အခန်း (၃၀)

ခဏကြာသောအခါ ဝမ်ချွမ်းကျီက ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ယခုတစ်ခါတွင် ချောင်ကျန်းကော်က သူမနှင့်အတူ ပါလာသည်။

ဝမ်ချွမ်းကျီက စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ "ကျန်းကော်၊ ကြည့်ထား။ ကြက်မကြီးရှေ့မှာ ကျွန်မ ရပ်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ဥတွေထွက်လာလိမ့်မယ်!"

ချောင်ကျန်းကော်က သူမကို အရူးတစ်ယောက်လို ကြည့်သည်။ "မိန်းမ၊ မင်းနေမကောင်းဘူးလား? ငါအားရင် ဆေးစစ်ဖို့ မင်းကို ဆေးရုံကို ခေါ်သွားရမယ်!"

ဝမ်ချွမ်းကျီသည် ယခုအချိန်တွင် စိတ်ကောင်းရှိနေသည်။ သူမယောက်ျား၏ စကားကို စိတ်မ၀င်စားပေ။

သူမက အောင်ပွဲခံစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှင် စောင့် ကြည့်နေ!"

သူမသည် ကြက်မအို၏ ရှေ့တွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရပ်နေပြီး စောင့်ကြည့်နေသည်။

ကြက်မကြီးက သူမကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

တစ်မိနစ် ကုန်သွားသည်။

ဘာမှဖြစ်မလာပေ။

နှစ်မိနစ်ကြာသွားသည်။

အခုထိ ဘာမှ မဖြစ်သေးပေ။

ဝမ်ချွမ်းကျီက စိတ်မရှည်နိုင်တော့ပေ။ "အစ်မ၊ ဥဥပါ"

သာ့ချောင် - "……"

ချောင်ကျန်းကော် - "..."

ကြက်မကြီးသည် ထိုက်တောင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ ဥမဥနိုင်သောအခါ မဥပေးဟု ထုတ်ဖော်​ပြနေသည်။

ဝမ်ချွမ်းကျီသည် အလွန်စိုးရိမ်ပြီး ချွေးထွက်နေသည်။ သူမက ငုံ့ပြီး ကြက်မအို၏ တင်ပါးကို ထိချင်နေသည်။

ကြက်မကြီးက ချက်ချင်း စော်ကားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

နှစ်ကြိမ် အော်ဟစ်ပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ကာ သူမ၏ အတောင်ပံများကို ခတ်ပြီး ဝမ်ချွမ်းကျီ၏ ပါးစပ်ကို ကိုက်လိုက်သည်။

"အိုး..." ဝမ်ချွမ်းကျီက နာကျင်​စွာ​အော်​လိုက်​သည်​။

သူမ နှုတ်ခမ်းများကို မသိစိတ်ဖြင့် သပ်လိုက်မိသည်။ F***၊ သွေးထွက်နေတယ်။

ဒီကြက်မအိုကြီး။ နည်းနည်းတော့ ကြမ်းသလိုပဲ?

သို့သော်လည်း သူမ ညည်းညူသည်ကို စောင့်မနေဘဲ ကြက်မအိုက အတောင်ပံများကို လှုပ်ယမ်းပြီး ဘဝအတွက် ပြေးခြင်း ပြိုင်ပွဲအသစ်ကို စတင်လိုက်သည်။

"အားးးးးးးးး...ကျန်းကော်၊ ကယ်ပါဦး..."

အရသာ အဟောင်း၊ ပုံသေနည်းက အတူတူပင်။

ချောင်ကျန်းကော်က ခွေးတစ်ကောင်လို ရယ်ပြန်သည်။ "မိန်းမ၊ မင်းတို့ ညီမတွေကိစ္စထဲ ငါဝင်မပါဘူး။ မင်းတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အရမ်းကောင်းတာပဲ။ မင်းရဲ့အစ်မနဲ့ ကောင်းကောင်း ပြောဆိုဆက်ဆံ။ ငါ အလုပ်သွားတော့မယ်"

ထို့နောက် သူက တကယ်ထွက်သွားသည်။

ဝမ်ချွမ်းကျီက ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သူမ၏ ပါးစပ်ထဲမှ သွေးဟောင်းများ ထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

