အခန်း (၁၄)

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ပြန်လည်ရရှိပြီးကတည်းက ဒေမီယန်သည် သူ၏ အတွေးများနှင့် လှုပ်ရှားမှုများကြား၌ အနည်းငယ် ကွဲလွဲနေသည်ကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ဤပြဿနာအပြင် သူ၏ ဓားကျွမ်းကျင်မှုသည် သူ၏ တခြားတိုးတက်မှုများနှင့် အလွန်အမင်း နောက်ကျကျန်နေခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ လျှပ်စီးအတွက် တကယ့် ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုကိုလည်း မဖန်တီးခဲ့ဘဲ သူ၏ ရူးသွပ်သော အခြေအနေ၌ မသိစိတ်မှပင် သုံးစွဲခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခု သူ ရရှိခဲ့သော အရာများကို အစာကြေစေပြီး ပိုမို တိုးချဲ့ရန် အချိန်တန်ပြီ။

ဒေမီယန်သည် သူ၏ တဲအိမ်မှ ထွက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

”ငါ လေ့ကျင့်ခန်း တခုခု လုပ်နိုင်ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ။ အဲ့လိုဆို အချိန်က ပိုလွယ်လွယ် ကုန်သွားမယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက ဒါက အန်နီမီ မဟုတ်တော့ ငါ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေအတွက် ငါ အလုပ်လုပ်ရမယ်”

တကယ့်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ၏ ကံဆိုးမှုအတွက် သက်ပြင်းချနေရင်း သူသည် လပေါင်းများစွာ ကြာပြီးမှ ပထမဆုံးအကြိမ် သူ၏ ကျောမှ ဓားကို ချွတ်လိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ ဓားပုံစံတွေကို ကောင်းကောင်း လုပ်သင့်တယ်၊ ပြီးတော့ ဒီမှာ ခဏလောက် ပိတ်မိနေမှာမို့ အနုပညာတခု ဖန်တီးဖို့ ကြိုးစားသင့်တယ်။ ငါလည်း ဓားအရှိန်အဝါလိုမျိုး တခုခု ရှိမရှိ မသိဘူး၊ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်တော့မှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ လေ့ကျင့်မှု လုံလောက်ရင် ငါ ရနိုင်မယ့် အရာတခု ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါ့မှာ အာကာသစွမ်းရည်ရှိတာကြောင့် တမျိုးမျိုးရဲ့ အတိုင်းအတာ ဖြတ်တောက်မှု ရှိဖို့ အခြေခံလိုအပ်ချက်ပဲ”

အေးအေးဆေးဆေး တွေးတောရင်း ဒေမီယန်သည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူ အထူးသဖြင့် ချိန်ခွင်လျှာကို အာရုံစိုက်ရသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၌ ဘယ်လက် မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မိနစ်များသည် နာရီများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နာရီများသည် ရက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ဒေမီယန်သည် အနားမယူဘဲ ဓားကို လေ့ကျင့်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူ့ကို မြင်နိုင်ပါက သူ ကနေနေပုံရသော်လည်း သူ၏ ကကွက်သည် အဆိုပါ နေရာတစ်ဝိုက်၌ ပြင်းထန်သော လေများ တဟုန်းဟုန်း တိုက်ခတ်စေလောက်အောင် အန္တရာယ်များလှသည်။

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာသောအခါ ဒေမီယန် ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

“ဓားအရှိန်အဝါ တကယ်ရှိတယ်။ ငါ့ဓားကို ကောင်းကောင်း လုပ်လေလေ ငါ့အတွင်းမှာ ဝိညာဉ်ဆန်တဲ့ တခုခု ကြီးထွားလာတာကို ခံစားနိုင်တယ်”

ဒေမီယန် ဆက်လက် လေ့ကျင့်နေစဉ် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်၌ ထက်မြက်သော အရှိန်အဝါ ကြီးထွားလာသည်ကို ခံစားနိုင်ပြီး သူ၏ တည်ရှိမှုကို ပိုမို ဓားဆန်လာအောင် ပြောင်းလဲနေသည်။

သူ၏ ဓားကျွမ်းကျင်မှုသည် ဤခံစားချက်ကို ခံစားရရန် အဆင့် ၆ သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သောကြောင့် အဆင့် ၁၀ သို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ ဓားအရှိန်အဝါ ပြည့်စုံသွားမည်ဟု သူ တွေးတောလိုက်သည်။

