အခန်း (၃၅)

ချောင်ရှို့ကျီသည် ကလေးများက ဖက်ထုပ်လုပ်နည်းကို သင်ယူနိုင်စေရန်အတွက် အထူးပြုလုပ်ထားသော စားပွဲသေးသေးလေးတစ်လုံးကို ယူခဲ့သည်။

သာ့ချောင်၏ လက်တိုနှစ်ချောင်းသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။

သူမ၏လက်များသည် အလွန်ပါးနပ်သည်။ ထုပ်ပိုးသည်က သူမအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ချွမ်ကျီ ထုပ်ထားသော ဖက်ထုပ်ထက် ပိုကောင်းသည်။

အန်းပင်းက ခေါင်းကို လှည့်ပြီး သူ့ညီမလုပ်ထားသော ဖက်ထုပ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူလုပ်ထားသော ဖက်ထုပ်များကို ကြည့်ပြီး ချက်ချင်း အထင်အမြင် သေးသွားခဲ့သည်။

"ညီမလေးသာ့ချောင်၊ ငါတို့စားရင် ဖက်ထုပ် လဲရအောင်"

ဖက်ထုပ် သာ့ချောင်က စိတ်ကောင်းရှိစွာနှင့် ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီ"

ချောင်တုန်းယင်က မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ "လူကောင်းတစ်ယောက်လိုနေ ကောင်လေး၊ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ လိမ်ညာတတ်နေပြီ။ နင်ကြီးလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?"

အန်းပင်းသည် သူ့အစ်မပြောသည့်စကားကြောင့် နီရဲသွားသည်။

သို့သော် သူက မချေပနိုင်ခင်မှာ ဝမ်ချွမ်ကျီက လှည့်ပြီး ချောင်တုန်းယင်ကို ကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်။

"တံခါးမပိတ်တဲ့ ဆံပင်အဝါရောင် ကောင်မလေး။ ဘယ်သူက သူတို့ရဲ့မောင်လေးကို ဒီလိုပြောလဲ? မိုက်မဲတဲ့စကားတွေ ထပ်ပြောကြည့်။ နင့်ကို ငါ ဘယ်လိုဖြေရှင်းမလဲ ကြည့်နေ!"

ချောင်တုန်းယင်က သူမအမေကို ပြန်မပြောချင်ပေ။ သို့တိုင် သူမ မျက်လုံးများက ကောင်းကင်သို့ လှိမ့်သွားလုနီးပါးပင်။

ချောင်ရှို့ကျီက ဝင်လာသောအခါ ဝမ်ချွမ်ကျီကို စိုက်ကြည့်ခဲ့သည်။ "ထပ်ပြီး လုပ်နေရင် နင့်ကို ငါဘယ်လိုဖြေရှင်းမလဲ ကြည့်နေ!"

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ ခံ့ညားသော လေထုသည် လုံးဝ လျော့ပါးသွားသည်။ သူမသည် ပျော့ညံ့ပြီး အားလျော့စွာ ငြင်းခုံသည်။ "အမေ၊ တုန်းယင်က ပြဿနာရှာနေတာ။ သမီးက သူမကို သင်ပေးနေတာ!"

ချောင်တုန်းယင်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တိတ်တဆိတ် တွန့်လိုက်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီက သူမကို မကြည့်တော့ပေ။ သူမက ကလေးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ "နင်တို့လုပ်ထားတဲ့ ဖက်ထုပ်ကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်စား။ လှည့်ကွက်မလုပ်နဲ့!"

အန်းပင်သည် ချက်ချင်းပင် ထပ်ခါတလဲလဲ အော်ဟစ်သည်။

ဖက်ထုပ်များက မကျက်မီတွင် သူ၏ ဖက်ထုပ်အစာသည် "ဖိတ်စင်" နေပြီဖြစ်သည်။ အိုးထဲက ထုတ်ရင်စားလို့ရသေးလား?