ထိုနေ့တွင် ဝမ်ချွမ်းကျီသည် ကြက်မအိုကြီး၏ တစ်နာရီလုံး လိုက်ဖမ်းခြင်း ခံရသည်။

ချောင်အိမ်ဟောင်းကို ပြန်ရောက်သောအခါ သူမ၏ ခြေထောက်များက တုန်ရီနေသည်။

ပုံမှန်အခြေအနေအရ ကြက်မတစ်ကောင်သည် တစ်နေ့လျှင် ဥတစ်လုံး သို့မဟုတ် နှစ်ဥဥတတ်သည်။ အများစုမှာ ကြက်ဥတစ်လုံးသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကြက်မအိုကြီးသည် တစ်နေ့တည်းတွင် ဥခြောက်လုံး ဥသည်။

၎င်းက အရင်က မဖြစ်ဖူးသောအရာပင်။

သာ့ချောင်က ကူးကူက ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့ရေကို သောက်လိုက်သည်နှင့် ပတ်သက်သည်ဟု ယူဆသည်။ ထိုရေကို သောက်ပြီးသည်နှင့် ကူးကူသည် ကြက်ဥ ဥချသည်။ ၎င်းက ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အကျိုးပြုကြောင်း ဖော်ပြသည်။

ဤရေက လူတွေ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ဘယ်လိုအကျိုးသက်ရောက်မှုရှိနိုင်လဲဆိုသည်ကို သူမ ကြိုးစားချင်သည်။

အဒေါ်ကြီး ထွက်သွားပြီးနောက် သာ့ချောင်သည် ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့ရေကို သောက်လိုက်သည်။

ချီလီရွာသည် ယခုဆောင်းရာသီ၏ ပထမဆုံးနှင်းကျလာပြီ။ ရာသီဥတုက ပိုအေးလာသည်။

နှစ်သစ် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ချီလီရွာမှ ရွာသားများသည် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း၏ အမျှော်လင့်ဆုံးနေ့ ရောက်ရှိလာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်... ဝက်သားခွဲပွဲ။

ချီလီကျေးရွာ၏ ဓလေ့အရ ဝက်သတ်ခြင်းကို အရုဏ်မတက်မီ ပြုလုပ်ရမည်။ မဟုတ်ပါက မင်္ဂလာ မရှိပေ။

ဤသို့ဖြင့် ဝက်သားခွဲသည့်နေ့တွင် တစ်ရွာလုံး မိုးမလင်းခင် အိပ်ယာထကြသည်။

ချည်အကျီနှင့် ချည်ဦးထုပ်များကို ၀တ်ဆင်ကြပြီး ​စပါးနယ်သည့် နေရာဆီသို့ ရွှင်မြူးစွာ ဦးတည်ကြသည်။

သာ့ချောင်လည်း သူမအဖွားနှင့် လိုက်သွားခဲ့သည်။

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ အဖွား ပြုလုပ်ထားသည့် အနီရောင် ချည်သားအင်္ကျီကို ၀တ်ဆင်ထားသည်။ သူမသည် အနီရောင် ချည်ဦးထုပ်ကိုလည်း ၀တ်ထားသည်။

သူမတစ်ကိုယ်လုံး နီရဲပြီး ဖောင်းကားနေသည်။ အဝေးကကြည့်လျှင် အနီရောင်အသားလုံးလေးတစ်လုံးလိုပင်။ အလွန် ချစ်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်း ဖြစ်သည်။

သူမ အဖွား၏ လက်ကို ကိုင်ထားပြီး က​လေးအသံနှင့် ပြောခဲ့သည်။ "အဖွား၊ ဝက်သားခွဲပြီးရင် ဝက်သားဖက်ထုပ်လုပ်လို့ရလား?"

သူမသည် ဖက်ထုပ်စားရသည်ကို ကြိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် ဝက်သားဖက်ထုပ်ဖြစ်သည်။ မနှစ်က နှစ်သစ်ကူးတွင် ဖက်ထုပ်နှစ်ခုစားသည်။ အရသာက အရမ်းမွှေးပြီး လျှာကို မျိုချလုနီးပါးပင်။

ယခု တွေးကြည့်ရုံနှင့်တင် တံတွေးကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

ချောင်ရှို့ကျီသည် ထိုစကားကြားသောအခါ ရုတ်တရက် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အံ့သြမှုတစ်ခုက သူမမျက်လုံးထဲတွင် ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

