ဓားပြများ

ရှီရွှေ့ယွမ်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ယီထျန်းယွမ်က ရှောင်လျန်၏အိမ်သို့ ခရီးစတင်လိုက်သည်။ သူက ရှောင်လျန်၏ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို ကူညီဖို့ ရည်ရွယ်ထားပြီး သူမ၏မိသားစုကိုလည်း တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးဖို့ စီစဉ်ထားသည်။ ရှောင်လျန်ထံ သွားရောက်ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူလုပ်ဆောင်မည့် နောက်ထပ်အစီအစဉ်ကိုလည်း စဉ်းစားထားပြီးဖြစ်သည်။ အဲဒါကတော့ ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူပြီး လက်နက်အသစ်များနှင့် ဆေးလုံးများ ဆက်လက်ဖန်တီးရန်ပင်။

သူဖန်တီးထားသည့် လက်နက်များကို ရောင်းချပြီး ဆန်းကြယ်အမှတ်များ ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအမှတ်များကို အသုံးပြုကာ သူ၏ကံကောင်းမှု အော်ရာကို အဆင့်မြှင့်တင်မည်ဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်စစ်ပွဲအပြီးမှာ ကံကောင်းမှုအော်ရာ၏ အရေးပါမှုကို သူနားလည်လာခဲ့ပြီး ကံကောင်းမှုအော်ရာက သူ့ကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ တိုးတက်အောင် ကူညီပေးနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်လာသည်။

“အကယ်၍ ပစ္စည်းတွေ လုံလောက်မယ်ဆိုရင် နည်းနည်းစမ်းသပ်ကြည့်ချင်တယ်။ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေကိုလည်း ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးနိုင်မလား သိချင်တယ်။ အဲဒါဆိုရင် ဆန်းကြယ်အမှတ် တွေ ပိုရလာနိုင်မယ်”

လောလောဆယ် သူ၏စွမ်းရည်အရ ဝိညာဉ်လက်နက်များကို ဖန်တီးရာမှာ အောင်မြင်နှုန်းက ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းသာရှိပြီး ကံကောင်းမှုအော်ရာကို သုံးလျှင်တောင် အောင်မြင်နှုန်းက ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းသာရှိသည်။ ဒါကြောင့် အန္တရာယ်မယူဘဲ အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက်များကိုသာ ဖန်တီးရန် ရွေးချယ်ထားသည်။

သူဟာ လေညင်းမြို့ အနီးတစ်ဝိုက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ ရှောင်လျန်၏အိမ်က မြို့နှင့်ဝေးကွာပြီး လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုမှာ ရှိသည်။ ဒါပေမယ့် မြို့နှင့် ဦးတည်ရာက တစ်ဖက်တည်းဖြစ်နေသည်။

“ကွန်ရွာဆိုတာကို ရှာရမယ်။ လမ်းညွှန်မေးရမှာပဲ” ယီထျန်းယွမ်က သူမ၏ရွာနာမည်နှင့် ဦးတည်ရာကို အနည်းငယ်သိထားပြီးဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် ရွာဆီသို့ အတိအကျဦးတည်ရာနှင့် ဘယ်လောက်ဝေးသည်ကို မသိသေးပေ။

အနည်းငယ်မေးမြန်းပြီး တောင်ကုန်းအနည်းငယ်ကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပြီးနောက် ယီထျန်းယွမ်က အနီးအနားမှ ရွာတစ်ရွာ၏ အရိပ်အယောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒါပေမယ့် အဲဒါက ကွန်ရွာဟုတ်မဟုတ် သေချာမသိသေးပေ။ ရွာဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လာရင်း ရွာဝင်ပေါက်မှာ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသည်ကို သတိထားမိသည်။

“ဟမ်၊ ဒါက တော်တော်ကြည့်ကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းပဲ” သူက ရွာသားများထံမှ လူတစ်စုက တစ်ခုခုကို လုယူနေသည်ကို သတိထားမိပြီး အတွေးထဲမှာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ခဏကြည့်ပြီးနောက် ရွာသားများထဲမှ ရှောင်လျန်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ဒီအခြေအနေကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတဲ့ သူ၏အစီအစဉ်ကို ချက်ချင်းပြောင်းလဲလိုက်သည်။

