ပြောင်းလဲခြင်း

ရှီရွှေ့ယွမ်ရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ အငွေ့အသက်ကို ခံစားရင်း သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အတူတကွ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ကြတယ်။ ရန်သူပေါင်းများစွာကို ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ အတွေ့အကြုံရင့် စစ်သည်တစ်စုံလို၊ သူတို့ကို ဝိုင်းရံနေတဲ့ ပြိုင်ဘက်ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲဆိုတာကို ဂရုမစိုက်ကြဘူး။

ဒီလိုမြင်ကွင်းက ယီထျန်းယွမ်ကို အတော်လေး ထိမိစေတယ်။ ရှီရွှေ့ယွမ်က ဘယ်အချိန်မှာမဆို သူ့ဘေးမှာ ရပ်တည်ပေးပြီး ဘယ်တော့မှ စွန့်ပစ်မသွားဘူး။ ရှောင်လျန်တောင်မှ ရှီရွှေ့ယွမ်ရဲ့ သူ့အပေါ်ထားတဲ့ ခံစားချက်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် မမီဘူး။ ဒီခံစားချက်က အရာအားလုံးကို ကျော်လွန်နေတယ်။

ဒါက သံယောဇဉ်အဆင့်− အသက်ရှင် သေဆုံးမှုမှာ ဘယ်အခြေအနေမှာမဆို သူ့ကို ဘယ်တော့မှ စွန့်ပစ်မသွားဘူး။

“အဒေါ်…” ယီထျန်းယွမ် စိတ်ထိခိုက်သွားတယ်။

ဒီလောက်အင်အားကြီးတဲ့ ရန်သူတွေကို ရင်ဆိုင်ရပေမယ့် သူမက ဘယ်တော့မှ အလျော့မပေးဘူး။ ယီထျန်းယွမ်က ဒီလိုအန္တရာယ်ကြီးတဲ့ အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ၊ သူမက အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်။

“နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာဖို့ စိတ်ကူးရပြီလား။ အပြင်ကမ္ဘာကို သွားလည်ရတာ ဝသွားပြီလား” ရှီရွှေ့ယွမ်ရဲ့ လေသံက ပုံမှန်လို နူးညံ့မနေဘဲ၊ တင့်တယ်ပြီး အနည်းငယ် ကြောက်စရာကောင်းနေတယ်။

ယီထျန်းယွမ် ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားတယ်။ ရှီရွှေ့ယွမ်က ဒေါသထွက်နေမှန်း သူသိတယ်။ ပြန်လာဖို့ အတော်ကြာသွားခဲ့ပြီး သူမကို အရမ်းစိတ်ပူစေခဲ့မှန်း သူခံစားမိတယ်။

“ကျွန်တော်… ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကို စွန့်ခွာဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကို ဒုက္ခရောက်စေမှာကို မလိုလားလို့ပါ” ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်မှာ အင်အားကြီးမားမှု ရှိခဲ့ရင် ဒီလိုဖြစ်မှာ မဟုတ်ပေမယ့်၊ အခု ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ အင်အားကို သူသိနေတာကြောင့်၊ ဂိုဏ်းအများအပြားရဲ့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ကျောက်စိမ်းနန်းတော် ပျက်စီးသွားမှာကို သူမလိုလားဘူး။

ဒါပေမယ့် သူတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က အစကတည်းက ယီထျန်းယွမ်မဟုတ်ဘဲ၊ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ ရတနာဖြစ်နေပုံရတယ်။ အဲဒီရတနာက ဘာလဲဆိုတာ သူမသိပေမယ့်၊ အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုဖြစ်မှာ သေချာတယ်။

“ဒုက္ခရောက်စေမှာ မလိုလားဘူးတဲ့လား။ ဒါဆို မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ဖို့ ငါမစွမ်းနိုင်ရင် ငါက ပိုဆိုးတဲ့ ခံစားချက်မျိုးကို ခံစားရမှာပေါ့။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အတူတူ ရင်ဆိုင်ရမယ်လို့ ငါပြောခဲ့တယ်။ မင်းက ဒုက္ခရောက်စေမှာ မလိုလားဘူးဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ” ရှီရွှေ့ယွမ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ် နီရဲလာပြီး ပိုနီရဲလာတယ်။ သူမမျက်လုံးဖွင့်တိုင်း ယီထျန်းယွမ်ကို တွေးပြီး၊ သူ့ကို သတ်ပစ်ခံရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဖမ်းဆီးညှဉ်းပန်းခံရမလားဆိုတာကို စိုးရိမ်နေခဲ့ရပြီး၊ အခုမှ သူ့ကို မြင်ရမှ စိတ်သက်သာရာရသွားတယ်။