သူမဝမ်းကွဲအစ်ကို၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို မြင်ပြီး သာ့ချောင်၏ ခေါင်းလေးက ရှေ့ကို ကိုင်းကာ ပြောသည်။ "ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ မငိုနဲ့။ နောက်မှ ညီမလေးရဲ့ ဖက်ထုပ်ပေးမယ်"

အန်းပင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ချက်ချင်းပြန်ပေါ်လာပြန်သည်။ သူ၏ လက်မောင်းကို သူမ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် တင်ပြီး သူမကို ပုတ်ခဲ့သည်။

"ညီမလေး သာ့ချောင်၊ ညီမလေးက သစ္စာရှိတယ်။ နောင်မှာ ညီမလေးကို အနိုင်ကျင့်ရင် ညီမလေးရဲ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို ပြောစမ်း။ အစ်ကို သူ့ကိုရိုက်ပေးမယ်"

အန်းပင်း၏လက်များတွင် ဂျုံမှုန့်များ ကပ်နေသည်။ထို့ကြောင့် သာ့ချောင်၏ အဝတ်များကို ဂျုံမှုန့်များနှင့် စွန်းထင်းစေသည်။

ဖက်ထုပ် သာ့ချောင်၏ နှာတံလေးက အဘိုးကြီးတစ်ယောက်လို ရှုံ့တွသွားခဲ့သည်။

သူမကို ဒီလိုမြင်လိုက်ရသောအခါ ချောင်တုန်းဟယ်နှင့် ချောင်တုန်းယင်က မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ချောင် အိမ်သည် ဗရုတ်ကျပြီး အသက်ဝင်နေသည်။ ဖန်၏ အိမ်တွင် ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဖန်ဖူကွေ့၏ ခြေထောက်ကို ​နယ်လှည့်ဆေးဆရာက ပြန်ထားပေးသော်လည်း နာကျင်မှုက ရှိနေဆဲပင်။ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကလေးတစ်ယောက်လို ငိုနေသည်။ ဘယ်သူက မြင်သည်ဖြစ်စေ မျက်စိနာစရာ မြင်ကွင်းပင်။

အဘွားကြီးဖန်သည် သားဖြစ်သူ၏ ဝေဒနာအတွက် စိတ်ဆင်းရဲနေချိန်တွင် ချောင်ရှို့ကျီ ယူသွားသော တောဝက်သား ၃၀ ဂျင်းအတွက် သူမ၏ နှလုံးသားက နာကျင်လာသည်။

အသား ၃၀ ကီလိုဂရမ်ကို သူမဆီက နှုတ်လိုက်သလိုပင်။ သူမသည် တွေးတိုင်း မုန်းတီးမှုဖြင့် အံကြိတ်ခဲ့သည်။

ချောင်မိသားစုသည် “ဇိမ်ခံ” အသားကို စားရန် ၂၀ ဂျင်းကို ထုတ်ယူနိုင်သော်လည်း ဖန်မိသားစုသည် ထိုသို့ မလုပ်နိုင်ပေ။ သူတို့တွင် အသားစုစုပေါင်း ၂၀ ဂျင်းတောင် မရှိပေ။

မူလက အဘွားကြီးဖန်သည် နှစ်သစ်ကူးအတွက် အသား ၁၉ ဂျင်းလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုခဲ့သည်။ ယခုအခါ သားဖြစ်သူ ဒဏ်ရာရသွားသဖြင့် အံကြိတ်ကာ တောဝက်သား ၃ ဂျင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အသားအနည်းငယ်သာ ရှိသဖြင့် အသားနှပ်တွက်သာ အသုံးပြုနိုင်သည်။ သူမသည် ဂေါ်ဖီထုပ်နှင့် အာလူးအားလုံးကို ထည့်ကာ အသားနှပ် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ဤနည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဟင်းလျာသည် အရသာနှင့် အသွင်အပြင်ကို ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသည်။ ဖန်မိသားစုအတွက်မူ ၎င်းသည် ရှားပါးသောအသားဟင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် မည်သူမျှ ပြဿနာရှာမည် မဟုတ်ပေ။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဆေးကြောခဲ့သည်။ ကိုယ်ပေါ်တွင် အနံ့အသက်များ ရှိနေသေးသည်ဟု သူမ ခံစားမိသေးသည်။

သူမက စားပွဲမှာထိုင်လိုက်သည်နှင့် အဘွားကြီးဖန်က မျက်နှာမည်းကြီးနှင့် ကျိန်ဆဲခဲ့သည်။

"နင် မွေးရာပါ ဘေးဥပဒ်ကြယ်ပဲ၊ နင် ဖန်မိသားစုကို ရောက်ကတည်းက ငါတို့ ဖန်မိသားစုက သာယာတဲ့နေ့မရှိဘူး၊ နင်ဘယ်က အသားစားဖို့ မျက်နှာရှိသေးတာလဲ? ဘယ်နေရာပဲဖြစ်ဖြစ် သွားနေ!"

