မြေခွေး နှင့် ခွေး
Vol. 15 Ch. 191
လ နတ်ဆိုး ဧကရာဇ်သည် အနက်ရောင် ဥဒေါင်း၊ ထာဝရ ပျော်ရွှင်ခြင်း နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ထက် ပို၍ အားကောင်းသည်ဟု ကောလာဟလ သတင်းရှိသော ကောင်းကင် ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ထိုသတ္တဝါက လနတ်သား၏ ရှေ့တွင် ရှိနေပြီး လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေမည်ဟု ထင်မထားပေ။
"အရူး၊ ငါ့အစ်ကိုရှေ့မှာ ဒူးထောက်စမ်း"
ထျန်းလုက လနတ်သား၏ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အတင်းအကျပ် အောက်သို့ ဖိချလိုက်သည်။
"ဟား ဟား၊ အဆင်ပြေပါတယ်။ ရပ်နေလို့ရတယ်။ ဒီလောက် ကြမ်းတမ်းမနေပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင် မင်းကို လက်ထပ်မယ့် ခင်ပွန်း ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး"
လဧကရာဇ်က ရယ်မောရင်း ပလ္လင်ထက်မှ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။
"လက်ထပ်ရမှာလား။ မလုပ်ဘူး။ ငါတို့ မျိုးနွယ်မှာ မျိုးဆက်သစ်တွေ ဖန်တီးဖို့ နင်ရှိတယ်။ ငါက အဆုံးအထိ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေထိုင်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်"
"မင်းက အခြား မျိုးနွယ်ဝင်နဲ့ ပရောပရည်လုပ်တာကို နှစ်သက်နေပြီမလား"
သူမက နှုတ်ခမ်းဆူ၍ ပြန်ပြောကာ လဧကရာဇ်သည် လနတ်သား၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး အနက်ရောင် မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စစ်ဆေးရင်း အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
" အစ်ကို ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ"
သူမက သူ့ကို အံကြိတ်၍ စိုက်ကြည့်သည်။
"မြေခွေးတွေက ခွေးမျိုးရင်းဝင် ဖြစ်လို့ သားရဲ နတ်ဆိုးများအကြားတွင် ငါရဲ့ အုပ်စိုးမှုအောက်မှာ ရှိတယ်။ မင်းတို့ရဲ့ အရွယ်အစားနဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံက ခွေးနဲ့ ဆင်တူတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းတို့ နှစ်ယောက် ပေါင်းဖက်လို့မရစရာ အကြောင်းအရင်း မရှိဘူး"
လဧကရာဇ်က လနတ်သား၏ပခုံးကို တစ်ချက်ပုတ်လိုက်ပြီး ထိုစကားကြောင့် ထျန်းလု၏ ပါးပြင်များ နီမြန်းသွားစေသည်။
"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့။ သူက ငါ့အစေခံ"
"ငါ့ကို မင်း အစွမ်းရှိသလောက်ထိုး"
လဧကရာဇ်သည် ညီမဖြစ်သူကို ကြင်နာစွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဆက်လက်စနောက်မနေတော့ဘဲ လနတ်သားကို ညွှန်ကြားလိုက်သဖြင့် သူက အနက်ရောင်ဝတ် မိန်းကလေးဘက်သို့ ကြည့်လိုက်မိသည်။
"ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်လိုက်"
"ဟုတ်ကဲ့"
လနတ်သားက ခေါင်းညိတ်၍ လက်သီးဆုပ်ကာ သူ၏ အစွမ်းအစ ရှိသမျှဖြင့် လဧကရာဇ်၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဘုန်းခနဲ မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူက သံမဏိ နံရံတစ်ခုကို ထိုးနှက်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တန်ပြန်အားကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွား၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ တဂျစ်ဂျစ် မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာကာ အရေပြားမှတစ်ဆင့် သွေးများ စိမ့်ထွက်လာ၍ သွေး တစ်လုပ် အန်ထုတ်ပြီးနောက် လေထဲသို့ နောက်ပြန် လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
