အခန်း (၃၈)

ယနေ့မနက် အိပ်ရာနိုးလာသောအခါ အဖိုးက သူမအတွက် လုပ်ထားပေးသော အင်္ကျီလေးကို တမင်ဝတ်ထားသည်။ မှန်မပါသဖြင့် သူမကိုယ်သူမ မမြင်နိုင်သော်လည်း လှသည်ဟု ခံစားရသည်။

ချောင်တုန်းယင်သည် သူမ၏ ဂျာကင်အင်္ကျီကို ပွတ်သပ်ပြီး မနာလိုစွာဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ "ညီမလေး သာ့ချောင်၊ ညီမလေးရဲ့အဝတ်အစားတွေက အရမ်းလှတာပဲ၊ အဖွားက မင်းကို အရမ်းအလိုလိုက်တာပဲ!"

ရှာလကာရည် မစားခြင်း သို့မဟုတ် မနာလိုမဖြစ်ဟု ပြောခြင်းသည် လိမ်ညာပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ အဝတ်အစားအသစ် မဝတ်ချင်တဲ့သူ ဘယ်သူရှိလဲ?

သို့သော်လည်း ညီမလေးသာ့ချောင်ကို မနာလို မုန်းတီးတာမျိုး မရှိပေ။ ညီမလေးသာ့ချောင်သည် အတိတ်က ဆိုးရွားခဲ့သည်။ ယခုကဲ့သို့ အဝတ်အစားသစ် ရရှိရန် အခွင့်အရေးက အလွန်ရှားသည်။ ယခုလို ဖြစ်သင့်သည်။

ဖက်ထုပ် သာ့ချောင်၏ မျက်နှာငယ်လေးသည် နီမြန်းလာသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လိမ်ပြီး တုံ့ပြန်သည်။ "အဖိုးက ညီမလေးအတွက် ဒါလုပ်ပေးတာ။ အစ်မတုန်းယင်၊ ဒီနေ့ ညီမလေးလှလား?"

ချောင်တုန်းယင်က သူမခေါင်းကို နောက်ပစ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ညီမလေးက ဘယ်လောက် စိတ်ကြီးဝင်နေလဲ ကြည့်စမ်း၊ မှန်တယ် ညီမလေးက အလှဆုံးပဲ!"

ချောင်တုန်းဟယ်သည် ဘေးနားတွင် အလုပ်လုပ်နေစဉ် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ဖိပြီး ခိုးရယ်သည်။

အသစ်ဝတ်ထားသည့် သာ့ချောင်ကို တွေ့သောအခါ ဝမမချွမ်ကျီသာလျှင် စိတ်မသက်မသာ ခံစားရသည်။ သူမအသားကို လှီးဖြတ်လိုက်သလိုပင်။

သူမအမြင်တွင် မိန်းကလေး တစ်ယောက်အနေနှင့် အဝတ်အစားအသစ် ဝတ်ရန် မလိုပေ။ အထူးသဖြင့် ဘေးဒုက္ခကြိုက်သူ သာ့ချောင်အတွက်ပင်။

အဝတ်အစားအသစ်ဝတ်ရန် နေနေသာသာ ကွာရှင်းပြတ်စဲတုန်းက ဖန်အိမ်ကို မောင်းထုတ်လိုက်သင့်သည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီက ရှောင်ချောင်ကို သိပ်မကြိုက်သော်လည်း ရှောင်ချောင်က သာ့ချောင်ထက် ပိုကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။

ရှောင်ချောင်သည် တုန်းဖုန်းအစုတွင် လူသိများသော ကလေး ပါရမီရှင်ဖြစ်သည်။ မိသားစုတွင် ကလေး ပါရမီရှင် ရှိနေပါက ထိုအကြောင်းကိုပြောသောအခါတွင် သူမမျက်နှာက တောက်ပနေမည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီအပြင် ယခုအချိန်တွင် ရှောင်ချောင်ကို တွေးတောနေသော အခြားတစ်ယောက်လည်း ရှိသေးသည်။ ဤလူမှာ ချန်ချောင်ချောင် ဖြစ်သည်။

ချန်ချောင်ချောင်သည် ချောင်မိသားစုတွင် လက်ထပ်ပြီးကတည်းက တူမလေး ရှောင်ချောင်ကို အလွန်သဘောကျသည်။