ဖန်ရှောင်ကျွမ်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် မီးတောက်လောင်နေသည်။ ဤနတ်ဆိုးမီးသည် ထွက်ရန်နေရာမရှိပေ။ ယခု သူမအမေက ထွက်လာသည်။

သူမသည် စားပွဲပေါ်သို့ တူများကို ဘန်းခနဲ တင်လိုက်သည်။ "ကျွန်မက မွေးရာပါ ဘေးဆိုးကြီး ဘယ်လိုဖြစ်လာတာလဲ? ကျွန်မ အိမ်ထောင်မပြုခင်က အိမ်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက ဖန်မိသားစုမှာ တစ်ယောက်မှ ဘာကြောင့် ခြေလက်မချို့တဲ့ရတာလဲ?"

လူအများစုက မျက်နှာနှစ်ထပ်ခွေး ဖြစ်သည်။ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကလည်း သူတို့ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

သူမသည် သာ့ချောင်ကို ဘေးဆိုးကြီးဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော်လည်း သူမအကြောင်းကို မည်သူမှ စကားတစ်ခွန်းမှ ပြောခွင့်မပေးပေ။

အဘွားကြီးဖန်သည် ခဏလောက် စဉ်းစားနေပြီး မှန်သည်ဟု တွေးမိသည်။ "နင်က မွေးရာပါဘေးဆိုးကြီးမဟုတ်ရင်တောင် နင့်ရဲ့အကြီးဆုံးသမီးကြောင့် ညစ်ညမ်းနေသေးတယ်။ ဒီကနေ အခုထွက်သွား!"

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်လာသည်။ ငါ့ကို အသားမပေးဘူးလား? ရတယ်။ ငါရအောင် စားပြမယ်!

သူမသည် တူကို ကောက်ယူကာ တောဝက်သားတစ်ပိုင်းကို ကောက်ယူခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမပါးစပ်ထဲ ဝက်သားမဝင်ခင် သူမက…အန်ထွက်သွားသည်။

တောဝက်သားများ၏ အနံ့က အိမ်မွေးဝက်များထက် ပိုပြင်းထန်သည်။ ထို့အပြင် အဘွားကြီးဖန်သည် ဟင်းချက်ရာတွင် အနံ့အသက် ပျောက်စေရန် မည်သည့် ပါဝင်ပစ္စည်းများကိုမျှ မထည့်ထားသောကြောင့် အနံ့ကျန်နေသည်။

တောဝက်ရနံ့သည် သူမ နှာခေါင်းဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် သူမကို တောဝက် ရှူးပေါက်နေသည့် မြင်ကွင်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသဖြင့် ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး အဝါရောင် သည်းခြေရည်များကို အန်ချခဲ့သည်။

အဘွားကြီးဖန်က ချက်ချင်းဆိုသလို ပေါက်ကွဲသည်။ "ကံကောင်းတဲ့ ပါးစပ်မရှိတဲ့ ကောင်မ။ အသားစားရတာကို နင်က အထင်အမြင် သေးနေသေးတယ်။ မစားချင်ရင် ထွက်သွား။ တခြားသူတွေကိုပါ စားချင်စိတ်မရှိအောင် မလုပ်နဲ့!"

ဖန်မိသားစုသည် သန်မာသူများဖြစ်သည်။ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက သူတို့ရှေ့တွင် အန်သော်လည်း ဂရုမစိုက်ပေ။ သူတို့သည် အိုးကို မျက်နှာမူကာ ဆက်စားကြသည်။

ထောင့်မှာထိုင်နေသော ရှောင်ချောင်က ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို မျိုချထားလုမတတ် မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။

ဒါမျိုးတွေက မဖြစ်သင့်ပေ။

သူမသည် စာအုပ်ထဲသို့ ကူးပြောင်းပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားလာသည်။ သူမသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကံအကောင်းဆုံးလူဖြစ်သင့်သည်။ ဒါပေမယ့် မကြာသေးခင်က သူမ ဘာကြောင့် ကံမကောင်းတာလဲ?