"မဆိုးဘူး။ သခင်မဟွာလျန်က နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ဖြစ်ပေမယ့် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အမြင်ကျဥ်းမြောင်းတယ်။ မင်းကို သူမက ပျိုးထောင်ပေးခဲ့တယ်ဆိုတော့ တကယ်လို့ မင်းရဲ့သစ္စာတရားအတွက် ကျင့်ကြံသူတစ်သောင်း သတ်ပြီး သက်သေပြရမယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
လဧကရာဇ်က သူ၏အင်္ကျီကော်လာမှ တဆင့် ကိုင်မြှောက်၍ လေသံတင်းတင်းဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"တစ်သောင်းက နည်းလွန်းတယ်။ ကျုပ် အယောက်တစ်သိန်း သတ်ပေးမယ်။ ကောင်းကင်က နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်အပေါ်ရက်စက်ပြီး လူသားမျိုးနွယ်ကို ကောင်းချီးပေးတယ်။ သူတို့ကို သတ်ပြီး ကျုပ်ရဲ့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်အတွက် သွေးစက်တိုင်းနဲ့ အသက်ကို ပေးဆပ်ရဲတယ်"
သူက နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများကို လက်ခုံဖြင့် သုတ်ကာ တောက်လောင်နေသော မျက်လုံးဖြင့် ပြန်ကြည့်လိုက်၏။ လဧကရာဇ်က တစ်ချက်ပြုံး၍ သူ့ကို မြေပြင်သို့ ချပေးကာ ငွေရောင် မီးလျှံများဖြင့် တောက်ပနေသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာ တစ်စုံ လက်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဒါက လ မီးလျှံ ချပ်ဝတ်တန်ဆာလို့ ခေါ်တယ်။ နဂါးငွေ့တန်းအဆင့် မှော်ရတနာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ပျက်စီးအဆီအနှစ် ခုနစ်မျိုးနဲ့ ဖန်တီးထားတယ်။ ငါ မင်းကို ချီးမြှင့်လိုက်မယ်။ အပြန်အလှန်အနေနဲ့ မင်းက နတ်ဆိုးတိုက်ကြီးရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ အဆတစ်ထောင် ကြိုးစားပေးရမယ်"
လနတ်သားက ၎င်းကို လက်ခံလိုက်ပြီး အသက်ရှူမြန်လာကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ မျက်လုံးအတွင်း တောက်ပနေသည်။
ဟွာလျန်က ကျက်သရေရှိစွာ ဒူးထောက်၍ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ် တုန်ရီနေပြီး သူမ၏ အသံ၌ ကျေးဇူးတင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"ကျွန်မရဲ့ တပည့် ကိုယ်စား နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မျိုးနွယ်ကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
"မြေခွေး မျိုးနွယ်က အစဉ်အလာအရ အားနည်းပေမယ့် သစ္စာစောင့်သိမှုအတွက် လူသိများတယ်။ ဟွာလျန် သခင်မ၊ မင်းက အားနည်းပေမယ့် နောက်ထပ် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်တစ်ပါးကို ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်ရင် မင်းရဲ့အမည်က ခေတ်အဆက်ဆက် ဂုဏ်ပြုခံရလိမ့်မယ်"
လဧကရာဇ်က လက်နှစ်ဖက်နောက်ပစ်၍ သူမကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
"ဟုတ်ကဲ့…"
ဟွာလျန် နှင့် လနတ်သား အကြည့်ချင်း ဖလှယ်၍ သူမ၏ ဦးခေါင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငုံ့ထားလိုက်သည်။
"ငါ တက်ရောက်ရမယ့် အရေးကြီး ကိစ္စတွေ ရှိတယ်။ မင်းတို့ ထွက်သွားကြ။ ဒီည အပြောင်းအလဲများလိမ့်မယ်။ လျှောက်သွားမနေကြနဲ့"
"နားလည်ပါပြီ"
လဧကရာဇ်က လက်တစ်ဖက်ယမ်း၍ နှင်ထုတ်လိုက်သောအခါ ထျန်းလုသည် လမီးလျှံချပ်ဝတ်ကို မနာလိုဖြစ်နေသောကြောင့် နှာခေါင်းရှုံ့သည်။ ထို့နောက် သူမက လနတ်သားကို ခေါ်၍ နန်းတော်အပြင် ရောက်သောအခါ တီးတိုးပြောလာခဲ့သည်။
"လျှောက်သွားကြစို့။ ကောင်းကင်နယ်မြေ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ နေရာတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်"
"ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ အစ်ကိုပြောတာက..."
