ဒုက္ခ

ယီထျန်းယွမ်က ဒီမေးခွန်းကို မေးလိုက်တဲ့အခါ သူ့ပုံစံက အလွန်ကြောက်စရာကောင်းနေတယ်။ ယွမ်ဖိန်ကတော့ အခုမှ သူရင်ဆိုင်နေရတဲ့သူက ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ဝမ်မိသားစုနဲ့ ဇင်းမိသားစုခေါင်းဆောင်တွေ သေရတာက သူတို့အားနည်းလွန်းလို့မဟုတ်ဘူး။ ယီထျန်းယွမ်ကသာ သိပ်ကို အစွမ်းထက်လွန်းနေတာပဲ။

“မင်းက ဒီလောက်သန်မယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ငါဒီမှာ သေလို့မရသေးဘူး...”

ယွမ်ဖိန်က သူ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ရင်း ပြောတယ်။

“မင်းငါ့ကို လွှတ်ပေးရင် ဒီအဖြစ်အပျက်ကို ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို သဘောထားမယ်၊ နောက်ကျရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်မတွေ့တော့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် မင်းငါ့ကို သတ်လိုက်ရင် လေညင်းဂေဟာက မင်းကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး၊ ဂေဟာပိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင်က ငါ့အတွက် လက်စားချေပေးလိမ့်မယ်၊ မင်းထွက်ပြေးလို့ လွတ်မယ်ထင်နေလား၊ လုံးဝကို မလွတ်နိုင်ဘူး...”

ယွမ်ဖိန်က လက်မလျှော့ရုံတင်မကဘူး၊ ယီထျန်းယွမ်ကို ခြိမ်းခြောက်ပါသေးတယ်။ သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် မဆုံးမရပ်တဲ့ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုတွေနဲ့ ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့။

“မင်းတကယ်ပဲ အဲဒီလို ထင်နေတာလား၊ ဒါဆို ဒါကို ကြည့်လိုက်ဦး...”

ယီထျန်းယွမ်က သူ့ကို အေးစက်စွာ ပြုံးပြရင်း လက်တစ်ဖက်ကို မျက်နှာဆီ မြှောက်လိုက်ပြီး ရုပ်ပြောင်းရုပ်လဲမျက်နှာဖုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ချွတ်လိုက်ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ မူလမျက်နှာအစစ်ကို ပြလိုက်တယ်။

ယွမ်ဖိန်နဲ့ အနားက လူအားလုံးက ဒါကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ နေရာမှာတင် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ မယုံကြည်နိုင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။

ဒီမျက်နှာကို သူတို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးရမယ့်စာရင်းထဲမှာ မြင်ဖူးကြတယ်။ လေညင်းဂေဟာက ထုတ်ပြန်ထားတဲ့ ဖမ်းဆီးစာရင်းပဲ။ ယီထျန်းယွမ်ကို ဖမ်းမိတဲ့သူတိုင်း လေညင်းဂေဟာရဲ့ ဘယ်ရာထူးကသူမဆို ဒုဂေဟာပိုင်ရှင်ရာထူးကို ရမယ်တဲ့။ ဒုဂေဟာပိုင်ရှင်ရာထူးအပြင် ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ဆုလာဘ်တွေလည်း အများကြီးရှိသေးတယ်။

အခု အဲဒီလူက သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတယ်။ ဒီလောက်သန်မာရုံတင်မကဘူး၊ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အသွင်ပြောင်းမှုတွေပါ ဖန်တီးနိုင်တယ်။

“မင်း၊ မင်း...”

ယွမ်ဖိန်က ဒီအမှန်တရားကြောင့် အလွန်ထိတ်လန့်သွားတယ်။ သူက ယီထျန်းယွမ်ကို လက်ညှိုးထိုးထားရင်း ပါးစပ်ကနေ စကားတစ်ခွန်းမှ မထွက်လာဘူး။

“ငါ့ကို လိုက်ဖမ်းမယ်ပေါ့၊ ငါက အရင်က ယီထျန်းယွမ်အတိုင်းပဲလို့ မင်းထင်နေသေးလား...”

ယီထျန်းယွမ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်တယ်။ ချက်ချင်းဆိုသလို ယွမ်ဖိန်စီ လေးလံတဲ့ လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်တယ်။ ယွမ်ဖိန်က ပိတ်ဆီးဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် အချီးအနှီးပင်။

“ဖုန်း...”

