ဖျက်ဆီး

လက်သီးတစ်ချက် ထိမှန်သွားတာနဲ့ ချင်းထျန်းလုံ လွင့်ထွက်သွားပြီး၊ ခန်းမရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ နံရံတွေတောင် သူ့ကို ကာမထားနိုင်ဘူး။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံအတိုင်း ကြီးမားတဲ့ အပေါက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားတယ်။ ခန်းမအပြင်ကို လွင့်ထွက်သွားချိန်မှာ သွေးရိုင်းစိတ်အငွေ့အသက်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ လူတိုင်းရဲ့ သတိစိတ်တွေ ပြန်လည်ရလာတယ်။

ယီထျန်းက သူ့နောက်ကို အမြန်လိုက်ပြေးတယ်။ ခန်းမထဲမှာ ထိခိုက်မှုကနေ ရှောင်ထွက်လာတဲ့ ရှီရွှေ့ယွမ်လည်း ယီထျန်းနောက်က လိုက်ပြေးလာတယ်။

ချင်းထျန်းလုံက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းမထားနိုင်ဘဲ၊ မြေပြင်ပေါ် ဦးစောက်ကျွမ်းပြန် ကျသွားပြီးနောက် မတ်တတ်တောင် ပြန်မရပ်နိုင်တော့ဘူး။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းလာတာကို ခံစားမိပြီး၊ ချက်ချင်း သွေးတစ်ပွက်အန်ထွက်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာက အရင်ထက် ပိုဖြူဖျော့လာပြီး၊ ဒီထိခိုက်မှုက သူ့ကို စိတ်ဝညာဉ်အတွင်းပိုင်းအထိ သေချာပေါက် ထိခိုက်စေခဲ့တယ်။

သူက သွေးရိုင်းစိတ်အငွေ့အသက်ကို မြှင့်တင်ဖို့ သွေးအများကြီးကို သုံးထားပြီးသား။ ဒီအပေါ်မှာ ယီထျန်းရဲ့ လက်သီးတစ်ချက်က သူ့ရဲ့ အတွင်းကလီစာတွေကို အနည်းငယ် ထိခိုက်စေခဲ့တယ်။ ကံကောင်းတာက ဒီထိခိုက်မှုက သူထင်ထားတာထက် မပြင်းထန်ခဲ့ဘူး။ လက်သီးရဲ့ ထိခိုက်မှုအများစုကို သူ့ရဲ့ သွေးရောင်တောက်ဓားက ဒိုင်းသဖွယ် ပိတ်ဆီးပေးခဲ့လို့ပဲ။ မဟုတ်ရင် သူ့အဖြစ်က ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ။

“အခုဘယ်သူက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲနေတာလဲ...”

ယီထျန်းက ချင်းထျန်းလုံနောက်ကို ခန်းမအပြင်ထိ ပြေးလိုက်သွားပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို နဂါးအငွေ့အသက်နဲ့ ဖြည့်ထားလိုက်တယ်။ ဒါက ချင်းထျန်းလုံရဲ့ သွေးရိုင်းစိတ်က ဘယ်သူ့ကိုမှ ထိခိုက်မှု မဖြစ်စေဖို့ပဲ။

ချင်းထျန်းလုံက ယီထျန်းရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို စိုက်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ၊ သူ မခံစားရတာကြာပြီဖြစ်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ခံစားချက်တစ်ခုကို ပြန်ခံစားလိုက်ရတယ်။

ကြောက်ရွံ့မှု။

သူမြင်နေရတာကို မယုံနိုင်ဘူး။ ယီထျန်းလို ငယ်ရွယ်တဲ့သူတစ်ယောက်က သူ့ကို ဒီလောက်ထိ လွှမ်းမိုးနိုင်တဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ရောက်နိုင်မယ်လို့ သူမယုံခဲ့ဘူး။

“မင်း၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် ဒီလောက်သန်မာလာတာလဲ၊ ဘယ်လိုလှည့်ကွက်မျိုး သုံးလိုက်တာလဲ” ချင်းထျန်းလုံ တုန်ယင်နေပြီး၊ မတ်တတ်တောင် မရပ်နိုင်တော့ဘူး။ ယီထျန်းကို တိုက်ခိုက်ရေးမှာ အနိုင်ယူဖို့ မဖြစ်နိုင်မှန်း သိတယ်၊ အားကွာဟမှုက တော်တော်ကြီးတယ်။

ယီထျန်းရဲ့ စွမ်းအားက တကယ်ပဲ မျှော်လင့်ထားတာထက် ကျော်လွန်နေပြီး၊ သူဒီစွမ်းအားကို မယှဉ်နိုင်ဘူး။

“အဲဒါက မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ...” ယီထျန်းက ခြေထောက်နဲ့ မြေပြင်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး တွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ ချင်းထျန်းလုံ အဲဒီထဲကို ပြုတ်ကျသွားပြီး၊ ယီထျန်းက ထပ်ပြီး ထိုးရိုက်ဖို့ ခုန်ဝင်လာတယ်။

“မင်းသိထားဖို့လိုတာက အခုငါက မင်းနဲ့ တိုက်နေတာပဲ...”