"သူ့ကို မေ့ထားလိုက်။ သူက အမြဲတမ်း အစိုးရိမ်ကြီးနေတာ။ တကယ်လို့ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင် ငါ နင့်ကို ကာကွယ်ပေးမယ်"
"ကောင်းပြီ၊ ငါ ပျော်စရာ နေရာတစ်ခု သိထားတယ်။ မင်းကို အဲ့ဒီ ခေါ်သွားမယ်"
လနတ်သားက သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ဖြစ်တည်လာ၏။
"ဒါက ပျော်စရာ ကောင်းတာ သေချာရမယ်။ မဟုတ်ရင် နင် ဒုက္ခ အကြီးအကျယ် ရောက်စေရမယ်"
သူမက အေးစက်စက် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။
"မသွားသင့်ဘူး"
ထိုအချိန်၌ အကြည့်တစ်ခု ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် နောက်လှည့်လိုက်ရာ ဟွာလျန်သခင်မဖြစ်နေပြီး စိုးရိမ်နေပုံပေါ်၏။
"ပါးစပ် ပိတ်ထားစမ်း။ မင်းကြောင့် သတင်းပေါက်ကြားသွားရင် အမြှီးဖြတ်ပစ်မယ်"
ထျန်းလုက သတိပေးလိုက်၏။
"သူမက ငါ့ဆရာပဲ။ ငါ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သူ ဖြစ်တယ်"
လနတ်သားက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဝင်ပြောသည်။
"ကောင်းပြီ၊ တိတ်တိတ်နေပါ"
ထျန်းလု၏ လေသံက သူ၏ စကားကြောင့် ဟွာလျန်သခင်မအပေါ် ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့သည်။ အမှောင် နန်းတော်အတွင်း နက်ရှိုင်းသော လျှို့ဝှက် မြေအောက် ခန်းတစ်ခုတွင်၊ သွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းတစ်ခု ရှိနေကာ မရေမတွက်နိုင်သော သွေးနီရောင် ပွင့်ဖတ်များ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသည်။ အနီရောင် မြူခိုး အလယ်တွင်၊ သွေးနီရောင် ကြာပန်း နှစ်ခု ပွင့်လန်းနေပြီး အရွယ်အစား မတူညီဘဲ အောက်တွင် လူသား အလောင်း ကိုးဆယ့်ကိုးလောင်း လဲကျနေသည်။ ဤ ကြာပန်း နှစ်ပွင့်၏ အမြစ်များက ထိုခန္ဓာကိုယ်များတွင် စိုက်ဝင်နေကာ အသားနှင့် သွေးမှ အာဟာရဓာတ်များ စုပ်ယူ၍ စည်းချက်ကျကျ ယိမ်းနွဲ့နေသည်။ ပိုကြီးသော တစ်ပွင့်က သေးငယ်သော ပန်းပွင့်ကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ပွင့်ဖတ်များ နူးညံ့စွာ ထိတွေ့နေကာ သူတို့၏ ကခုန်မှုတွင် မရေမတွက်နိုင်သော သွေး ကြာပန်းများအဖြစ်မှ လူနှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်များအဖြစ်သို့ ရံဖန်ရံခါ မှိန်ဖျော့စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ လနတ်ဆိုး ဧကရာဇ် အပြင်ဘက်မှ တံခါးခေါက်လိုက်သောအခါ မရေမတွက်နိုင်သော သွေး ကြာပန်းများ စုဝေး၍ ပုံရိပ် နှစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
တစ်ဦးမှာ ကြာပန်းနီ နတ်ဆိုး ဧကရီ ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ သွေးနီရောင် ဆံပင်နှင့် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ အရေပြားက ဖြူဖျော့၍ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် ပိန်သွယ်ပြီး ထူးဆန်းသော အလှတရားတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားသည်။
"မိခင်၊ ကျုပ် အခု သွားတော့မယ်"
"သွားပြီး ပျော်ရွှင်ခဲ့။ ဒါပေမယ့် ဒီည ဘိုးဘေးကျောင်းတော်အပြင် မသွားနဲ့"
ကြာနီက ထိုလူငယ်၏ ဦးခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်၍ နူးညံ့ညှင်သာစွာ မှာကြားလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့"
လူငယ်က လဧကရာဇ်ကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်၍ တံခါးအပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် လဧကရာဇ် ကြာနီကို တစ်ချက်ကြည့်၍ မှတ်ချက်ချသည်။
"ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်က တကယ် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်"
"ထျန်းအာ၊ ငါတို့က သဘာဝရဲ့ ဝိညာဉ်တွေဖြစ်လို့ သေမျိုး ကိုယ်ကျင့်တရားတွေနဲ့ ချည်နှောင်ထားစရာ မလိုဘူး။ ဒီပရမ်းပတာ လောကမှာ ငါတို့က အသက်ရှင်ဖို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ကြိုးစားနေတာပဲ။ တကယ်လို့ မင်း ဆန္ဒရှိရင် ငါ ငြင်းမှာ မဟုတ်ဘူး"
ကြာနီက နူးညံ့စွာ ရယ်မော၍ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"မေ့လိုက်ပါ။ ငါ ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်ပေမယ့် အဲ့လောက် မဆင်မခြင် မမိုက်ရဲဘူး"
လဧကရာဇ်က ခေါင်းကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ယမ်းခါ၍ ချက်ချင်း ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
"မြေခွေးလေး။ ဒါက ဘယ်လိုနေရာလဲ။ ဘာလို့ ခေါ်လာတာလဲ"
ထျန်းလုသည် လူသွားလူလာ ပြတ်သော တောင်ကို စိုက်ကြည့်၍ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပုံပေါ်သည်။
"အလျင်မလိုပါနဲ့၊ ငါတို့က ရောက်ဖို့ နီးကပ်နေပြီ"
လနတ်သားက ချစ်မြတ်နိုးစွာ ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။
"တကယ်ပျော်စရာမကောင်းရင် နင့်ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်သတ်ပစ်မယ်"
"စိတ်မပူပါနဲ့"
လနတ်သားက တောင်တန်းများကို ဖြတ်သန်း၍ ခြေဗလာဖြင့် လျှောက်လှမ်းရင်း လမ်းပြနေသည်။ တောနက်ထဲတွင် မြေခွေးတစ်ကောင်နှင့် ခွေးတစ်ကောင်က သူတို့၏ သဘာဝများနှင့် အညီ မူလအသွင်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲပြီး ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြေးလွှားနေကြသည်။ လနတ်သားသည် သူ၏မူလအသွင်၌ ငွေရောင်တောက်ပ၍ လရောင်အောက်တွင် လှပနေသကဲ့သို့ ထျန်းလုသည် လျင်မြန်ဖျတ်လတ်သော အနက်ရောင် အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ၏ အမွေးက ညနက်နက်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေကာ နဖူးပေါ်တွင် သွေးနီရောင် လခြမ်းတစ်ခုရှိပြီး ရှားပါး၍ ထူးခြားဆန်းပြားသော သားရဲတစ်ကောင်ပင်။
ခွေး နတ်ဆိုးများအတွက် ဆော့ကစားလိုစိတ် မွေးရာပါ ဖြစ်ပြီး မြေခွေးနှင့်အတူ ပြေးလွှားရင်း သတိလက်လွတ်ဖြစ်စပြုလာသည်။
"မြေခွေးလေး၊ မပြေးနဲ့"
အမဲလိုက်ခွေးက မိန်းကလေး အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အချိန်တစ်ခုအကြာတွင် အမြီးသုံးချောင်း နတ်ဆိုး မြေခွေးက ရပ်တန့်၍ ငွေရောင် ဆံပင်နှင့် လူငယ်အဖြစ်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသဖြင့် ကောင်းကင် အမဲလိုက်ခွေးက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။ သူမက အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် သေးသွယ်သော မိန်းကလေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ အချင်းချင်း ပွေ့ဖက်ရင်း မြေပြင်သို့ လဲကျသွား၏။
လနတ်သား သူမ၏ သေးသွယ်သော ခါးကို ဖက်၍ မျက်လုံးများအတွင်း စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
"လွှတ်စမ်းပါ"
သူမက ခွေးသွားစွယ်များကို ပြ၍ မာန်ဖီကာ အကြည့်များ တင်းမာနေသော်လည်း အမှန်တကယ် ရုန်းကန်ခြင်း မရှိပေ။
"ငါ မလွှတ်ဘူး။ အခု ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာကို သိလား"
လနတ်သားက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။
"ဒါက ဘယ်နေရာလဲ။ နင်ပြောတဲ့ ပျော်စရာဆိုတာလား"
