အခန်း (၃၃)

အဘွားကြီးဖန်က ထသောင်းကျန်းခဲ့သည်။ သူမ၏ ပေါင်ကို ပုတ်ကာ အမြင့်သုံးပေလောက် ခုန်တက်ခဲ့သည်။

"ဘာတွေပြောနေတာလဲ? မင်းဘာတွေပြောနေတာလဲ? ဒီတောဝက်က ငါ့မိသားစုရဲ့ ဖူကွေ့ကို မလိုက်ဘူးဆိုရင် မင်းက ဝက်သားစားနိုင်မှာလား? ချီးပဲသွားစားတော့!"

၎င်းက လူတိုင်းကို ချက်ချင်း ဒေါသထွက်စေသည်။

"ငါတို့ ချီးမစားဖူးဘူး။ ဒါပေမယ့် နင့်မိသားစုက စားဖူးတယ်။ ပြီးတော့ ဝက်ကျင်ငယ်ရည်လည်း သောက်ဖူးတယ်။ ဒီလိုနည်းနဲ့ နင့်မိသားစုက အတွေ့အကြုံ ကျယ်ပြန့်လာပြီ"

"ဟားဟား။ ဘုရားသခင်က ကမ္ဘာကြီးကို မြင်တယ်။ ငါ့ကို သေအောင် ရယ်အောင်လုပ်တာ ဘာကောင်းလဲ?"

အဘွားကြီးဖန်က ဒေါသအလွန်ထွက်ပြီး နှာခေါင်းပင် တွန့်သွားသည်။

သို့သော် သူမ၏ ပါးစပ်သည် မည်မျှပင် ထက်မြက်သည် ဖြစ်စေ သူမသည် ဤလောက်များသော ပါးစပ်ကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ မကြာခင်မှာပင် ရေနစ်နေသော ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အဆူခံရသည်။

"ငါ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ နင်တို့ ငါ့ကို ဝေစုမပေးရင် ဆင်းရဲသားတွေကို အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ အဖွဲ့အစည်းကို ငါသတင်းပို့မယ်!"

သူတို့သည် ဆင်းရဲသားတောင်သူလယ်သမား မျိုးဆက်သုံးဆက်ဖြစ်ကြပြီး အထူးသဖြင့် ဤအရာကို အလွန်ဂုဏ်ယူကြသည်။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် ဖန်မိသားစုကို စိတ်အနှောက်အယှက်အဖြစ်စေဆုံးဖြစ်ပြီး ခက်ထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ပေးမယ်။ ဘယ်သူက မပေးဘူးပြောလဲ? တန်းစီလိုက်"

မမျှဝေတာတော့ မလုပ်နိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း လာမည့်နှစ် နွေဦးရာသီအစတွင် ညစ်ပတ်သောအလုပ်များကို ဖန်မိသားစုထံ ပေးအပ်နိုင်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီ တစ်ယောက်တည်း တောဝက်ကို သတ်လိုက်သည့်အတွက် ဝမ်ရွှေရှန်းက ချောင်မိသားစုကို ဝက်သား ဂျင်း ၃၀ ပေးသည်။ လူတိုင်းက အလွန် မနာလို ဖြစ်သော်လည်း ဘာမှ မပြောနိုင်ပေ။

အဘွားကြီးဖန်၏ မျက်လုံးများက မနာလိုမှုကြောင့် နီရဲသွားသည်။

...

ချောင်ရှို့ကျီသည် လက်တစ်ဖက်တွင် သာ့ချောင်ကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်တစ်ဖက်တွင် ဝက်သားကို ကိုင်ထားသည်။ သူတို့သည် ချောင်မိသားစု၏အိမ်ဟောင်းဆီသို့ ချက်ချင်းပြန်သွားကြသည်။

အဖွားနှင့် မြေးတို့ ခြံထဲဝင်သွားသောအခါ ရွှယ်ချွမ်က နှင်းတွေကို တံမြက်စည်းနှင့် လှည်းနေသည်။ သူမ၏ အမူအရာက မမှန်သည်ကိုမြင်သောအခါ "ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု မေးသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက နှုတ်ခမ်းကို ကွေးလိုက်သည်။ "ဒါက ဖန်ရှောင်ကျွမ်းပဲ၊ တော်ပြီ၊ သူ့အကြောင်း မပြောတော့ဘူး။ တစ်ချက်လောက်ပြောရုံနဲ့ ဒေါသဖြစ်သွားစေတယ်!"