ရုတ်တရက် သူမ၏ မျက်ဆံများ ကျုံ့သွားကာ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို တွေးလိုက်မိသည်။

သူမ၏နောက်ဆုံးဘဝတွင် စာအုပ်ထဲသို့ မကူးပြောင်းမီက ဝတ္ထုအချို့ကို ဖတ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဝတ္ထုလောကတွင် သူတစ်ပါး၏ ကံကို လုယက်နိုင်သော စနစ်တစ်ခုရှိသည်။ ယခုဆိုလျှင် သာ့ချောင်သည် ထိုကဲ့သို့သော စနစ်တစ်ခုကို ရရှိနေပြီဟု သူမ သံသယဖြစ်မိသည်။

သာ့ချောင်က ထိုကဲ့သို့စနစ်မျိုး တကယ်ရခဲ့မည်ဆိုလျှင် ကံကောင်းခြင်းတွေကို လုယူနိုင်သော ပထမဆုံးသူက အဓိက အမျိုးသမီးဇာတ်ဆောင် သူမဆီက ဖြစ်ရမည်။ ၎င်းက သူမ မကြာသေးခင်က ဘာကြောင့် ကံမကောင်းခဲ့တာလဲဆိုသည်ကို ရှင်းပြနိုင်သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် စနစ်ကို လုယူရန် နည်းလမ်းရှာရမည်။

ချောင်မိသားစု၏ အစားအစာက အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီပင်။ ဖက်ထုပ်ဗန်းကြီးငါးဗန်းနှင့်အတူတောဝက်သားနှပ် အိုးကြီးကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသည်။

လူတိုင်းရှေ့တွင် အရိုးစွပ်ပြုတ်ပန်းကန်လုံးကြီးတစ်လုံးရှိသည်။

လူတိုင်းက သူတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွင် နှစ်မြှုပ်ပြီး ဘာမှ မပြောချင်ကြပေ။ စကားပြောရန် အချိန်ရရင် အသားတစ်ခြမ်းကို မြည်းစမ်းကြည့်တာ ပိုမကောင်းဘူးလား?

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် အဆီပြန်သော ပါးစပ်ဖြင့် ရှိုက်လိုက်သည်။ ဖက်ထုပ်တစ်ကိုက်။ ဝက်သားနှပ် တစ်ကိုက်။ ပြီးရင် အရိုးစွပ်ပြုတ်ကြီး တစ်ကျိုက်။ နတ်ဘုရားများထက်သာသော ဘဝတွင် အမှန်တကယ် အသက်ရှင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ယနေ့ ဝက်သားနှပ်အစပ်ကို ရွှယ်ချွမ် ကိုယ်တိုင်ချက်ထားသည်။

ချောင်မိသားစုတွင် သူ၏ ဟင်းချက်ကျွမ်းကျင်မှုမှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သော်လည်း ကျန်းမာရေးမကောင်းမွန်ပေ။ ထို့ကြောင့် ချောင်ရှို့ကျီက သူ့ကို အလွယ်တကူ ချက်ပြုတ်ခွင့်မပေးပေ။

တောဝက်သည် တောကောင်သား ဖြစ်သဖြင့် ဟင်းချက်သောအခါ တွန့်တိုမနေနိုင်ပေ။ ဤဝက်သားနှပ်အိုးအတွက် ရွှယ်ချွမ်သည် သစ်ကြံပိုးခေါက်၊ နာနတ်ပွင့်၊ ငရုတ်နီ၊ ဂျင်းနှင့် ကြက်သွန်ဖြူတို့ကို ထည့်သည်။

သာမာန်လူတွေက ဆန္ဒမရှိကြသကဲ့သို့ အရသာအများကြီးလည်း မထည့်နိုင်ကြပေ။ ချောင်မိသားစုတွင် ထိုပစ္စည်းများရှိခြင်းမှာ ကားသမား ချောင်ကျန်းမင်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူက ခရီးသွားတိုင်း တစ်ခုခု ပြန်ဝယ်လာတတ်သည်။

ဝက်သားနှပ်၏ ဤချက်ပြုတ်နည်းသည် တောသားဆန်ရုံသာမက စပ်ပြီး လန်းဆန်းစေသည်။ ထို့အပြင် တောဝက်၏အသားသည် နူးညံပြီး အလွန်ဝါးလို့ကောင်းသည်။

