သလို ကုသပေးမယ်၊ ပြီးတော့ မေမေကို ဇိမ်ခံဘဝနဲ့ နေထိုင်စေမယ်၊ ပြီးတော့ အဖေကို ရှာပြီး ထားသွားတဲ့အတွက် နည်းနည်းလောက်တောင် ထိုးကြိတ်နိုင်သေးတယ်”

ဒေမီယန်သည် ဤသို့ မကြာခဏ မပြုလုပ်သော်လည်း၊ သူသည် ကမ္ဘာနှင့် စကြဝဠာ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်အစွန်း၌ တည်ရှိနိုင်သည်ဟူသော အဖြစ်မှန်ကို သိရှိလိုက်သောအခါ အထီးကျန်ဆန်မှု၏ နာကျင်မှုသည် ရှေ့တန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူ၏ အမေ မကြားနိုင်သော်လည်း သူမနှင့် အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောဆိုရသည်ကို သူ လွမ်းဆွတ်တမ်းတမိသည်။ ကမ္ဘာပေါ်၌ အခြားမည်သည့်အရာမှ အရေးမပါသကဲ့သို့ ၎င်းတို့ ပြုမူခဲ့သော အယ်လီနာနှင့် ပျော်ရွှင်ခဲ့သည့် နေ့ရက်များကို သူ လွမ်းဆွတ်မိသည်။ အိပ်စက်ရန် ကုတင်တစ်လုံးလောက်တော့ အနည်းဆုံး ရှိသော သူ၏ ညံ့ဖျင်းသည့် တစ်ခန်းတည်း တိုက်ခန်းကိုပင် သူ လွမ်းဆွတ်မိသည်။

သူသည် သေခြင်းကို မကြုံတွေ့ရသေးသော်လည်း တစ်ချိန်ချိန်၌ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို သူ သိသည်။ ယခုတိုင် သူ၏ လွယ်ကူသော ခရီးစဉ်သည် အဆင့် ၁၀ ကျော်လွန်၍ တိုးတက်ပြောင်းလဲသွားသော သားရဲတစ်ကောင်နှင့်ပင် သူ မတွေ့ဆုံသေးသောကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။

ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး၌ သူ မည်သို့ ဤမျှ အပြုသဘောဆောင်သော အမြင်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်ကို သူ တစ်ခါတစ်ရံ တွေးတောမိသည်။ သို့သော် သူ ထိန်းသိမ်းထားသော ဟာသဆန်သည့် သဘောထားသည် ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏ အတွင်းစိတ် တစ်နေရာ၌ အရာအားလုံးသည် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး၊ သူသည် ကမ္ဘာပေါ်၌ ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်နေဆဲဖြစ်သည်ဟု တွေးချင်နေသေးသောကြောင့်ပင်။

အဆိုပါ ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းသည့် နည်းလမ်းမပါဘဲ လွန်ခဲ့သော ငါးရက်တာ သူ၏ ဘဝကို ပြန်လည် တွေးတောမိသောအခါ သူ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ တစ်ခါမျှ အစာမစားခဲ့ဘဲ၊ သူသည် ရက်ပြီးရက် သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ ပြေးလွှားခြင်းနှင့် လေ့ကျင့်ခြင်းများကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

သူ လိုအပ်သော အာဟာရများကို ပေးအပ်သည်မှာ မာနာလော၊ အခြေအနေကြောင့် အမြဲတမ်း အဒရီနယ်လင်များ ထွက်ပေါ်နေခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် နှစ်ခုပေါင်းစပ်ထားခြင်းလော။ ဒေမီယန် မသိသော်လည်း သူ မကြာမီ အားကုန်တော့မည်ကို သူ သိသည်။

အတွေ့အကြုံတစ်ခုလုံး၌ သူ စုစုပေါင်း ၁၅ နာရီခန့် အနားယူခဲ့သည်၊ ၎င်းသည် သူ၏ အချိန်အာရုံခံနိုင်စွမ်းသည် ယခုတိုင် တိကျနေသေးပါက ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ အခြေအနေများကို လုံးဝ လက်ခံလိုက်သောအခါ ဖြစ်ပေါ်လာမည့် သူ၏ စရိုက်မျိုးကို သူ မတွေးဝံ့ပေ။

သူ၏ လူသားဆန်မှု အားလုံးကို ဆုံးရှုံးကာ သူကိုယ်တိုင် သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သွားနိုင်သည်… သို့သော် သူသည် အဆိုပါ အတွေးများကို ကြာရှည်စွာ လှုပ်ခတ်ခွင့် မပေးလိုက်ပေ။ သူ မည်သို့ပင် ပြောင်းလဲသွားပါစေ၊ သူ့၌ ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

သူသည် မည်သည့်အရာနှင့်ပင်ဖြစ်စေ ပိုမို သန်မာလာရန် လိုအပ်ပြီး၊ ၎င်းကို ရရှိရန် သူ၏ လူသားဆန်မှုကို စွန့်လွှတ်ရန် အတင်းအကျပ် ခံရပါက သူ ချက်ချင်း ပြုလုပ်ပေလိမ့်မည်။ သူ၏ အဓိက အခြေခံမူများ မပြောင်းလဲသရွေ့ သူ ဘာဖြစ်လာသည်ကို သူ ဂရုမစိုက်ပေ။

သူ၏ စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေပြီး သူ၏ လက်များကို ဆန့်တန်းလိုက်သောအခါ သူ၏ ဓားတိုများသည် သူ့ဆီသို့ လွင့်လာခဲ့သည်။

“အိုး... ဒီလို ရှေ့ပြေးနိမိတ်မျိုးကို နောက်ဆုံး ခံစားခဲ့ရတုန်းက ငါ့ကို မြေအောက်ခန်းထဲ ပစ်ချပြီး တခြားကမ္ဘာမှာ သေဖို့ ထားခဲ့တာကိုး။ ဒီတစ်ခါ ဘာဖြစ်လာပါစေ ငါ မှတ်သားထားရမယ်။ ငါ ရှင်သန်ရမယ်! ဘယ်အရာနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ရှင်သန်ရမယ်”

ငါးရက်ကြာပြီးနောက်၌ပင် အစက သူ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်ပြီးနောက် တည်ဆောက်ခဲ့သော စိတ်ဓာတ်ကို သူ မှတ်မိနေဆဲဖြစ်သည်။

“ရှင်သန်ပါ”

သူ ဟာသလုပ်နေသည်ဖြစ်စေ၊ သတ်ဖြတ်နေသည်ဖြစ်စေ၊ လေ့ကျင့်နေသည်ဖြစ်စေ၊ အိပ်စက်နေသည်ဖြစ်စေ ဤစကားလုံးသည် သူ၏ ခေါင်းထဲ၌ အမြဲတမ်း ထပ်ခါထပ်ခါ ပေါ်ထွက်နေသည်။

“ကောင်းပြီလေ”

သူ တစ်ယောက်တည်း ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဟားဟား ဒီနေ့ ငါ့ရဲ့ ခွေးချေးလို ကံဆိုးမှုက ဘယ်လို ပျော်စရာတွေ ယူလာဦးမလဲ မသိသေးဘူးနော်။ တစ်ခါတလေ ကံဆိုးမှုတွေကနေ အမှတ်မထင် ပျော်စရာတွေ ပေါ်လာတတ်တယ်လေ”

အမဲလိုက်ခြင်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် စတင်ခဲ့သည်၊ ဤတစ်ကြိမ်၌မူ သူ့အား မသိစေဘဲ ဒေမီယန်သည် သားကောင် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။