အားလုံးရှေ့တွင် လက်ထပ်ခွင့်တောင်းခြင်း

ဝူမန်သည် သူမလက်ထဲမှ ပစ္စည်းကိုမြင်သည်နှင့် အလန့်တကြားထရပ် ကာ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်သွားလေသည်။

“ဒါဘာလဲဆိုတာ အဒေါ်မန်သိမယ်ထင်ပါတယ် ဒါကအဖေ့ရဲ့ အသက် ကျောက်စိမ်းပါ” ရှီမာယူယူ ဆက်ပြောလေသည် “ဒါက ကျွန်မက ဆယ်နှစ် အရွယ်ကတည်းက ဒီလိုဖြစ်နေတယ်လို့ ကျွန်မဦးလေးပြောပါတယ်၊ အခုဆိုရင် အနှစ် လေးဆယ်ရှိသွားပြီ၊ ကျွန်မကအဖေက အနှစ်လေးဆယ်လောက် ထိခိုက် ထားပြီးဒဏ်ရာတွေ ခံစားနေရတယ်၊ မကြာခင်ကပိုဆိုးလာပြီး မကြာခင် ကွဲ တော့မယ်၊ အဒေါ်မန် ကျွန်မအဖေ ထပ်ပြီးတောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး”

သူမသည် ပြောရင်းနှင့် ဆို့နင့်နေကာ ဝူမန်ကို အကူအညီမဲ့စွာကြည့်လိုက် သည်။

သူမ ပြောလိုက်သည့်စကားကိုကြားပြီးနောက် ဝူမန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ယိုင်သွားပြီးနောက် ရေရွတ်လိုက်သည် “သူ့ဘာသာသူထွက်လာမယ်လို့ ပြောခဲ့ တာလေ၊ သူအဆင်ပြေမှာပါလို့ ပြောခဲ့တာ”

“အဒေါ်မန် ညီမလေးကိုပြောပြလိုက်ပါ၊ သူမက သူမအဖေကိုလာရှာတာ မတွေ့အချင်းရပ်မှာမဟုတ်ဘူး” ရှီယူ ဖျောင်းဖျလေသည် “ပြီးတော့ ညီမလေး က မီအာနဲ့စာချုပ်တည်ထောင်ထားတာမဟုတ်ဘူးလား၊ အဲလောက်သန်မာ တာ ဘာမှဖြစ်မှာမဟုတ်ပါဘူး”

ဝူမန်သည် အတွေးပျောက်နေဆဲဖြစ်ကာ ကတိနှင့် စိုးရိမ်မှုကြားတွင် နစ်မြုပ်ကာ ဆုံးဖြတ်ချက်မချနိုင်ပေ။

“အဒေါ်မန် ကျွန်မအဖေရှိတဲ့နေရာကိုသိတာ တစ္ဆေမြို့တော်မှာ အဒေါ် တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်တာ သေချာတယ်၊ ကျွန်မ တခြားသူတွေကိုလည်း မေးလို့ရတယ်၊ ကျွန်မလက်လျော့မှာမဟုတ်ဘူး” ရှီမာယူယူသည် အသက် ကျောက်စိမ်းကိုသိမ်းပြီး သူမ ပြောပြသည်ကိုမြင်သည်နှင့် အဝေးသို့လျှောက် သွားလိုက်သည်။

“ခဏလေး” ဝူမန်သည် သူမကို ခေါ်လိုက်သည် “မင်း တခြားသူတွေကို မေးလို့မရဘူး”

ရှီမာယူယူသည် လှည့်ပြီး သူမကိုကြည့်လိုက်သည် “ဘာလို့လဲ”

“မင်းအဖေမှာဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ဘယ်သူမှမဆွေးနွေးရဲဘူး၊ သူမရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ တွေ့ရင် ဘာသတင်းမှမရတဲ့အပြင် မင်းလည်းမိသွားနိုင်တယ်”

“သူမ ဟုတ်လား” ထိုသူမဆိုသည်ကို ပြောလိုက်သည်နှင့် ဝူမန်၏ မျက်လုံးထဲမှ အကြောက်တရားကို ရှီမာယူယူ မြင်လိုက်သည်။ သူမသည် မျက်စိစွေကြည့်လိုက်သည် “ဝေ့မင်တျဲလား”

