အခန်း (၃၂)

သူမက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူမဘဝတွင် ယခုအခိုက်အတန့်ကဲ့သို့ တစ်ခါမှ မကြောက်ဖူးပေ။

သူမသည် သာ့ချောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ကြောက်ရွံ့နေသော ဖက်ထုပ်ကလေးကို သူမလက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီး တိုးတိုးလေး ချော့လိုက်သည်။

"သာ့ချောင်၊ မကြောက်နဲ့။ အဖွား ပြန်လာပြီ။ အဖွားက သမီးကို ဘယ်သူမှ ထိခိုက်အောင် လုပ်ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး"

သာ့ချောင်က တကယ်ကို ကြောက်သွားသည်။

သူမအမေက သူမကို တောဝက်ဆီ တွန်းပို့လိုက်သည်နှင့် အလွန်ဝမ်းနည်းသွားသည်။ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် သူမတစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူမအမေက ဘာကြောင့် သူမကို ဒီလောက်မုန်းတီးနေမှန်း နားမလည်ပေ။ သူမကို မုန်းတီးလွန်းသဖြင့် သေစေချင်နေသည်။

သူမသည် အမြဲတမ်း လိမ္မာရေးခြားရှိခဲ့သည်။ ရှောင်ချောင်ထက် ပိုနာခံသည်။ သူမကို ဘာလို့ ဒီလောက်မုန်းနေတာလဲ?

ချောင်ရှို့ကျီသည် သူမ၏လက်ထဲတွင် တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေသော ဖက်ထုပ်လေးကို ကြည့်ကာ မုန်းတီးမှုများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အကယ်၍ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသာ သူမရှေ့တွင် ရှိနေပါက ပါးရိုက်ချက် တစ်ချက်ဖြင့်ပင် သေစေမည်ဖြစ်သည်။

သူမသည် သာ့ချောင်၏ နှာခေါင်းကို ဖိလိုက်သည်။ ထို့နောက်သူမ၏နားရွက်ကို ဖိလိုက်ကာ တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "ပြန်လာပါ ဝိညာဉ်။ သာ့ချောင်ရဲ့ဝိညာဉ် ပြန်လာပါ!"

သာ့ချောင်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ကောင်းလာသည်။ သူမ၏ အဖွားကို ကြောင်တက်တက်နှင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် ဝါးခနဲ ငိုချပြီး "အဖွား!" ဟုခေါ်သည်။

"အဖွား လာပြီ။ လိမ်လိမ်မာမာနေ။ မကြောက်နဲ့!"

ချောင်ရှို့ကျီသည် သူမ၏လက်ထဲရှိ ဖက်ထုပ်လေးကို နှစ်သိမ့်ပေးကာ သူမ၏ သားအကြီးဆုံးလက်ထဲသို့ မအပ်မီ ငြိမ်သက်သွားစေရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ဤကာလအတွင်း အလုပ်ရမှတ်အနည်းငယ်ရရှိရန် ချောင်ကျန်းကော်သည် နေ့တိုင်း ရေလှောင်ကန်တစ်ခုတည်ဆောက်ရန် သွားသည်။

၎င်းက အတော်လေး ပင်ပန်းသဖြင့် ချောင်ရှို့ကျီက သူ့ကို ဝက်သားခွဲသည့်အတွက် စောစောမထရန် ပြောလိုက်သည်။

လမ်းတစ်ဝက်တွင် တောဝက်တစ်ကောင်က လူများကို လိုက်ဖမ်းနေသည်ဆိုသည့် သတင်းကို ချောင်ကျန်းကော်က ကြားလိုက်ရသည်။ စိုးရိမ်စိတ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်လမ်းလုံး ပြေးလာခဲ့သည်။

"အမေ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား?"

"ငါ အဆင်ပြေတယ်" ချောင်ရှို့ကျီက သာ့ချောင်ကို သူ့လက်ထဲသို့ ထည့်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"သူမကို ကောင်းကောင်းကိုင်ထား။ ကလေးကို မပစ်ချလိုက်နဲ့!"

ချောင်ကျန်းကော်က သာ့ချောင်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ "အမေ၊ စိတ်မပူနဲ့။ ကျွန်တော်လဲကျရင်တောင် ကျွန်တော့်တူမကို မပြုတ်ကျစေရဘူး!"

ချောင်ရှို့ကျီက ကျေနပ်သွားသည်။ သူမသည် လှည့်၍ တောဝက်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် တောဝက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသည်ကိုတွေ့သောအခါ အားလုံးက စကားစပြောကြသည်။

သူမဘာလုပ်ဖို့ကြိုးစားနေတာလဲ?

