မျက်နှာထား

ဇီယူဝေနှင့် ယီထျန်းယွမ်တို့ကြား ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေးကြောင့် မိုးဂေဟာရဲ့ ဌာနချုပ်က ဇီယူဝေကို သူမရဲ့ ခန်းမသခင် ရာထူးကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းခွင့်ပေးခဲ့ပြီး ယီထျန်းယွမ်ကို နောင်လာမယ့်အချိန်တွေမှာ ကူညီပေးနိုင်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် အနည်းဆုံး အရင်ကလို ရှက်စရာအခြေအနေမျိုး မဖြစ်အောင် တားဆီးနိုင်ဖို့ အရင်ကထက် ပိုပြီး အာဏာတွေ ချီးမြှင့်ပေးခဲ့သည်။

ဒီလောက် အာဏာရှိပေမယ့် ဇီယူဝေက ဒါကို အနည်းငယ် အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူးလို့ ခံစားနေရပြီး ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက မိုးဂေဟာလို သေးငယ်တဲ့ ခန်းမကနေ အကူအညီမလိုအပ်တော့တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုတာ သူမ သိထားသည်။ ယီထျန်းယွမ်က မိုးဂေဟာထက် အများကြီး ပိုကြီးတဲ့ လေညင်းဂေဟာကို တစ်ယောက်တည်း ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့သည်။

အခု သူ့ကို ကူညီတာက သူ့အတွက် ဘာမှ အဓိပ္ပါယ်မရှိတော့ပေ။

“သခင်လေး ယီ၊ ဒီကို ရောက်လာတာပဲ…”

ဇီယူဝေက ယီထျန်းယွမ်ကို ဘာပြောရမှန်း မသိဘဲ သူ ဒီကို ထပ်ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

“ပစ္စည်းတချို့ ဝယ်ဖို့ လာတာပါ၊ လျှော့ပေးလို့ ရမလားလို့ တွေးမိတယ်…”

ယီထျန်းယွမ်က သေးသေးလေး ပြုံးရင်း ဇီယူဝေကို နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

“ရပါတယ်၊ ရပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ တကယ်တော့ ပိုက်ဆံလုံးဝ မပေးလည်း ရပါတယ်…”

ဇီယူဝေက အသံထဲမှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဖြေလိုက်သည်။ ဇီယူဝေရဲ့ ဒီလို စိတ်ခံစားမှုဖော်ပြမှုကို မြင်ရတာက ယီထျန်းယွမ်ကို အနည်းငယ် စိတ်ပျက်စေပြီး ဇီယူဝေက သူနှင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်နိုင်မလား အနည်းဆုံး သူ့အနားမှာ ပုံမှန်လို ပြုမူနိုင်မလားလို့ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

“ဟားဟား၊ နောက်ပြောင်တာပါ၊ အဲဒီလို လုပ်စရာမလိုပါဘူး၊ ပုံမှန်ဈေးနှုန်းနှင့်ပဲ ရောင်းပေးပါ…”

ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ စကားကို ကြားပြီး ဇီယူဝေက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပေမယ့် သူမ ယီထျန်းယွမ်ရှေ့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေတာကို သိသာနေဆဲဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရွေးယူပြီးနောက် ယီထျန်းယွမ်က ရှာမတွေ့တဲ့ ပစ္စည်းအချို့ကို ဇီယူဝေကို မေးလိုက်သည်။

“ဝိညာဉ်လက်နက်ပစ္စည်းတွေ ရှိလား…”

ယီထျန်းယွမ်က ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်သည်။

“ဝိညာဉ်လက်နက်ပစ္စည်း။ ဟမ်၊ ဒီမြို့ထဲမှာ ဘယ်နေရာမှ ရှိမယ် မထင်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် နောက်မှ ကျွန်မတို့ ရအောင် လုပ်ကြည့်လို့ ရမလားလို့ ကြည့်ကြမယ်…”