ဟုတ်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်လောက်က ထာဝရ ပျော်ရွှင်ခြင်းရဲ့ သား နဲ့ ခရမ်းရောင်ကောင်းကင် မင်းသမီး နှစ်ပါး ငါတို့အနားက ဒီကျောက်တုံးပေါ်မှာ ပျော်ပါးခဲ့ကြတယ်"
သူက သူမ၏ နားသို့ ကပ်၍ တီးတိုးပြောလိုက်သဖြင့် ထျန်းလုမှာ ရှက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ဒေါသစိတ်ကြောင့် မျက်နှာနီမြန်းသွားသည်။
"မြေခွေးလေး၊ နင် တော်တော် သတ္တိကောင်းနေတာလား။ ငါ့ကိုတောင် စနောက်ရဲတယ်ပေါ့"
"မင်း ငါ့ကို မကြိုက်ဘူးလား"
လနတ်သား၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ ဝဲဂယက်တစ်ခု ထူးဆန်းစွာ ဖြစ်တည်လာပြီး ပင်လယ်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းကာ တောတောင်ရေမြေများထက် ပို၍ စွဲမက်ဖွယ် ကောင်းလာသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထျန်းလု၏ မျက်လုံးများ ရီဝေဝေဖြစ်နေပြီး သူမ၏ အသက်ရှူသံ မြန်ဆန်လာစဉ် သူ၏ မျက်နှာထားက ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာက မြေခွေးတစ်ကောင်၏ မျက်နှာအဖြစ် ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားကာ သွေးရောင်ပါးစပ်ကို ဖြဲ၍ သူမ၏ နူးညံ့သော လည်ပင်းအတွင်း ပြင်းထန်စွာ ကိုက်ချလိုက်သည်။ အသားများ စုတ်ပြဲ၍ အရိုးကျိုးသံ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုကိုက်ချက်၌ လည်ပင်း၏ သုံးပုံနှစ်ပုံ ပြတ်ထွက်သွားစဥ် သူမ၏ ဦးခေါင်းထံ ရိုက်ချက်တစ်ခု ကျရောက်လာ၏။ ၎င်းက ခွေးခေါင်းပြတ်တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အိုးစားကွဲသွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက်ရှိသည်။
"ထွီ"
လနတ်သားက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘေးသို့ ကန်ထုတ်ပြီး ပါးစပ်အတွင်းမှ သွေးနှင့် အသားစများကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။
"ငါ့ဘဝမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဦးမညွှတ်ဘူး။ မင်းက ငါ့ကို လဧကရာဇ်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ဖို့ ဖိအားပေးရဲတယ်ပေါ့"
သူက အေးစက်စက် ကြုံးဝါး၍ အဖိုးတန်ချပ်ဝတ်ကို ချွတ်ယူကာ ညအမှောင်အောက်သို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ကောင်းကင်နယ်မြေတွင် ပျော်စရာ အမည်ရသော တည်းခိုခန်းတစ်ခု တည်ရှိပြီး ၎င်းသည် ယခင် ဧကရာဇ်၊ ရဲချင်းထျန်က ထာဝရ ပျော်ရွှင်ခြင်း နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကို လက်ခံတွေ့ဆုံရန် အထူး တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းက တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း နတ်ဆိုးဧကရာဇ်က မပြန်လမ်း ရောက်သွားခဲ့သည်။ တည်းခိုခန်း၏ တည်နေရာကို အထူး ဂရုစိုက် ရွေးချယ်ထားပြီး အမြင့်ဆုံးအထပ်တွင် လှပသေသပ်သော အခန်းတစ်ခု ရှိကာ ဓားတာအိုကျောက်တိုင်ပေါ်မှ ဓားချက်အားလုံးကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။
လက်ရှိတွင် ရဲချင်းထျန်၊ ယိုဖုန်း၊ မူတန်းရှီ၊ နှင့် အရုဏ်တက်အင်မော်တယ်နတ်ပြည်ထောင်၊ ဘိုးဘေးကျောင်းတော်မှ အခြား မျိုးနွယ် ခေါင်းဆောင်များစွာ ထိုတည်းခိုခန်း၏ အပေါ်ဆုံးထပ်တွင် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့က ဓားတာအိုကျောက်တိုင်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေပြီး ညအမှောင်အောက်တွင် ဓားချက်ဆယ်ဘီလီယံကျော်မှာ သွေးရောင်ရဲရဲ တောက်ပလင်းလက်နေခဲ့လေသည်။