တစ်ချိန်က ချောင်ရှို့ကျီသည် ပေါင်နှစ်ရာကျော် တောဝက်ကို လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် သတ်ခဲ့ကြောင်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိရမိသည်။ ဖြစ်နိုင်တာက...?

လူတိုင်း အသက်မရှုသကဲ့သို့ မျက်တောင်လည်း မခတ်ပေ။

တောဝက်က ချောင်ရှို့ကျီ ပြေးလာသည်ကို ကြည့်ပြီး အော်ဟစ်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီက နောက်မတွန့်ပေ။ သူမသည် ပြေးတက်လာပြီး တောဝက်၏ခေါင်းကို လက်သီးဖြင့် ထိုးသည်။

တောဝက်က သနားစရာကောင်းလောက်အောင် အော်ဟစ်သည်။

နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ဘန်းခနဲ ကြားရပြီး တောဝက်သည် မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

ထို့နောက် လဲကျပြီး သေသွားသည်။

လူတိုင်း - "!"

ရိုးရှင်းပြီး ကြောက်မက်စရာ!

ရိုးရှင်းပြီး မယုံနိုင်စရာ။

ထိုတောဝက်သည် အနည်းဆုံး ဂျင်းနှစ်ရာမှ သုံးရာအထိ အလေးချိန်ရှိသည်။ ချောင်ရှို့ကျီက လက်သီးတစ်ချက်နှင့်သာ ထိုးလိုက်သည်။

ကိုယ့်မျက်စိနှင့် မမြင်ဖူးလျှင် ဒီလိုအရာမျိုးကို ယုံမည် မဟုတ်ပေ။

တောဝက်ရောက်လာသောအခါ ဝမ်ရွှေရှန်သည် ဤတောဝက်ကို ဝင်ရောက်စီးနင်းရန် လူအချို့ကို စုရုံးခဲ့သည်။

သူသည် လူငယ်တစ်စုနှင့်အတူ လိုက်လာသောအခါတွင် တောဝက်ကို လက်သီးဖြင့်ထိုးသတ်သည့် ချောင်ရှို့ကျီကို မြင်တွေ့ရပြီး ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

အတွင်းစွမ်းအား။ ၎င်းက ပြက်လုံးတစ်ခုမဟုတ်​ပေ!

"ဘန်း!"

တောဝက်အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းပြီးတာနှင့် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက မြေပြင်မှ ချက်ချင်းထပြီး အော့အန်သွားသည်။

"ရှောင်ကျွမ်း၊ တောဝက်ရဲ့ ဆီးက ဘယ်လိုအရသာရှိလဲ? ရွံစရာကောင်းလား?"

"ကြက်မစင်နဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်ဟာ ပိုမွှေးလဲ?"

"ရှောင်ကျွမ်း၊ နင့်ပါးစပ်က အခုနတုန်းက အကျယ်ကြီးပဲ၊ နင် အများကြီး သောက်ခဲ့သေးလား?"

"ဟာ... တုန်ဖုန်းအစုမှာ နံပါတ်တစ်အလှလေးပဲ၊ အနာဂတ်မှာ ဘယ်ယောက်ျားက သူမပါးစပ်ကို နမ်းဝံ့မလဲဆိုတာ ငါကြည့်ချင်တယ်...ဟားဟားဟား"

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် ဤအတင်းအဖျင်းများကို ကြားသောအခါ မုန်းတီးမှုဖြင့် အံကြိတ်ခဲ့သည်။

ကြင်နာတတ်တဲ့လူတစ်ချို့က သူမကို သတိပေးခဲ့သည်။ "ရှို့ကျီကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။ သူမကြောင့်သာမဟုတ်ရင် နင်အခုထိ မြေကြီးပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေရဦးမှာပဲ!"

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ပိုဒေါသထွက်လာသည်။

ချောင်ရှို့ကျီကို ကျေးဇူးတင်ဖို့လား?

မဖြစ်နိုင်ဘူး!

ချောင်ရှို့ကျီသည် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက သူမကို ကျေးဇူးတင်၊ မတင်​ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် ချောင်ကျန်းကော်၏ လက်မှ သာ့ချောင်ကို ယူလိုက်သည်။

ဖက်ထုပ်သေးသေးလေးက သူမလည်ပင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားသည်မှာ အလွန် အားကိုးသည့်ပုံပင်။

သူမသည် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကို အေးစက်သောအကြည့်နှင့် တင်းတင်းမာမာပြောခဲ့သည်။

"မင်း ဒီကလေးကို ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံခဲ့တဲ့အတွက် တစ်နေ့နောင်တရလိမ့်မယ်!"

စကားပြောပြီးနောက် သူမ ဂရုမစိုက်ဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

နောင်တလား?

ဟားဟား!