ချင်းထျန်းလုံက အော်ဟစ်ပြီး ထရပ်လိုက်တယ်။ သွေးစွန်းနေတဲ့ ဓားတွေကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ယီထျန်းဆီ ပစ်လွှတ်လိုက်တယ်။ ရုတ်တရက် အဲဒီဓားတွေက ဧရာမနီရဲတဲ့ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြီးမားတဲ့ ခြေသည်းတွေနဲ့ ယီထျန်းကို လှီးဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။

“အချည်းနှီး ရုန်းကန်နေတာပဲ...”

ယီထျန်းက နတ်ဆိုးတွေဆီ ပြေးဝင်သွားပြီး၊ လက်သီးနဲ့ ထိုးလိုက်တယ်။ သူ့လက်သီးရဲ့ တိုက်ရိုက်ထိမှန်မှုက နတ်ဆိုးကို ပေါက်ကွဲထွက်သွားစေပြီး၊ သွေးစွန်းတဲ့ မီးခိုးတစ်ခုပဲ ကျန်ရစ်တယ်။

ယီထျန်းက ချင်းထျန်းလုံဆီ ရောက်သွားပြီး၊ ချက်ချင်း သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်သီးနဲ့ ထိုးလိုက်တယ်။

“ဒါက ငါ့အဒေါ်အတွက်ပဲ”

ချင်းထျန်းလုံက ယီထျန်းရဲ့ လက်သီးကို ပိတ်ဆီးဖို့ ဘာမဆို သုံးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့်၊ သူ့လက်စွပ်ထဲက လက်နက်တစ်ခုခုကို ဆွဲထုတ်ဖို့ နောက်ကျသွားမှန်း ချက်ချင်း သိလိုက်တယ်။ လက်သီးက သူ့ရင်ဘတ်ပေါ် ထိမှန်သွားပြီး၊ အတွင်းကလီစာတွေကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေတယ်။ ဒီတစ်ခါလည်း ထိခိုက်မှုကြောင့် လွင့်ထွက်သွားပြန်တယ်။ ဒီအခြေအနေမှာ သူဝတ်ထားတဲ့ အကောင်းဆုံး ချပ်ဝတ်တောင် သူ့ကို မကယ်တင်နိုင်ဘူး။

“အိုး…”

သူ့ပါးစပ်ကနေ သွေးတွေ အများကြီး အန်ထွက်လာပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းသွားပြီး မလှုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ဒီတိုင်း လွှတ်ချလိုက်သလိုပဲ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပုံလျက်သား လဲကျသွားတယ်။ သူ့အသိစိတ်က တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာတယ်။

“မျက်လုံးဖွင့်ထားစမ်း...”

ယီထျန်းက အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး၊ ချင်းထျန်းလုံဆီ ထပ်ရောက်လာတယ်။ နဂါးအငွေ့အသက်ကို ထပ်ထုတ်လွှတ်ပြီး၊ လက်သီးထဲ အငွေ့အသက်စူးစိုက်ကာ၊ ချင်းထျန်းလုံကို ထပ်ထိုးလိုက်တယ်။

“ဒါလည်း ငါ့အဒေါ်အတွက်ပဲ၊ မင်း သူ့ကို ငါ့ရှေ့မှာ ထိခိုက်စေရဲတယ်ပေါ့”

“ဖောင်း”

ချင်းထျန်းလုံကို မြေပြင်ထဲ ထိုးချလိုက်ပြီး၊ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားတယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဒါကို ထပ်မထိန်းထားနိုင်တော့ဘူး။ မျက်လုံးတွေ မှုန်ဝါးလာပြီး၊ အခုသူ့အခြေအနေက နောက်ဆုံးအသက်ရှူချိန်မှာ ရောက်နေမှန်း သေချာတယ်။

“ထျန်း…”

