ဖယ်ရှားပစ်ခြင်း

ယီထျန်းယွမ်သည် ရွံထျန်းရှင်၏ ကျိုးနေသောလက်ပေါ်သို့ ခြေထောက်ဖြင့် နင်းလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ခနနေတုန်းက မာန်မာနတွေ အခုဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။ တိုက်ခိုက်ပါအုံးတော့လား၊ ထလေ နို့နံ့မစင်သေးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို ထပြီး တိုက်ခိုက်လိုက်ပါအုံး…”

“အား… ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ်၊ သခင်လေး၊ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ… အဲဒီတုန်းက အကြောင်းမသိလို့ မိုက်မဲမိတာပါ သခင်လေး၊ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ… ကျွန်တော်က ဘာမဟုတ်တဲ့သူပါ၊ ကျွန်တော့်ကို သတ်လိုက်ရင် ဘာမှရမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သခင်လေး… ဘာမှရမှာ မဟုတ်ပါဘူး…”

ရွံထျန်းရှင်သည် နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်ရင်း တောင်းပန်ပြောဆိုသည်။

ဤနာကျင်မှုသည် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်ပြီး၊ သတိလစ်မေ့မျောသွားနိုင်သည့်အထိ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယီထျန်းယွမ်က ထိုသို့ ဖြစ်မလာစေရန် ထိန်းထားသည်။ ရွံထျန်းရှင်သည် သူ၏ဘဝတစ်လျှောက် အခြားသူများကို ပေးခဲ့သော နာကျင်မှုများကို ‘ခံစားရန်’ ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

“ဒါဆို ဘာမဟုတ်တဲ့သူ၊ မင်းက သဲထဲက ဖုန်မှုန့်တစ်မှုန်ထက် ပိုမထူးခြားဘူး၊ မင်းရဲ့ဘဝက သဲကန္တာထဲမှာ လမ်းပျောက်နေတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်လေးတစ်ကောင်လို အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ရွံထျန်းရှင်၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် နင်းချလိုက်ပြီး၊ ၎င်းကို ချက်ချင်း ဖြတ်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လုပ်ရပ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးကို ထိတ်လန့်စေသည်။ ဆယ်ကျော်သက်တစ်ယောက်က ဤမျှရက်စက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့ ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ခဲ့ကြပေ။ ရွံထျန်းရှင်၏ လက်မောင်းဖြတ်ခံရပြီးနောက်၊ သူ၏ အော်ဟစ်သံများသည် အနီးအနားရှိ လူများ၏ ကျောရိုးထဲသို့ အေးစက်မှုတစ်ခု စိမ့်ဝင်စေသည်။

ဘေးတွင်ရှိသော နျူးကျီကမူ၊ ယခုမြင်တွေ့နေရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသည်။

“အခုတော့ မင်းတို့အလှည့်ပဲ၊ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား…”

ယီထျန်းယွမ်သည် အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်၏ စကားကြောင့် ဓားပြများအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြပြီး၊ ဘောင်းဘီများစိုစွတ်လျက် ထွက်ပြေးကြသည်။ ၎င်းတို့သိထားသည်မှာ၊ အကယ်၍ မပြေးလွှတ်နိုင်ပါက ရွံထျန်းရှင်နှင့် အလားတူ ကံကြမ္မာကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အတွက် လက်မောင်းမရှိဘဲ အသက်ရှင်ရခြင်းသည် သေဆုံးခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

“ဘာလို့ ဒီလောက် ထွက်ပြေးဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေရတာလဲ…”

ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်ဝန်းများသည် အေးစက်လျက်ရှိသည်။

သူသည် ခြေကုန်သုတ်ကာ သုတ်ချည်တင် ထွက်ပြေးနေသူများကို လိုက်လံဖမ်းဆီးသည်။ သူ၏ ပထမဆုံး ပစ်မှတ်မှာ နျူးကျီဖြစ်သည်။ နျူးကျီသည် သူ့နောက်မှ လိုက်လာသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ပြင်းပြသည့် အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိသည့်အခါ၊ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကြောင့် ခြေထောက်များ ထုံကျင်လာသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ခြေထောက်များသည် ထိန်းမနိုင်အောင် ဖြစ်သွားပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် လဲကျသွားသည်။ ယီထျန်းယွမ်က သူ့ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည့်အခါ၊ နျူးကျီသည် ချက်ချင်း အသက်ရှင်ခွင့်ပေးရန် တောင်းပန်သည်။

“ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ်… ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ… သခင်လေး၊ ကျွန်တော့်အသက်ကို လွှတ်ပေးပါ… ကျွန်တော်တို့ အမှားလုပ်မိပါတယ်… ဒီနောက်ပိုင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခမပေးတော့ပါဘူး… ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်အသက်ကို လွှတ်ပေးပါ…”

ယီထျန်းယွမ်သည် သူ့ရှေ့တွင် တောင်းပန်နေသူ၏ စကားကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် နျူးကျီကို ရွာသားများရှိရာ ဦးတည်ချက်သို့ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ နျူးကျီ၏ အပြစ်ဒဏ်ကို ရွာသားများက ဆုံးဖြတ်ပေးခြင်းသည် ပို၍သင့်လျော်မည်ဟု သူထင်မြင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကျန်ရှိသော ထွက်ပြေးနေသည့် ဓားပြများကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားသည်။