ကျောက်စိမ်းနန်းတော်မှာ သူမရဲ့ တာဝန်တွေ မရှိခဲ့ရင်၊ သူမကိုယ်တိုင် ထွက်ရှာဖွေပြီးသား ဖြစ်မှာပဲ။

“အဒေါ်…” ယီထျန်းယွမ်က တစ်ခုခုပြောချင်ပေမယ့် စကားလုံးတွေ ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကတိကဝတ်ကို သူပြန်သတိရမိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကတည်းက အတူတူနေရမယ်၊ ဘယ်တော့မှ အလျော့မပေးဘူးလို့ ပြောခဲ့ကြတာပဲ။

နှစ်ယောက်လုံးက ခံစားချက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တဒင်္ဂ မေ့နေကြတယ်။

“မင်းတို့ကောင်တွေ၊ ငါတို့ရှေ့မှာလာပြီး ချစ်ကြည်နူးနေရတာ တော်တော်သတ္တိကောင်းလှချည်လား” ချင်ယွမ်ချန်းက ပြန်လွှတ်ခံရပြီးနောက်− “ငါ မင်းတို့ကို သတ်ပစ်မယ်၊ ပြီးရင် အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ကျောက်စိမ်းနန်းတော်တစ်ခုလုံးကို ကာကွယ်နိုင်မလား ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”

သူက အင်အားကြီးတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး ခေါ်လာခဲ့တယ်။ ရှန်ထျန်းယဲ့ သေသွားတာကို ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဝိညာဉ်ဂိုဏ်းချုပ်ကို စွန့်လွှတ်ရတာလည်း သူ့အတွက် ကိစ္စကြီးမဟုတ်ဘူး။

“သတ်၊ သတ်၊ သတ်။ အားလုံးကို သတ်ပစ်၊ မင်းတို့မြင်ရတဲ့ လူတိုင်းကို သတ်ပစ်၊ သူတို့က ငါတို့ကို တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဝိညာဉ်ဂိုဏ်းချုပ် ကျာကျီယွမ်လည်း သူ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်မှု အဆုံးစွန်ကို ရောက်သွားပြီ။ ယီထျန်းယွမ်က သူတို့ရဲ့ အကြီးအကဲတွေ အများကြီးကို သတ်ပစ်ခဲ့တာကြောင့်၊ ယီထျန်းယွမ်ကို ဒီအတွက် ပြန်ပေးဆပ်စေမယ်လို့ သူကျိန်ဆိုထားတယ်။ ရုတ်တရက် အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားတယ်။ သူတို့အားလုံး အလေးအနက်ဖြစ်လာပြီး၊ သူတို့ရဲ့ အင်အားအပြည့်ကို ထုတ်လွှတ်ကာ အကောင်းဆုံး လက်နက်တွေကို အသုံးပြုလိုက်ကြတယ်။

တခြားသော တပည့်တပန်းတွေတင်မဟုတ် အကြီးအကဲတွေကလည်း ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အမိန့်ကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ လျင်မြန်စွာ ကွဲကွာသွားကြပြီး၊ ဒီနေရာမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းကို သတ်ပစ်ဖို့၊ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကို သွေးချောင်းစီးတဲ့ စစ်မြေပြင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်လိုက်ကြတယ်။

ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ ပျမ်းမျှ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က နိမ့်ကျနေတာကြောင့် ဒီလူတွေကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

“ဟေ့... တစ်ယောက်မှ မလှုပ်နဲ့” ရှီရွှေ့ယွမ်က အော်ဟစ်ပြီး ပျံထွက်သွားကာ သူတို့ကို တားဆီးဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမယ့် ချင်ယွမ်ချန်းက သူမဘာလုပ်မလဲဆိုတာ သိထားပြီးသားမို့ သူမရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်တယ်။ သူတို့ရဲ့ ဓားတွေ ထိမှန်သွားတယ်။

“ချွင်...”