သာ့ချောင်က သူမ၏ တောင်းဆိုမှုသည် လွန်လွန်းသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ သူမ၏ အ၀တ်အစားထောင့်ကို လက်သေးသေးလေးဖြင့်ဆွဲကာ တိုးတိုးလေးပြောသည်။

"မလုပ်ရင်လည်း ရတယ်၊ တကယ်တော့ သမီး အရမ်းကြီး မစားချင်ဘူး အဖွား။ သမီးကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့"

ချောင်ရှို့ကျီက သူမကို လုံးဝ စိတ်မဆိုးပေ။ သာ့ချောင်၏ စကားထစ်ခြင်းမှာ တိုးတက်လာပုံပေါ်သဖြင့် သူမ အံ့သြမိသည်။

သာ့ချောင်၏ စကားထစ်ခြင်းသည် သဘာဝဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်လေးနက်သည်။ သူမသည် ရွှယ်ချွမ်နှင့် ဆွေးနွေးပြီး နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် သူမအား ဆေးရုံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် စီစဉ်ထားသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ တိုးတက်သည့် လက္ခဏာများ ပြလာသည်။

ဒါက တကယ်ကို မထင်မှတ်ထားပေ။

"အဖွားက သမီးကို စိတ်မဆိုးပါဘူး၊ သမီးရဲ့ဗိုက်လေးကို ဆံ့ဖို့ ဖက်ထုပ်ဘယ်နှစ်ထုပ် လုပ်ရမလဲလို့ အဖွားတွေးနေတာ"

သို့သော် သူမက မထောက်ပြခဲ့ပေ။ ပြောလိုက်သည်နှင့် ကလေးက ချက်ချင်း စိတ်ပူသွားမည်ကို သူမ စိုးရိမ်သည်။

ကလေး၏စိတ်သည် အနည်းငယ် ထိလွယ်ရှလွယ်သည်။ သတိကြီးကြီးနှင့် စကားပြောသောအခါ လူများကို စိတ်မကောင်းဖြစ်စေသည်။

၎င်းကိုကြားသောအခါ သာ့ချောင်က သက်ပြင်းချမိသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် လုံခြုံမှု မရှိသည်မှာ အမှန်ပင်။ ကောင်းကောင်းမလုပ်လျှင် အဖွားနှင့်အဖိုးက သူမကို ဂရုမစိုက်မည်ကို အမြဲစိုးရိမ်နေသည်။

သူမသည် အခွံသွားကလေးများပေါ်သည်အထိ ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးသည်။ "သမီး ငါးခုပဲ စားတယ်။ ဒီလောက်ပါပဲ"

ချောင်ရှို့ကျီက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ငါးခုလား? သမီး သွားကြားကော ညှပ်ရဲ့လား?"

ဖက်ထုပ်သာ့ချောင်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ဖိကာ လေးလေးနက်နက် စဉ်းစားနေသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ လက်ချောင်းတိုလေးနှစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို နောက်ထပ် နှစ်ခုထပ်ထည့်မယ်"

ချောင်ရှို့ကျီက ရယ်လိုက်သည်။ "သမီးစားချင်သလောက်စားလို့ရတယ်!"

သာ့ချောင်က သူမနို့တွေကို ကြည့်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် လခြမ်းများကဲ့သို့ ကွေးကာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသကဲ့သို့ ပြုံးနေသည်။

ကောက်နယ်ကွင်းက မဝေးပေ။ ဆယ်မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ရသည်။

သာ့ချောင်နှင့် သူမအဖွားရောက်လာသောအခါ လူအများစုက ကောက်နယ်ခြံတွင် ရပ်နေကြပြီပင်။

လူတိုင်းက တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ လေအေးကြောင့် သူတို့၏ မျက်နှာများက နီမြန်းနေသည်။ သို့တိုင် သူတို့၏ မျက်နှာများသည် ရွှင်မြူးမှုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

သူတို့၏ စကားများသည် ခါတိုင်းထက် အနည်းငယ် ပိုနူးညံ့နေသည်။

ရပ်ရွာမှ ပေးအပ်သော လုပ်ငန်းတာဝန်များ အရ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ တစ်ခုစီသည် အနည်းဆုံး ဝက်နှစ်ကောင်ကို မွေးမြူရမည်ဖြစ်သည်။ ချီလီကျေးရွာသည် ယခုနှစ်တွင် စုစုပေါင်း ဝက်ခြောက်ကောင်မွေးမြူခဲ့သည်။