ရှီရွှေ့ယွမ်က မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပေမယ့်၊ မျက်ရည်တွေ မထိန်းနိုင်ဘဲ ကျလာတယ်။ ဒါက သူမ အမြဲကာကွယ်ပေးခဲ့ရတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ပဲ၊ ဒါပေမယ့် အခု သူမကို ကာကွယ်ပေးဖို့ သူ့အလှည့် ရောက်လာပြီ။

သူမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိပြီးသား၊ သူမကိုတောင် ကျော်လွန်သွားပြီ။ အခုဆို သူမရဲ့ ကာကွယ်မှုကို သူမလိုအပ်တော့ဘူးဆိုတာ အမှန်တရားပဲ။ ဒါကို တကယ်စဉ်းစားကြည့်တဲ့အခါ၊ သူမ ဝမ်းသာလည်း ဝမ်းသာတယ်၊ ဝမ်းနည်းလည်း ဝမ်းနည်းတယ်။ ယီထျန်းက အားကြီးတဲ့ သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာတာကို ဝမ်းသာတယ်၊ ဒါပေမယ့် ထျန်းက သူမကို မလိုအပ်တော့ဘူးဆိုတာကို ဝမ်းနည်းတယ်။

“တောင်ပံဂိုဏ်း… မင်းတို့ကို အလွတ်မပေးဘူး…” ချင်းထျန်းလုံက ကျန်ရှိတဲ့ အနည်းငယ်သော စွမ်းအားနဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ထုတ်ပြောလိုက်တယ်။

“စိတ်မပူနဲ့၊ တောင်ပံဂိုဏ်းရော၊ လေညင်းဂိုဏ်းရော၊ ဝိညာဉ်ဂိုဏ်းရော ငါ တစ်ခုချင်း ဖျက်ဆီးပစ်မယ်” ယီထျန်းက အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်။

ထို့နောက် လက်ညှိုးကလေးထောင်ပြီး ဘယ်ညာယိမ်းနေရင်း တစ်လုံးချင်းဆက်ပြောလိုက်တယ်...

“မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ မကျန်အောင်ပေါ့...”

စကားပြောပြီးတာနဲ့ ယီထျန်းက ချင်းထျန်းလုံကို ခြေထောက်နဲ့ ဆောင့်နင်းလိုက်တယ်။ ချင်းထျန်းလုံကို တစ်ခါတည်း အပြီးသတ်ပစ်လိုက်တယ်။

[ ချင်းထျန်းလုံကို အောင်မြင်စွာ သတ်လိုက်ပြီး၊ ၅၀၀,၀၀၀ အတွေ့အကြုံရမှတ်၊ သွေးနတ်ဆိုးမိုးကောင်းကင်သိုင်း၊ မြူခိုးလှံ၊ သွေးနတ်ဆိုးလက်ကောက်၊ ပန်းပဲဆရာ ကျွမ်းကျင်မှု ၁၀၀၀၊ ဆန်းကြယ်အမှတ် ၁၀၀၀ ရရှိသည်။]

[ စွမ်းအားကွာဟမှုကြီးမားတဲ့ ရန်သူကို သတ်လိုက်ပြီး၊ ထီလက်မှတ် ၁၀ စောင်၊ ဆန်းကြယ်အမှတ် ၁၀,၀၀၀ ရရှိသည်။]

[ကျပန်းမစ်ရှင် ပြီးဆုံးသည်။]

[ဆုလာဘ်၊ ၁၀၀,၀၀၀ အတွေ့အကြုံရမှတ်၊ ရွှေဒင်္ဂါး ၂၀၀၀၊ ထီလက်မှတ် ၁ စောင်၊ စုစုပေါင်းနှစ်သက်မှု ၁၀၀။]

ဆုလာဘ်တွေ ချက်ချင်း ရရှိလာပြီး၊ နတ်ဘုရားအဆင့် လက်နက်နှစ်ခုကို ရရှိလိုက်တယ်။ ဒီလိုဖြစ်လာမယ်လို့ သူ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ လူတိုင်းက ဒီလိုပစ္စည်းတွေ ရဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားနေကြချိန်မှာ၊ သူက ဒီလိုလွယ်လွယ်နဲ့ နှစ်ခုရလိုက်တယ်။ နိမ့်တဲ့အဆင့်ဖြစ်ပေမယ့်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာ နတ်ဘုရားအဆင့် လက်နက်နှစ်ခု ရတာက အံ့မခန်းပဲ။

