အပ်မိုး

ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးပြီးနောက်၊ ယီထျန်းယွမ်သည် အခြားရတနာများ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။ ဤနေရာတွင် သူလုပ်စရာမရှိတော့သဖြင့် နန်းဆောင်မှ ထွက်ခွာရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

“အခုထွက်သွားရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီထင်တယ်။ ဒီမှာ ဆက်နေစရာအကြောင်းမရှိတော့ဘူး”

ယီထျန်းယွမ်သည် တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားသော်လည်း၊ ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ယောက်ယောက်က တံခါးကို အတင်းဖွင့်ရန် ကြိုးစားနေပြီး၊ တိုက်ခိုက်နေသည့်ပုံပေါ်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ ဘာလုပ်လုပ်၊ တံခါးကို ဖွင့်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။ ဤသည်မှာ နဂါးနတ်ဘုရားနန်းဆောင်ဖြစ်သည်။ တံခါးကို ဖျက်ဆီးဖို့ဆိုသည်မှာ မလွယ်ကူပေ။

တံခါးကို အတင်းဖွင့်ရန် လိုအပ်သော အင်အားနှင့်ပတ်သက်ပြီး၊ သူမသိရှိထားပေ။ အနည်းဆုံးတော့ နတ်ဘုရားအနှစ်သာရ စုစည်းမှုနယ်ပယ်ထက် ပိုမိုမြင့်မားရမည်။

“ဟုတ်ပါတယ်၊ အလင်းရောင်တောက်ပတာကို မြင်ပြီးရင် လူတွေက ဒီနေရာကို အုံနဲ့ကျင်းနဲ့ ရောက်လာမှာပဲ” ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒါက မကောင်းဘူး။ အပြင်မှာ လူပေါင်းများစွာ ရှိနေမယ်။ အခုထွက်သွားရင် ဝိုင်းထားခံရမှာပဲ။

သို့သော် ထျန်းယွမ်အတွက် အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။ သူ ဒီမှာ ထာဝရပုန်းနေလို့ မရဘူး။ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ထွက်သွားရမှာပဲ။

“ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူးထင်တယ်။ အခုမဟုတ်ရင် ဘယ်တော့မှမဟုတ်တော့ဘူး…” ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ လင်းလက်လာသည်။

ချက်ချင်းပင်၊ သူသည် တံခါးကို အတင်းတွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ တံခါးတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တုန်ခါသွားပြီး၊ နန်းဆောင်အတွင်းရှိ အလင်းရောင်များ မှိန်ဖျော့သွားကာ၊ တံခါးဖွင့်သံဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာသည်။

“တံခါး။ ပွင့်သွားပြီ”

“တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်။ ရုတ်တရက် ပွင့်သွားတာပဲ။ ဘယ်လို သတ္တဝါကြီး ထွက်လာမလဲ မသိဘူး”

“နန်းဆောင်ပိုင်ရှင်ပါ ထွက်လာမလားလည်း။ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရမယ်”

အစောပိုင်းက နန်းဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားနေသူများသည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။ တံခါးလုံးဝပွင့်သွားသောအခါ၊ ၎င်းတို့ရဲ့ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြထိတ်လန့်သော အမူအရာများ ထင်ရှားစွာ ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ရှိနေသည်မှာ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်လည်း မဟုတ်၊ ထူးချွန်သော ကျင့်စဉ်သမားတစ်ဦးလည်း မဟုတ်ဘဲ၊ ဆယ်ကျော်သက်တစ်ဦးသာဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဤသို့သော နေရာမှ ဆယ်ကျော်သက်တစ်ဦး ထွက်လာနိုင်သည်တဲ့လား။ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်အရ သူသည် သန်မာသော ကျင့်စဉ်သမားတစ်ဦးလည်း မဟုတ်ပုံပေါ်သည်။