မကြာမီတွင်၊ သူသည် ဓားပြများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရွာဦးတည်ချက်သို့ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ ကန်ချက်များတွင် အင်အားကို ထိန်းမထားခဲ့ပေ။ ဆန်းကြယ်စနစ်မှ တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်လိုက်တိုင်း အသိပေးချက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ရွာသားများထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည့်အခါ၊ ရွံထျန်းရှင်သည် ရွာသားများရှေ့တွင် နာကျင်မှုကြောင့် ကွေးကွေးလှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“သခင်လေး၊ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ…”

ရွံထျန်းရှင်သည် သူ၏ အသက်ကို ယီထျန်းယွမ်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုဖြင့် အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်မည်ဟု သိရှိထားသဖြင့် ထပ်မံတောင်းပန်သည်။

“မင်းက ရှောင်လျန်ကို လူတစ်ယောက်လို မလေးစားခဲ့တဲ့အချိန်မှာ၊ မင်းပြောခဲ့တဲ့ စကားတိုင်းမှာ အကျိုးဆက်ရှိတယ်ဆိုတာ မသိခဲ့ဘူးလား… မင်းလို အမှိုက်ကို ငါမြင်ရင် ဒေါသကို မထိန်းနိုင်ဘူး… မင်းရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ တွေးခေါ်ပုံတွေနဲ့ တခြားသူတွေကို ညစ်ညမ်းအောင် မလုပ်ခင်၊ မင်းကို ဖယ်ရှားပစ်တာ ပိုကောင်းတယ်…”

ယီထျန်းယွမ်သည် အေးစက်သော အကြည့်နှင့် အဆိပ်သင့်စကားများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်… ကျွန်တော် စတာပါ၊ သခင်လေး…”

ရွံထျန်းရှင်သည် သူ၏ ယုတ်မာမှုများအတွက် နောင်တရလာသည်။ ယခုသူလုပ်နိုင်သည်မှာ ဘာမှမရှိတော့ပေ။ သို့သော် သူ၏ အသက်ဖြင့် ပေးဆပ်လိုစိတ်မရှိပေ။

“အို့၊ မင်းက စတာပဲပေါ့… ဟားဟား၊ အဲဒီဟာသက တကယ်ကို ရယ်ရတယ်…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ရွံထျန်းရှင်၏ ဦးခေါင်းကို လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ကိုယ်လုံးကို ဆွဲမကာ ရွာသားများရှိရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

“ကျွန်တော်က ယီထျန်းယွမ်ပါ၊ အစ်မရှောင်လျန်ရဲ့ သစ္စာခံညီအစ်ကိုတစ်ယောက်ဖြစ်ပါတယ်… သူမရဲ့ ပြဿနာတချို့ကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ ဒီကို ရောက်လာခဲ့တာပါ… အခု ဒီမိုက်ရိုင်းတဲ့ နှစ်ယောက်ကို ခင်ဗျားတို့ စီရင်ဖို့ အပ်လိုက်ပါတယ်… ဒီအခြေအနေမှာ သူတို့ကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ဖို့ မသင့်လျော်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ညီလေး…”

ရွာသားအားလုံးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်ကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်၏ စကားအဓိပ္ပာယ်ကို ၎င်းတို့ နားမလည်ကြပေ။ ရှောင်လျန်တွင် ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်ရှိခဲ့ဖူးသည်ဟု ၎င်းတို့ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။ သို့သော် ၎င်းတို့၏ အာရုံသည် မကြာမီတွင် နျူးကျီနှင့် ရွံထျန်းရှင်တို့ဆီသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသမီးလျှံများနှင့် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော လက်နက်များက ၎င်းတို့လိုချင်သည့်အရာမှာ ဤနှစ်ဦးကို စီရင်ပြစ်ဒဏ်ပေးရန်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြလျက်ရှိသည်။

“ကျွန်တော်လုပ်ခဲ့တာအားလုံးက ရွာအတွက်ပါ… ဘာမှ…”

နျူးကျီသည် ဝမ်ဒါချွမ်က ရှည်လျားသော တုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ၊ စကားမဆုံးအောင် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လာပြီး၊ ဤသည်မှာ သူ၏အဆုံးသတ်ဖြစ်မည်ဟု ယုံကြည်လာသည်။ သူ၏ ယခင်လုပ်ရပ်များသည် ရွာသားများက ခွင့်လွှတ်နိုင်မည့် အရာများ မဟုတ်ပေ။

“ရှောင်လျန်မပြန်လာခင်ကတည်းက သူလျှိုတစ်ယောက်ရှိနေပြီလို့ ငါသံသယရှိခဲ့တယ်… ငါတို့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ သွားကောက်တိုင်း သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် အမြဲသိနေရတာလဲ… ဒီအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အကာအကွယ်အခကြေးငွေအတွက် ပိုက်ဆံရဖို့ ပိုပြီးခက်ခဲလာအောင် လုပ်ခဲ့တာ… ဒါပေမယ့် အဲဒါက မင်းဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မထင်ခဲ့ဘူး…”