ရှီရွှေ့ယွမ်ဟာ ချင်ယွမ်ချန်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပြန်လွင့်ထွက်သွားတယ်။ သူက အလေးအနက်ဖြစ်လာတဲ့အခါ ရှီရွှေ့ယွမ်နဲ့ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိတယ်။ တောင်ပံဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်တာ မထူးဆန်းပါဘူး။ ဒါ့အပြင် ကျာကျီယွမ်ကလည်း ယီထျန်းယွမ်ကို ပိတ်ဆို့ထားတာကြောင့် သူတို့ရဲ့ လူတွေက ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကို တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့တယ်။

“ငါ့အလောင်းကို ဖြတ်မှသာ မင်းတို့လွတ်နိုင်မယ်” ချင်ယွမ်ချန်းက ကဲ့ရဲ့စွာ ပြောတယ်− “ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ပျက်စီးပုံကို မင်းကို ရှေ့ဆုံးကနေ ပြပေးမယ်”

ရှီရွှေ့ယွမ်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူမမျက်လုံးထဲက သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေ ပိုပြင်းထန်လာတယ်။

“အိုး...”

ရုတ်တရက် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ပြင်းထန်တဲ့ အအေးလှိုင်းတစ်ခုက မီတာတစ်ရာအတွင်း ရုတ်တရက်ကျရောက်လာပြီး သက်ရှိတိုင်းကို အေးခဲသွားစေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် လူတိုင်းက သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး လှုပ်ရှားလို့ မရတော့ဘူး။ ချင်ယွမ်ချန်းအပါအဝင် အားလုံးဟာ နေရာမှာတင် အေးခဲသွားကြတယ်။

ရေခဲလက်အိတ် အာနိသင်က ထပ်မံအလုပ်လုပ်လာပြန်တယ်။

“မင်းတို့ လှုပ်နိုင်မလား ကြိုးစားကြည့်လိုက်စမ်းပါ...”

ယီထျန်းယွမ်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူတို့ဆီ အပြေးရောက်သွားကာ ဓားကို အလင်းလို မြန်ဆန်စွာ လွှဲရမ်းလိုက်တယ်။

(အောင်မြင်စွာ သတ်ဖြတ်လိုက်ပါပြီ…)

သူတို့ကို သတ်လိုက်တာက သူအခုလိုအပ်နေတဲ့ အတွေ့အကြုံတန်ဖိုး အများကြီးကို ရရှိစေခဲ့တယ်။

သူတို့ထဲက အများအပြားဟာ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခင်မှာပဲ မြေပေါ်လဲကျပြီး သေဆုံးသွားကြတယ်။

သူတို့အများစုက ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိကြဘူး။ သတိမထားမိခင်မှာပဲ ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားကြပြီ။

ချင်ယွမ်ချန်းလည်း ခြွင်းချက်မဟုတ်ဘူး။ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ တပည့်တွေနဲ့ အကြီးအကဲတွေတောင်မှ လှုပ်ရှားလို့ မရဘူး။ ဒီအကွာအဝေးအတွင်းမှာ ရန်သူမိတ်ဆွေ မခွဲခြားဘဲ လူတိုင်း အေးခဲသွားမှာပဲ။

“ဘာဖြစ်နေတာလဲ” ရှီရွှေ့ယွမ် အံ့သြသွားတယ်။ တစ်ခုခု မူမမှန်မှန်း သူမသတိထားမိတယ်။ သူတို့အားလုံး အေးခဲနေသလို ဖြစ်နေတယ်။

ဒါက ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ လက်ချက်မှန်း သူမသိတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီလောက်အထိ အင်အားကြီးလွန်းတယ်မဟုတ်လား။ လူတိုင်း အေးခဲနေပြီဆိုတော့ ကျန်တာက သတ်ဖြတ်ဖို့ပဲ မဟုတ်လား။

“အဒေါ်၊ ကျွန်တော်ကလွဲရင် ဘယ်သူမှ လှုပ်ရှားလို့ မရပါဘူး။ ဘယ်သူမှ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကို ထိခိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်သလို၊ အဒေါ့်ကိုလည်း ထိလို့ မရပါဘူး” ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေပြီး ချက်ချင်းပြောလိုက်တယ်− “ကျွန်တော်တို့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်မယ်”

ချင်ယွမ်ချန်းနဲ့ ကျာကျီယွမ်တို့ လှုပ်ရှားလို့ မရဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက်ကို အပြေးရောက်လာတာကို ကြည့်နေရရုံပဲ တတ်နိုင်ပြီး၊ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ကြဘူး။ ရေခဲထိုးသွင်းမှု အာနိသင်က အရမ်းအားကြီးတယ်။ ယီထျန်းယွမ်က သူတို့ကို ခဏလောက်ပဲ အေးခဲအောင် လုပ်နိုင်ပေမယ့် တစ်မိနစ်ရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ဆိုရင်တောင် သူတို့ကို သတ်ပစ်ဖို့ လုံလောက်တယ်။