လက်သီးတစ်ချက်က သူတို့ကို ချက်ချင်း သေစေလိုက်ပြီး ယီထျန်းယွမ်အတွက် အတွေ့အကြုံတန်ဖိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။

[ယွမ်ဖိန်ကို အောင်မြင်စွာ သတ်လိုက်ပြီး၊ အတွေ့အကြုံ ၆၀၀၀၀၊ နှစ်ဆအတွေ့အကြုံဆေးပြား၊ ကောင်းကင်အမွေးဓားနည်းစဉ်၊ ဆန်းကြယ်အမှတ် ၁၄၀၀ ရရှိပါသည်...]

[ဒီးကင်လျိုကို အောင်မြင်စွာ သတ်လိုက်ပြီး၊ အတွေ့အကြုံ ၅၀၀၀၀၊ နှစ်ဆအတွေ့အကြုံဆေးပြား၊ ဆန်းကြယ်အမှတ် ၈၀၀ ရရှိပါသည်...]

ဒီလူနှစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်တာက အတွေ့အကြုံတန်ဖိုး၊ ဆန်းကြယ်အမှတ်တွေနဲ့ ပစ္စည်းတချို့ကို အများကြီး ရလာစေတယ်။

[ အိမ်ရှင်အား ဂုဏ်ပြုပါသည်၊ အဆင့်ငါးအနှစ်သာရဖွဲ့စည်းမှုနယ်ပယ်သို့ အောင်မြင်စွာ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ပါသည်...]

အဆုံးမှာတော့ သူထပ်မံ အဆင့်တက်လာပြီး အဆင့်ငါးအနှစ်သာရဖွဲ့စည်းမှုနယ်ပယ်ကို ရောက်ရှိသွားတယ်။ ဒီအဆင့်တက်မှုက အတော်လေး မြန်ဆန်လှတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါက သူ့ကို စိတ်ကျေနပ်အောင် မလုံလောက်သေးဘူး။ တခြားကျင့်ကြံသူတွေဆို ဒီလိုစနစ်မျိုးရဖို့ ဘာမဆို လုပ်ကြမှာပဲ။ ဒါပေမယ့် ယီထျန်းယွမ်အတွက်တော့ ဒါတောင် မလုံလောက်သေးဘူး။

ဒီလောက်နှေးနေသေးတယ်လား။ အသက်သုံးဆယ်ကျော်၊ လေးဆယ်ကျော်တွေတောင် အဆင့်သုံးအနှစ်သာရဖွဲ့စည်းမှုနယ်ပယ်မှာပဲ ရှိသေးတယ်။ ယီထျန်းယွမ်က အခုအသက်ဘယ်လောက်လဲ။ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်။ ဒါပေမယ့် သူက အဆင့်ငါးအနှစ်သာရဖွဲ့စည်းမှုနယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီ။

ပြီးတော့ သူက မူလမျက်နှာနဲ့ ယန်လင်းရွှေကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

“မင်း၊ မင်းက ယီထျန်းယွမ်... ယီယွန်ထျန်၊ ယီထျန်းယွမ်... မင်းက လေညင်းဂေဟာက လိုက်ရှာနေတဲ့သူပဲ...”

ယန်လင်းရွှေက အံ့အားသင့်စွာ ပြောတယ်။

“ဟုတ်တယ်၊ ငါက လေညင်းဂေဟာက လိုက်ရှာနေတဲ့သူပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်က သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဘာမှ ရှင်းမပြဘဲ ပြောလိုက်တယ်။

“ဒီမှာ မင်းတို့ ဆက်နေလို့မရတော့ဘူး၊ လေညင်းဂေဟာဒါမှမဟုတ် ဝမ်မိသားစုနဲ့ ဇင်းမိသားစုတွေ မရောက်လာခင် အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးကြတာ အကောင်းဆုံးပဲ...”

လေညင်းဂေဟာရဲ့ ဒုဂေဟာပိုင်ရှင်က ဒီမှာ သေသွားတယ်။ ဒါက ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ သတင်းကြီးမဖြစ်ဘဲ နေမှာ မဟုတ်ဘူးမဟုတ်လား။

“ပြဿနာမရှိပါဘူး ညီငယ်လေး၊ မနက်ဖြန်မှာ ကျွန်တော်တို့ ထွက်သွားပါ့မယ်...”

