အလိုရှိသူ၊ သတိပေးချက် (၄)

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့က အရှေ့ပိုင်းနှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော တောင်ပိုင်းကန္တာရသို့ ဦးတည်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

သို့ရာတွင် အရှေ့ပိုင်းမှ တောင်ပိုင်းကန္တာရသို့သွားခြင်းက သူတို့၏လက်ရှိစွမ်းအားနှင့်ဆိုလျှင်ပင်၊ အနည်းဆုံးနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ခရီးသည် စိတ်မချရကာ နားလည်ရန်ခက်ခဲသော အသံမဲ့တောကိုဖြတ်သွားရမည်ဖြစ်ကာ အနှစ်သာရကိုးပါးကျင့်ကြံရေးလောကတွင် အဆန်းကြယ်ဆုံး နေရာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

ထိုသစ်တောသည် များစွာသောမသိရသည့် စည်းမျဉ်းများစွာရှိပြီး သူတို့အား အကြမ်းဖက်မိလျှင် ထိုနေရာတွင် ထာဝရပိတ်မိနေတော့မည်ဖြစ်သည်။

ထိုသစ်တောကို သတ္တိကောင်းသောသူသည်သာ လုံခြုံစွာ ဖြတ်သန်းသွားနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။

သေချာပါသည်။

ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့သည် အသံမဲ့တောကို ရှောင်ရှားရန်ရွေးချယ်နိုင်သော်လည်း တောင်ပိုင်းကန္တာရသို့ လမ်းလွဲမှ သွားလျှင် အချိန်ပို၍ ကုန်မည်ဖြစ်ကာ - သူတို့ လက်မခံနိုင် လောက်သည့် နှစ်တစ်ရာခန့်ပင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် အသံမဲ့တောကိုဖြတ်သန်းသွားရန်မှာ လိုအပ်သည့်စွန့်စားမှုဖြစ်သည်။

ကံကောင်းစွာပင်၊ ရှန်းရူယန်၏ ယခင်ဘဝမှ ဗဟုသုတများအရ ထိုသစ်တော၏စည်းမျဉ်းများကို နောကျေနေသဖြင့် အောင်မြင်စွာ လမ်းညွှန်ပေးနိုင်လေသည်။

.......

ထိုအချိန်တွင်၊

အရှေ့ပိုင်းနယ်စပ်သို့ရောက်သောအခါတွင် ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့က ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကုပ်လိုက်သည်။

အကြောင်းမှာ သူတို့သည် တကယ်ပင် ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အရောင်အဝါကို အာရုံခံမိကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် မရှင်းပြနိုင်သော နိမိတ်ကိုပြနေသော အာရုံရှိနေပေသည်။

သူတို့သည် အရှေ့ကိုဆက်သွားလျှင် အန္တရာယ်ရှိသောတစ်ခုခုက သေချာပေါက်ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

၎င်းသည် ကောင်းကင်မှ သတိပေးချက်ဖြစ်သည်။ သူတို့အလေးအနက်ထားရလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

“ကျွန်မတို့ဘာလုပ်ကြမလဲ? ကျွန်မတို့ဆက်သွားကြမလား ဒါမှမဟုတ် တခြားလမ်းရှာကြမလား?”

ရှန်းရူယန်က ကျန်းချန်ရွှမ်အား အသံပို့ဆောင်ရေးမှ တစ်ဆင့်မေးလိုက်သည်။

ကျန်းချန်ရွှမ်က ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချက်ခြင်းမချပေ။ ထိုအစား သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ တွက်ချက်ခြင်းနည်းစနစ်ကို သုံးကာ သူတို့၏အခြေအနေကို သုံးသပ်ရန် ဖြစ်လာနိုင်သည်များကို ကြိုတင်တွက်ချက်လိုက်သည်။

ခနအကြာတွင်၊ ကျန်းချန်ရွှမ်ကပြောသည်။ “မရဘူး။ ကိုယ်တို့ဒီလမ်းကို ဖြတ်သွားလို့မရတော့ဘူး။ တခြားလမ်းပြောင်းသွားမှ ရမယ်။ ကိုယ်တို့နေရာမပေါ်သွားခင် အမြန် ထွက်ကြတာပေါ့။”

တုံဆိုင်းခြင်းမရှိတော့ဘဲ၊ သူတို့သည်အခြားနေရာတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်၍ ပျံသန်းသွားကြသည်။ အချိန်တိုအတွင်းတွင်ပင်၊ မိုင်တစ်သောင်းခန့် ကွာဝေးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

....