ဝူမန်သည် ထိုင်ခုံတွင်ထိုင်ကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် စားပွဲကိုကိုင်ထားကာ သက်ပြင်းချပြီး ပြောလေသည် “မင်းက သူ့လိုပဲ ခေါင်းမာတာပဲ ပြီးတော့ သူ့လို လည်း ဉာဏ်ကောင်းတယ်”

“ကျွန်မက အဖေ့ရဲ့ကလေးပဲ သေချာပေါက်တူမှာပေါ့” ရှီမာယူယူ ဆက် ပြောလေသည် “အဒေါ်မန်၊ ကျွန်မအဖေနာမည်က တစ္ဆေမြို့တော်မှာ ပြောလို့ မရတဲ့နာမည်ဆိုတာ သိပါတယ်၊ သူ့နာမည်ကိုပြောလိုက်တာနဲ့ အဖမ်းခံရတယ်၊ အဖေဒီမှာဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား၊ အခု သူကဘာလို့ ပိတ်မိ နေတာလဲ၊ သူ ဘယ်မှာလဲ”

ဝူမန်သည် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်နှင့် ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက် သူတို့တွေ့ခဲ့ သည့် အချိန်ကို သတိရသွားသည်။ သူသည် ထိုနေရာမှ တစ်နေ့ကိုထွက်သွား မည်ဟု ယုံကြည်ချက်ရှိရှိဖြင့် ပြုံးပြခဲ့သည်။

အိမ်ထဲတွင် မည်သူမှ စကားမပြောကြတော့ပေ။ အတန်ကြာပြီးနောက် တွင် ဝူမန်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် ရင်နာနာနှင့် စတင်ပြောလာသည်။

“မင်းအဖေက ဒီကိုရောက်ရောက်ချင်းပဲ တားမြစ်ဧရိယာအတွင်းမှာ ကိစ္စ တစ်ခုဖြစ်ခဲ့တယ်၊ ဘာဖြစ်မှန်းမသိတာနဲ့ မြို့ဝန်က သူ့ကိုဒီကို ခေါ်လာခဲ့တယ်၊ အဲဒါက သူ့ကိုပထမဆုံးမြင်ဖူးတာပဲ” ဝူမန်သည် ပြန်လည်တွေးတော ပြောပြ ရင်းနှင့် ရေရွတ်လိုက်သည် “သူက မီအာကိုတစ်ခါတည်းနဲ့ မှတ်မိသွားတယ်၊ အဲတုန်းက ချိပ်က ကျိုးလုနီးပါးဖြစ်နေတာ၊ ဘာကြောင့်လဲတော့မသိဘူး မြို့ဝန် က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကိုမသုံးခဲ့ဘူး၊ အဲဒါကိုဖိနှိပ်ဖို့ နည်းလမ်းကိုစဉ်းစားနိုင်တာ သူပဲ၊ နှစ်ရက်ကြာတော့ မြို့ဝန်လည်း စွမ်းအားပြန်ရလာပြီး ထပ်ပြီးချိပ်ပိတ်ခဲ့ တယ်…”

ထို့ကြောင့်ပင် ဝေ့မင်တျဲသည် ရှီမာလျူရွှမ်ကို ဂုဏ်ယူစရာဧည့်သည် တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖိတ်ကြားပြီး မြို့အတွင်းနေစေခဲ့သည်။ ရှီမာလျူရွှမ်သည် အစပိုင်း တွင်ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က သူသည် တစ္ဆေလောကသို့ သွားရန် အလျင်လို နေရာ အပျော်နေချင်စိတ်မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူ နှစ်ရက်နေပြီးနောက်တွင် ဝေ့မင်တျဲကို နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝေ့မင်တျဲသည် သူ့ကိုသဘောကျနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ တည့်တိုးပြောရလျှင် သူမသည် သူ့ကိုစွဲလမ်းနေပြီဖြစ်သည်။ သူ တစ္ဆေလောက သို့ ဇနီးဖြစ်သူကို သွားရှာမည်ဟု သိသည်နှင့် တရားဝင်လုပ်ငန်းကိစ္စကဲ့သို့ လေသံဖြင့် သူ့ကိုမနှောင့်ယှက်ခဲ့ပေ။ သို့သော် စိတ်ထဲတွင်တော့ သူ့ကိုလွှတ် ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ပေ။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းတွင် သူမ၏ အသက် တစ်ထောင်ပြည့်ပွဲရှိရာ ခေတ္တနေပြီး ပွဲပြီးသည်နှင့် ထွက်သွားရန်မျှော်လင့်ကြောင်းပြောလေသည်။ ပြီးနောက်တွင် တစ္ဆေလောကမှ အခြေအနေကို စုံစမ်းခိုင်းပြီး သူ့ကို ပြန်ပြော သွားမည်ဖြစ်ကြောင်းကိုပါ ကတိပေးခဲ့သည်။