စားပြီးသည်နှင့် ပါးစပ်က ပူလွန်းသဖြင့် ချွေးထွက်နိုင်သည်။ ပူနွေးပြီး လျှာက ထုံလာသော်လည်း တူကို မချချင်ပေ။ များများစားလေ ပိုပျော်လေလေ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီက သူမပါးစပ်ထဲသို့ အသားများကို သိပ်ထည့်သည်။ အသားကို မဝါးမီ အခြားတစ်ပိုင်းကို ဆွဲယူရန် လက်ပြင်သည်။ လှမ်းကြည့်သောအခါတွင် ယောက္ခထီးသည် ယောက္ခမအား ညင်သာသောအမူအရာဖြင့် အသားပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ သွားများသည် အလွန်ချဉ်သွားပြီး ကျွတ်ထွက်လုနီးပါး ခံစားရသည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချန်ချောင်ချောင်က ပဥ္စမချောင်အား ဖက်ထုပ်ငါးလုံး ပေးနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လင်မယားနှစ်ယောက်က အပြန်အလှန် ပြုံးပြနေကြပြီး လေထုက နွေးထွေးလှသည်။ သူမ၏ သွားများသည် ပို၍ပင် ချဉ်လာသည်။

အစားစားရန် အာရုံစိုက်နေသည့် သူမယောက်ျားကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမကို အသားတစ်ခြမ်းပေးမည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ပေ။

ရုတ်တရက် သူမပါးစပ်ထဲက အသားသည် အရသာ မရှိတော့ပေ။

သူမက မျက်လုံးကို လှည့်လိုက်ပြီး ချန်ချောင်ချောင်ကို စိုက်ကြည့်သည်။ "ချောင်ချောင်၊ ပဉ္စမမောင်လေးကို မကြည့်နဲ့။ ညီမလေးက ပိုစားသင့်တယ်။ ညီမလေးက ဘယ်လောက်ပိန်လဲ ကြည့်စမ်း... ကျွတ်စ်ကျွတ်စ်။ မိန်းမက ကိုယ်ပေါ် မှာအသားပိုရှိသင့်တယ်။ အစ်မကြီး ကြွားနေတာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ငါဘယ်မှာနေပါစေ လူတွေက ငါအသားပြည့်တယ် ပြောကြတယ်၊ အဲဒီတုန်းက ငါ့ရွာမှာ ငါက ခင်ပွန်းကောင်းချီးပေးခံရတယ်လို့ ကျော်ကြားတယ်။ ငါ့မိသားစု ကျန်းကော်က ဒါကိုကြည့်ပြီး ငါ့ကိုလက်ထပ်ခဲ့တာ!"

အဓိပ္ပါယ်မှာ ချန်ချောင်ချောင်က ပိန်လှီသည်။ သူမလောက် မဝဘဲ သူမလောက် ခင်ပွန်းသည် ကောင်းချီးပေး မခံရပေ။ သူမသည် အောင်နိုင်သူဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ချန်ချောင်ချောင်ကက ပြန်မပြောခင် ချောင်ကျန်းကော်က ပြောသည်။ "မိန်းမ၊ မင်း မှားနေပြီ၊ ငါ မင်းကို ရွေးချယ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ငါတို့ ချိန်းတွေ့တုန်းက မင်းက ထမင်းတစ်ဝက်ပဲ စားခဲ့လို့ပဲ။ ထမင်းပန်းကန်တစ်ဝက်ပဲ စားတဲ့မိန်းမက ကျွေးရလွယ်တယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ။ ငါမင်းကိုလက်ထပ်ပြီးမှ မင်းက လှည့်စားခဲ့တာကို ငါသိတယ်! ငါရေတွက်ပြီးသွားပြီ။ မင်း ဒီည ဖက်ထုပ်သုံးဆယ်စားခဲ့တယ်!"

"..."

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ မျက်နှာသည် ဖြူလိုက် နီလိုက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သွေးအန်လုမတတ်ပင်။

ဖက်ထုပ်တွေနဲ့ ဝက်သားနှပ်တွေက ဘာကြောင့် သူ့ပါးစပ်ကို မပိတ်ဆို့နိုင်ရတာလဲ?