ယန်မိသားစုခေါင်းဆောင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောတယ်။

“မင်းလည်း သတိထားနော်၊ လေညင်းဂေဟာရဲ့ လူတွေလက်ထဲ မမိသွားပါစေနဲ့...”

“ယန်မိသားစုခေါင်းဆောင်၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော်က အားနည်းနေတဲ့ပုံပေါက်လို့လား...”

ယီထျန်းယွမ်က ရယ်လိုက်တယ်။

“မင်းက အားနည်းရင် ငါ့ကို ရော ငါ့သမီးကိုပါ ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ယန်မိသားစုခေါင်းဆောင်က နူးညံ့စွာ ပြုံးပြီး စိတ်မပူဘူးဆိုတဲ့ပုံစံနဲ့ ပြောတယ်။

ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းခါပြီး ပြုံးလိုက်ပေမယ့် ဘာမှ မပြောဘူး။

“သခင်လေးယီ၊ မင်းတကယ်ပဲ ထွက်သွားတော့မှာလား...”

ယန်လင်းရွှေက သူ့ကို တားချင်ပေမယ့် အကြောင်းပြချက်ကောင်းကောင်း မစဉ်းစားနိုင်ဘူး။

ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ ခွန်အား၊ ပါရမီစွမ်းရည်နဲ့ သူ့ရဲ့ အပြုအမူတွေက ထူးခြားလွန်းတယ်။ သူတို့ယုံကြည်တာက ယီထျန်းယွမ်မှာ အင်အားကြီးတဲ့ အုပ်စုတစ်ခု နောက်ခံအနေနဲ့ ရှိနေမယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့က ယီထျန်းယွမ်ကို ထွက်မသွားဖို့ တားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ကြတယ်။

ယီထျန်းယွမ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးပြီး မျက်နှာဖုံးကို ပြန်တပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ပြောတယ်။

“ဟုတ်တယ်၊ ငါလုပ်စရာရှိသေးတယ်၊ နှုတ်ဆက်ပါတယ်...”

ယန်လင်းရွှေက တစ်ခုခု ပြောချင်ပေမယ့် သူမကိုယ်သူမ ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အရာအားလုံးကို သိမ်းဆည်းထားလိုက်တယ်။

“ယန်အာ၊ မင်းသူ့ကို သဘောကျနေတာလား...”

ယန်မိသားစုခေါင်းဆောင်က ပြုံးပြီး မေးတယ်။

ယန်လင်းရွှေရဲ့ မျက်နှာက ရဲတက်လာတယ်။ သူမက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘူး။

“ဟေ့၊ အရမ်းစိတ်မညစ်နဲ့၊ ဒီလောက်ငယ်ရွယ်ပြီး ဒီလောက်သန်မာတဲ့သူက အနာဂတ်မှာ သေချာပေါက် ထင်ရှားတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်လာမှာ...”

သူပြောတဲ့စကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က သူမက ယီထျန်းယွမ်ကို သဘောကျအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ် မထင်ဘူးဆိုတာပဲ။

ယီထျန်းယွမ်က ဒီမှာ ရှိနေသေးရင် ယန်လင်းရွှေရဲ့ သဘောကျမှုအဆင့်က ၂၇၀ အထိ ရောက်နေပြီဆိုတာ သိလိမ့်မယ်။ အဆုံးမှာ ယီထျန်းယွမ်က သူမရဲ့ မိသားစုကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တာပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း သူမက ယီထျန်းယွမ်ကို ဒီလောက်ထိ သဘောကျမိတာဖြစ်ပေလိမ့်မယ်။

ယီထျန်းယွမ်က လေညင်းမြို့မှာ မရပ်နားဘူး။ သူက ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကို တိုက်ရိုက် ပြန်သွားတယ်။ မြို့က ထွက်လာပြီးတာနဲ့ နှင်းဝံပုလွေကို တက်စီးပြီး ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ဆီ ခရီးပြင်းနှင်လိုက်တယ်။

ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ထဲမှာ။

“နန်းတော်သခင်၊ ရှေးဟောင်းကောင်းကင်တာအို အမွေအနှစ်နယ်မြေ စတင်ဖွင့်လှစ်ဖို့ နီးလာပြီ၊ ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ ခွဲတမ်းနေရာကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား...”