သူမ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ကျောင်းကို တစ်ခါမှ မတက်ဖူးသဖြင့် နောင်တဆိုသည့် စကားလုံးကို ဘယ်လိုရေးရမှန်း သူမ မသိပေ။

သူမ နောင်တရခဲ့လျှင် ထိုနောင်တမှာ သူမမွေးလာသောအခါ ထိုဘေးဆိုးကြီးကို မသတ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် နောင်တရမိသည်။

သူမသည် ချောင်ရှို့ကျီ၏ ပခုံးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော သာ့ချောင်ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သာ့ချောင်က သူမအမေကို ကြည့်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမ၏ ဦးခေါင်းကို အဖွား၏ လည်ပင်းတွင် မြှုပ်ထားပြီး ပြန်မမော့ရဲတော့ပေ။

ချောင်ရှို့ကျီက သူမလက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ဖက်ထုပ်လေး၏ နောက်ကျောကို ပုတ်လိုက်သည်။ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကို အာရုံစိုက်ရန် သူမ ခေါင်းမလှည့်ပေ။

ချောင်ကျန်းကော်သည် သူ့အမေအတိုင်း ထက်မြက်ပြီး သူရဲကောင်းဆန်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်ကာ သဘောကျသောအကြည့်ဖြင့် သူတွေးနေသည်။ ငါ့အမေက အရမ်းတော်တယ်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ယောက္ခမ၏ မြင့်မားသော ကျောပြင်ကို ဖျော့တော့သော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ငါ့ယောက္ခမက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်။

ချောင်ကျန်းကော်က လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့မိန်းမရဲ့မျက်နှာက မတူတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မိန်းမ၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ? အမေ့ရဲ့ သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ အသွင်အပြင်ကြောင့် မင်း ကြောက်ရွံ့သွားတာလား?"

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ ခေါင်းသည် ခုတ်ဓားကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ "ငါကြောက်တယ်။ ငါကြောက်တယ်!"

ချောင်ကျန်းကော်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ? အမေက လူတွေကို အထူးသဖြင့် သူ့လူတွေကို ရိုက်နှက်မှာ မဟုတ်ဘူး!"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပလာသည်။

သို့သော်လည်း သူမက ပြည့်ပြည့်ဝဝ မပျော်ရွှင်နိုင်မီတွင် သူမယောက်ျားက ဆက်ပြောသည်။ "ဒါပေမယ့် မင်းအမှားတစ်ခုလုပ်မိရင် အမေက လူတွေကို ရိုက်မှာပဲ။ ပဉ္စမညီလေး ငယ်ငယ်တုန်းက လိမ်ညာခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့် အမေက သူကို ဝါးနဲ့ရိုက်လိုက်တာ။ ကျွတ် ကျွတ်။ ကောင်းတဲ့နေရာတောင် မကျန်တော့ဘူး!"

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ ခြေထောက်များက အားနည်းလာပြန်သည်။ လင်းဟွေ့အား ရေတွင်းထဲသို့ ခုန်ချစေသည့် ကောလာဟလများကို ဖြန့်ရုံသာမက ကိုယ်ဝန်ရှိဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဤအရာများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါက သူမကို ကြိမ်ဒဏ်မည်မျှ ပေးမည်နည်း။

နောက်အခိုက်အတန့်တွင် သူ့ယောက်ျားက ဆက်ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ "ဒါပေမယ့် မင်းက ချွေးမဆိုရင် အမေက ရက်စက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

သူမ၏လည်ချောင်းဆီသို့ ခုန်တက်သွားသော ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ နှလုံးသားသည် နေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမသည်ချွေးမ ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမယောက်ျားက ထပ်ပြောပြန်သည်။ "သူမက မရက်စက်ပေမယ့် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းလိုမျိုး မင်းရဲ့မိခင်အိမ်ဆီ ပြန်ပို့ပေးလိုက်မယ်။ ဟားဟား..."

ချောင်ကျန်းကော်က ပြောပြီးသည်နှင့် သူ့အမေနောက်ကို လိုက်သွားသည်။

"..."

စကားပြောသောအခါ ထပ်ခါထပ်ခါ ရပ်လို့မရဘူးလား?