“ယွမ်သခင်၊ ကျွန်တော်တို့က သုံးလတစ်ကြိမ် ပိုက်ဆံပေးပြီးပြီ မဟုတ်လား။ ခြောက်လတစ်ကြိမ်ပဲ ပေးရမှာမဟုတ်ဘူးလား။ ကျေးဇူးပြုပြီး ယွမ်သခင်၊ ဒီလိုမြန်မြန်ထပ်ယူရင် ကျွန်တော်တို့ ရွာသားတွေ နေ့စဉ်စားဝတ်နေရေးတောင် မလောက်ငှတော့ဘူး။ ဒီလိုဆက်သွားရင် ရွာသားတွေ အငတ်ဘေးနဲ့ သေကုန်တော့မှာပါ” ကွန်ရွာ၏ အကြီးအကဲ ဝူလီချွမ်က တုန်ရီလျက် ရှေ့မှာရှိတဲ့ လူအုပ်ကို တောင်းပန်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်ကြည့်ရင်း ရွာဝင်ပေါက်မှာ ရွာသားတစ်အုပ်နှင့် နောက်တစ်အုပ်က ဓားပြများဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်သည်။ သူက ဓားပြအုပ်စုကို အကဲဖြတ်မျက်လုံး ကို အသုံးပြုပြီး ပိုမိုသိရှိရန် စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ဓားပြခေါင်းဆောင်က ယွမ်ထျန်းရှင်ဆိုသူဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က စိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင်မှု ဒုတိယအဆင့်ရှိကြောင်း ချက်ချင်းသိလိုက်သည်။ သူ့နောက်မှ လူများကတော့ သူ့ထက် သာလွန်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင်မှု စတုတ္ထအဆင့်ရှိကြသည်။ ဒီဓားပြအုပ်စု၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က မဆိုးလှပေ။ ဒါပေမယ့် ဂိုဏ်းတစ်ခုခုထဲ ဝင်ရောက်ဖို့အတွက် လိုအပ်တဲ့ မွေးရာပါစွမ်းရည်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်မျိုး မရှိကြပေ။ သူတို့စိတ်ထဲမှာက လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေချင်ပြီး လက်လှမ်းမီသလောက် အရင်းအမြစ်များကို ရယူလိုကြသည်။ ထို့အပြင် ဂိုဏ်းတစ်ခုခုက သူတို့၏ဘဝနေထိုင်မှုကို ထိန်းချုပ်တာမျိုးကိုလည်း လုံးဝမလိုချင်ကြပေ။

“ဘယ်သူက ငါက ခြောက်လတစ်ကြိမ်ယူမယ်လို့ ပြောလဲ။ ငါက လိုချင်တဲ့အချိန်ယူမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ။ အခု ဘယ်သူက ငါ့ကို မှားတယ်လို့ ပြောရဲမှာလဲ။ မင်းတို့လို ရွာသေးသေးလေးက ငါပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ” ယွမ်ထျန်းရှင်က အသံကျယ်ကျယ်နှင့် ပြောလိုက်သည်။ ရွာသားများအနေနှင့် ဘာမှလုပ်လို့မရပေ။ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်နိုင်လောက်တဲ့ အင်အားကြီးကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်မှ မရှိသလို ရွာထဲမှာ သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် ကလေးငယ်များသာ အများကြီးရှိနေသည်။

“ဒါပေမယ့် သခင်ကြီး၊ ကျွန်တော်တို့မှာ အခုလက်ရှိ ပေးဖို့ပိုက်ဆံ တကယ်မရှိပါဘူး။ နည်းနည်းလောက် အချိန်ပိုပေးလို့ရမလား။ ဒါမှ ကျွန်တော်တို့ ပိုက်ဆံရှာပြီး ပေးလို့ရမှာပါ” ဝူလီချွမ်က ဒူးထောက်ပြီး ဓားပြများကို တောင်းပန်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ မပေးနိုင်ရင်လည်း ရတယ်။ မင်းတို့ရွာမှာ သန်မာတဲ့လူငယ်တွေ အနည်းငယ်ရှိတာကို ငါမြင်တယ်၊ အခုအတွက် သူတို့ကိုပဲ ငါယူလိုက်မယ်” ယွမ်ထျန်းရှင်က သူ့လူတွေကို အချက်ပြလိုက်ပြီး ရွာထဲက လူငယ်တွေကို ဖမ်းခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူပြောတဲ့ ရွာထဲက လူငယ်တွေက သန်မာပုံပေါ်ပေမယ့် အသက်က ၁၆ နှစ်ကနေ ၁၈ နှစ်အတွင်းသာ ရှိသေးသည်။