ဇီယူဝေက ယီထျန်းယွမ်က ဒီလောက် အဆင့်မြင့်တဲ့ အရာကို တောင်းတာကို ကြားပြီး ထိတ်လန့်သွားတာကြောင့် အလျင်အမြန် ဖြေလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်လက်နက်အဆင့် လက်နက်ကို ဖန်တီးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်က ဆရာကြီးအဆင့်မှာရှိပြီး အဲဒီအဆင့်မှာတောင် အောင်မြင်မှုနှုန်းက အလွန်နည်းပါးနေသေးသည်။ မိုးဂေဟာမှာ ဆရာကြီးအဆင့် ပန်းပဲဆရာ မရှိတာကြောင့် ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခု ဖန်တီးဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သိုလှောင်ထားတာက အဓိပ္ပါယ်မရှိပေ။

ဒီနေရာတဝိုက်မှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက်လောက် ဖန်တီးနိုင်တဲ့ ပန်းပဲဆရာက အနည်းငယ်ပဲ ရှိပြီး ဒီအဆင့်ထက် ပိုဖန်တီးနိုင်တဲ့ ပန်းပဲဆရာတွေကို တတိယအဆင့် ဂိုဏ်းနှင့်အထက်မှာပဲ တွေ့နိုင်မှာဖြစ်သည်။

“ဒါဆိုလည်း ဒီပစ္စည်းတွေကိုပဲ အခုဝယ်လိုက်မယ်…”

ယီထျန်းယွမ်က မျက်နှာမှာ စိတ်ပျက်မှုနှင့် ပြောလိုက်သည်။ ဒီအကြောင်း သူ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘဲ ဒီနေရာတဝိုက်က ဂိုဏ်းအများစုက အနိမ့်အဆင့်ဂိုဏ်းတွေဖြစ်တာကြောင့် ခန်းမအများစုကလည်း အနိမ့်အဆင့်ပစ္စည်းတွေပဲ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သည်။ ဒီနေရာမှာ တတိယအဆင့် ဂိုဏ်း ဒါမှမဟုတ် အထက်ရှိရင် ဇာတ်လမ်းက မတူတော့ပေ။

သူက မိုးဂေဟာမှာ ရှိတဲ့ အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက်တွေ ဖန်တီးဖို့ အသုံးပြုနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းအားလုံးကို ဝယ်လိုက်ပြီး ဒီဒေသမှာဆိုရင် ဒီလောက်ရှိတာကိုက ထိတ်လန့်စရာဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

“အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက်အတွက် ပစ္စည်းအားလုံးကို ဝယ်မယ်၊ ဘယ်လောက်လဲ…”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အို့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ခဏလောက် စောင့်ပါ သခင်လေး…”

ဇီယူဝေက သူမရဲ့ လူတွေကို ယီထျန်းယွမ်လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းအားလုံးကို စုဆောင်းခိုင်းလိုက်ပြီး ချက်ချင်း သေးငယ်တဲ့ ပစ္စည်းစာရင်းလက်စွပ်ထဲ ထည့်ပြီး ယီထျန်းယွမ်ကို ပေးလိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်က လက်စွပ်ထဲက ပစ္စည်းတွေကို ချက်ချင်း စစ်ဆေးလိုက်ပြီး ထပ်မံစိတ်ပျက်မှုလှိုင်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။ စုဆောင်းထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေက သူလိုချင်တဲ့ ပမာဏနှင့် မကိုက်ညီဘဲ ဂိုဏ်းတစ်ခုအတွက် ဖန်တီးဖို့ အလွန်နည်းပါးလွန်းသည်။

ဒါကို မိုးဂေဟာကို အပြစ်မတင်နိုင်ဘဲ ဒီဒေသမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက်တွေ ဖန်တီးနိုင်တဲ့ သူက အလွန်ရှားပါးတာကြောင့် ဖန်တီးဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေက ဝယ်လိုအားမရှိတာကြောင့် တန်ဖိုးမရှိတော့မှန်း သူ သိထားသည်။

“ဒါပဲ ရှိတာလား…”

ယီထျန်းယွမ်က သူ့ရဲ့ စိတ်ပျက်မှုကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“တောင်းပန်ပါတယ် သခင်လေး ယီ၊ အခုလောလောဆယ် ဒါပဲ ရှိပါတယ်၊ ခင်ဗျားလိုချင်ရင် နောက်မှ ဌာနချုပ်ကနေ ထပ်ယူလာပေးနိုင်ပါတယ်…”