အဓိကအချက်မှာ ဝက်ခြောက်ကောင်လုံးကို အသက်ရှင်အောင် မွေးမြူနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဝက် ၃ ကောင်ကို နိုင်ငံသို့ လွှဲပြောင်းပေးသည့်အပြင် ကျန်ဝက် ၃ ကောင်ကိုလည်း ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ထံ ပေးအပ်သည်။

ယနေ့တွင် အဆီကျဝက်ကြီး သုံးကောင်ကို သတ်ပြီး ဝက်သားကို ရွာသူရွာသားများထံ ဖြန့်ဝေပေးမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အဆီကျဝက်ကြီး သုံးကောင်ကို သတ်ဖြတ်ပြီး သန့်စင်ထားသည်။ ၎င်းတို့ကို ကျောက်ပြားပေါ်တွင် ချထားသည်။

ရွာသူရွာသားများသည် ယနေ့ကို စောင့်မျှော်နေသည်မှာ တစ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးက ကျောက်ပြားပေါ်ရှိ ဝက်သားကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် စိမ်းလန်းတောက်ပနေ၏။

ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဝမ်ရွှေရှန်သည် တန်းစီဇယားနှင့်အတူ ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး ပြောခဲ့သည်။

"အလျင်စလိုမလုပ်နဲ့။ မတိုးနဲ့။ လူတိုင်းက ဝေစုတွေ ရှိတယ်၊ လူတိုင်းက ဒီနေ့ကို စောင့်နေတာကြာပြီဆိုတာ သိတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျုပ် စကား ရှည်ရှည်ဝေးဝေး မပြောတော့ဘူး။ ဝက်သား ခွဲမှု စတော့မယ်!"

ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ "လက်ရှိအခြေအနေကို သိခြင်း" ကို လူတိုင်းက အလွန်ကျေနပ်ကြသည်။ ဝက်သားကို ခွဲဝေခြင်းသည် ခွဲရသည်။ အဓိပ္ပါယ်မဲ့စကား မပြောပါနှင့်။

"စတုတ္ထချိုင်၊ ဝက်သား ၁၆ ဂျင်း!"

"လက်ခံတယ်!"

"ဝမ်လောင်ဂမ်း၊ ဝက်သားဂျင်းနှစ်ဆယ်!"

"ကောင်းပြီ!"

"လင်းယုံဆွေ့..."

အမည်ခေါ်ခြင်းနှင့် ဝက်သားစုဆောင်းခြင်းတို့ကို စနစ်တကျ ဆောင်ရွက်ကြသည်။ ဘယ်သူမှ ရန်မဖြစ်ကြပေ။

ဝမ်ရွှေရှန်းသည် အရည်အချင်းရှိသော ခေါင်းဆောင်မဟုတ်သော်လည်း သူသည် ဝက်သားခွဲခြမ်းခြင်းတွင် မျှတပြီး တရားမျှတသောအလုပ်ကို လုပ်သည်။

ဝက်သားအားလုံးသည် အဆီနှင့် အသား ညီမျှသည်။ ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ် အဆီတွေ ရနိုင်သည်။ ထိုနည်းဖြင့် ဘယ်သူမှ တိုက်ခိုက် လုယူကြတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဖန်မိသားစု အလှည့်ရောက်သောအခါ အဘွားကြီးဖန်သည် အလွန်ဂုဏ်ယူနေသည်။ ဝက်သား​ ၁၆ ဂျင်းကို ကိုင်ကာ အောင်ပွဲခံကြက်မတစ်ကောင်လို ခေါင်းမော့ ရင်ကော့နေသည်။

"အိုး၊ ဝက်သားက အရမ်းများတယ်။ ငါတို့ စားမကုန်နိုင်တော့မှာကို ငါတကယ်ကြောက်မိတယ်!"

အချို့လူများက နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ရုံမှတပါး မတတ်နိုင်ကြပေ။ ဘာမဟုတ်တာလဲ? ဝက်သား ဆယ့်ခြောက်ကျင်းမျှသာ။ ဘယ်လိုလုပ် စားမကုန်ရမှာလဲ!