ရှောင်ချောင်သည် အကျင့်စာရိတ္တကောင်းမွန်ပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူဟု သူမ ခံစားမိသည်။ လှပပြီး ထက်မြက်သည်။ သူမ၏ အိမ်မက်ထဲက သမီးပင်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကဲ့သို့ တစ်ယောက်ယောက်က ရှောင်ချောင်လို ကောင်းမွန်သော ကလေးကို ဘယ်လို မွေးဖွားနိုင်တာလဲဟု အကြိမ်ကြိမ် တွေးဖူးသည်။ ရှောင်ချောင်သည် သူမ၏ကလေးဖြစ်သင့်သည်။

ရှောင်ချောင်သည် ဖန်၏အိမ်သို့ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းနှင့်အတူ လိုက်သွားသည်ကို သူမသိလိုက်ရသည်မှာ ဤခရီးတွင်သာဖြစ်သည်။ သူမ အလွန်စိတ်ပျက်သွားသည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် သူမအား အခါအားလျော်စွာ ကြည့်သည်။ သူမက ဆန္ဒရှိလျှင်တောင် မမြင်ချင်ယောင် မဆောင်နိုင်တော့ပေ။ "နင်ပြောစရာရှိရင် ပြောလိုက်!"

ချန်ချောင်ချောင်က မတုံ့ပြန်မီ ခေတ္တရပ်သွားသည်။ "အမေ၊ နှစ်သစ်ကူးမဟုတ်လား? သမီးတို့ နှစ်သစ်ကူး ရေတွက်ဖို့အတွက် ရှောင်ချောင်ကို ခေါ်သင့်တယ်လို့ အမေထင်လား?"

ချောင်ရှို့ကျီက မျက်လုံးပင့်ပြီး အေးစက်သော အကြည့်ကို ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ မိုက်မဲသောမေးခွန်းကို ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

ချန်ချောင်ချောင်သည် သူမ ယောက္ခမဆီမှ ဤအကြည့်ကို လက်ခံရရှိသောအခါ ခြေထောက်များ ပျော့ပျောင်းလာသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ငါပြောမယ်၊ ပဉ္စမညီမ၊ ရှောင်ချောင်က ငါတို့ ချောင်မိသားစုရဲ့ ကလေးမဟုတ်တော့ဘူး။ နင်ဘာလို့ သူ့ကို တွေးနေသေးတာလဲ? နင်တကယ် မခွဲနိုင်ရင် ဖန်ကို လိုက်သွားလို့ရတယ်!"

ချန်ချောင်ချောင်သည် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သူမ၏ ဥဒေါင်းမင်းသမီး မောက်မာသောပုံစံသို့ ပြောင်းသွားပြီး မေးစေ့ပင့်လိုက်သည်။

"အစ်မကြီး ဘာပြောနေတာလဲ? ကလေးက ငယ်သေးလို့ သူ့အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတာ။ သူမက ဖန်အိမ်ကိုသွားပေမဲ့ သူ့သွေးတွေက ငါတို့ ချောင်မိသားစုရဲ့သွေးတွေလည်း ပါတာပဲ"

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ချန်ချောင်ချောင်ကို အမြဲတမ်း ပစ်မှတ်ထားရသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခုရှိသည်။

ချန်ချောင်ချောင်သည် မြို့သူဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမသည် အထက်တန်းကျောင်းတက်ခဲ့သည်။ ချောင်မိသားစုတစ်ခုလုံးတွင် အမြင့်ဆုံး ပညာတတ်မြောက်သူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အမြဲတမ်း သာလွန်သော ခံစားချက်ရှိသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီဟု အမည်ရသည့် ကျေးလက်အမျိုးသမီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ထက်သာလွန်တဲ့ခံစားချက်က အမြင့်ဆုံးတန်ဖိုးကို ရောက်ရှိလာသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် သူမ၏ မြင့်မားသောအသွင်အပြင်ကို မကြိုက်ပေ။ နှစ်ယောက်လုံးသည် အစကတည်းက တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် မတွဲနိုင်ကြပေ။ အမှန်တကယ်မူ အာဃာတတရားသည် လွန်ခဲ့သော လေးနှစ်က စတင်ခဲ့သည်။