ဇီယူဝေက အလျင်အမြန် ဖြေလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့အတွက် မအဆင်မပြေဘူးဆိုရင် ဒီအကြံကို ကြိုက်တယ်၊ မင်းတို့ ပေးနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းအားလုံးကို ငါ ယူမယ်၊ ဆေးလုံးသန့်စင်ဖို့ ပစ္စည်းတွေလည်း ပါမယ်၊ အဆင့်မြင့်လေ ပမာဏပိုများလေ ငါ ဝယ်မယ်၊ ဒါပေမယ့် အခုတော့ ငါ့မှာ ရွှေသိပ်မများသေးဘူး၊ ဒီနေရာမှာ စီးပွားရေးသဘောတူညီချက်တစ်ခု လုပ်ကြည့်ရင် ဘယ်လိုလဲ၊ ငါက မင်းတို့အတွက် တစ်သုတ် ဖန်တီးပြီး သန့်စင်ပေးမယ်၊ လက်နက် ၁ ခုကို ပစ္စည်း ၂ ခုနှုန်းနှင့် ပြောင်းမယ်လို့ ပြောမယ်၊ ဒါ လုံလောက်ရဲ့လား၊ ဆေးလုံးတွေလည်း ပါမယ်ပေါ့…”

ဇီယူဝေက အံ့အားသင့်လွန်းလို့ မယုံနိုင်စွာ ဖြစ်သွားသည်။

ယီထျန်းယွမ်က အခုပဲ ပြောလိုက်တဲ့ စီးပွားရေးအဆိုပြုချက်က အကုန်အကျနည်းတဲ့ သဘောတူညီချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

သူမက ပုံမှန်အားဖြင့် အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခု ဖန်တီးဖို့ တောင်းဆိုတဲ့ ပန်းပဲဆရာမှာ ယီထျန်းယွမ်ပြသတဲ့ ယုံကြည်မှုမျိုး မရှိခဲ့ဘဲ ပုံမှန်အားဖြင့် အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက်တွေ ဖန်တီးတာက ၄ ခု ၅ ခုမှာ ၁ ခုပဲ အောင်မြင်ပြီး ယီထျန်းယွမ်က သူ့ရဲ့ အမှားအတွက် နေရာဖို့ ပစ္စည်း ၂ ခုပဲ လိုအပ်တာက အခြေခံအားဖြင့် သူ တစ်ကြိမ်ပဲ မအောင်မြင်နိုင်ပြီး အမြတ်ရဖို့ ရှိတယ်လို့ ဆိုလိုသည်။

“သဘောတူပါတယ်၊ ခင်ဗျားရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ကျွန်မတို့ သဘောတူပါတယ်…”

ဇီယူဝေက အမြန်ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် အခု ငါ သွားတော့မယ်၊ အရင်က ကျွန်တော်တို့ သဘောတူညီချက်အတွက် လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရလာတဲ့အခါ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကို ပို့ဆောင်ပြီး ဖန်တီးလို့ ရပါတယ်၊ ပြီးသွားတဲ့အခါ မင်းရဲ့ လူတွေကို ကုန်ပစ္စည်းတွေ လာယူခိုင်းလိုက်…”

ယီထျန်းယွမ်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ အခုပဲ ဝယ်လိုက်တဲ့ ပစ္စည်းတွေက သူ့ရဲ့ ရွှေအားလုံးကို ကုန်သွားစေပြီး နောက်ထပ် အရောင်းအဝယ်တွေအတွက် လိုအပ်တဲ့ ပမာဏ မရှိတော့တာကြောင့် သူ အခုပဲ အကြံပြုလိုက်တဲ့ စီးပွားရေးသဘောတူညီချက်ကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်။

ဒီနည်းလမ်းနှင့် ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကို တိုးတက်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက်ပမာဏကို သူ သေချာရရှိမှာဖြစ်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ သခင်လေး၊ ကျွန်မတို့ ဌာနချုပ်ကနေ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ချက်ချင်း စုဆောင်းပြီး ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကို ချက်ချင်း ပို့ဆောင်ပေးပါ့မယ်…”

ဇီယူဝေက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အခု အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီ၊ ဒါက ငါ အခုဝယ်လိုက်တဲ့ ပစ္စည်းတွေရဲ့ ငွေပေးချေမှုပါ…”