၎င်းတို့သည် ယီထျန်းယွမ်ကို ကြည့်နေကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည်လည်း ၎င်းတို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ လူတိုင်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ၊ အနိမ့်ဆုံး ကျင့်စဉ်သမားသည် ဝိညာဉ်သန့်စင်မှု နယ်ပယ်ငါးတွင် ရှိပြီး၊ အမြင့်ဆုံးသူသည်လည်း ဝိညာဉ်သန့်စင်မှု နယ်ပယ်ထဲတွင်သာ ရှိသေးသည်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် တောင်တဝိုက်ရှိ သတ္တဝါများကို အနိုင်ယူပြီး ကျင့်စဉ်အတတ်ပညာများကို မြှင့်တင်ရန် စွန့်စားခန်းထွက်လာသူများ သို့မဟုတ် နန်းဆောင်မှ အလင်းရောင်ကို မတော်တဆ မြင်လိုက်ရသည့် လမ်းသွားလမ်းလာများဖြစ်ပုံရသည်။

ယခုအချိန်တွင် နတ်ဘုရားအနှစ်သာရ ကျွမ်းကျင်မှုနယ်ပယ် အဆင့်ရှိသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မရှိပေ။ မာယာသားရဲတောင်သည် ကျင့်စဉ်အတွက် နေရာကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ နတ်ဘုရားအနှစ်သာရ ကျွမ်းကျင်မှုနယ်ပယ် ကျင့်စဉ်သမားများအတွက်ကတော့ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ ယခုအချိန်တွင် ဤနေရာရှိ အသန်မာဆုံး ကျင့်စဉ်သမားသည် ဝိညာဉ်သန့်စင်မှု နယ်ပယ်ကိုးသာဖြစ်သည်။

သူသည် ဤသို့ဖြစ်လာမည်ကို အနည်းငယ် သိထားပြီးဖြစ်သည်။ ယခု အံ့အားသင့်သလို ပြုမူလို့မရတော့ပေ။ ဤမျှတောက်ပသော အလင်းရောင်ကို မြင်လိုက်ရသူတိုင်း ဤနေရာသို့ စုရုံးလာမည်မှာ သေချာသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့ရဲ့ အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုပြီး အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်လာသည်။ သူသည် နန်းဆောင်အပြင်ဘက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းသာ ထွက်လိုက်ရသေးသည်။ တံခါးသည် ချက်ချင်း ပိတ်သွားပြီး၊ ဖြည်းညှင်းစွာနှင့် တည်ငြိမ်စွာ၊ တံခါးကို ဘယ်သောအခါမှ ဖွင့်မထားသလို ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် နဂါးနတ်ဘုရားမြက်ကြောင့် သူသာ တံခါးကို ဖွင့်နိုင်သူဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် သူ့ကို မသမာသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သူသည် လူအုပ်ကြားမှ ဖြတ်လျှောက်လာစဉ်၊ ဝိညာဉ်သန့်စင်မှု နယ်ပယ်ကိုးရှိသူ ကျင့်စဉ်သမားတစ်ဦးက သူ့ကို တားလိုက်သည် “ဟေ့ ကောင်လေး၊ ရပ်စမ်း”

ယီထျန်းယွမ်သည် သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် ဆက်လက်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသော်လည်း၊ သူ့ရှေ့ရှိ လူအုပ်ကြီးသည် သူ့ကို ဝိုင်းထားပြီး လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ သူရည်ရွယ်ထားသည့်အတိုင်း လျှောက်ထွက်သွားလို့ မရတော့ပေ။ သူပျံသန်းနိုင်မည်ဆိုပါက အကြောင်းအမျိုးမတူပေမယ့်လည်း။

ဖုံးကွယ်နိုင်မှုကလည်း အသုံးမဝင်ပေ။ အကြောင်းမှာ ဤနေရာတွင် လူအများလွန်းနေပြီး၊ တစ်ယောက်ယောက်နှင့် သိပ်နီးကပ်လွန်းပါက သူ၏ တည်နေရာကို ဖော်ထုတ်ခံရနိုင်သည်။