ဒီခြိမ်းခြောက်မှုကြောင့် ဝူလီချွမ် အထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

“မလုပ်ပါနဲ့၊ အဲ့ဒါတော့ ချမ်းသာပေးပါ။ ကျွန်တော်တို့ ပိုက်ဆံပေးပါမယ်” သူက ကျန်ရွာသားများကို အချက်ပြလိုက်ပြီး ဓားပြတောင်းတဲ့ ပိုက်ဆံကို ပေးဖို့ ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူတို့က ငွေဒင်္ဂါး ၅၂ ပြားကို ဓားပြများကို ပေးလိုက်သည်။ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ ဒီလောက်ပိုက်ဆံက မများလှဘူးလို့ ပြောကောင်းပြောနိုင်သည်။ ဒါပေမယ့် ဒီလိုရွာမျိုးမှာဆိုရင် ဒီလောက်ပိုက်ဆံက များပြားတဲ့ ပမာဏဖြစ်သည်။

ယွမ်ထျန်းရှင်က ဝူလီချွမ်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ချက်ချင်းပဲ ခြေထောက်နှင့် ကန်လိုက်သည်။ အဲဒီကန်ချက်က သက်ကြီးရွယ်အိုဖြစ်တဲ့ ဝူလီချွမ်ကို လွင့်ထွက်သွားစေလောက်အောင် အင်အားသုံးထားသည်။ ဒီလှုပ်ရှားမှုက ရွာသားများကို အတော်လေး စိတ်ဆိုးသွားစေသည်။ အရင်ကတည်းက ဒေါသထွက်နေကြပြီး အခုဆို ပိုပြီး ဒေါသထွက်လာကြသည်။ ဝမ်ဒါချွမ်က ဝူလီချွမ်ရှိရာသို့ အပြေးသွားပြီး သူ၏အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ ပိုက်ဆံပေးပြီးပြီပဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူ့ကို ထပ်ရိုက်ရတာလဲ” သူက ဓားပြများကို အော်ပြောလိုက်ရင်း ချောင်းဆိုးပြီး သွေးအနည်းငယ်အန်နေတဲ့ ဝူလီချွမ်ကို ဖက်ထားလိုက်သည်။

“ဘာလို့လဲဆိုတော့၊ သူက ရွာမှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူးလို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် ခြိမ်းခြောက်လိုက်တာနဲ့ ပိုက်ဆံပေးလိုက်ရတာပဲ။ ဒါက ဘာကို ဆိုလိုလဲသိလား။ အဓိကကတော့ ရွာမှာ ပိုက်ဆံရှိပေမယ့် ငါ့ကို မပေးချင်ဘူးလို့ ပြောတာပဲ။ အခု ငါ့ကို ဒီလိုဆက်ဆံတာကြောင့် ငါစိတ်ထိခိုက်သွားပြီ။ ငါက မင်းတို့ကို အခုထိ ယုံကြည်ပေးနေခဲ့တာ။ အိမ်တစ်လုံးတောင် မီးမရှို့ခဲ့ရသေးဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်းတို့က ငါ့ကို လိမ်နေတုန်းပဲလား” ယွမ်ထျန်းရှင်က ကဲ့ရဲ့သံနှင့် ပြောလိုက်သည်။

“အိုး၊ ဟုတ်သားပဲ။ ငါ နီးနီးကလေး မေ့လို့။ အဲဒီလှပတဲ့ မိန်းကလေး ပြန်ရောက်လာပြီမဟုတ်လား။ သူမက ဂိုဏ်းကနေ ငွေဒင်္ဂါးတွေနဲ့ ဆေးလုံးတွေ အများကြီး ယူလာတယ်လို့ ကြားတယ်။ အခု သူ့ကို ငါ့ဆီ ခေါ်လာခဲ့။ ဖွက်ထားဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ လိုအပ်ရင် ဒီရွာတစ်ရွာလုံးကို မြေလှန်ရှာပစ်မယ်”