ရှီရွှေ့ယွမ် စိတ်ထိခိုက်သွားပြီး၊ မျက်ရည်တွေ တွေတွေကျလာတယ်။ သူမမသိလိုက်ခင်မှာပဲ ယီထျန်းယွမ်ဟာ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်တစ်ခုလုံးရဲ့ မဏ္ဍိုင်ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

“ဝိညာဉ်ဂိုဏ်း… သေစမ်း”

ယီထျန်းယွမ်က လေပြေဓားကို ကိုင်ထားရင်း ကျာကျီယွမ်ဆီ လျှပ်စီးလို မြန်ဆန်စွာ ပြေးဝင်သွားပြီး သူ့ခါးကို ဓားနဲ့ ခုတ်လိုက်တယ်။

“မင်း…”

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျာကျီယွမ်ဟာ အေးခဲမှုကနေ ပြန်လည်နိုးထလာပေမယ့် နောက်ကျသွားပြီ။ ယီထျန်းယွမ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဓားနဲ့ ဖြတ်လိုက်ပြီးပြီ။

(ကျာကျီယွမ်ကို အောင်မြင်စွာ သတ်ဖြတ်လိုက်ပါပြီ။ အတွေ့အကြုံတန်ဖိုး ၄၀၀၀၀၀၊ ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းမှုဆေးလုံး၊ ဆန်းကြယ်အမှတ် ၃၀၀၀ ရရှိခဲ့ပါတယ်။)

ထူးထူးခြားခြား တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတွေ မရခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီအကြောင်းကို သူဂရုမစိုက်ဘူး။ သူဂရုစိုက်တာက ဒီဝင်ရောက်ကျူးကျော်လာသူတွေကို သတ်ပစ်ဖို့ပဲ။

ဒီအချိန်မှာ ရှီရွှေ့ယွမ်ကလည်း ဓားကိုကိုင်ပြီး ချင်ယွမ်ချန်းကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်။ သူမက ဒီချင်ယွမ်ချန်းကို သတ်ဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေချိန်မှာပဲ၊ ရုတ်တရက် သူက ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူမရဲ့ နောက်ကွယ်ကနေ တိုက်ခိုက်လာတယ်။

“သေစမ်း”

ရှီရွှေ့ယွမ်က ရန်လိုတဲ့ အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ရုတ်တရက် ကြီးမားတဲ့ ရွှေရောင်လက်ဖဝါးတစ်ခုက သူမကို ဦးတည်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ရှီရွှေ့ယွမ်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူမရဲ့ ဓားနဲ့ အမြန်ပိတ်ဆို့ကာကွယ်လိုက်တယ်။

“ဗုန်း...”

ရှီရွှေ့ယွမ်ဟာ ထိခိုက်မှုကြောင့် အတော်လှမ်းလှမ်းကို ပြန်လွင့်ထွက်သွားတယ်။ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကနေ သွေးတွေ စီးကျလာပြီး၊ အခုနက တိုက်ခိုက်မှုက သူမကို တော်တော်ထိခိုက်စေခဲ့တာကို ပြသနေတယ်။

မမျှော်လင့်ဘူး၊ ရှီရွှေ့ယွမ်က ချင်ယွမ်ချန်းကို အပြတ်ရှင်းဖို့ ကြိုးစားနေချိန်မှာပဲ တစ်ယောက်ယောက်က ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လာပြီး၊ အဲဒီလူကလည်း အတော်လေး အင်အားကြီးတယ်။

“အဒေါ်၊ နောက်ကွယ်ကို သတိထား...” ယီထျန်းယွမ်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ ရှီရွှေ့ယွမ်ရှေ့ကို ပြေးဝင်လာတယ်။ သူက လေလှိုင်းဓားကို လွှဲရမ်းလိုက်ပြီး အဲဒီရွှေရောင်လက်ဖဝါးကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်လိုက်တယ်။

“ချွင်...”