ဝမ်ဒါချွမ်သည် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်က ငါ့ဘဝကို တကယ်ကို ငရဲဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်…”

ဝမ်ဒါချွမ်က ထပ်မံဖြည့်စွက်ပြောသည်။

ဝမ်ဒါချွမ်၏ စကားဆုံးသည်နှင့်၊ ရွာသားအားလုံးသည် ၎င်းတို့၏ လက်ထဲရှိ သစ်သားတုတ်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ၊ ရှေ့တွင်ရှိသော ရာဇဝတ်သားနှစ်ဦးကို ချက်ချင်း ရိုက်နှက်သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ပရမ်းပတာဖြစ်မှုထဲတွင် နာကျင်စွာနှင့် မရှုမလှပင် သေဆုံးသွားကြသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ဤအချိန်ကို ရွေးချယ်ကာ လျှိုမန်လျံ၊ သို့မဟုတ် သူသိကျွမ်းထားသည့် ရှောင်လျန်ထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး စကားပြောသည်။

“အစ်မ၊ မင်းက ငါ့ကို အခုထိ ဖုံးကွယ်ထားတာတွေ ရှိသေးတာပဲ… ဒီရွာရဲ့ အခြေအနေတွေအကြောင်း တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဘူး…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ရှောင်လျန်ကို စိတ်တိုစွာ ပြောလိုက်သည်။ ရှောင်လျန်က သူ့ကို လုံလောက်စွာ ယုံကြည်မထားဟု သူတကယ်ခံစားရသည်။

“ကျွန်မ… ကျွန်မ သခင်လေးက အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတာမြင်တော့၊ ဒါကို သခင်လေးရဲ့ ပြဿနာဖြစ်အောင် မလုပ်ရဲခဲ့ပါဘူး…”

ရှောင်လျန်သည် မျက်ရည်များဖြင့် မျက်လုံးများကို သုတ်ရင်း ပြောသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမ၏ စိတ်ခံစားမှုများကို ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘဲ၊ ယီထျန်းယွမ်ကို ဖက်လိုက်ပြီး ထပ်ကာတလဲလဲ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောသည်။

“အကယ်၍ မင်းကို ဓားပြတွေက ဖမ်းဆီးသွားခဲ့ရင်၊ အဒေါ်က ဘာလုပ်မယ်ထင်လဲ… အဲဒီသတင်းကြားရင် သူမတကယ်ကို စိတ်ထိခိုက်မှာပဲ၊ မင်းသိတယ်မလား…”

ယီထျန်းယွမ်သည် သူ၏ အဒေါ် ဒေါသထွက်နေသည့် မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးကြည့်ရင်း ထပ်မံပြောသည်။

“နောက်တစ်ခါ ဒီလို ပြဿနာတွေကို ဖုံးကွယ်မထားစေချင်တော့ဘူး… ငါတို့က မင်းကို မိသားစုတစ်ခုလို သတ်မှတ်ထားပြီးသားလို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား… ဒီလိုမျိုး နောက်တစ်ခါ မလုပ်နဲ့တော့…”

ယီထျန်းယွမ်သည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်လှုပ်ရှားသံဖြင့် ပြောသည်။

သူသည် ဆက်လက်ပြီး ပြောသည်။

“နောက်တစ်ခါ မင်းဒီလိုလုပ်ပြီး ငါက မတော်တဆ အနားမှာ မရှိခဲ့ရင် ဘာဖြစ်မလဲ… အဲဒီအခါကျ မင်းဘာဖြစ်သွားမလဲ…”

“သခင်လေး၊ ကျွန်မ အရမ်းတောင်းပန်ပါတယ်… နောက်တစ်ခါ ပြဿနာရှိရင် သခင်လေးကို ပြောပြပါမယ်… ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါနော်…”

ရှောင်လျန်၏ မျက်ရည်များသည် သူမ၏ ပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားမှုများကြောင့် စီးကျလာသည်။

ကျပန်းမစ်ရှင်ပြီးမြောက်ပြီ။

ဆုလာဘ်: အတွေ့အကြုံ ၅၀,၀၀၀၊ ဂုဏ်သတင်း ၃၀၊ လျှိုမန်လျံ၏ နှစ်သက်မှုအမှတ် ၅၀၊ ကွန်ရွာ၏ ရွာသားအားလုံး၏ နှစ်သက်မှုအမှတ် ၁၀၀

ဆုလာဘ်များ ချက်ချင်းထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ဤမစ်ရှင်မှ ဆုလာဘ်များရရှိခဲ့သော်လည်း၊ ယီထျန်းယွမ်၏ နှလုံးသားသည် ပျော်ရွှင်မှု မရှိခဲ့ပေ။ ဤမစ်ရှင်သည် ကွန်ရွာကို တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရသည်ဟူသော အချက်ကို ပိုမိုထင်ရှားစွာ ဖော်ပြပေးရုံသာ ဖြစ်သည်။

အခန်း ၁၀၄ ပြီးပါပြီ။