“ဘာလဲ” ယီထျန်းယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ဘယ်လိုထွက်လာတာလဲ” ကျင့်စဉ်သမားတစ်ဦးက အနည်းငယ် ရိုင်းစိုင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

“တံခါးဖွင့်ပြီး ထွက်လာတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုထွက်လာမှာလဲ”

ယီထျန်းယွမ်က ဆက်ပြောသည် “ငါ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့။ မင်းတို့ ဒီလောက်ဖွင့်ချင်နေတဲ့ တံခါးက အဲဒီမှာ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်နေတုန်းပဲ။ ဆက်ကြိုးစားကြပေတော့။ ငါက အထဲမှာ ဘာမှမရခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် ဖယ်ပေးပါ၊ ငါ အလျင်လိုနေတယ်”

သူ စကားပြီးသွားသည်နှင့်၊ လူပိုများလာပြီး သူ့ကို ပို၍ဝိုင်းထားကာ၊ ၎င်းတို့ကို ဖြတ်ထွက်ဖို့ ပိုမိုခက်ခဲစေသည်။

“မင်း နောက်နေတာလား။ မင်းပြောတာကို ငါတို့က ယုံမယ်လို့ ထင်နေတာလား” လူကြီးတစ်ဦးက အထွန့်တက်စွာ ပြောသည် “မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရတနာကို လွှဲပေးလိုက်စမ်း။ မဟုတ်ရင် မင်းကို ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ငါတို့ကို အပြစ်မတင်နဲ့”

“ဟုတ်တယ်၊ အခုလွှဲပေးလိုက်၊ ဒါမှမဟုတ် တံခါးဖွင့်ပေးစမ်း။ မဟုတ်ရင် မင်းကို အတင်းအကြပ် လုပ်ခိုင်းရလိမ့်မယ်”

“ဒီလောက်လူများရှေ့မှာ ထွက်ပြေးပြီး ရတနာတွေကို မင်း တစ်ယောက်တည်း သိမ်းထားလို့ရမယ်ထင်နေတာလား။ ငါတို့ကို လူအတွေလို့ ထင်နေတာလား”

၎င်းတို့သည် ယီထျန်းယွမ်ကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် ငယ်ရွယ်သေးသည်ကို ၎င်းတို့သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့စိတ်ဓာတ်သည် အားနည်းပြီး၊ သူ့ထံမှ အရာအားလုံးကို အတင်းအကြပ် သိမ်းယူနိုင်မည်ဟု ထင်နေကြသည်။

“တံခါးဖွင့်ချင်ရင် ဖွင့်လိုက်ကြပေါ့။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကြိုးစားကြည့်ပေါ့။ ငါ့အကူအညီက ဘာလို့လိုမှာလဲ။ ပြီးတော့ ငါတကယ်ပဲ ရတနာတွေ ရထားရင်တောင်၊ ဘာလို့ မင်းတို့ကို ပေးရမှာလဲ” ယီထျန်းယွမ်သည် အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါတို့ ဒီမှာ ဒီလောက်ကြာအောင် စောင့်နေရတာ။ မင်းက ငါတို့ကို တစ်ခုခုတော့ လျော်ပေးရမယ်”

“ဟုတ်တယ်၊ ရတနာကို လွှဲပေးလိုက်၊ မဟုတ်ရင် မင်း ဒီနေ့ သေရလိမ့်မယ်”

၎င်းတို့ရဲ့ မျက်နှာများသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေသည်။ ဤမျှကြီးမားသော နန်းဆောင်ထဲမှ ထွက်လာသူတစ်ဦးသည် ရတနာတစ်ခုမျှ မရရှိခဲ့ဘူးဟု ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ။

“နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြောပြမယ်။ ဖယ်ပေးကြပါ။ မဟုတ်ရင် မင်းတို့ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ငါ့ကို အပြစ်မတင်ကြပါနဲ့” ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ မျက်လုံးများသည် လုံးဝစိတ်ခံစားမှုမရှိသလို ပြသနေသည်။ ဤလူများကို ဘာလို့ ဘာမှပေးရမှာလဲ။ သူက ၎င်းတို့ကို ဒီမှာ စောင့်နေဖို့ ပြောထားတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒါက လုံးဝအဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့ ကိစ္စပဲ။

သို့သော် သူ၏ စကားများသည် ခြိမ်းခြောက်မှု အနည်းငယ်သာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ရဲ့ အကြည့်များသည် ပို၍ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာပြီး၊ သူ့ဆီ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

“ယဉ်ကျေးစွာ ပြောနေတာလည်း ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းဘယ်လောက်ထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးနိုင်သလဲဆိုတာ ငါတို့ မြင်ချင်တယ်” ကျင့်စဉ်သမားတစ်ဦးက စကားပြီးသည်နှင့်၊ ချက်ချင်း ယီထျန်းယွမ်ဆီ တိုးဝင်လာပြီး သူ့ကို ဆွဲယူလိုက်သည်�။

ယီထျန်းယွမ်သည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် လေလှိုင်းဓားကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲထုတ်ပြီး ရှေ့သို့ လှည့်လိုက်သည်။ လျှပ်စီးတစ်ခုလို လျင်မြန်စွာ။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင်၊ ယီထျန်းယွမ်ကို ထိလိုက်သော ကျင့်စဉ်သမား၏ လက်မောင်းသည် လုံးဝဖြတ်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

“အား…”

ကျင့်စဉ်သမားသည် လက်မောင်းဆုံးရှုံးသွားသည့် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လေလှိုင်းဓားရဲ့ လျှပ်စီးထိခိုက်မှုအကျိုးသက်ရောက်မှုက သူ့ကို တဆတ်ဆတ် တုန်ခါစေသည်။ ဤရက်စက်သော လှုပ်ရှားမှုသည် ၎င်းတို့ကို လှည့်ပြေးစေမည့်အစား၊ ဆန့်ကျင်ဘက်အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သူ့ဆီသို့ ပို၍လောဘကြီးသော အကြည့်များ ရောက်လာသည်။

“ဒီစွမ်းအား။ ဒါက သေချာပေါက် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်လက်နက်ပဲ”

“အလင်းရောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားတာ ငါမြင်လိုက်တယ်။ ဒီလက်နက်က စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်ဖြစ်မယ်လို့ ငါထင်တယ်။ အဆင့်မမြင့်ရင် ဒီလို အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိဘူး”

“ဒီကောင်လေးက အထဲမှာ ရတနာမရခဲ့ဘူးလို့ ပြောတယ်။ ဒါဆို ဒါက ဘာလဲ။ မြန်မြန်လွှဲပေးလိုက်စမ်း။ ဒီကနေ ထွက်ပြေးလို့ရမယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား”

၎င်းတို့သည် သူ့ကို ချက်ချင်းဝိုင်းထားလိုက်သည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် လူတစ်ယောက်ရဲ့ လောဘက ဘယ်လောက်ထိ ကြီးမားနိုင်သလဲဆိုတာ အတော်လေး အံ့သြသွားသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ဖြတ်လိုက်ပြီးပြီ။ ဒါက ၎င်းတို့ကို လှည့်ပြေးစေခဲ့မည့်အစား၊ ၎င်းတို့သည် ပထမဆုံး ကျင့်စဉ်သမားက အားနည်းလို့ ယီထျန်းယွမ်လည်း အားနည်းမယ်လို့ ထင်နေကြသလား။

ယီထျန်းယွမ်သည် တကယ်ကို ဒေါသထွက်နေပုံပေါ်သည်။ သူသည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် “ဒါက နောက်ဆုံး သတိပေးချက်ပဲ၊ ဖယ်ပေးကြပါ၊ မဟုတ်ရင် သေကြရလိမ့်မယ်”

ထို့နောက်၊ သူသည် အပ်မိုးလက်နက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။