သူ၏ ဓားသိုင်းပညာ၌ နောက်ထပ် တိုးတက်မှု မရရှိတော့ဟု ခံစားမိသောအခါ ဒေမီယန်သည် သူ၏ လျှပ်စီးကို လေ့ကျင့်ရန် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူ၌ အာကာသစွမ်းရည်ကို မည်သို့ အသုံးပြုရမည်ဆိုသော အတွေးများ အများအပြား ရှိသော်လည်း အများစုသည် ထိုးစစ်ဆင်ခြင်းထက် အထောက်အပံ့ပေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အတွေးအများစုကို ဒုတိယ သို့မဟုတ် တတိယအဆင့်၌ပင် အသုံးပြုနိုင်မည်ဟု သူ တွေးတောလိုက်သည်။

သူ၏ လျှပ်စီးကို ဆင့်ခေါ်ပြီး ၎င်းကို မည်သို့ အသုံးပြုရမည်ဆိုသည်ကို စဉ်းစားရန် စတင်လိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ အနက်ရောင် လျှပ်စီးက အရှိန်ထက် အင်အားကို ပိုအာရုံစိုက်တယ်။ အဲ့ဒါက ငါ့ရဲ့ အရှိန်ကို တိုးမြှင့်ပေးနိုင်ပေမဲ့ အဲ့ဒါအတွက် နည်းလမ်းကို ငါ အရင်ကတည်းက သိထားပြီးသား။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အတွင်းကို စီးဆင်းစေတာက အခုအတွက် လုံလောက်တယ်။ ထိုးဖောက်မှုနဲ့ ထိခိုက်မှု ပိုရဖို့ ငါ့ရဲ့ လက်နက်ထဲကိုလည်း ထည့်သွင်းနိုင်တယ်”

ယခု သူ လိုအပ်သည်မှာ သူ၏ လျှပ်စီးကို အပြင်ဘက်၌ အသုံးပြုသည့် တိုက်ခိုက်မှုများသာ ဖြစ်သောကြောင့် ဒေမီယန်သည် အကြံဉာဏ်များအတွက် ကမ္ဘာပေါ်၌ သူ မြင်တွေ့ဖူးသော အမျိုးမျိုးသော အန်နီမီ၊ လျှပ်စီးဝတ္ထုများနှင့် ဒဏ္ဍာရီများကို စဉ်းစားရန် စတင်လိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ ၎င်းတို့သည် စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းများ ဖြစ်နေပါကပင် စာရေးဆရာများနှင့် ဖန်တီးသူများသည် တိုက်ခိုက်မှုများ၏ လက်တွေ့ကျမှုကို လုပ်ဆောင်ရန် အချိန်အများအပြား ပေးလေ့ရှိသောကြောင့် ၎င်းတို့၏ စာဖတ်သူများက အလွန်အလွန်အကျွံ မဟုတ်ဟု မညည်းညူကြပေ။

ဒေမီယန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာခဲ့သည်၊ သူ၌ အကြံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

“ရောင်ခြည်လက်နက်တွေ။ လူတိုင်း ရောင်ခြည်လက်နက်တွေကို ကြိုက်ကြတယ်။ ဒါဆို အဲ့ဒါကို လုပ်ကြတာပေါ့”

ဒေမီယန်သည် သူ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ လျှပ်စီးကို အားသွင်းရန် စတင်လိုက်သည်။ သူ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ပါက ပေါက်ကွဲသွားမည်ဟု ခံစားရသည်အထိ လျှပ်စီးကို တတ်နိုင်သမျှ ဖိသိပ်ရန် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ရှေ့သို့ လွှတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ဘုန်း….

ဒေမီယန်သည် ၁၀ မီတာအထိ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီးမှ သူကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ရောင်ခြည်တိုက်ခိုက်မှုအစား သူ ဗုံးတစ်လုံး ဖန်တီးလိုက်သည်မှာ ထင်ရှားလာခဲ့သည်။

သူ လျှပ်စီးကို လွှတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဘေ့စ်ဘောလုံးအရွယ်အစားနှင့် ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်သွားကာ ရှေ့သို့ လွင့်စင်သွားပြီး လှိုဏ်ဂူနံရံကို ထိမှန်ကာ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

ပေါက်ကွဲမှု၏ အင်အားသည် ဒေမီယန်ကို နောက်သို့ တွန်းထုတ်လောက်အောင် ကြီးမားသည်၊ သူ အလယ်ဗဟိုနှင့် အတော်လေး ဝေးကွာသော်လည်းပေါ့။ သူ လိုချင်သောအရာကို မရရှိသော်လည်း အသုံးဝင်သော အရာတစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။