ယီထျန်းယွမ်က သူ့ရဲ့ ပစ္စည်းစာရင်းထဲက ရွှေအားလုံးကို အခန်းအလယ်မှာ ထုတ်လိုက်သည်။

ဒီအရင်က ရွှေကို ဘာအတွက်မှ မသုံးခဲ့ဖူးတာကြောင့် ဒါက သူ ရူးသွပ်အဆင့်မြှင့်စနစ်ကို စသုံးနိုင်ချိန်ကတည်းက ရွှေအားလုံးဖြစ်သည်။

ငွေပေးချေမှု လွှဲပြီးနောက် ယီထျန်းယွမ်က ထွက်သွားဖို့ စတင်လျှောက်လာချိန်မှာ ဇီယူဝေက ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ယီထျန်းယွမ်ကို တားဆီးဖို့ ဘာမှ မကြိုးစားပေ။ ဇီယူဝေရဲ့ နောက်က အကြီးအကဲက ချက်ချင်း အော်လိုက်သည်။

“ဆရာ ယီ၊ ခဏလောက် စောင့်ပါဦး…”

ယီထျန်းယွမ်က ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်လား၊ ငါ ကူညီပေးနိုင်တာ တစ်ခုခု ရှိသေးလား…”

“ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒါကတော့ အရင်က ကျွန်တော်တို့ အကူအညီမပေးခဲ့တာကို တောင်းပန်ပါတယ်လို့ ပြောချင်တာပါ၊ တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားကို ကူညီချင်ခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ မိုးဂေဟာက အားနည်းလွန်းတာကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ရပ်တည်မှုကနေ နားလည်ပေးပါလို့ တောင်းဆိုပါတယ်…”

အကြီးအကဲက နောင်တရသလို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်က အကြီးအကဲရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို ပြုံးလိုက်သည်။

“ငါ မိုးဂေဟာကို ဘာအတွက်မှ အပြစ်မတင်ပါဘူး၊ မင်းတို့ ဘယ်ကနေ လာတာလဲဆိုတာ ငါ နားလည်ပါတယ်၊ အခုဆို ငါ တကယ် ဂရုမစိုက်တော့ဘူး…”

ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ ဒီစကားက အကြီးအကဲရဲ့ ဖိအားကို သက်သာစေပေမယ့် အကြီးအကဲက ချက်ချင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“အို့၊ ခင်ဗျားကို ဂုဏ်ပြုဧည့်သည်ဖြစ်ဖို့ ကိစ္စကရော ဘယ်လိုလဲ…”

“ဂုဏ်ပြုဧည့်သည်လား၊ ငါက အဲ့ဒီတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီလို့ ထင်တာပဲ၊ အရင်က ငါ မင်းတို့ရဲ့ ဧည့်သည်တော်အဖြစ် ဖြစ်မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ပြီးပြီ၊ အခု ငါ့စကားကို ပြန်မဖျက်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ငါ့ရဲ့ လည်ပတ်ချိန်က တိုနေမယ်ဆိုရင် တောင်းပန်ပါတယ်၊ အခု ငါ ထိန်းသိမ်းရမယ့် တာဝန်တွေ ရှိနေတယ်…”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်ပြီး နောက်ကို မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားသည်။ ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ ဒီစကားက အကြီးအကဲကို ထိတ်လန့်စေပြီး သူ့မျက်နှာကို ဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်သွားစေသည်။ ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ အရင်က စကားက နူးညံ့စွာ ငြင်းဆန်တာဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲက ဇီယူဝေကို ကူညီဖို့ ချက်ချင်း လှည့်လိုက်သည်။

“ခန်းမသခင် ဇီ၊ မြန်မြန်လုပ်၊ သူ့ကို ဆက်နေဖို့ ကျွန်တော်ကို ကူညီပြီး စည်းရုံးပေးပါ၊ ခင်ဗျားနှင့် သူနှင့် ဆက်ဆံရေး မကောင်းဘူးလား…”

