အခန်း (၂၇)

လူတိုင်း၏ အမြင်တွင် သာ့ချောင်သည် အမြဲတမ်း မွဲခြောက်နေသည့် အသွင်အပြင်ရှိသည်။ သူမသည် တိုတောင်းသည်။ သူမ၏ အသားအရည်သည် ခြောက်ကပ်နေ၏။

သူမသည် အဆင်မပြေသော အဝတ်ဟောင်းများကို အမြဲဝတ်ထားသည်။ သိပ်ကို မထင်ရှားပေ။

ယခုမူ သူမသည် အနီရောင် အင်္ကျီအသစ်ကို ၀တ်ထားသည်။

အသားအရည်က ဖြူစင်ပြီး စပျစ်သီးနှစ်လုံးကဲ့သို့ အရည်ရွှမ်းသော မျက်လုံးများ ရှိသည်။ အနီရောင် အင်္ကျိကို နောက်ခံထားပြီး နှုတ်ခမ်းနီနှင့် သွားဖြူများ ပေါ်လွင်နေသည်။ အလွန် ကြည့်ကောင်းသည်။

လူတိုင်းက သူမကို မမေးဘဲ မနေနိုင်ပေ။ "သာ့ချောင်၊ သမီးရဲ့အဝတ်အစားအသစ်က ဘယ်ကလာတာလဲ?"

သာ့ချောင်က သူမရဲ့ အခွံသွားလေးများ ပေါ်သည်အထိ ချိုချိုသာသာ ပြုံးခဲ့သည်။ "အဖွားက ဒါကို သမီးအတွက် လုပ်ပေးတာ"

ထိုသို့ ပြောပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်သေးသေးလေးက ကော့တက်နေသည်။ သူမသည် အလွန်ဂုဏ်ယူနေပုံရသည်။

သူမမှာ ဝတ်ရန် အဝတ်အစားအသစ်တွေ ရှိပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ချစ်ခြင်းကို ခံရကြောင်း လူတိုင်းကို ပြောပြနေပုံရသည်။

သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းက မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။ ချောင်ရှို့ကျီသည် ဤမြေးမလေးကို အလွန်ဂရုစိုက်​သည်ဟု သူတို့အားလုံးက မှတ်ချက်ချကြသည်။ အဝတ်အစားသစ်များ ချုပ်ရသည်မှာ အလွန် အလုပ်များသည်။

ရွာတစ်ဝိုက်တွင် အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သာ့ချောင်၏ ကြွားဝါစိတ်သည် အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။

သူမအိမ်သို့ ကွေ့ပတ်သွားသောအခါတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူမဆီ လျှောက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူက အခြားလူ မဟုတ်ပေ။ ထိုလူက ...

........

ရှောင်ချောင်သည် အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ကလေးမလေးကို အဝေးကမြင်လိုက်ရသည်။ ပထမတွင် သာ့ချောင်မှန်း သူမ မသိခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း အနီးရောက်လာပြီး သာ့ချောင်၏ မျက်​နှာကို မြင်​သောအခါ သူမ ထိတ်​လန့်​သွားသည်​။

သာ့ချောင်သည် အဝတ်အစားအသစ်ကို ၀တ်ထားခြင်းကြောင့်သာမက သူမသည် ပို၍ လှပလာသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

အာဟာရချို့တဲ့မှုကြောင့် သာ့ချောင်၏ အရေပြားသည် အမြဲဝါနေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် အိမ်အလုပ် လုပ်ရသဖြင့် သူမ၏ အသားအရေသည် သာမန်ကလေးများထက် ပိုကြမ်းတမ်းသည်။

သူမ အသက်သုံးနှစ်အရွယ်တွင် ရေကျောက်ပေါက်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အမာရွတ်များ ကျန်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အခုတွင် အားလုံးက ပျက်သွားပြီ။

သူမ၏ မျက်နှာသည် အခွံခွာထားသော ကြက်ဥပြုတ်ကဲ့သို့ ဗလာဖြစ်ပြီး ဖြူဖွေးနူးညံ့နေသည်။ ထိုအပေါ်တွင် ချို့ယွင်းချက်မရှိပေ။

ရေပြည့်ဝနေသည့် အဆင့်သို့ မရောက်သော်လည်း ဤအခြေအနေက သူမရှိသင့်သည့် အခြေအနေမဟုတ်တာ သေချာသည်။

ဘာဖြစ်သွားတာလဲ?