ပါးစပ်က သွေးဟောင်းများက သူမရင်ဘတ်ကို ပိတ်ဆို့နေပြီး မတက်နိုင် မဆင်းနိုင်ဖြစ်နေသည်။ သူမက တောဝက်နောက်ကို လိုက်လုနီးပါးပင်။

အကျိုးအမြတ်မယူသော သူတွေက လူယုတ်မာတွေပင်။ ဝမ်ရွှေရှန်သည် ဤဆုကြေးစား တောဝက်ကိုသတ်ရန် လူများကို အလျင်အမြန် စည်းရုံးလိုက်သည်။

တောဝက်များက အိမ်မွေးဝက်များနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။ သူတို့သည် အရေထူပြီး အသားလည်းထူသည်။ ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲသည်။ သို့တိုင် လူတိုင်းက အသားစားချင်ကြသည်။ မည်မျှပင် ဒုက္ခရောက်သည်ဖြစ်စေ သူတို့က ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

အမွှေးနှုတ်ခြင်း၊ အရေခွံခွာခြင်းနှင့် အရိုးချွတ်ခြင်းတို့ကို နာရီအတော်ကြာ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် လူတိုင်း၏ အကြိုက်ဆုံးအပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်... အသားများကို ခွဲဝေခြင်း။

"ချောင်ရှို့ကျီရဲ့ကျေးဇူးပဲ၊ သူမအတွက်သာ မဟုတ်ရင် လူတိုင်းက အသားအပိုဝေစုကို ဘယ်လိုရနိုင်မှာလဲ?"

"ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား!? ချောင်ရှို့ကျီက ဒီခွန်အားကို ဘယ်လိုရခဲ့တာလဲ? လက်သီးတစ်ချက်က ဂျင်းနှစ်ရာကျော်ရှိတဲ့ တောဝက်ကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ဘုရား ဘုရား!"

"အဲဒါက ဘာမှ မဟုတ်သေးဘူး၊ အဲဒီတုန်းက တောဝက်က ဒီကောင်ထက် ပိုကြီးတယ်။ ချောင်ရှို့ကျီက တစ်ချက်တည်းနဲ့ ထိုးသတ်လိုက်တာ၊ ဒါကြောင့် မင်း ချောင်မိသားစုနဲ့ ဘယ်တော့မှ ပြဿနာ မဖြစ်သင့်ဘူး။ မဟုတ်ရင် မင်း သေတဲ့အထိ အရိုက်ခံရမှ မငိုနဲ့!"

"ငါတို့က ဘယ်လိုမျက်လုံးမျိုးမှ မရှိတဲ့ လူလို့ထင်နေတာလဲ? ငါတို့က ဖန်မိသားစုနဲ့တူတယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား?"

ထိုအချိန်တွင် လှောင်ပြောင်ခံရသော ဖန်မိသားစုသည် လူသားအဖြစ်ဆိုးနှင့် ကြုံတွေ့နေရသည်။

​နယ်လှည့်ဆေးဆရာက ဖန်ဖူကွေ့ကို စစ်ဆေးနေသည်။ သူ၏ ခြေထောက်က ကျိုးသွားပြီး အနည်းဆုံး သုံးလလောက် အိပ်ယာပေါ်မှာ လှဲနေရမည်။

သူမ၏ တန်ဖိုးကြီးသား ခြေထောက်ကျိုးသွားသည်ကို ကြားသောအခါ အဘွားကြီးဖန်က ငိုသည်။ "အိုး ကောင်းကင်ကြီး၊ မင်းဘာလို့ မျက်လုံးမဖွင့်ကြည့်တာလဲ? ငါ့သားက ဒီလောက်ကောင်းတဲ့လူပဲ၊ မင်း သူ့ကို ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားခွင့်ပေးလိုက်တာလဲ? သနားစရာကောင်းတဲ့ ငါ့သား အား……"

လူတိုင်းက မကူညီနိုင်ဘဲ နှုတ်ခမ်းတွန့်ကြသည်။

ဖန်ဖူကွေ့သာ လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့လျှင် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် လူဆိုးများမရှိနိုင်တော့ပေ။

အဘွားကြီးဖန်က ဝမ်းနည်းစရာတစ်ခုလို ငိုနေသည်။ အော်ဟစ်သံက နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက်ဖြင့် အလွန်စည်းချက်ကျနေသည်။ သို့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာပင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ငိုပြီးသည်ထိ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးရန် ဘယ်သူမှ မလာကြပေ။

ဝက်သားကို ဝေငှတော့မည်ကို သူမကြားသောအခါ အဘွားကြီးဖန်၏ ငိုသံသည် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ဆုံးသွားပြီး မြေပေါ်မှ ခုန်ထသွားသည်။ သူမသားသေဆုံးသွားသလို ငိုနေသည့်သူက သူမ မဟုတ်သလိုပင်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် သာ့ချောင်ကို တွန်းထုတ်ခဲ့ကြောင်း သတိရပြီး တောဝက်ကို ဖန်မိသားစုဆီ မဝေရန် တစ်စုံတစ်ဦးမှ အကြံပြုခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဤတောဝက်ကို ချောင်ရှို့ကျီက သတ်ပစ်ခဲ့သည်။ ဖန်မိသားစုက မျှဝေခံစားဖို့ ယူရဲတာလား?