ဘေးက အကြီးအကဲက သတိထားစွာ မေးတယ်။

ရှီရွှေ့ယွမ်ရဲ့ မျက်နှာမှာ မသာယာတဲ့ အမူအရာတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ယီထျန်းယွမ်ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနေပြီး သူထွက်ပြေးနေရတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်ကစပြီး သူမရဲ့ မျက်နှာက ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ အေးစက်တဲ့ အမူအရာကို မြင်တဲ့သူတိုင်း ကြောက်လန့်ပြီး တုန်လှုပ်သွားကြတယ်။ ဒါကြောင့် ဘယ်သူမဆို သူမကို မေးခွန်းတစ်ခုမေးရမယ်ဆိုရင် အလွန်သတိထားပြီး မေးရတယ်။

ရှေးဟောင်းကောင်းကင်တာအို အမွေအနှစ်နယ်မြေ ဖွင့်လှစ်ဖို့ အချိန် တစ်ပတ် မကျန်တော့ချေ။ ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ ခွဲတမ်းနေရာက လစ်လပ်နေဆဲပဲ။ ဒီနေရာကို ဘယ်လိုဖြည့်ရမလဲဆိုတာ သူမမသိဘူး။ အကြီးအကဲကြီးလည်း ဒီအကြောင်းကို သတိထားပြီး မေးနေရတာပဲ။

ရှီရွှေ့ယွမ်က ပုံမှန်ဆို ရွှင်မြူးတတ်ပေမယ့် ဒီလို ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စတွေဆီ ရောက်လာတဲ့အခါ သူမကို ချဉ်းကပ်ဖို့ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းတယ်။

“အဲဒီနေရာကို လွတ်ထားလိုက်၊ ယီထျန်းယွမ်ပြန်လာဖို့ စောင့်နေမယ်...”

ရှီရွှေ့ယွမ်ရဲ့ အသံက အေးစက်လှတယ်။ အကြီးအကဲတွေတောင် ကျောရိုးထဲမှာ အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားရတယ်။

“ဒါပေမယ့်... ရှေးဟောင်းကောင်းကင်တာအို အမွေအနှစ်နယ်မြေ စတင်တဲ့အခါ သူမရောက်လာသေးဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”

အကြီးအကဲကြီးက သတိထားစွာ မေးတယ်။

“အဲဒီနေရာကို လွတ်ထားဖို့ ပြောတယ်၊ ထျန်းယွမ်ပြန်လာဖို့ စောင့်မယ်လို့၊ နားမလည်ဘူးလား...”

ရှီရွှေ့ယွမ်က အကြီးအကဲကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

သူတို့အားလုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်ကြတယ်။ နန်းတော်သခင်က အခွံတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ။ သူတို့ ဘာပြောရမှန်း မသိကြတော့ဘူး။

“နန်းတော်သခင်၊ ယီထျန်းယွမ်အတွက် စိတ်ပူနေတာကို ကျွန်မနားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိပါဘူး၊ ရှေးဟောင်းကောင်းကင်တာအို အမွေအနှစ်နယ်မြေ စတင်တဲ့အခါ ဒီခွဲတမ်းနေရာကို လွတ်ထားလို့မရဘူး၊ ထူးချွန်တဲ့ တပည့်တွေကို ဝင်ခွင့်မပေးချင်ဘူးလား၊ ထပ်ပြီး၊ သူက ကျောက်စိမ်းနန်းတော်နဲ့ ဆက်ဆံရေးဖြတ်တောက်လိုက်ပြီလို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားတယ်၊ ပြီးတော့ တောင်ပံဂိုဏ်းနဲ့ လေညင်းဂေဟာပါ ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်၊ ယီထျန်းယွမ်ကို ပါဝင်ခွင့်ပေးတာတို့၊ သူ့ကို ကူညီတာတို့ဆိုရင် သူတို့ကို စစ်ကြေငြာလိုက်သလိုပဲ၊ ဒါက မလိုအပ်တဲ့ ဒုက္ခတွေကို ရှာနေတာမဟုတ်ဘူးလား...”

ဒီစကားကို ပြောလိုက်တဲ့သူက ဒုတိယအကြီးအကဲပဲ။ သူမရဲ့ စိတ်ထားက ပြောင်းလဲလာပြီးပြီဆိုပေမယ့် ဒီလိုကြီးမားတဲ့ ပြဿနာအတွက်ကတော့ အလွန်မကျေနပ်ဘူး။ ယီထျန်းယွမ်က ဒီလို ပြဿနာကြီးတစ်ခုကို ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ဆီ ပုံချလိမ့်မယ်လို့ သူမ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

“ဒုတိယအကြီးအကဲ၊ ထျန်းယွမ်က ကျွန်မတို့ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကို ဒုက္ခပေးတယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား၊ သူတို့က ထျန်းယွမ်ကို စတင်ပြဿနာရှာပြီး အဆုံးမှာ သူ့လက်ချက်နဲ့ ရှုံးနိမ့်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား...”