ရွာသားအားလုံး မျက်နှာများ ဖြူဖတ်သွားကြသည်။ ဒီလိုသတင်းမျိုးက ဓားပြများဆီ ဘယ်လိုရောက်သွားသလဲဆိုတာ သူတို့ မသိကြပေ။ ဘယ်သူက ဒီလိုသတင်းမျိုးကို ဓားပြတွေကို ပြောပြဖို့ စိတ်ကျန်းမာရဲ့လဲ။

“အိုး၊ ရုတ်တရက်ကြီး ဘယ်သူမှ မပြောချင်ကြတော့ဘူးလား။ ရတယ်။ ဒါက ငါ့အတွက် ပိုလွယ်သွားတာပဲ။ သူဘယ်မှာလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မပြောရင် ငါ မိနစ်အနည်းငယ်တိုင်း တစ်ယောက်စီ ခေါင်းဖြတ်တော့မယ်။ အရင်ဆုံး မင်းတို့ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ အကြီးအကဲကနေ စမယ်” ယွမ်ထျန်းရှင်က ဝူလီချွမ်ကို ညွှန်ပြီး သူ၏ဓားရှည်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

ဝမ်ဒါချွမ်က ဝူလီချွမ်ကို ယွမ်ထျန်းရှင်ရှေ့ ဆွဲခေါ်မယ့် ဓားပြကို ချက်ချင်းပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

“အကြီးအကဲကို သတ်ချင်ရင် ငါ့အလောင်းကို ကျော်ပြီးမှ ယူရမယ်” ဝမ်ဒါချွမ်က ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဟို၊ ဒီမှာ သူရဲကောင်းလုပ်ချင်တဲ့သူ တစ်ယောက်ရှိသားပဲ” ယွမ်ထျန်းရှင်ရဲ့ ကဲ့ရဲ့သံက ရွာသားအားလုံးကို ဒေါသထွက်အောင် လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သလိုဖြစ်သွားသည်။

“ကောင်းပြီလေ။ မင်းကနေ စမယ်” ယွမ်ထျန်းရှင်က ဝမ်ဒါချွမ်ကို မျက်နှာငြီးငွေ့စွာ ညွှန်လိုက်သည်။

ဝမ်ဒါချွမ်ကို ယွမ်ထျန်းရှင်ရဲ့ ခြေရင်းသို့ ဆွဲခေါ်လာပြီး ယွမ်ထျန်းရှင်က ဝမ်ဒါချွမ်ရဲ့ခေါင်းကို ချက်ချင်းဖြတ်ဖို့ ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို ဓားတစ်ချောင်းက တစ်ခုခုကို ရိုက်မိသံက ရွာတစ်ရွာလုံးမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ယွမ်ထျန်းရှင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒီရွာမှာ ဒီလိုပုန်ကန်မှုမျိုးနှင့် တွေ့ရတာက သူ့အတွက် ထူးဆန်းလှသည်။ ဝမ်ဒါချွမ်ကို ဓားမထိခင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကယ်လိုက်ပြီးဖြစ်သည်။

“မင်းတို့ ဓားပြတွေ။ ငါ ဒီမှာရှိတယ်။ မင်းတို့ရဲ့ ဒီလောက် အောက်တမ်းကျတဲ့ လုပ်ရပ်ကို ဆက်လုပ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့တော့” ရှောင်လျန်က ထွက်လာပြီး ဓားပြများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူမအတွက်သာ သေရမယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရတော့ ဖွက်နေလို့မဖြစ်တော့ပေ။

“ရှောင်လျန်၊ ဘာလို့ ဒီမှာ ထွက်လာရတာလဲ” ဝူလီချွမ်က အရင်က ထိခိုက်မှုကြောင့် တုန်ရီလျက် မေးလိုက်သည်။

“တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မအတွက်သာ သေရမယ်ဆိုရင် ကျွန်မက သူရဲဘောကြောင်သူလို ပုန်းနေလို့ မဖြစ်ဘူး” ရှောင်လျန်က ဒေါသအသံနှင့် ပြောလိုက်သည်။