သူမကို မတွေ့ရသည်မှာ ခုနစ်ရက် ရှစ်ရက်လောက်ပဲ ရှိသေးတာ ဒီလို ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲကြီး ဘယ်လိုဖြစ်လာနိုင်မလဲ?

ရှောင်ချောင်၏ နှလုံးသားထဲတွင် နားမလည်နိုင်သော ထိတ်လန့်မှု တိုးလာသည်။

တစ်စုံတစ်ခုသည် သူမ၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်သွားသည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

သာ့ချောင်က မှိန်းမောနေသော ညီမလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ အနည်းငယ် ကြောက်စရာကောင်းသည်၊ သူမက ဦးစွာ ခေါ်လိုက်သည်။ "ညီမလေး?"

ရှောင်ချောင်က သူမ၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ "မမ၊ မမရဲ့အသားအရေက ပိုဖြူလာတယ်။ တစ်ခုခုသုံးထားတာလား?"

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ပွတ်သပ်ကာ တိုးတိုးလေးပြောခဲ့သည်။ "ပိုကောင်းလာအောင် ဘာမှ မသုံးထားဘူး"

သူမသည် ညီမငယ်ကို ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးအကြောင်း အလိုလို မပြောပြချင်ပေ။ ပြောချင်လျှင်တောင် မပြောနိုင်ပေ။

သို့သော် သူမညီမကို အမှန်အတိုင်း မပြောသောကြောင့် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အပြစ်ရှိစိတ် ပေါ်လာသည်။ သူမက အခွင့်အရေးရလျှင် အနာဂတ်၌ ညီမငယ်ကို ကျောက်စိမ်းပုတီးရေကို တိတ်တိတ်လေး သုံးခွင့်ပေးမည်။

သဘာဝအတိုင်း ပိုလှလာတာလား?

သူမကို အရူးလို့ ထင်နေတာလား?

ရှောင်ချောင်က စိတ်ထဲတွင် နှာမှုတ်လိုက်သည်။

မျက်လုံးများက လှည့်ကာ သူမ၏အဝတ်အစားများပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။ "မမ၊ မမရဲ့အဝတ်အစားတွေက အရမ်းလှတယ်။ အဖွားက မမအတွက် လုပ်ပေးတာလား?"

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများကို ထိလိုက်ကာ ချိုမြိန်စွာ ပြုံးသည်။ "အင်း အဖွားက မမအတွက် လုပ်ထားတာ။ ညီမလေး လှတယ် မဟုတ်လား?"

"ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အဖွားက ငါ့ကို မကြိုက်ဘူး။ ငါ့အတွက် အဝတ်အစား တစ်ခါမှ မလုပ်ပေးဘူး..."

ရှောင်ချောင်က ​ပြော​နေ​ပြီး သူမ၏ မျက်​နှာကို အုပ်​ကာ ငိုခဲ့သည်​။ သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အမုန်းတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုစုန်းမကြီးချောင်ရှို့ကျီ။ ထိုအချိန်တုန်းက သူမက အလွန်တော်သော်လည်း ဘယ်တုန်းကမှ မကြည့်ခဲ့ဖူးပေ။ ယခု သူမသည် ငထစ်မ သာ့ချောင်ကို နှစ်သက်သွားသည်။

သာ့ချောင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ "ညီမလေး၊ မငိုနဲ့။ အဖွားက အရမ်းတော်တယ်။ ညီမလေးကို သဘောကျလိမ့်မယ်"

ရှောင်ချောင်က လက်ကို ချလိုက်ပြီး နီရဲနေသော မျက်လုံးများနှင့် တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "မမ၊ ညီမလေးက ဒီလိုလှတဲ့ အဝတ်အစားမျိုး တစ်ခါမှ မဝတ်ဖူးဘူး။ အဝတ်အစားတွေ ပေးလို့ရမလား?"