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် စုစုပေါင်း ဝက် ၃ ကောင်ရှိသည်။ ဦးခေါင်းတစ်ခုစီကို ဝက်သားဂျင်း နှစ်ကျင်းစီခွဲထားသည်။

ထို့ကြောင့် အိမ်တစ်အိမ်စီတွင် ဝက်သား အများကြီးရသည်။ ဖန်မိသားစု၏ ဝက်သား ဆယ့်ခြောက်ဂျင်းသည် မနည်းလွန်း၊ မများလွန်းပေ။

သူမမိသားစုတွင် အရင်နှစ်တွေကထက် လူနှစ်ယောက် ပိုရှိသောကြောင့် ထုတ်ဖော်ပြသသည်။ တစ်နည်းဆိုရသော် ဝက်သား ၄ ဂျင်းပိုရခဲ့သည်။

အဘွားကြီး ဖန်က သူမမိသားစုသည် ကြီးကြီးမားမား အခွင့်ကောင်းယူခဲ့သည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမသမီးနှင့် မြေးမလေးက အိမ်ပြန်ရောက်သည်မှာ တစ်လသာ ရှိသေးသော်လည်း ယွမ်ငါးဆယ်ယူလာကြသည်။ ယခုဆို ဝက်သား ၄ ဂျင်းရှိသည်။ ချောင်မိသားစု အကျိုးကို သူမတို့ ရရှိလိုက်သည်။

ထိုနေ့တွင် အဘွားကြီးဖန်သည် ကြက်မစင်ကို စားခဲ့ရသည်။ သူမသည် ချောင်ရှို့ကျီကို ပြန်ရှာပြီး မလုပ်ဝံ့ပေ။

သို့သော်လည်း သူမ ရန်ငြိုးမထားဘူးဟု မဆိုလိုပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေနှင့် သူမသည် အငြိုးကို မြဲမြံစွာ မှတ်မိနေသည်။

ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် အကျိုးနည်းနည်းဆိုလျှင်တောင် လူတိုင်းကြားနိုင်အောင် ပြောရန် လိုသည်။ ထိုစုန်းမအိုကြီး ချောင်ရှို့ကျီက ဒေါသထွက်လျှင် အကောင်းဆုံးပင်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် အဘွားကြီး ဖန်ကို တစ်ချက်မျှ မကြည့်ခဲ့ပေ။

ချောင်မိသားစု၏ အိမ်ဟောင်းတွင် လူဆယ်ယောက်ရှိသည်။ သူမတို့တွင် ဝက်သားဂျင်း ၂၀ ရှိသည်။

သာ့ချောင်၏ အိမ်သေးလေးကို ပေါင်းထည့်လိုက်လျှင် ချောင်မိသားစုက ဝက်သားစုစုပေါင်း ၂၄ ဂျင်း ရရှိခဲ့သည်။ ဤအရေအတွက်သည် ဖန်မိသားစုကို လုံးလုံးလျားလျား ဖိနှိပ်ထားသည်။

မကြာခင် ချောင်၏ အလှည့်ရောက်လာတော့မည်။ သူမက ခေါင်းငုံ့ပြီး သာ့ချောင်ကိုပြောသည်။ "အဖွားက ဝက်သားသွားယူမယ်။ ဒီမှာပဲ စောင့်နေ။ မပြေးနဲ့။ နားလည်လား?"

ဖက်ထုပ် သာ့ချောင်က နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ "သမီးက အရမ်းတော်တယ်။ အဖွား၊ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး"

ချောင်ရှို့ကျီ ထွက်သွားပြီးနောက် သာ့ချောင်သည် သူမအဖွားပြန်လာမည့်အချိန်ကို တိတ်တဆိတ်စောင့်ဆိုင်းရင်း ထောင့်စွန်းတွင် နာခံစွာရပ်နေသည်။ သူမက မသိလိုက်ချိန် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် သာ့ချောင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမသည် ရှေ့ကို ခြေတစ်လှမ်းတိုးပြီး ဘေးဆိုးကို အသေရိုက်ပစ်ချင်သည်။

တစ်လမပြည့်ခင်မှာပင် သူမနှင့် ရှောင်ချောင်တို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သွားကျွတ်သည်အထိ ပြုတ်ကျသည်။ ဤသည်အားလုံးမှာ သာ့ချောင်ဆိုသည့် ဘေးဆိုးကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမတို့၏ ကံကြမ္မာဆိုးသည် ဤဘေးဆိုးနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။

သာ့ချောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အနီရောင် ချည်သား အင်္ကျီ ပေါ်သို့ သူမ၏ အကြည့်များက ကျရောက်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲမှ မီးတောက်များ ထွက်လုမတတ်ပင်။