“ဒမ်။ အခုချိန်မှာ ငါ့ရဲ့ လျှပ်စီးကို အပြင်ဘက်မှာ ထိန်းချုပ်တာ တော်တော် ညံ့ပုံရတယ်။ နောက်မှ ပိုလေ့ကျင့်ရလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ အချိန်အများကြီး မယူချင်ဘူး၊ နောက်ကျလည်း မခံချင်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ အဓိက ဦးစားပေးက မျက်နှာပြင်ကို ရောက်ဖို့၊ ပြီးတော့ ကမ္ဘာကို သွားဖို့ နည်းလမ်းတခု ရှာဖို့ပဲ”

လပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်မှု၏ ပြင်းထန်မှုအားလုံးကြောင့် သူသည် သူ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်ကို လုံးဝ မေ့လျော့လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရှင်သန်ခြင်းသည် သူ့အတွက် အရေးကြီးဆုံးအရာများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ယခု သူ အသက်ရှူမှန်မှန် ပြန်ရှူပြီးနောက် ကမ္ဘာပေါ်၌ သူ ထားခဲ့သော သူ၏ အမေနှင့် သူ မပြီးဆုံးသေးသော လက်စားချေမှုကို နောက်တစ်ကြိမ် သတိရလာခဲ့သည်။

လက်စားချေမှုအကြောင်း တွေးတောရင်း သူ၏ စိတ်သည် နီရဲလာခဲ့သည်။ 'သတ်။ သတ်။ သတ်။' သူ၏ ခြေထောက်ကို ကိုယ်တိုင် ထိုးစိုက်ရန် အတင်းအကျပ် ခံရသည်အထိ အဆိုပါ စကားလုံးသည် သူ၏ ခေါင်းထဲ၌ ထပ်ခါထပ်ခါ ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ အခုမှ ဖန်တီးလိုက်သော ဒဏ်ရာမှ သွေးများသည် သူ၏ ခြေထောက်ကို စီးဆင်းလာပြီး သူ၏ စိတ်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။ ဒေမီယန်သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

“ငါ ထိန်းချုပ်မှု ပြန်ရပေမဲ့ သားရဲဗီဇက ထူးဆန်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ ပြောင်းလဲပြီးကတည်းက အဲ့ဒါက ငါ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတခု ဖြစ်လာတယ်။ ငါ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို မထိန်းချုပ်ရင် နောက်တခါ ရူးသွပ်သွားဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းပဲ”

ဒေမီယန်သည် အနာဂတ်အကြောင်း တွေးတောရင်း သက်ပြင်းချသော်လည်း သူ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားဆဲဖြစ်သည်။

“ငါ့ရဲ့ လျှပ်စီးနဲ့ အာကာသစွမ်းရည်တွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ သင်ယူခဲ့သလို၊ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး ငါ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို သန့်စင်ဖို့ သင်ယူခဲ့သလို၊ ငါ့ရဲ့ ဗီဇတွေကို ထိန်းချုပ်ပြီး ရမ်းကားမနေဖို့ ငါ သင်ယူဖို့ပဲ လိုတယ်”

သူ လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ ဒေမီယန်သည် သူ၏ ခြေထောက်မှ ဓားကို ဖယ်ရှားပြီး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာအောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

“ရှေ့ဆက်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ”

ထိုသို့ဖြင့် ဒေမီယန်သည် နောက်ထပ်အထပ်သို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။ သူ ရူးသွပ်နေစဉ်က ပြုလုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဒေမီယန်သည် အဆင့်တက်နိုင်ရန် သားရဲများကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ပြီး သားရဲတစ်ကောင်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကောင်းစေနိုင်သည်ဟု ခံစားရသောအခါ သူ စားသုံးလိုက်သည်။

နောက်ထပ် အထပ် ၅ ထပ်အထိ ဤလုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း အရင်ကနှင့်မတူဘဲ သူသည် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို သတိရှိပြီး သူ၏ အဆင့်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ရုံသာမက သူ၏ နည်းစနစ်များကိုလည်း အမြဲတမ်း လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။