ရွှယ်ချွမ်က ဆက်မမေးတော့ပေ။ ဖက်ထုပ်လေး၏ ပျော့ပျောင်းသော အသွင်အပြင်နှင့် သူမ၏ ပုံမှန် ပုံစံမရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူက အနည်းငယ် စိတ်ပူသွားသည်။

"သာ့ချောင်၊ အဖိုးက ပြောင်းဖူးပန်ကိတ်ကို ဖုတ်ထားတယ်၊ စားချင်လား?"

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ အဖွားလည်ပင်းမှ ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် မည်းမှောင်နေ၏။ သူမက တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "သမီး အရင်က မစားဖူးဘူး။ အရသာရှိလား?"

ဤအရွယ်ထိ ပြောင်းဖူးပန်ကိတ် မစားရသေးဘူးဟု ကြားသောအခါ ရွှယ်ချွမ်၏ နှလုံးသားက နာကျင်လာပြန်သည်။ ဇနီးဖြစ်သူ၏ လက်မှ ဆွဲထုတ်ကာ ပြောသည်။

"အရသာရှိ၊ မရှိ အဖိုး မသိဘူး၊ အဖိုးအတွက် မြည်းစမ်းပေးမလား?"

ဖက်ထုပ် သာ့ချောင်က ခဏလောက် စဉ်းစားကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။ "ကောင်းပြီ အဘိုးအတွက် အရသာ မြည်းစမ်းပေးမယ်"

စကားပြောပြီးနောက် သူမ ပါးစပ်လေးကို ရိုက်ကာ တံတွေးတစ်လုတ်ကို မျိုချလိုက်သည်။ ရွှယ်ချွမ်သည် သူမ၏ အစားကြီးသော အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်မိသည်။

သူသည် ဖက်ထုပ်ငယ်၏လက်ကိုယူကာ မီးဖိုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာသည်။ သံဒယ်အိုးထဲမှ ပန်ကိတ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ "လာ၊ စားလို့ကောင်းလားလို့ စားကြည့်"

အသစ်ဖုတ်ထားသော ပြောင်းဖူးပန်ကိတ်များသည် ရွှေဝါရောင်ဖြစ်သည်။ လကဲ့သို့ ဝိုင်း၍ ပါးပါးဖြစ်ကာ ကိုက်လိုက်တိုင်း ကြွပ်ကြွပ်လေးဖြစ်နေသည်။ ပါးစပ်တစ်ခုလုံး ချိုမြိန်သည့် အရသာနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် အရသာရှိသည်။

ဖက်ထုပ်ငယ် သာ့ချောင်သည် အကိုက်သေးလေး ကိုက်လိုက်သည်။ ကိုက်လိုက်တိုင်း သူမမျက်လုံးများက တောက်ပလာသည်။ "အဘိုး၊ အရသာရှိတယ်!"

ရွှယ်ချွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ ဆံပင်တွေကို ပွတ်သပ်ချင်သော်လည်း သူ့လက်ကို မဆေးထားသည်ကို သတိရမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူက လက်လျှော့လိုက်ရသည်။ "ဖြည်းဖြည်းစား။ မနင်စေနဲ့"

"သမီး မနင်ဘူး။ အဘိုး၊ အဖွားလည်း စားလေ" သူမသည် ပန်ကိတ်ကို သုံးပိုင်းခွဲကာ နှစ်ခုကို သူမ၏ အဘိုးအဖွားထံ ပေးသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ရွှယ်ချွမ်၏ အပြုံးသည် နက်ရှိုင်းလာသည်။

ဒီကလေးက ဝေဒနာခံစားခဲ့ရသော်လည်း ရလဒ်အနေနှင့် သူမ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်က ပုံပျက်မသွားပေ။ သူမက ကြင်နာတတ်သော ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီက သူမ၏ ပန်ကိတ်ကို မယူခဲ့ပေ။

"ကိုယ်တိုင်ပဲစား။ ဒါပေမယ့် အရမ်းကြီး မစားနဲ့တော့။ သမီးရဲ့ ဗိုက်ထဲကို ဝက်သားဖက်ထုပ်တွေ မထည့်နိုင်ဘဲ နေမယ်"

ဝက်သားဖက်ထုပ်ဟု ကြားသောအခါ သာ့ချောင်၏ မျက်လုံးတွေက လုံးဝကို တောက်ပသွားသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ သမီးမှာ ဗိုက်ကြီးရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် သမီး အများကြီး စားနိုင်တယ်" သူမ၏ ဗိုက်ကို လက်သေးသေးလေးဖြင့် ပွတ်သပ်ပြီး သူမ၏ ဗိုက်ကြီးကို ပြချင်နေသည်။

သို့သော်လည်း သူမက ဖက်ထုပ်သေးသေးလေးဖြစ်သည်။ သူမရဲ့ ဝမ်းဗိုက်မှာ ဘယ်လောက်ထိ ဆံ့နိုင်မလဲ?

သာ့ချောင်၏ စကားထစ်ခြင်း အခြေအနေ ကောင်းမွန်လာကြောင်း ရွှယ်ချွမ်က သတိပြုမိသည်။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ချောင်ရှို့ကျီကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား အပြန်အလှန် ပြုံးပြလိုက်ကြသည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် အကြောသေသွားသွားပြီးနောက် ချောင်ကျန်းမင်သည် သူ့အစ်ကိုအကြီးဆုံး၏ သားသမီးများကို မြို့တွင်း၌ နေထိုင်စေခဲ့သည်။

ပထမအချက်မှာ သူသည် မိသားစု၏ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို လျှော့ချနိုင်သည်။ ဒုတိယမှာ သူ့မိဘများသည် သူ၏ဒုတိယအစ်ကိုကို ပြုစုရန် အချိန်ပေးနိုင်သည်။

ယခု ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဝယ်လိုအား သမဝါယမသည် အားလပ်ရက် ဖြစ်သောကြောင့် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်က တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် သူဒီနေ့ ပြန်လာမည်ဟု စကားပါးပေးရန် ပြောခိုင်းလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ချောင်ရှို့ကျီက သူတို့ပြန်လာသည်ကို စောင့်ပြီး ဖက်ထုပ်တူတူလုပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ သို့သော် ဖက်ထုပ်လေးအတွက် သရေစာအဖြစ် ဝက်ဆီကြွပ်ကြော်ကို အရင်လုပ်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီ၌ မကုန်သော အရာမှာ ခွန်အားဖြစ်သည်။

သူမသည် ဝက်သားအဆီများကို အတုံးလေးများဖြစ်အောင် အလျင်အမြန်လှီးဖြတ်ကာ ဒယ်အိုးကို အပူပေးပြီး ဆီ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

ဆီဆူလာလျှင် ဝက်သားအဆီတုံးများ ထည့်သည်။ ဆီထွက်ကုန်သောအခါ ဝက်ဆီကြွပ်ကြော်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

ဝက်ဆီကြော်က ကြွပ်ရွပြီး အရသာရှိသည်။ ကိုက်လိုက်သည်နှင့် ကြွပ်ရွသည့်အသံ ကြားရသည်။ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းပြီး အရသာရှိသည်။ ဝက်ဆီကြော်ကို မကြိုက်သော ကလေး ရွာမှာ မရှိပေ။

ယခုက သာ့ချောင်၏ ဝက်ဆီကြော်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် စားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်ချောင် စားသည်ကို သူမအရင်က မြင်ဖူးသည်။ ထိုရနံ့သည် အချိန်တိုင်း သူမကို တံတွေးမျိုချမိစေသည်။ ယခုတွင် သူမထင်ထားသလို အရသာရှိသည်။

ဝက်ဆီကြော်က အရသာရှိသော်လည်း ရွှယ်ချွမ်က သူမ အစာမကြေမည်ကို ကြောက်ပြီး အပိုင်းအနည်းငယ်သာ စားပြီး သူမကို ယူထုတ်ရန် ပြောသည်။

ရွှယ်ချွမ်က သူမကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားပြီး မပြီးသေးသော အင်္ကျီလေးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဖက်ထုပ်လေးသာ့ချောင်က ချည်သားပါသော အင်္ကျီလေးကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများက ကောင်းကင်က ကြယ်တွေလို တောက်ပလာသည်။

သူမအဖွားက သူမအတွက် နောက်ထပ် အင်္ကျီလေးလုပ်ပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို သူမ မမေ့ပေ။ အင်္ကျီ၏ အရွယ်အစားကို ကြည့်သောအခါ ဒါက သူမအတွက် မဟုတ်လား?

ဒီတစ်ထည်က နောက်ဆုံးတစ်ထည်ထက် ပိုလှသည်။ အရောင်က အနီရောင်ဖြစ်သည်။ ထို့ထက် ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ၎င်းပေါ်တွင် ယုန်ဖြူ ချုပ်ထားသည်။ ထင်ရှားလွန်းသဖြင့် အစစ်နှင့် တူသည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းလေးကို ပုတ်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာမေးသည်။ "အဘိုး၊ ဒီအင်္ကျီက ဘယ်သူ့အတွက်လဲ?"

ရွှယ်ချွမ်က သူမခေါင်းလေးကို ပွတ်လိုက်သည်။ "အဖိုးက သမီးအတွက် လုပ်ထားတာ။ နောက်ဆုံး တစ်ခေါက်က သမီးအဖွားက လုပ်ပေးတာ။ ဒီအပိုင်းကို သမီးအဘိုးက လုပ်ပေးတာ။ နောက်ဆုံး အကြိမ်က အဖိုးက ကျန်းမာရေး မကောင်းလို့ သမီးကို သစ်တော်ပန်း နည်းနည်းပဲ ထိုးပေးခဲ့ရတယ်။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ အဖိုးက သမီးအတွက် တိရိစ္ဆာန်လေးတွေ ထိုးပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်။ ယုန်ကလေးအပြင် သမီး ဘာတိရိစ္ဆာန် ထပ်လိုချင်သေးလဲ?"

ဖက်ထုပ် သာ့ချောင်က အံ့သြသွားသည်။

ပြီးခဲ့သောအချိန်က သစ်တော်ပွင့်သည် အလွန်လှပသည်။ အဖွား၏ လက်ရာဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ သူမအဖိုး၏ လက်ရာ ဖြစ်သည်။

အိမ်တိုင်းတွင် အထည်ချုပ်လုပ်ငန်းကို အမျိုးသမီးများက လုပ်ကြသည်။ သူမအဖိုးက အဝတ်အစားတွေလုပ်နည်းနှင့် ဒီလိုလှပတဲ့ပန်းတွေနဲ့ တိရိစ္ဆာန်လေးတွေကို ပန်းထိုးဖို့ ဘာကြောင့် သိတာလဲ?

အံ့သြစရာဖြစ်သည်။

ရွှယ်ချွမ်သည် ဖက်ထုပ်သေးသေးလေး၏ ပါးစပ် ကျယ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အဖိုးက မင်းရဲ့ အဘွားဆီက ဒီချည်ထိုးတာကို သင်ယူခဲ့တယ်"

ဤအဘွားသည် ချောင်ရှို့ကျီ၏ မိခင်မဟုတ်ဘဲ သူ့အမေဖြစ်သည်။

မျိုးဆက်ရှစ်ဆက်မှ သူ့မိသားစုအားလုံးသည် မြေပိုင်ရှင်များဖြစ်သည်။ သူ့အမေသည် အိမ်သူကြီးအိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကောင်းစွာပန်းထိုးနိုင်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် မိသားစု ပြိုလဲပြီး သူ့အမေက မိသားစုအကြွေးတွေဆပ်ပြီး သားအမိကို ထောက်ပံ့ရန် ချည်ထိုးခြင်းကို အားကိုးခဲ့သည်။

သူ့အမေသည် တစ်ချိန်က သူမသမီးလေးကို လက်ပန်းထိုးကျွမ်းကျင်မှုကို ပေးချင်ခဲ့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမက သားလေးကိုပဲ မွေးဖွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လက်ချည်ထိုးမှုက သူ့ဆီကိုပဲ ကျရောက်သွားသည်။

ယောက်ျားတွေ ပန်းထိုးနိုင်ခြင်းသည် မကောင်းပေ။ ထို့ကြောင့် ဤမိသားစုတွင် သူပန်းထိုးနိုင်ကြောင်း ချောင်ရှို့ကျီသာ သိသည်။

သာ့ချောင်က ကန်စားပွဲပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများသည် မည်းနက်တောက်ပနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာငယ်လေးသည် လေးစားမှုဖြင့် ပြည့်နေသည်။ "ဒါဆို အဘွားက အရမ်းတော်တာပဲ"

ရွှယ်ချွမ်က ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဒါပေါ့။ သာ့ချောင်က အဖွားကြီးလို တော်ချင်လား?"

ဖက်ထုပ် သာ့ချောင်က သူမ၏ လက်တိုလေးကို ဖွရင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် မေးသည်။ "ရမလား?"

ရွှယ်ချွမ်က သူမ၏ လက်တိုလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးသည်။ "ရတာပေ့ါ။ သမီးတတ်ချင်ရင် အဖိုးက သမီးကို သင်ပေးနိုင်တယ်။ ဒါဆိုရင် သမီးက သင်ယူချင်လား?"

သာ့ချောင်သည် ဆန်ကောက်နေသော ကြက်ကလေးနှင့်တူပြီး ခေါင်းလေးကို လျင်မြန်စွာ ညိတ်ပြသည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ သမီး သင်ချင်တယ်!"

"ကောင်းပြီ ဒါဆို အဖိုးသင်ပေးမယ်!"

"အဖိုး၊ သမီးဒီမှာ ကူးကူပုံကို ထိုးချင်တယ်"

ကူးကူက ကြက်မအိုကြီးဖြစ်ကြောင်း ရွှယ်ချွမ်က သိသည်။

သူက ရွှင်မြူးစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။ သမီးအတွက် ကူးကူကို ပန်းထိုးလိုက်မယ်"

ချောင်ရှို့ကျီ ဝင်လာသောအခါ ဒီမြင်ကွင်းကို သူမမြင်လိုက်ရသည်။ လူကြီးနှင့် ကလေးက ကြက်မအိုကို ပန်းထိုးရန် ဆွေးနွေးနေကြသည်။

သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်သည် တဖြည်းဖြည်း ကွေးလာသည်။

ညနေပိုင်းတွင် ပဉ္စမသား ချောင်ကျန်းမင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ချောင်ကျန်းကော်၏ ကလေးသုံးယောက်အပါအဝင် သူမိသားစုနှင့် ပြန်လာခဲ့သည်။

"အဖေ၊ အမေ ကျွန်တော် ပြန်လာပြီ!" ချောင်ကျန်းမင်က မရောက်မီ သူ့၏ ကျယ်လောင်သောအသံက အရင်ရောက်လာသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ခွေးခြေမှ ခုန်ထလာသည်။ "အိုး၊ ငါ့သားလေး နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီ!"

ချောင်ရှို့ကျီက လန့်သွားသည်။ အကြီးဆုံးရဲ့ ဇနီးက ဘာဖြစ်နေတာလဲ?

ဝမ်ချွမ်ကျီက အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် အကြောင်းပြချက် ရှိသည်။

သားဖြစ်သူကို လွမ်းသည့်အပြင် အလွန်အရေးကြီးသော အကြောင်းရင်းတစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။ သူမသားသည် သူမ၏ အသက်ကယ် အဆောင်လက်ဖွဲ့ဖြစ်သည်ကို သူမ သိလိုက်သည်။