လက်ဖဝါးနဲ့ ဓားဟာ ထိမှန်သွားပြီး ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြတ်သန်းသွားတယ်။ ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ အင်အားကြောင့် အဲဒီလက်ဖဝါးဟာ ပြန်လည်ပျက်စီးသွားပြီး၊ တိုက်ခိုက်လာသူဟာ အတော်လှမ်းကို ပြန်လွင့်ထွက်သွားတယ်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ” ယီထျန်းယွမ်က အေးစက်စွာ မေးလိုက်တယ်။

အဲဒီလူဟာ ရွှေရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ သူ့ရဲ့ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ ရုပ်ပြောင်းမျက်နှာဖုံးကို တပ်ထားတယ်။ သူ့ရဲ့ အငွေ့အသက်က အနှစ်သာရဖွဲ့စည်းမှုအဆင့် အထက်ဖြစ်မှန်း ယီထျန်းယွမ်ခံစားမိတယ်။ ဒီလူက ချင်ယွမ်ချန်းထက်တောင် အင်အားကြီးနိုင်တယ်။

“ငါက ကောင်းကင်ပြာဂိုဏ်းက လူတစ်ယောက်ပဲ။ မင်းတို့ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ ရတနာကို ငါတို့ လိုချင်တယ်။ အခုချက်ချင်း လွှဲပေးရင် မင်းတို့ကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးမယ်” အဲဒီလူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

“ကောင်းကင်ပြာဂိုဏ်း...” ရှီရွှေ့ယွမ်ရဲ့ မျက်နှာက ပိုပြီး မှုန်ကုပ်လာတယ်။ “မင်းတို့က ဒီကိစ္စမှာ ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား။ အခု ဘာလို့ ပြန်ပြီး ကတိဖျက်တာလဲ”

“အဲဒါက အရင်က ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ ဒါပေမယ့် အခု ငါတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က ဆုံးဖြတ်ချက်ပြောင်းလဲလိုက်ပြီ။ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ ရတနာက ငါတို့အတွက် အရမ်းအရေးကြီးတယ်။ မင်းတို့ မပေးချင်ရင် ဒီနေ့ပဲ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်...” အဲဒီလူက သူ့ရဲ့ ရွှေရောင်လက်ဖဝါးကို ထပ်မံမြှောက်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။

“အဒေါ်၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီကောင်ကို အတူတူ ရှင်းလိုက်ရအောင်” ယီထျန်းယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ရေခဲလက်အိတ်ကို ထပ်မံအသုံးပြုလိုက်တယ်။

“အိုး...”

အဲဒီလူဟာ ရုတ်တရက် အေးခဲသွားပြီး လှုပ်ရှားလို့ မရတော့ဘူး။ ယီထျန်းယွမ်နဲ့ ရှီရွှေ့ယွမ်တို့ နှစ်ယောက်သား အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ သူတို့ရဲ့ ဓားတွေကို လွှဲရမ်းကာ အဲဒီလူကို တပြိုင်နက် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြတယ်။

“ရွှပ်....ရွှပ်....”

ဓားနှစ်ချောင်းဟာ အဲဒီလူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်ထိုးသွားပြီး၊ သူ့ရဲ့ ရွှေရောင်ဝတ်ရုံဟာ သွေးတွေနဲ့ စွန်းထင်းသွားတယ်။

(ကောင်းကင်ပြာဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲတစ်ဦးကို အောင်မြင်စွာ သတ်ဖြတ်လိုက်ပါပြီ။ အတွေ့အကြုံတန်ဖိုး ၅၀၀၀၀၀၊ ရွှေရောင်ဝိညာဉ်ဓားနှင့် ဆန်းကြယ်အမှတ် ၅၀၀၀ ရရှိခဲ့ပါတယ်။)

“ဒီကောင်တွေ ဘာလို့ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ ရတနာကို ဒီလောက်ထိ လိုချင်နေကြတာလဲ” ရှီရွှေ့ယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြောတယ်။

“အဒေါ်၊ အခုအရေးကြီးတာက ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကို ကာကွယ်ဖို့ပဲ။ ဒီရတနာအကြောင်း နောက်မှ စုံစမ်းကြည့်ကြတာပေါ့” ယီထျန်းယွမ်က ပြန်ဖြေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်တယ်။

ရန်သူတွေဟာ အားလုံးနီးပါး သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး၊ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ဟာ ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ အင်အားကြောင့် ဘေးကင်းနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီတိုက်ပွဲက သူတို့ကို နောက်ထပ် အန္တရာယ်တွေ ရှိနိုင်သေးတယ်ဆိုတာကို သတိပေးလိုက်သလိုပဲ။