သာ့ချောင်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာငယ်လေးသည် ချက်ချင်းပင် ရှုံ့မဲ့သွားသည်။

ရှောင်ချောင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို စောင်းကာ မေးခဲ့သည်။ "မမ၊ ဆန္ဒမရှိဘူးလား?"

သာ့ချောင်က မျက်လုံးကြီးတွေကို မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်လုပ်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ "ညီမလေး၊ အဝတ်အစားကို မပေးနိုင်ဘူး။ အဖွားက မမကို ပေးတာ။ အရမ်းကြိုက်တယ်"

၎င်းက အဖွားက သူမအတွက်လုပ်ထားသော အဝတ်အသစ်ဖြစ်သဖြင့် ညီမလေးအပါအဝင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မပေးချင်ပေ။

ရှောင်ချောင်၏ အသံသည် ချက်ချင်းပင် စူးရှလာသည်။ "မမ၊ လူလိမ်၊ ညီမလေးကို အမြဲချစ်မယ်လို့ ပြောခဲ့ပြီးတော့ အခု ဘာလို့ အဝတ်တစ်ထည်တောင် မပေးသေးတာလဲ?"

သာ့ချောင်က လန့်ဖျပ်သွားသည်။ "ညီမလေး၊ စိတ်မဆိုးနဲ့..."

ရှောင်ချောင်၏ မျက်လုံးများက သူမကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ညီမလေး စိတ်မဆိုးပါဘူး။ မမဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အသစ်ကို ပေးသရွေ့ မမကို စိတ်ဆိုးမှာ မဟုတ်ဘူး!"

မထင်မှတ်ဘဲ သာ့ချောင်က ဤတစ်ကြိမ်တွင် တောင့်ခံသည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ မပေးနိုင်ဘူး!"

ရှောင်ချောင်က ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။

ယခင်က သာ့ချောင်သည် ရူးသွပ်ပြီး မိုက်မဲသည်။ သူမပြောသမျှကို လုပ်သည်။ လှည့်စားရန် အလွန်လွယ်ကူသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ခွဲပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင် သူမက ဘယ်လို တွန်းလှန်ရမလဲဆိုသည်ကို သိလာတော့သည်။

၎င်းက မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူမသည် သာ့ချောင်ကို လက်ငါးချောင်းတောင် တူးခွင့်မပေးနိုင်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ဖန်ရုံလျန်နှင့် ဖန်ရုံရော့တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ရောက်လာသည်။ ရှောင်ချောင်၏ မျက်လုံးကြီးတွေက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်နှင့် မျက်ရည်နှစ်ကြောင်း စီးကျလာသည်။

ဖန်ရုံလျန်က ဝမ်းကွဲ ရှောင်ချောင် ငိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြေးလာသည်။ "ညီမလေး ရှောင်ချောင်၊ နင့်ကို အနိုင်ကျင့်တာ ဘယ်သူလဲ? အစ်ကိုကို ပြောစမ်း။ အစ်ကိုက နင့်ကို လက်စားချေဖို့ ကူညီမယ်!"

ဖန်ရုံရော့က သူ့နောက်တွင် ကြက်တူရွေးကဲ့သို့ ပြောသည်။ "လက်စားချေဖို့ ကူညီပေးမယ်!"

ရှောင်ချောင်က သာ့ချောင်ကို နီရဲသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။ "မမ... သူမက... ဝါး..."