ရှီမာလျူရွှမ်သည် သူမကို မျက်နှာပျက်အောင် မလုပ်ချင်ပေ။ ဒုတိယ အချက်အနေနှင့် တစ္ဆေလောကသို့မသွားခင်တွင် သတင်းတချို့ရထားသည်မှာ အထောက်အကူကောင်းဖြစ်သဖြင့် သူ သဘောတူခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဝေ့မင်တျဲသည် တစ္ဆေတချို့ကိုလာရန် ပြော လိုက်သည်။ ရှီမာလျူရွှမ်သည် သူတို့ဆီမှ သတင်းတချို့ကိုရလိုက်သည်။ ထိုထဲ မှသတင်းတချို့သည် ယွိခဲ့လော့ ပြောခဲ့သည်နှင့်ဆင်တူသဖြင့် သူတို့ကိုယုံလိုက် သည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်တွင် ဝေ့မင်တျဲ၏ နှစ်တစ်ထောင်ပြည့် မွေးနေ့ရောက်လာရာ မြို့ထဲမှ လူအားလုံးသည် သူမအတွက် ဂုဏ်ပြုပေးကြ လေသည်။

ရှီမာလျူရွှမ်သည် အလင်းဘက်မှလူသားတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူသည် ရှေးအစဉ်အလာမရှိသော ရိုသေသမှုကိုခံနေရသဖြင့် တချို့မှာ ထိုအရာကို မပျော်ရွှင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အလင်းဘက်ဝိညာဉ်သခင်နှင့် အမှောင်ဘက်ဝိညာဉ်သခင်တို့ မည်သူက ပိုအားကောင်းသလဲဟု ရန်စလာကြ သည်။

ထိုလူများသည် မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး ရှီမာလျူရွှမ်ကိုသတ်ချင်သော်လည်း သူသည် သူတို့ကိုဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် စိန်ခေါ်မှုကိုလက်ခံလိုက်သည်နှင့် ဝေ့မင်တျဲသည် ထိုလူအားလုံးကိုသတ်လိုက်သည်။

ဂုဏ်ပြုပွဲသည် မျက်စိရှေ့တွင်ပင် အပ်ကျသံမကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဝေ့မင်တျဲ ဒေါသထွက်ရခြင်းအကြောင်းအရင်းကို မည်သူမှ မသိကြပေ။

သို့သော် မိန်းမသားတစ်ဦးဖြစ်သော ဝူမန်သည် အကြောင်းအရင်းကို သိ သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ခုံတွင်ပင်ထိုင်နေကာ ဘာကိုမှမလုပ်ပေ။

“မြို့ဝန်၊ အဲလူတွေက အစ်ကိုလျူရွှမ်ကို ပညာလဲချင်တာပါ ဘာလို့များ…”

ထိုစကားပြောသူများကို ဝေ့မင်တျဲ ဒေါသတကြီးကြည့်လိုက်သည်နှင့် ဖိအားကိုမခံနိုင်သောကြောင် ဒူးထောက်လျက်သားဖြစ်သွားလေသည်။

“လျူရွှမ်က တစ္ဆေမြို့တော်ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပဲ ဘယ်သူက ရန်စတာလဲ” သူမသည် ရက်စက်စွာ ပြောလေသည် “သူ့ကိုရန်စတာက ငါ့ကိုရန်စတာနဲ့ အတူတူပဲ၊ ဘာလို့လဲ ငါ မင်းတို့လူသတ်တာကို လိုက်လျောဖို့လိုတာလား”

“မလုပ်ရဲပါဘူး” ကြမ်းပေါ်မှလူများသည် အလျင်အမြန်ပင် ပြောကြလေ သည်။ သူတို့သည် ရှီမာလျူရွှမ်ကို သေလောက်အောင်မုန်းသော်လည်း ဘာကို မှပြောရဲကြပေ။