အကြီးအကဲက စိတ်ပူပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲ၊ သူ တစ်ခုခုဝယ်ဖို့ လိုအပ်ရင် ထပ်လာမှာပါ၊ ကျွန်မက သူ့ကို ဘာမှ စည်းရုံးလို့ မရပါဘူး၊ ဒါမျိုး လုပ်ရင် သူ့ရဲ့ လေးစားမှုကို ဆုံးရှုံးရမှာပါ၊ တစ်ခါတစ်ရံ ကျွန်မတို့ လွတ်သွားတဲ့ အရာကို လွှတ်ထားရပါမယ်…”

ဇီယူဝေက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချရင်း ပြောလိုက်သည်။

အဲဒီအချိန်က ယီထျန်းယွမ်ကို ကူညီဖို့ မိုးဂေဟာရဲ့ အားနည်းချက်ကြောင့် ယီထျန်းယွမ်က ဒီနေရာကို ခြေချဖို့ ဆန္ဒရှိသေးတာကို ဇီယူဝေက အံ့ဩနေသည်။ ယီထျန်းယွမ်က သူတို့ဆီက ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့ လာတာကိုက မိုးဂေဟာအနေနှင့် ဝမ်းမြောက်သင့်သည်။

ဇီယူဝေရဲ့ စကားကို ကြားပြီး အကြီးအကဲက စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး အခုချိန်မှာ သူ အလွန်ဆိုးရွားစွာ ခံစားနေရသည်။ အကယ်၍ အိမ်ရှင်က သူတို့ကို လုံးဝ ကာကွယ်ပေးနိုင်စွမ်းမရှိရင် ဂုဏ်ပြုဧည့်သည်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပါယ်ရှိမှာလဲ။ ယီထျန်းယွမ်က သူတို့ရဲ့ အခြေအနေကို နားလည်ပေးထားပေမယ့်လည်း မိုးဂေဟာအတွက် သူ့ဆီကနေ ဒီထက်ပိုတဲ့ ဘာမှ မရှိနိုင်တော့မှန်း သိသာသည်။

အကြီးအကဲက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း ဇီယူဝေကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ခန်းမသခင် ဇီ၊ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမှားပါပဲ… အရင်က သူ့ကို ကူညီဖို့ ပိုပြီး ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့သင့်တာ၊ အခု ဒီလိုအခွင့်အရေးမျိုးကို လက်လွှတ်လိုက်ရတော့ နောင်တကြီးပဲ ကျန်တော့တယ်…”

သူ့အသံထဲမှာ နောင်တနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတွေ ရောယှက်နေပြီး မျက်လုံးထဲမှာလည်း အလွန်ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုကို ခံစားနေရသလို အရိပ်အယောင်တွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဇီယူဝေက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲ၊ အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းလို့ မရတော့ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် အခု သူ ကျွန်မတို့ကို ဆက်ပြီး ယုံကြည်ပြီး ဒီနေရာကို ပြန်လာတာကိုက ကျွန်မတို့အတွက် လုံလောက်တဲ့ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ၊ ဒီအခွင့်အရေးကို ကောင်းကောင်းအသုံးချပြီး သူနှင့် အနာဂတ်မှာ ပိုကောင်းတဲ့ ဆက်ဆံရေးတည်ဆောက်ဖို့ ကြိုးစားရမှာပါ…”

သူမရဲ့ စကားထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ်ပါဝင်နေပြီး ယီထျန်းယွမ်နှင့် မိုးဂေဟာတို့ အနာဂတ်မှာ ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုရှိနိုင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားသည်။

အကြီးအကဲက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ အတွေးထဲမှာ နစ်မျောနေသည်။ ယီထျန်းယွမ်လို အလားအလာကြီးမားတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ကို သူတို့ လက်လွှတ်ခဲ့ရတာက သူ့အတွက် ကြီးမားတဲ့ အမှားတစ်ခုဖြစ်မှန်း သိလိုက်ရသည်။ ဒါပေမယ့် ဇီယူဝေရဲ့ စကားအတိုင်း အခုလက်ရှိအချိန်မှာ ယီထျန်းယွမ်က သူတို့ကို ဆက်လက်ယုံကြည်ပြီး စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာကိုက မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်မှာ ယီထျန်းယွမ်က မိုးဂေဟာကနေ ထွက်လာပြီး ရှောင်လျန်နှင့်အတူ လေညင်းမြို့ရဲ့ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်မှုရှိနေပြီး မိုးဂေဟာနှင့် အတိတ်က ဖြစ်ရပ်တွေကို သူ တကယ်ပဲ ဂရုမစိုက်တော့မှန်း သိသာသည်။