ဖန်ရုံလျန်က ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူက လှည့်လိုက်ပြီး သာ့ချောင်ကို စိုက်ကြည့်ခဲ့သည်။ "ငထစ်မလေး၊ နင်က ညီမလေး ရှောင်ချောင်ကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တာ မဟုတ်လား?"

ဖန်ရုံရော့က လက်သီးသေးသေးလေးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်မလား?"

သာ့ချောင်က ခပ်သုတ်သုတ် ရှင်းပြသည်။ "ငါ မဟုတ်ဘူး..."

ဖန်ရုံလျန်က ရှင်းပြသည်ကို လုံးဝနားမထောင်ဘဲ သာ့ချောင်၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဒေါသတကြီး ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"နင် ရှင်းပြနေစရာ မလိုဘူး။ နင်ပဲဖြစ်ရမယ်၊ နင်က ရုပ်ဆိုးပြီး စိတ်နှလုံးမည်းနဲ့ ကပ်ဆိုးပဲ။ ပြီးတော့ ငါဖန်ရုံလျန်ရဲ့ ညီမလေးကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ သတ္တိရှိတယ်ပေ့ါ။ ငါနင့်ကို မသေမချင်း မရိုက်သတ်ဘူးလားဆိုတာ ကြည့်နေ!"

ဖန်ရုံရော့က ရှေ့ကို ထွက်လာပြီး သာ့ချောင်ကို ကန်သည်။ "နင့်ကို သေတဲ့အထိရိုက်သတ်မယ်!"

ဖန်ရုံရော့သည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း ကောင်းမွန်စွာကြီးပြင်းလာသဖြင့် သူ၏ ခွန်အားမှာ မနည်းပေ။

သာ့ချောင်၏ မျက်လုံးများသည် နာကျင်မှုကြောင့် နီရဲလာသည်။

သူမသည် ညီမလေးက ရှင်းပြနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ညီမက အစကနေ အဆုံးထိ မကြည့်နေပေ။ သူမ၏ မျက်နှာကို အုပ်ထားရင်း ငိုရှိုက်နေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖော်မပြနိုင်သော စိတ်ပျက်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။

သူမက အမှားလုပ်မိသည်ဟု မထင်မိပေ။

ညီမလေးအဝတ်အစားသစ်ဝတ်တုန်းက သူမက အဝတ်အစားအသစ်ကို တစ်ခါမှမကိုင်ဖူးပေ။ အခုနောက်ဆုံးတွင် သူမက အဝတ်အစားအသစ်ရပြီ။ ညီမလေးက သူမဆီမှ လုယူချင်နေသည်။ မလုနိုင်သောအခါ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို ရိုက်နှက်ခွင့်ပေးထားသည်။

သူမ ဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်တာလဲ?

"ဖန်းမိသားစုက သောက်ကလေး၊ ရပ်လိုက်စမ်း!"

သာ့ချောင်က ပြန်မရောက်လာသေးသဖြင့် ချောင်ရှို့ကျီက စိုးရိမ်ပြီး သူမကို လိုက်ရှာရန် ထွက်လာသည်။ မထင်မှတ်ဘဲ တစ်ခုခု တကယ်ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဖန်ရုံလျန်က မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ချောင်ရှို့ကျီက သူ့ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကြောက်လန့်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်များက ရုတ်တရက် အားနည်းသွားသညါ။

သာ့ချောင်၏ လည်ပင်းကို လွှတ်လိုက်ပြီး ထွက်ပြေးရန် လှည့်လိုက်သည်။ သို့သော် နောက်ကျသွားပြီ။

ချောင်ရှို့ကျီက အမြန်လာကာ သူ၏ ကော်လာကိုဆွဲပြီး ကြက်ကလေးတစ်ကောင်လို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမက အေးစက်စွာပြောခဲ့သည်။

"နင့်ကို ငါနောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက သတိပေးထားပြီးသား။ ငါ့မြေးမကို အနိုင်မကျင့်ဖို့ မပြောခဲ့ဘူးလား၊ ငါ့ကို အလေးအနက် မထားဘူးထင်တယ်!"