“ဒါဆို ထွက်သွားကြတော့”

မြို့ဝန်အိမ်တော်သို့ လာကြသူများသည် တစ္ဆေမြို့တော်တွင် ရာထူးမြင့် သူများဖြစ်ကြသည်။ သူမသည် လူနှစ်ယောက်ကိုသတ်ပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် မြို့ဝန်ဖြစ်လျှင်တောင် မည်သူ့ကိုမှ သတ်မည်မဟုတ်ဟု သူတို့ကို အာမခံလိုက်သည်။

ထိုလူများသည် မြို့ဝန်အိမ်တော်မှ မလိုလားစွာဖြင့် ထွက်သွားကြလေ သည်။ အားလုံးသည် ရှီမာလျူရွှမ်ကို အမြင်ပြောင်းသွားကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် အောက်တွင် တီးတိုးပြောကြလေသည်။

ရှီမာလျူရွှမ်သည် ဆွေးနွေးချက်များကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင် ကြုတ်မိလေသည်။ သူတို့ပြောသည်မှာ သူသည် မြို့ဝန်၏ လူဖြစ်နေပြီ အစရှိ သဖြင့် ပြောဆိုနေကြသည်။ သူ မတ်တတ်ရပ်ကာ ဝေ့မင်တျဲကိုပြောလိုက် သည် “လူကြီးမင်း ကျွန်တော် တစ္ဆေမြို့တော်မှာနေတာ ကြာနေပါပြီ လူကြီးမင်းရဲ့ မွေးနေ့ဂုဏ်ပြုပွဲပြီးတာနဲ့ ထွက်သွားဖို့စီစဉ်ထားပါတယ် အဲဒါကြောင့် ဒီမှာပဲလူကြီးမင်းကို နှုတ်ဆက်ချင်ပါတယ် ကျွန်တော် မနက်ဖြန် မနက်ကိုထွက်သွားပါမယ်”

ဝေ့မင်တျဲ၏ လှပသော မျက်နှာသည် တင်းမာသွားကာ ပြောလိုက်သည် “လျူရွှမ် ဘာလို့အလျင်လိုနေတာလဲ၊ ဒီနေ့ မြို့ကလူတွေကို ကြေညာစရာရှိ တယ်”

သူမသည် ပြောပြီးသည်နှင့် လက်ခုတ်တီးလိုက်ရာ အစေခံမိန်းကလေး နှစ်ယောက်သည် သေတ္တာတစ်ယောက်တစ်လုံးကိုင်ပြီး လျှောက်လာကြသည်။

“ကျွန်မအခုလေးတင်ပဲ ကမ္ဘာမြေကြီးမျက်လုံးအဆီအနှစ်ရလာတယ်၊ အဲဒါကို ရေခဲအစိုင်အခဲဖြစ်အောင် ခဲထားတယ်၊ ဒါက လူသားတွေ ကျင့်ကြံတဲ့ နေရာမှာ အရမ်းအသုံးဝင်တယ်လို့ကြားဖူးတယ်” ဝေ့မင်တျဲသည် ရှီမာလျူရွှမ် ကိုကြည့်လိုက်သည် “ဒီနေ့ ဒါနဲ့တစ္ဆေမြို့ကို လက်ဖွဲ့ပစ္စည်းအနေနဲ့သုံးမယ်၊ လျူရွှမ် ကျွန်မကိုလက်ထပ်နိုင်မလား”

အားလုံးသည် ပင့်သက်ရှိုက်ကုန်ကြသည်။ ဝူမန်၏လက်ထဲမှ ဝိုင်ခွက် သည် လက်ထဲမှ စားပွဲပေါ်သလို့ လွတ်ကျလုနီးပါးဖြစ်သွားလေသည်။

အစေခံနှစ်ယောက်သည် သေတ္တာများကိုဖွင့်လိုက်ရာ ဘယ်ဘက်တစ်ခု မှာ တလက်လက်တောက်ပသော အရာတစ်ခုရှိပြီး ညာဘက်တစ်ခုမှာ မြို့ဝန် ၏ အုပ်ချုပ်မှုကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ရှိလေသည်။

သူတို့သည် သေတ္တာထဲမှ ပစ္စည်းများကိုမြင်လိုက်ရသည်။ ဝေ့မင်တျဲက အားလုံးရှေ့မှာ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းနေတာလား။

***