ရှီရွှေ့ယွမ်က အမြဲလို စူးရှတယ်။ ချင်ရွှေက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို အသေးစိတ် အကုန်ပြောပြခဲ့တာပဲ။

အစမှာ ကုန်းရှင်ဖုန်းက စတင်ပြဿနာရှာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ လျန်ထျန်ချင်းက ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကို တိုက်ခိုက်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်။ အဆုံးမှာ ယီထျန်းယွမ်ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့တာပဲ။ ဒါက ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ အမှားဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

“ဒါဆိုရင်တောင် အခုအချိန်မှာ ကျွန်မတို့ သည်းခံထားရမှာပဲ၊ ဒီလို ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ဘယ်လိုလုပ် လက်လွှတ်ခံလို့ရမှာလဲ...”

ဒုတိယအကြီးအကဲက မကျေနပ်စွာ ပြောတယ်။

“ဒါက ငါခွင့်လွှတ်လို့ရတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်က အလွန်အမင်း သည်းခံလွန်းခဲ့လို့ သူတို့က ငါတို့ကို အထင်သေးပြီး ဖိနှိပ်လာတာ၊ ဒီနှစ်တွေထဲမှာ ငါတို့ သည်းခံတာ မလုံလောက်သေးဘူးလို့ မင်းထင်နေသေးတာလား...”

ရှီရွှေ့ယွမ်ရဲ့ စကားတွေက အလွန်စူးရှပြီး သူမရဲ့ အငြင်းအခုံက ခိုင်မာလှတယ်။

သည်းခံတာက ကောင်းပေမယ့် သူတို့က ဒီလောက်ထိ အဆိုးရွားလာတဲ့အခါ သည်းခံဖို့က မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။

ဥပမာ၊ ဒီခွဲတမ်းနေရာကိစ္စမှာဆိုရင်၊ အရင်တုန်းက သူတို့ သည်းခံခဲ့ရင် ရှေးဟောင်းကောင်းကင်တာအို အမွေအနှစ်နယ်မြေထဲကို ဝင်ခွင့်ရဖို့ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒုတိယအကြီးအကဲက အကူအညီမဲ့တဲ့ အမူအရာတွေ ပြလိုက်တယ်။ သူတို့ရဲ့ အင်အားနည်းမှုကြောင့် သည်းခံဖို့ပဲ တတ်နိုင်တယ်လို့ သူမထင်နေတယ်။

“နန်းတော်သခင်...”

ဒီအချိန်မှာ အပြင်က အစောင့်တွေ အလျင်အမြန် ဝင်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ပုံနဲ့ ပြောတယ်။

“နန်းတော်သခင်၊ တောင်ပံဂိုဏ်းနဲ့ ဝိညာဉ်ဂိုဏ်းက လူတွေ ရောက်လာပါတယ်...”

“ဟမ်၊ ရှေးဟောင်းကောင်းကင်တာအို အမွေအနှစ်နယ်မြေ မဖွင့်သေးဘူးလေ၊ သူတို့က စောလွန်းနေတယ်... ဒီထဲမှာ သေချာပေါက် ပရိယာယ်တစ်ခုခု ရှိရမယ်...”

ရှီရွှေ့ယွမ်က ထရပ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ မျက်နှာက အေးစက်လှတယ်။

“ယီထျန်းယွမ်ကို တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ရင်၊ တောင်ပံဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို ငါ မြေမြှုပ်ပစ်မယ်...”

သူမရဲ့ အသံက အေးစက်လှတယ်။ သူမရဲ့ စကားတွေကို ဘယ်သူမှ မယုံမကြည်ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့ဆို သူမက တကယ်လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်။ အခုမဟုတ်ရင်တောင် အနာဂတ်မှာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ရှီရွှေ့ယွမ်က သည်းခံမှုတို့၊ အပြင်ပန်းပုံပေါက်မှုတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ ဦးဆောင်မှုကြောင့်ပဲ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ဟာ တဖြည်းဖြည်း မတ်မတ်ရပ်တည်နိုင်လာတာပဲ။