သူ၏ ဓားကျွမ်းကျင်မှု အဆင့် ၈ သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ တယ်လီပို့တေးရှင်း အဆင့်တက်သွားကာ သူ၏ တယ်လီကီနီဆစ်ကို အဲ့လိုမျိုးဟုပင် ခေါ်ဆို၍ မရတော့လောက်ပေ။

အဆင့်မြင့်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းသည် ရိုးရိုး တယ်လီကီနီဆစ်ထက် 'အာကာသထိန်းချုပ်မှု' နှင့် ပိုမိုတူလာပြီး သူ၏ ဆန္ဒအတိုင်း အာကာသကို ကွေးညွှတ်ပြီး ပိုမိုလွတ်လပ်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်လာခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ဒေမီယန်သည် ဗိုက်ပြည့်ရန် အထပ်မှ သားရဲတိုင်းကို မသတ်ဖြတ်တော့ပေ။ သူ အကျိုးမရတော့သည့်အထိသာ သတ်ဖြတ်ပြီး ထွက်သွားတော့သည်။ ယခု သူ သတိရှိလာသောကြောင့် သူသည် အရင်ကထက် ပိုမို သားရဲဆန်မလာကြောင်း သေချာစေချင်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ သူသည် အလောင်းများနှင့် ထာဝရ သူကိုယ်သူ ဝိုင်းရံရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။ သူ လူ့အဖွဲ့အစည်းနှင့် သင့်လျော်စွာ ပေါင်းစည်းပြီး သူ၏ ခေါင်းကို မော့၍ ကမ္ဘာသို့ ပြန်လိုပါက သူ ကျန်ရှိနေသော သူ၏ လူသားဆန်သော အစိတ်အပိုင်းများကို ထိန်းသိမ်းရန် လိုအပ်သည်။

ယခု ဒေမီယန်သည် အောက်ထပ်များသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် သားရဲများ၏ ပျမ်းမျှအဆင့် မြင့်လာသည်နှင့်အမျှ ပိုမို ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်လာကြသည်။ သူ မည်သည့်အချိန်၌မဆို အနားယူခြင်း သို့မဟုတ် သူ၏ ကာကွယ်မှုကို လျှော့ချ၍ မရတော့ပေ။

သူ လုပ်ဆောင်လိုက်သည်နှင့် ပိုမို သန်မာလာစေရန် သူ့ကို ရတနာတစ်ပါးအဖြစ် မြင်သော သားရဲအမျိုးမျိုးသည် သူ့ကို နောက်ကွယ်မှနေ၍ တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်။ သူ ရူးသွပ်နေစဉ်ကလောက်လည်း အထပ်များကို မြန်မြန် မရှင်းလင်းနိုင်တော့ပေ။

သူ ဆင်းရန် မည်သည့်အချိန်၌ ဆုံးဖြတ်သည်ဖြစ်စေ သူ မဆင်းမီ သူ၏ လက်ရှိအထပ်၌ အင်အားအကြီးဆုံး သတ္တဝါဖြစ်ကြောင်း အမြဲတမ်း သေချာစေသည်။ မည်သည့် အခြေအနေမျိုးကိုမဆို သူ ပြင်ဆင်ထားရန် လိုအပ်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် ဒေမီယန်သည် သူ၏ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်။ သူ သတ်ဖြတ်မည်၊ သူ စားသုံးမည်၊ ထို့နောက် သူ အဆင့်တက်ပြီး ပြောင်းလဲတိုးတက်လာမည်။ သူ ဘယ်သောအခါမျှ မအိပ်တော့ဘဲ သူ၏ စားသုံးမှုကျွမ်းကျင်မှုမှ ရရှိသော စွမ်းအင်ဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို လုံးဝ ဖယ်ရှားပစ်သည်။

သူ ဆက်လက်သွားနေစဉ် ဗိုက်ထဲမှ ခံစားချက်တစ်ခု စတင်ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဤဗိုက်ထဲမှ ခံစားချက်ကို ခံစားရသောအခါ မြေအောက်ခန်းထဲ၌ သောင်တင်နေသောအချိန် သို့မဟုတ် သေလုမြောပါး အတွေ့အကြုံ ရရှိခဲ့သောအချိန်ကဲ့သို့ မကောင်းသော လက္ခဏာပင်ဖြစ်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်၌တော့ မတူညီပေ။

ဤတစ်ကြိမ်၌တော့ သူ၏ ဗိုက်ထဲမှ ခံစားချက်သည် သူ့အတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခု စောင့်ဆိုင်းနေသည်ဟု သူ့ကို ပြောနေသည်။