ထိုနှစ်တွင် ချန်ချောင်ချောင်သည် ချောင်ကျန်းမင်နှင့်အတူ နှစ်သစ်ကူးအတွက် ရွာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တုန်းက လေးနှစ်သားလေး အန်းပင်းက မြို့ကလာသည့် အငယ်ဆုံး အဒေါ်အကြောင်း အလွန်သိချင်ပြီး သူမ ကိုယ်ပေါ်သို့ သူ့ဘာသာ တက်ခဲ့သည်။

ချန်ချောင်ချောင်သည် နှပ်ချေးများပြည့်နေသော မျက်နှာနှင့် ညစ်ပတ်နေသော လက်များကို မြင်လိုက်ရပြီး မသိစိတ်မှ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

အန်းပင်းလေးသည် မတ်တပ်ရပ်မနေနိုင်ဘဲ ခြေလေးချောင်းကို မျက်နှာမူကာ နောက်သို့ လဲကျသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အော်သံက ကောင်းကင်ယံသို့ လွင့်ပျံလာသည်။

သူမ၏ အဖိုးတန်သား ငိုသံကို ကြားသောအခါ ဝမ်ချွမ်ကျီက ပြေးလာခဲ့သည်။ အခြေအနေကို သိပြီးနောက် သူမလက်ကို မြှောက်ကာ ချန်ချောင်ချောင်၏ မျက်နှာကို ပါးရိုက်လိုက်သည်။

ချန်ချောင်ချောင်သည် ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီလိုဒေါသမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးပေ။

ဤကဲ့သို့ပင် နှစ်ဦးသား ရန်ဖြစ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ချန်ချောင်ချောင်ကို မြင်တိုင်း မထိန်းနိုင်ဘဲ ရန်ဖြစ်သည်။

သူမ၏ IQ နှင့် နှုတ်ရေးသည် ချန်ချောင်ချောင်နှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။ ချန်ချောင်ချောင်၏ အကြည့်တစ်ချက်က သူမကို ရူးသွပ်သွားစေလောက်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီက သူတို့နှစ်ယောက် အချင်းချင်း စကားများ ရန်ဖြစ်နေကြသည်ကိုကြည့်ပြီး လက်ထဲမှ ဇလုံကို မီးဖိုပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ "အားလုံး ထွက်သွားကြ။ ရန်ဖြစ်ပြီးပြီ ဆိုတာနဲ့ ပြန်လာခဲ့!"

နှစ်ယောက်သား တစ်စက္ကန့်အတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီက ခေတ္တရပ်ကာ စဉ်းစားနေလိုက်သည်။ သူမက အခြေအနေကို အနည်းငယ် ကယ်တင်နိုင်သေးသည်ဟု ခံစားမိသည်။ "အမေ၊ သမီးကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ဒီမိန်းမကြောင့်ပဲ၊ ရှောင်ချောင်ကို ဘယ်ကနေ မပြောမဆိုနဲ့..."

"နှစ်ယောက်စလုံး ထွက်သွား! ဒီစကားတစ်ခွန်းကို တတိယအကြိမ် ထပ်မပြောရစေနဲ့!"

ဝမ်ချွမ်ကျီက အသံမထွက်ရဲတော့ပေ။ ငုံးများကဲ့သို့ပင် မီးဖိုခန်းထဲက ထွက်လာသည်။

မီးဖိုခန်းက ထွက်လာသည်နှင့် ဝမ်ချွမ်းကျီက ချက်ချင်းကျိန်ဆဲသည် "နင်က ပြန်လာတာနဲ့ အမေ့ကို စိတ်ဆိုးစေတယ်။ ပဉ္စမမြောက် ညီမ၊ နင်က တကယ့်ကို သဘာဝအတိုင်း ဒုက္ခပေးသူပဲ!"

ချန်ချောင်ချောင်က မေးစေ့ကို ပင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ "အကြီးဆုံး ယောင်းမ၊ အစ်မက ကိုယ်ဝန်ရှိ ဟန်ဆောင်နေတာ မဟုတ်လား?"

ချက်ခြင်းပင် ဝမ်ချွမ်းကျီသည် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ခြောက်သွေ့သော အဖြေကို ထုတ်ရန် အချိန်အတော်ကြာသည်။ "နင်၊ နင်ဘာတွေပြောနေတာလဲ?"