အပြင်းအထန်ရုန်းကန်နေရင်း ဖန်ရုံလျန်၏ မျက်နှာက နီရဲသွားသည်။ "သူမက ညီမလေး ရှောင်ချောင်ကို ပထမဆုံးအနိုင်ကျင့်တာ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် သူ့ကိုရိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က မရိုက်ရသေးဘူး။ အဲဒါကြောင့် လွှတ်ပေး!"

လွှတ်လိုက်မည့်အစား ချောင်ရှို့ကျီက သူ့ကို ပိုပိုပြီး မြင့်မြင့်ကိုင်လိုက်သည်။ "အနိုင်ကျင့်တာလား? ဒါဆို သူမက နင့်ညီမ ရှောင်ချောင်ကို ဘယ်လိုအနိုင်ကျင့်တာလဲ?"

ဖန်ရုံလျန်က စကားမဲ့သွားသည်။

သာ့ချောင်က ရှောင်ချောင်ကို ဘယ်လို အနိုင်ကျင့်လဲဆိုသည်ကို သူ တကယ်မသိပေ။ သူ ရောက်လာသောအခါ ရှောင်ချောင်က ငိုနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ တစ်စက္ကန့်မျှ မတွေးဘဲ သာ့ချောင်က သူမကို အနိုင်ကျင့်သည်ဟု သူထင်သည်။

သူက ခေါင်းလှည့်ပြီး ရှောင်ချောင်ကို အကူအညီတောင်းသည်။ "ညီမလေးရှောင်ချောင်၊ သာ့ချောင်က ညီမလေးကို ဘယ်လို အနိုင်ကျင့်ခဲ့လဲဆိုတာ ပြောပြလိုက်!"

ရှောင်ချောင်က မျက်လုံးကြီးများကို မှိတ်တုတ် မှိတ်တုတ်လုပ်ပြီး ပြောခဲ့သည်။ "အစ်ကို၊ မမက ညီမလေးကို အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူး!"

ဖန်ရုံလျန်က အံ့အားသင့်သွားသည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ မင်းပြောတာမဟုတ်ဘူးလား..."

ရှောင်ချောင်က အပြစ်ကင်းစင်သည့်ပုံစံနှင့် ဆက်ပြောသည်။ "အစ်ကို၊ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါဦး၊ ညီမ​လေး ဘာမှ မပြောသေးဘူး၊ အစ်ကိုတစ်ယောက်တည်း နားလည်မှုလွဲနေတာပဲ"

ဖန်ရုံလျန်သည် အကြာကြီး စဉ်းစားနေမိသည်။ တကယ်ဖြစ်ပုံရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ချောင်က ငိုပြီး ဘာမှ မပြောပေ။ သူက နားလည်မှုလွဲခဲ့သည်။

သို့သော်!

"သာ့ချောင်က နင့်ကို အနိုင်ကျင့်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ?"

ဖန်ရုံလျန်သည် ဤဝမ်းကွဲညီမကို သဘောကျသော်လည်း ယခုအခါ သူ ဒေါသဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ရှောင်ချောင်က မျက်ရည်တွေ ထပ်ကျလာပြန်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် အစ်ကို။ ဒါတွေအားလုံးက ညီမလေးအမှားပါ။ မမက ဝတ်ဖို့ အဝတ်အသစ်ကို မငှားတဲ့အတွက် စိတ်မကောင်း မဖြစ်သင့်ဘူး။ ပြီးတော့ အစ်ကို အထင်လွဲအောင်လုပ်ခဲ့မိတယ်။ အဖွား၊ အစ်ကို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပါ။ အစ်ကိုက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ မမကို ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး"