အခန်း (၃၄)

သူမ ယောက္ခမ တောဝက်ကို သတ်သည်ကို ထိုနေ့မှာ မြင်ကတည်းက ထိုနှစ်ညတွင် တောဝက်ဖြစ်လာကြောင်း အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ယောက္ခမက သူမ၏ ခေါင်းကို လွင့်ပစ်ခဲ့သည်။

သူမက အရမ်းခက်ခဲခဲ့တယ်!

ထို့ကြောင့် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း သူမသည် သူမ၏ အဖိုးတန်သားလေး ပြန်လာရေးအတွက် တစ်ချိန်လုံး တွေးနေခဲ့သည်။

တစ်ခုခုဖြစ်သွားလျှင် သူမသားက သူမအတွက် တောင်းပန်နိုင်သေးသည်။ သူမယောက်ျားက အားကိုးမရပေ။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် အပြေးအလွှားထွက်လာပြီး အန်းပင်းကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ထည့်ထားသည်။ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသောအကြည့်ဖြင့် သူမက ပြောခဲ့သည်။

"သား၊ သားမပြန်လာသေးရင် အမေက သားကို သွားခေါ်ဖို့ မြို့ကို သွားတော့မလို့"

အန်းပင်းသည် ယခုနှစ်တွင် ရှစ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။ ယောက်ျားလေးတွေက သူတို့၏ အမေနှင့် နီးစပ်သည်ကို မကြိုက်သည့်အရွယ် ဖြစ်သည်။ သူ့အမေက သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားသောအခါ သူက ရွံရှာစွာ အော်ခဲ့သည်။

"အားယား အမေ၊ သားကို လွှတ်ပေးဥိး။ အမေက သားကို အသက်ရှူကြပ်ပြီး သေစေချင်နေတာလား?"

ဝမ်ချွမ်ကျီက သူမသားကို လွှတ်လိုက်သည်။ သူမသည် သမီးနှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ချောင်တုန်းဟယ်နှင့် ချောင်တုန်းယင်တို့ကို တစ်ချက်မျှ မကြည့်သဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်က အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

ချောင်တုန်းယင်က အစ်မဖြစ်သူ ချောင်တုန်းဟယ်ကို မှိတ်ပြလိုက်သည်။ "အစ်မ၊ ကြည့်ပါဦး။ ငါတို့ပြန်လာတာကို အမေက သတိမထားမိဘူးလို့ ငါပြောတယ် မဟုတ်လား!"

သတိထားမိလျှင်တောင် အလေးအနက်မထားပေ။

မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က သူ့အမေ၏ ဘိုးဘေးဘီဘင် စရိုက်ကို လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်း ၈၀၀ ထဲက သိခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ သူတို့၏အဖွားသည် အိမ်ထောင်ဦးစီးဖြစ်သည်။ သူမ၏အဖွားသည် ရပ်ရွာတစ်ခုလုံးတွင် ဘိုးဘေးအငယ်ဆုံးဖြစ်သည်။

နှစ်တွေကြာလာသည်နှင့်အမျှ မောင်လေးတွင် ရှိသောအရာမှန်သမျှ သူတို့တွင်လည်း ရှိသည်။ သူတို့က ကျောင်းတောင် တက်လို့ ရသည်။ ဒါနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ တိုင်ကြားစရာ မရှိပေ။

ချောင်တုန်းဟယ်သည် အတော်လေး တိတ်ဆိတ်သူ ဖြစ်၏။ ညီမလေး၏ စကားကိုကြားသောအခါ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

ချောင်ကျန်းမင်သည် ကြက်နှစ်ကောင်နှင့် နှစ်သစ်ကူး ပစ္စည်းမျိုးစုံကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ကာ ပြန်လာသည်။ ဤသည်မှာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မနာလိုမှုများစွာကို ရခဲ့သည်။

သူ့နောက်တွင် ဇနီးဖြစ်သူ ချန်ချောင်ချောင်နှင့် သမီးဖြစ်သူ ချောင်တုန်းဝမ်တို့ ပါဝင်သည်။

ချောင်တုန်းဝမ်သည် ယခုနှစ်တွင် သုံးနှစ်သာရှိသေးသည်။ နီမြန်းနေသော ပါးပြင်များဖြင့် အမေဖြစ်သူ၏ လက်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသည်။

ချောင်ညီအစ်ကို သုံးယောက်စလုံးသည် အရပ်ရှည်ပြီး ခမ်းနားသည်။ သူတို့အနက် ချောင်ကျန်းကော်သည် အရိုးရှင်းဆုံးနှင့် သူ့အမေကို နာခံမှုအရှိဆုံးဖြစ်သည်။ ခေတ်စကားအရတော့ သူသည် အလွန်အမင်းကို မေမေချစ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် ညီအကို သုံးယောက်တွင် အချောဆုံးဖြစ်ပြီး ရွှယ်ချွမ်နှင့် အတူဆုံးဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူ့အဖေနှင့် ယှဉ်လျှင် နည်းနည်း ပိုဆိုးသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ညီအစ်ကိုသုံးယောက်တွင် စကားပြောအနည်းဆုံးဖြစ်သည်။

ပဉ္စမသား ချောင်ကျန်းမင်သည် ရဲရင့်ပြီး လိုက်လျောညီထွေရှိသော ဦးနှောက်ရှိသည်။ သူသည် ညီအစ်ကို သုံးယောက်တွင် အထူးချွန်ဆုံးဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဝယ်လိုအား သမဝါယမအဖွဲ့အတွက် ယာယီယာဉ်မောင်းအဖြစ် လုပ်ကိုင်နေသည်။ ဒီအလုပ်က သူ့ကိုယ်ပိုင် အဆက်အသွယ်မှတစ်ဆင့် ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် သူမ၏ မတ်အငယ်ဆုံးက အိတ်ကြီးနှင့် အိတ်ငယ် ကိုင်ပြီး ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါတွင် သူမက ဂန္ဓမာကဲ့သို့ ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"ပဉ္စမမောင်လေး၊ ပဉ္စမခယ်မ ပြန်လာပြီလား? လာ၊ လာ၊ အစ်မကိုပစ္စည်းတွေ ပေး။ အစ်မသယ်သွားမယ်"

ချောင်ကျန်းမင်သည် သူ့ခယ်မအကြီးဆုံး မည်ကဲ့သို့ စရိုက်ရှိသည်ကို အတိအကျ သိသည်။ သို့သော်လည်း ဒါတွေက အသေးအဖွဲအရာများ ဖြစ်သဖြင့် သူက တခြားသူ၏ မျက်နှာကို မချဘဲ ရက်ရက်ရောရော ပေးကမ်းလိုက်သည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ လက်ထဲတွင် ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နေသည်။ လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က ထိတ်လန့်နေသောနှလုံးသားက သက်သာရာရသွားသည်ဟု သူမခံစားမိသည်။

အငယ်ဆုံးဦးလေးနှင့် အစ်ကိုအစ်မများ ပြန်လာသည်ကိုကြားသောအခါ သာ့ချောင်သည် အခန်းထဲမှ အမြန်ပြေးထွက်လာသည်။

သာ့ချောင်ကိုတွေ့သောအခါ ကလေးများက ရပ်တန့်သွားသည်။

အန်းပင်းသည် နားလည်မှု မရှိဆုံးဖြစ်သည်။ ပထမတစ်ချက်တွင် သာ့ချောင်က ရှောင်ချောင်ဟု ထင်သည်။ သူက ပြေးလာပြီး ပြုံးသည်။ "ညီမလေး ရှောင်ချောင်၊ မတွေ့တာ တစ်လလောက်ရှိပြီ။ အရပ်မရှည်ဘဲ ဘာလို့ ပုလာတာလဲ?"

သာ့ချောင်၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားသည်။ သို့သော်လည်း သူမက ဒေါသမထွက်ပေ။ ထိုအစား သူမက တိုးတိုးလေး တုံ့ပြန်သည်။ "ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ ညီမက ရှောင်ချောင် မဟုတ်ဘူး။ သာ့ချောင်"

အန်းပင်း၏ မေးစေ့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ခဏကြာတော့ သူက ပြန်ကောက်ပြီး အနီးကပ်ကြည့်သည်။ အင်း မင်းဘာသိလဲ။ သူ့ရှေ့ကလူက ရှောင်ချောင် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း သူမှတ်မိသည့် သာ့ချောင် မဟုတ်သေးပေ။

"မောင်လေး၊ နင့်မျက်လုံးတွေ မလိုတော့ဘူးဘူး။ နင်က လူမှားပြီးတောင် မှတ်မိနေသေးတယ်!" ချောင်တုန်းယင်က သူမလေးကို ထုံးစံအတိုင်း ရိုက်လိုက်သည်။

အန်းပင်းက ​​သူ့အမှားကို ဝန်ခံသောအခါ စိတ်သဘောထားကောင်းသည်။ သူက ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"ညီမလေး သာ့ချောင်၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ အစ်ကို အမှားလုပ်မိသွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ညီမလေး ရုတ်တရက်ကြီး ဘယ်လို ကြီးထွားလာတာလဲ? ညီမလေးမျက်နှာက ပိုဖြူသွားပုံပဲ!"

ချောင်တုန်းယင်က သူမမောင်လေးပြောသည်ကို သဘောတူလိုက်သည်။ "မှန်တယ်။ သာ့ချောင်၊ ညီမလေး၊ ဘာလိမ်းထားတာလဲ? ညီမလေးမျက်နှာက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဖြူလာတာလဲ?"

ချောင်တုန်းယင်သည် ချောင်ရှို့ကျီနှင့် အလွန်တူပြီး ရဲရင့်သော အသွင်အပြင်ရှိသည်။ သို့သော်လည်း ပြဿနာ တစ်ခုရှိသည်မှာ သူမအသားအရေက သူမ အမေနှင့်တူပြီး မွေးရာပါ ညိုမဲနေသည်။

ထိုသို့ဖြင့် ဒီအချိန်တွင် သာ့ချောင်၏ အသားအရည်က ဖြူဖျော့ပြီး နူးညံ့နေသည်ကို မြင်ပြီး သူမက ရုတ်တရက် မနာလိုဖြစ်သွားသည်။

သာ့ချောင်၏ မျက်နှာက နီမြန်းသွားသည်။ koi ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကိစ္စကို ပြောရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။

စိတ်ထဲတွင် ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့သည်။ သူမသည် လူတိုင်းကို ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့ရေ ပေးချင်သည်။

မနေ့ကတည်းက သူမအဖေသောက်သောရေထဲသို့ ထိုရေကို တိတ်တိတ်လေး ထည့်လိုက်သည်။ သူမအဖေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကူညီနိုင်ရန် မျှော်လင့်သည်။

ကလေးများသည် သာ့ချောင်၏ အနီးတွင် စကားစမြည်ပြောကြသည်။ ချောင်တုန်းယင်သည် မြို့၏ ရှုခင်းကို ပြောပြရာတွင် အလွန်စိတ်အားထက်သန်သည်။ သာ့ချောင်သည် သူမကြားလိုက်ရသောစကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဒီဘက်တွင် ချောင်ကျန်းကော်က ချောင်ကျန်းကျွင်းကို ချောင်၏ ခြံဝင်းငယ်ထဲမှ သယ်ဆောင်လာသည်။

အားလုံးရောက်လာသောအခါ ချောင်ရှို့ကျီက တစ်မိသားစုလုံး ဖက်ထုပ်လုပ်ရန် ကြေညာလိုက်သည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် မုန့်ညက်သယ်ရန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သောအခါတွင် ချန်ချောင်ချောင်သည် ဗီရိုထဲမှ ပန်းကန်များနှင့် တူများကို ထုတ်ယူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အလွန်နှေးကွေးစွာ လုပ်နေသည်။ မြင်ကွင်းက သူမကို လှမ်းကူရန် တွန်းအားဖြစ်စေသည်။

တကယ်ပင် ပဉ္စမမြောက်ခယ်မက သူမကိုယ်သူမ သခင်မလေးဟု မှတ်ယူနေသည်။ သူမကို အလုပ်လုပ်ခိုင်းလျှင် မှောင်ပြီးတောင် မစားနိုင်သေးဟု ခန့်မှန်းထားသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ရင်တွင်းမှ ညည်းညူလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများကို လှိမ့်ပြီး ချန်ချောင်ချောင်၏ တင်ပါးပေါ်သို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။

ချန်ချောင်ချောင်သည် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သောအခါ ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ တောက်လောင်သော အကြည့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရုတ်တရက် သူမဂန္ဓမာက တင်းကျပ်သွားသည်။ "အစ်မအကြီးဆုံး၊ ဘာကြည့်နေတာလဲ?"

ဝမ်ချွမ်းကျီက အဖမ်းခံရခြင်းအတွက် ရှက်ရွံ့မနေဘဲ ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြောသည်။ "ညီမရဲ့ဗိုက်ကို ကြည့်နေတာ၊ ​​ပဉ္စမမြောက် ခယ်မ!"

ချန်ချောင်ချောင် - "..."

အခုမှ ပြန်ရောက်လာသည့် သူမကို အရူးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေသည်။

သူမသည် အခုနက သူမကို နောက်ကျောပေးထားသည်။ ဝမ်ချွမ်ကျီသည် သူမ၏ဗိုက်ကို လုံးဝမမြင်ရပေ။ ထို့အပြင် သူမသည် မျက်မမြင်မဟုတ်ပေ။ သူမဖင်ကို မကြာခဏ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ဟာကွက်များပြည့်နေသော လိမ်ညာပြောပြီးနောက် နောင်တမရသေးပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ချန်ချောင်ချောင်၏ တင်ပါးကို အခါအားလျော်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

၎င်းက ချန်ချောင်ချောင်ကို ကြက်သီးထစေသဖြင့် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ လှည့်ကာ ပြေးထွက်သွားသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ချန်ချောင်ချောင်၏ ပြေးထွက်သွားသော တင်ပါးကို ကြည့်ပြီး ကျေနပ်စွာ ပြုံးသည်။

"ဒါဆို ငါ စိတ်ချပြီ!"

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ အမြင်အရ ချန်ချောင်ချောင်၏ သေးငယ်သော တင်ပါးသည် သားယောက်ျားကို မမွေးဖွားနိုင်သည်မှာ သေချာသည်။ ဤနည်းအားဖြင့် အန်းပင်း၏ ရပ်တည်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် အမြဲတမ်း ရက်ရောသည်။ ထို့အပြင် ချောင်မိသားစုတွင် တောဝက်သား ဂျင်းသုံးဆယ် ထပ်ထည့်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် တောဝက်သား ၂၀ ဂျင်းကို စားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဖက်ထုပ်ပြုလုပ်ရန် ဝက်သား ၁၂ ဂျင်းကို အသုံးပြုသည်။ ကျန်ရှစ်ဂျင်းကို ဝက်သာအစပ် ပြုလုပ်ရန် ဖြစ်သည်။ ပဲပိစပ်၊ မုန်လာဥနှင့် ဝက်ရိုးစွပ်ပြုတ် အိုးကြီးတစ်လုံးကိုလည်း လုပ်ထားသည်။

ဤညွှန်ကြားချက်များကို ချမှတ်လိုက်သောအခါ ခန်းမထဲတွင် တံတွေးများ ထွက်ကျလာခဲ့သည်။

ချောင်မိသားစုက သာမန်ရွာသားတွေထက် ပိုကောင်းသော်လည်း နေ့တိုင်း အသားစားသည် မဟုတ်ပေ။

ဝက်သား ၂၀ ဂျင်းကို မပြောနှင့်!

အရွယ်ရောက်ပြီးသူများပင် သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် မီးစိမ်းပြခြင်းကို မထိန်းနိုင်ကြပေ။ အထူးသဖြင့် ချောင်ကျန်းကော်နှင့် ဝမ်ချွမ်းကျီတို့ စုံတွဲဖြစ်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး သွားရည်ယိုသွားသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက မျက်လုံးလှိမ့်လိုက်သည်။ "နင်တို့ရဲ့ တံတွေးတွေကို သုတ်လိုက်။ နင်တို့တွေ ဘယ်လောက်တောင် အလားအလာမကောင်းလဲ ကြည့်စမ်း!"

ချောင်ကျန်းကော်က မိုက်မဲစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အမေ၊ ကျွန်တော်တို့က အသားရှေ့မှာ ဘာလို့ အလားအလာရှိဖို့ လိုတာလဲ?"

ဝမ်ချွမ်ကျီက အပြင်းအထန် ခေါင်းညိတ်သဘောတူသည်။ "ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား၊ သူတို့က အလားအလာရှိတယ်လို့ ထင်တဲ့သူတွေ နောက်မှ ကျွန်မတို့နဲ့ မလုနဲ့!"

၎င်းကိုပြောပြီးသောအခါ သူမ၏အကြည့်တွေက ချန်ချောင်ချောင်ဆီသို့ လွင့်ပျံသွားသည်။

ချန်ချောင်ချောင်သည် သစ်သားမျက်နှာဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ မာနကြီးသော ဒေါင်းမင်းသမီးလေးကဲ့သို့ သူမ၏ မေးစေ့ကို လေးဆယ့်ငါးဒီဂရီတွင် ပင့်မထားသည်။

၎င်းကိုမြင်သောအခါ ဝမ်ချွမ်ကျီက သူမနှင့် ရန်ဖြစ်ရန် အင်္ကျီလက်ကို လိပ်တင်လုနီးပါးပင်။ မာနထောင်လွှားရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကား အဘယ်နည်း။ နင့်မှာ အရည်အချင်းရှိရင် နောက်မှ အသားမစားနဲ့။

ချောင်ရှို့ကျီသည် ချွေးမနှစ်ယောက်ကြားမှ မျက်ခုံးမွှေးတိုက်ပွဲကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ဘုရင်မကဲ့သို့ သူမသည် အလုပ်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု တာဝန်ပေးသည်။

ချောင်မိသားစုတွင် အမျိုးသားများသည် သူတို့၏ ခြေထောက်များကို ချိတ်ထိုင်ပြီး အစာကို စောင့်မနေရပေ။ သူတို့အားလုံးက အလုပ်လုပ်ရမည်။ အလုပ်မလုပ်လျှင် အသားမစားရပေ။

သို့သော် ချောင်မိသားစု၏ ညီအစ်ကိုများသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ၎င်းကို အကျင့်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် မကျေနပ်မှု မရှိခဲ့ပေ။ အကြောသေနေသော ချောင်ကျန်းကျွင်းပင်လျှင် ဖက်ထုပ်လုပ်ရန် သူ့ကိုယ်သူ တွန်းအားပေးခဲ့သည်။

ချောင်ရှို့ကျီက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောသည်။ "ဒုတိယ၊ နင့်ကျောရိုးက အဆင်မပြေရင် ကူညီစရာ မလိုဘူး။ အမေက နင့်အတွက် အသားဖယ်ပေးထားမယ်!"

ဒုတိယချောင်က ခေါင်းမော့ပြီး သူ့အမေကို ပြုံးပြသည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့ အမေ။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ သိတယ်"

ကျောရိုးဒဏ်ရာက ဖြစ်သည့်နေ့ကစပြီး နေ့တိုင်း နာကျင်နေခဲ့သည်။ နာကျင်မှုက အသားတွေ လှီးဖြတ်နေသလို သည်းမခံနိုင်ပေ။

တခါတရံတွင် နာကျင်ကိုက်ခဲမှုက သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးထွက်ပြီး နံရံကို ဆောင့်ကာ သေသည်အထိ ဖြစ်သွားစေသည်။

သူ့အထင်လွဲမှားမှုလား မသိသော်လည်း ဒီမနက် အိပ်ရာက နိုးလာသောအခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပို၍ သက်တောင့်သက်သာ ခံစားရသည်။ ယခုတွင် သူထိုင်လိုက်သည်နှင့် ကျောရိုးက မနာကျင်တော့ပေ။

သို့သော် ဤအကြောင်းကို မည်သူမှ မပြောခဲ့ပေ။ ၎င်းက ယာယီ ထင်ယောင်ထင်မှား တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး လူတိုင်းကို မရှိသည့်အရာအတွက် ပျော်ရွှင်စေမိမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။