“အိုး၊ တယ်လည်း သတ္တိကောင်းတဲ့မိန်းကလေးပဲ။ ငါ သဘောကျတယ်” ယွမ်ထျန်းရှင်က နှုတ်ခမ်းကို လျှာနှင့်သပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ရွှေဒင်္ဂါးတွေနဲ့ ဆေးလုံးတွေ အပိုယူလာတယ်လို့လည်း ငါကြားတယ်။ ငါသာ မင်းဖြစ်ခဲ့ရင် တိတ်တိတ်လေး နာခံပြီး ငါနဲ့လိုက်ခဲ့လိုက်မှာ။ မင်းရဲ့ဘေးကင်းမှုနဲ့ မင်းဂရုစိုက်တဲ့လူအားလုံးကို ငါအာမခံပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ။ ငါ့အဆိုကို စိတ်ဝင်စားလား” ယွမ်ထျန်းရှင်က ရှောင်လျန်ကို စကားပြောရင်း အလျှော့မပေးနိုင်တဲ့ အနေအထားထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

ရှောင်လျန်က သူ၏အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို နားထောင်ရင်း သည်းခံနိုင်စွမ်းရဲ့ အဆုံးစွန်ထိ ရောက်သွားပြီဖြစ်သည်။

“မင်းရဲ့ ဒီစကားတွေကို နားထောင်နေရတာ ငါ အတော်စိတ်ရှုပ်လာပြီ။ မင်းလိုလူမျိုးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ ဘေးကင်းမှု အာမခံနိုင်မှာလဲ။ မင်းက ရွာသားတွေကို ဒုက္ခပေးပြီး လုယက်နေတဲ့ ဓားပြတစ်ယောက်ပဲ။ မင်းလိုလူမျိုးကို ငါ ဘယ်လိုယုံကြည်နိုင်မှာလဲ” ရှောင်လျန်က ဒေါသအသံနှင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ယွမ်ထျန်းရှင်က ရှောင်လျန်ရဲ့ စကားကို ကြားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“မင်းက တကယ့်ကို ရဲတင်းတဲ့ မိန်းကလေးပဲ။ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ ဒီရဲတင်းမှုက မင်းကို ကယ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါပြောတာကို နာခံမှ မင်းရဲ့ ရွာသားတွေ ဘေးကင်းမှာပါ။ မဟုတ်ရင် ဒီရွာတစ်ရွာလုံးကို ငါ မီးရှို့ပစ်မယ်” သူက ရှောင်လျန်ကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်ပြီး ဓားကို မြှောက်ကာ သူမဆီသို့ လျှောက်လာလိုက်သည်။

ရှောင်လျန်က အခြေအနေကို အကဲဖြတ်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က စိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင်မှု ပထမအဆင့်သာရှိသေးပြီး ယွမ်ထျန်းရှင်ထက် အများကြီး နိမ့်ကျနေသည်။ ဒါပေမယ့် သူမ လက်လျှော့မည်မဟုတ်ပေ။ သူမက သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းဓားတစ်ချောင်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ အနေအထားယူလိုက်သည်။

“မင်း ဘာပဲပြောပြော ငါ မင်းနဲ့ လိုက်မသွားဘူး။ မင်းက ဒီရွာသားတွေကို ဒုက္ခပေးပြီး လုယက်နေတဲ့ ဓားပြတစ်ယောက်ပဲ။ ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းက မင်းတို့လို လူတွေကို အလွယ်တကူ ခွင့်မလွှတ်ဘူး” ရှောင်လျန်က သူမ၏ ကျောက်စိမ်းဓားကို တင်းတင်းကိုင်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။

ယွမ်ထျန်းရှင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ဓားကို လှည့်ပတ်ကစားရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းက ဘယ်လောက်ပဲ အင်အားကြီးကြီး၊ ဒီနေရာက မင်းတို့ဂိုဏ်းမဟုတ်ဘူး။ ဒီမှာက ငါတို့ရဲ့ နယ်မြေ။ မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား၊ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ငါ့ထက် အများကြီး နိမ့်နေတာကို မင်း သိမှာပဲ။ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ ဒီစိတ်ဓာတ်ကို ငါ သဘောကျတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းကို ဒီလောက်နဲ့ မသေစေဘဲ ငါနဲ့အတူ ခေါ်သွားမယ်”