ခနအကြာတွင်၊

ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့ ဦးတည်နေသည့် နယ်နိမိတ်နေရာတွင်၊ မျက်ခုံးကြားတွင် မီးတောက်ပုံရှိသော နေသုံးစင်းဂိုဏ်းမှ ဝတ်စုံနှင့် လူတစ်ဦးက မျက်လုံးများပြူးကျယ်လာသည်။

သူသည် ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့ ပျောက်သွားသည့်နေရာကိုကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကုပ်လိုက်သည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ? ငါ့တွက်ချက်မှုက မမှားနိုင်ပါဘူး။ ဘာလို့ ငါ့လက်ထဲက သူတို့ လွတ်သွားတယ်လို့ ခံစားနေရတာလဲ? စွမ်းအားတစ်ခုခုက နှောက်ယှက်သွားပြီး ငါ့အစီအစဉ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာလား?”

သူ့စကားဆုံးသွားသည်နှင့် သူ၏ဘေးတွင်ရှိနေသော နေသုံးစင်းဂိုဏ်းမှ များစွာသောကျင့်ကြံသူများက သူ့အားလေးစားစွာကြည့်နေကြသည်။

စံသခင်အရိပ်ပင်လယ်ဟုခေါ်သောသူက ပြောသည်။

“ရှီယန်အကြီးအကဲ၊ သူတို့နှစ်ဦးရဲ့ခြေရာကို အာရုံခံလို့ရပါသလား?ကျွန်တော်တို့ အစီအရင်ကို ဖွင့်ပြီးကီလိုမီတာ တစ်ထောင်ကျော်ထိ စည်းချထားဖို့ လိုအပ်ပါသလားခင်ဗျ?”

ထိုအကြောင်းကိုကြားလျှင် ရှီယန်အကြီးအကဲဟုခေါ်သောသူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“အဲ့လိုလုပ်ဖို့မလိုဘူး။”

ထိုအတိုင်း သူသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ ရှိနေသောသူတို့အားပြောလိုက်သည်။

“သွားကြစို့၊ ငါတို့ ဒီမှာနေဖို့မလိုအပ်တော့ဘူး။”

“အို? ဒီမှာနေဖို့မလိုတော့ဘူးလား?”

အချို့မှာ ကြောင်အသွားသည်။

သူတို့သည် အကြီးအကဲရှီယန်ဆိုလိုသည့်အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်လိုက်ပါ။

နောက်ဆုံး၌ စံသခင်အရိပ်ပင်လယ်က အမြန်ဆုံးတုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

မျက်မှောင်ကုပ်လိုက်ကာ သူက မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ရှီယန်အကြီးအကဲ၊ အဲ့နှစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ နေရာကို မဖြတ်တော့ဘူးလို့ပြောချင်တာလား?”

သူ၏စကားလုံးများက အမြန်ပင် ရှိနေသောသူများအား ဝမ်းသာသွားစေသည်။

လူတိုင်း၏မျက်လုံးများက တိတ်ဆိတ်နေသော ရှီယန်အကြီးအကဲအပေါ်သို့သာ ကျရောက်နေသည်။ သူက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းညိတ်လိုက်သည်။

“မှန်တယ်။ သူတို့ဒီလမ်းကိုလာတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ သွားကြစို့။”

ထိုသို့ပြောကာ ရှီယန်အကြီးအကဲ၏ပုံရိပ်က နေရာတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

***