“သခင်လေး၊ အခု ကျွန်မတို့ ဘယ်ကို သွားမှာလဲ…”

ရှောင်လျန်က သူ့အနားမှာ လျှောက်လာရင်း မေးလိုက်သည်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

“အခု ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကို ပြန်ကြမယ်၊ ဒီမှာ လိုအပ်တာတွေ အကုန်ရပြီးသွားပြီ၊ ဒါပေမယ့် အရင်ဆုံး လေညင်းမြို့ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ အနက်ရောင်နဂါးကို ဆင့်ခေါ်ပြီး အဲဒီလမ်းကနေ ပြန်သွားမယ်၊ ဒါမှ ပိုမြန်မှာဖြစ်တယ်…”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးရင်း ဖြေလိုက်သည်။

ရှောင်လျန်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်မှုအရိပ်အယောင်တွေ ပြည့်နှက်လာသည်။ သူမက အနက်ရောင်နဂါးကို ထပ်မံမြင်ရဖို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး အဲဒီကြီးမားတဲ့ သတ္တဝါနှင့် ခရီးသွားရမယ့် အတွေ့အကြုံက သူမအတွက် မမေ့နိုင်စရာ အခိုက်အတန့်တစ်ခုဖြစ်မှာ သေချာသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က လေညင်းမြို့ရဲ့ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ချိန်မှာ ယီထျန်းယွမ်က အနက်ရောင်နဂါးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ ကြီးမားတဲ့ အနက်ရောင်ရေဝဲတစ်ခုက ပေါ်လာပြီး ခဏအကြာမှာ အမြင့် သုံးမီတာရှိတဲ့ အနက်ရောင်နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပုံဖော်လာသည်။ သူ့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အတောင်ပံတွေ၊ ချွန်ထက်တဲ့ ခြေသည်းတွေနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ အနက်ရောင်ချွံတွေက ရှောင်လျန်ကို အံ့အားသင့်စေသည်။

“တက်လိုက်၊ အစ်မရှောင်လျန်…”

ယီထျန်းယွမ်က အနက်ရောင်နဂါးရဲ့ ကျောပေါ်သို့ တက်ရင်း ရှောင်လျန်ကို လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ရှောင်လျန်က အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးမှာ သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နဂါးကျောပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

“အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား…”

ယီထျန်းယွမ်က မေးလိုက်ချိန်မှာ ရှောင်လျန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

“ပျံသန်းတော့…”

ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ အနက်ရောင်နဂါးက သူ့ရဲ့ အတောင်ပံတွေကို အားကောင်းစွာ ရိုက်ခတ်လိုက်ပြီး မိုးကောင်းကင်ထဲသို့ ပျံတက်သွားသည်။ အရှိန်က အလွန်မြန်ဆန်ပြီး လေညင်းမြို့ရဲ့ မြင်ကွင်းတွေက အောက်မှာ အမြန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ရှောင်လျန်က အနက်ရောင်နဂါးရဲ့ ကျောပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း အောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အံ့ဩမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတွေ ရောယှက်နေတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ပြလိုက်သည်။

“သခင်လေး၊ ဒါ အရမ်းအံ့သြစရာကောင်းတယ်… ကျွန်မ တစ်ခါမှ ဒီလိုမျိုး ခရီးသွားဖူးတာ မရှိခဲ့ဘူး…”

သူမရဲ့ အသံထဲမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒါ မင်းအတွက် အစပဲရှိသေးတယ်၊ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မင်းကို ပိုအံ့သြစရာတွေ ပြမယ်…”

သူ့ရဲ့ စကားထဲမှာ ယုံကြည်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်တွေ ပြည့်နှက်နေပြီး အနက်ရောင်နဂါးက မိုးကောင်းကင်ထဲမှာ ဆက်လက် ပျံသန်းနေရင်း ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ဆီ ဦးတည်သွားသည်။

အခန်း ၁၁၅ ပြီးပါပြီ။