"ကျွန်မ မဟုတ်တာတွေ ပြောနေလားဆိုတာ အစ်မကြီး အသိဆုံးပဲ။ အစ်မကြီး၊ တကယ်လို့အမေက အစ်မကြီး ကိုယ်ဝန်ရှိဟန်ဆောင်နေတာကို သိရင် ဘာလုပ်မယ်လို့ ထင်လဲ?"

ဝမ်ချွမ်ကျီက တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်သွားသည်။ "…"

ချန်ချောင်ချောင်သည် သူမ၏ အပြစ်ရှိစိတ်ကို ကြည့်ပြီး ကိုယ်ဝန်ကို အတုဖြစ်ကြောင်း သေချာလာခဲ့သည်။

ချောင်ကျန်းကော်နှင့် ချောင်ကျန်းမင်တို့သည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဒေါသ ထွက်သံကို အပြင်မှ ကြားလိုက်ရသောကြောင့် အထဲဝင်လာသောအခါ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သိလိုက်ရသည်။

ချောင်ကျန်းမင်က ပြောသည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ? အမေ့ရဲ့ အော်သံကို ငါဘာလို့ကြားရတာလဲ?"

ထိုစဥ် ချောင်ကျန်းကော်က ဇနီးသည်ဘက်လှည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မိန်းမရယ်၊ အမေကို ဘာလို့ ထပ်ပြီး စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်တာလဲ? နှစ်သစ်မှာ မင်း လိမ်လိမ်မာမာ မနေနိုင်ဘူးလား?"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

သူလည်း ခင်ပွန်းသည် ဖြစ်သည်။ သူမက ဒုက္ခဖြစ်ပေးသူဟု သူက ဘာလို့ သေချာနေတာလဲ?

သူမကို မကာကွယ်နိုင်လျှင်တောင် သူမကို ဆွဲချပြီး မျက်နှာကို မချနင်းသင့်ပေ။

သို့သော်လည်း ချောင်ကျန်းကော်က သူမ၏ အမူအရာကို နားမလည်နိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချသည်။ "အစကတည်းက လက်မထပ်ခဲ့သင့်ဘူး။ ငါမိန်းမ မယူရင် အမေက ဒေါသဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး"

ချောင်ကျန်းမင် - "..."

အစ်ကို၊ ဒီလိုလုပ်ခြင်းက မင်းကို အထီးကျန်သူဖြစ်လာဖို့ ပိုလွယ်ကူစေတယ်။

ဝမ်ချွမ်ကျီက ဒေါသဖြစ်ပြီး ဖြူလိုက်နီလိုက် ဖြစ်လာသည်။ "ချောင်ကျန်းကော်၊ အဲဒါ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ၊ ရှင်က ကျွန်မကို ကွာရှင်းချင်တာလား?"

ချောင်ကျန်းကော်က သူမကို ကြောင်အပြီး ကြည့်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ကွာရှင်းဖို့ကို မင်းဘာလို့ထင်နေတာလဲ? မင်းက သိပ်ရယ်စရာကောင်းတာပဲ!"

ချောင်ကျန်းမင် - "..."

ချန်ချောင်ချောင် - "..."

ချန်ချောင်ချောင်၏ ရှေ့တွင် သူမမျက်နှာပျက်သွားသည်ဟု ဝမ်ချွမ်ကျီက ခံစားရသည်။ "ချောင်ကျန်းကော်၊ တစ်ယောက်တည်းနေခဲ့။ ကျွန်မရဲ့အမေ အိမ်ပြန်မယ်!"

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် မူလက သူမ မိခင်အိမ်သို့ ပြန်ခြင်းဖြင့် သူမယောက်ျားကို ခြိမ်းခြောက်ချင်သည်။ ချောင်ကျန်းကော်နှင့် သူမက နယ်မြေတစ်ခုတည်း မဟုတ်သည်မှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။

၎င်းကို ကြားသောအခါ ချောင်ကျန်းကော်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ပြောသည်။ "ကောင်းပြီ။ မင်းရဲ့ အစာစားချင်စိတ်က ပိုကြီးလာပြီ။ မင်းအမေအိမ်ကို ခဏလောက်ပြန်သွားရင် ကောင်းတယ်။ ဒီနည်းနဲ့ မင်းရဲ့ ယောက္ခမကို ဝက်ခြံထဲ နေရတဲ့အထိ မစားတော့ဘူး"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချန်ချောင်ချောင်ပင် ဝမ်ချွမ်ကျီကို စာနာစိတ်နှင့် ကြည့်ခဲ့သည်။

သာ့ချောင်သည် ချောင်အိမ်ဟောင်းတွင် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မသိပေ။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် အရှေ့သစ်တောသို့ ခိုးဝင်နေသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးကို သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ နောက်ကွယ်တွင် ဝှက်ထားပြီး 'ကူး ကူ' ဟု အသံထွက်သည်။

မကြာမီပင် မီတာအနည်းငယ်အကွာရှိ သစ်ပင်ကြီးနောက်ကွယ်မှ 'ကူး ကူ' အသံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သာ့ချောင်သည် သစ်ပင်နောက်ကွယ်မှ ပြေးထွက်လာပြီး အခြားတစ်ဖက်သို့ တိုးတိုးလေး အော်ခေါ်ခဲ့သည်။ "မောင်လေးတုန်းလင်း!"

ထို့နောက် ဖက်ထုပ်တိုလေးက အခြားတစ်ဖက်ရှိ သစ်ပင်ကြီး၏ နောက်မှ ပြေးထွက်လာသည်။

ဤမုန်လာဥနီခေါင်းသည် လင်းဟွေ့၏သား ချင်တုန်းလင်းမှလွဲ၍ အခြားသူမဟုတ်ပေ။

"အစ်မ ချောင်ချောင်!"

တုန်းလင်းလေးက သူ့ခြေထောက်တိုလေးကို ကန်ပြီး ပြေးလာသည်။ သူ့မျက်​ခုံး​များက ​ပျော်​ရွှင်​စွာ ​ကွေး​နေသည်​။

လင်းဟွေ့နှင့် ပညာတတ်လူငယ်ချင်တို့သည် ရုပ်ရည်ချောမောကြသည်။ တုန်းလင်းလေးသည် သူ၏ အားသာချက်များကို ရရှိခဲ့သည်။

သူတို့၏ ချောမောသော မျက်နှာအသွင်အပြင်၊ နှုတ်ခမ်းနီနှင့် သွားဖြူများ။ အလွန်လှသော ဖက်ထုပ်လေးဖြစ်သည်။

ဖက်ထုပ်ငယ်လေး နှစ်ယောက်သည် အချင်းချင်းဆီသို့ ပြေးသွားပြီး အချင်းချင်း လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ကြက်ဥနှစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ပေးလိုက်သည်။

"မောင်လေးအတွက် တစ်လုံး၊ အန်တီဟွေ့အတွက် တစ်လုံး!"

အန်တီဟွေ့ အရိုက်ခံရပြီးကတည်းက သာ့ချောင်က အန်တီဟွေ့ကို အမြဲစိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အရင်ကလို အန်တီဟွေ့ဆီကို မသွားရဲတော့ပေ။ အန်တီဟွေ့ကို ထပ်ပြီး ထိခိုက်မှာစိုး၍ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမနှင့် မောင်လေးတုန်းလင်းသည် ဤနေရာကို ရံဖန်ရံခါ တိတ်တဆိတ် တွေ့ဆုံရန် လာခဲ့သည်။

တုန်းလင်းလေးသည် သူ့အိတ်ကပ်ထဲသို့ နှိုက်ပြီး ယုန်ဖြူသကြားလုံး လက်တစ်ဆုပ်စာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"အစ်မကြီး ချောင်ချောင်အတွက်!"

အဲ့ဒါက ယုန်ဖြူ ယုန်သကြားလုံးပဲ။

သာ့ချောင်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပလာခဲ့သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မောင်လေးတုန်းလင်း!"

အရင်က ယုန်ဖြူသကြားလုံး မစားဖူးပေ။ သူမ ညီမ စားသည်ကို မြင်ဖူးသည်။ အနံ့အလွန် ကောင်းသည်။

သူမ၏ တံတွေးများ ယိုထွက်တော့မည်ဟု ခံစားမိသည်။

အစ်မ ချောင်ချောင်က သူ၏ သကြားလုံးများကို မငြင်းသောအခါ တုန်းလင်းလေးက ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးပြီး သူ့မျက်လုံးများက ကွေးညွှတ်သွားခဲ့သည်။