ဒါအပြင်၊ သူ့အဆင့်ထက် အများကြီးသာတဲ့ ရန်သူကို သတ်လိုက်လို့ ထီလက်မှတ် ၁၀ စောင်ရတယ်။ ဒါက ဆန်းကြယ်အမှတ် ၁၀,၀၀၀ သုံးရတာနဲ့ ညီမျှတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်မိတာက၊ ဘော့စ်အဆင့် ရန်သူကို သတ်ပြီးတာတောင် ချက်ချင်း အဆင့်တက်မသွားတာပဲ။

ဒါပေမယ့် ဆုလာဘ်က တော်တော်လေး ကောင်းတာမို့၊ သူ သိပ်မမှုတော့ဘူး။ ဆုလာဘ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး လောဘကြီးလို့ မဖြစ်ဘူး၊ ဆုလာဘ်ကိုယ်တိုင်က တော်တော်ကောင်းနေပြီပဲ။

“သူက အထူးထိပ်တန်းအဆင့်ပဲ၊ ဒီလိုသာမန်မစ်ရှင်အတွက် ဆုလာဘ်က တကယ်ကောင်းတယ်” ယီထျန်းက အရမ်းကျေနပ်နေတယ်။ သူက ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကို အောင်မြင်စွာ ကာကွယ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါက သူ့အတွက် ရိုးရှင်းတဲ့ မစ်ရှင်ဆုလာဘ်ထက် ပိုအရေးကြီးတယ်။

ချင်းထျန်းလုံကို သတ်ပြီး ဆုလာဘ်ရရှိပြီးတဲ့နောက်၊ ရှီရွှေ့ယွမ်က သူ့ဆီ ပြေးလာပြီး သူ့ခေါင်းကို ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်တယ်၊ “မင်းက တကယ်ပဲ ပြသချင်တာပဲ၊ ဒီလို ထွက်ပြေးသွားတာကို ငါခွင့်လွှတ်မယ်လို့ မထင်နဲ့”

ယီထျန်းက သူ့လုပ်ရပ်တွေအတွက် ရှက်ရွံ့သွားပြီး ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ပြုံးပြတယ်၊ “အဒေါ်၊ ကျွန်တော်ဒါကို လုပ်တာ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက်ပါ”

“မင်း ဒီလို တစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်လို့မရဘူး၊ မင်းဘယ်လိုနေတယ်ဆိုတာတောင် ငါ့ကို တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ဘူး၊ ငါက မင်းသေသွားပြီထင်နေတာ” ရှီရွှေ့ယွမ်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေ နီရဲလာပြီး၊ အရင်က ခံစားခဲ့ရတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုကို ပြန်တွေးမိရင်း နှလုံးသားထဲက လိပ်လိပ်တက်လာကာ မျက်ရည်တွေ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ထွက်ကျလာတယ်။

ယီထျန်းက ရှီရွှေ့ယွမ်ကို ဖက်လိုက်ပြီး အားပေးတယ်၊ “စိတ်အေးအေးထားပါ အဒေါ်၊ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် သေနိုင်မှာလဲ၊ ကျွန်တော်ဘယ်လောက်သန်မာလာပြီလဲ အဒေါ်မသိဘူးလား၊ ကျွန်တော့ကို တိုက်ခိုက်တဲ့သူ များလေလေ၊ သူတို့ ပိုနောင်တရလေပဲ။ ကျွန်တော်က အရမ်းသန်မာတယ် အဒေါ်မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ နောက်ဆို အဒေါ်ကို သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးမယ်၊ ဘယ်လိုထိခိုက်မှုမှ မဖြစ်စေရဘူး”

သူက ဒီစကားကို နှလုံးသားထဲက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်တာ။ အမြဲတမ်း ရှီရွှေ့ယွမ်က သူ့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်။ အခုတော့ သူ ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။

“ခွိ။ အခုတော့ ကြွားနေပြီ၊ တကယ်လား...” ရှီရွှေ့ယွမ်က သူ့ရင်ခွင်ထဲက ထွက်လာပြီး၊ သက်ပြင်းချရင်း မယုံတဲ့ဟန်နဲ့ ပြောတယ်။ ချက်ချင်း သူမရဲ့ လှပတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်လို အပြုံးကို ပြလိုက်တယ်။

“ထူးဆန်းတဲ့ခံစားချက်ပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဆိုးတဲ့ခံစားချက်တော့ မဟုတ်ဘူး”

ယီထျန်းက သူ့အဒေါ်ရဲ့ လှပတဲ့အပြုံးကို မြင်ရတာ အရမ်းပျော်ရွှင်မိတယ်။

အခန်း(၇၀) ပြီးပါပြီ။