အခန်း (၃၉)

သူက သူ့အစ်မ ချောင်ချောင် ပေးသော ကြက်ဥကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ သူ့လက်ချောင်းတွေကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ကလေးအသံနှင့် ပြောခဲ့သည်။

"တုန်းလင်းက အစ်မ ချောင်ချောင်ကို မတွေ့ရတာ တစ်၊ နှစ်၊ သုံး... ရက်တော်တော်ကြာပြီ။ တုန်းလင်းက အစ်မချောင်ချောင်ကို အရမ်းသတိရတယ်!"

မောင်လေးတုန်းလင်း၏ မျက်နှာသည် ဖြူစင်ပြီး နူးညံ့သည်။ ချစ်စရာကောင်းသည်။ သာ့ချောင်သည် သူ့ကိုမြင်သောအခါ မကူညီနိုင်ဘဲ ပါးနှစ်ဖက်ကို ဖျစ်ညှစ်မိသည်။ "အစ်မ ချောင်ချောင်လည်း မောင်လေးကို လွမ်းတယ်!"

တုန်းလင်းလေးက သူ့ပါးကို ညှစ်ထားလျှင်တောင် ဒေါသမထွက်ပေ။ ယင်းအစား သူသည် အစ်မချောင်ချောင် လိမ်ရလွယ်ကူစေရန် သူ့ပါးလေးကို နာခံစွာ ရွှေ့လိုက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် ဖက်ထုပ်ငယ်လေး နှစ်ယောက်က တွန့်ဆုတ်စွာ လမ်းခွဲခဲ့ကြပြီး ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဤနေရာတွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရန် အစီအစဉ်တစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

တုန်းလင်းလေးသည် အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ခိုးဝင်သွားသည်။ သူသည် အစ်မချောင်ချောင်ပေးသော ကြက်ဥများကို ကြက်ဥခြင်းတောင်းထဲသို့ လျှို့ဝှက်ထားချင်သည်။

သို့သော် တောင်းကိုဖွင့်ပြီးသည်နှင့် သူ့အမေဝင်လာမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။

တကယ်တမ်းတွင် လင်းဟွေ့က သူမ၏သား မနက်စောစော အိမ်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားသည်ကို သိတာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ဒီကလေးက အမြဲတမ်း လိမ္မာရေးခြားရှိပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို သိပ်မတားဆီးခဲ့ပေ။

သူက အချိန်အကြာကြီး ထွက်သွားပြီး ကြက်ဥနှစ်လုံးကို ပြန်ယူလာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ခဲ့မိပေ။ ထို့ထက်ဆိုးသည်မှာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် အသွင်အပြင်နှင့်ဖြစ်သည်။ သူမအ​တွေး​များက အဆိုးဘက်သို့ ကူးပြောင်းသွားသည်။

လင်းဟွေ့က တင်းမာသောမျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ကြက်ဥတွေကို ဘယ်က ရတာလဲ?"

တုန်းလင်းလေးက လန့်သွားခဲ့သည်။ သူ့လက်ထဲရှိ ကြက်ဥက မြေပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျလုနီးပါးပင်။ အပြစ်ရှိစိတ်နှင့် သူက တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "အဖွားက ပေးလိုက်တယ်"

လင်းဟွေ့က တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူက လိမ်နေကြောင်း ပြောနိုင်သဖြင့် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသပိုထွက်လာသည်။ "နင် လိမ်ရဲတယ်ပေါ့။ ဒီကြက်ဥကို ခိုးခဲ့တာလား?"

သူ့အမေ၏ စွပ်စွဲခြင်းခံရပြီးနောက် တုန်းလင်းလေးသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းပြီး ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူ့မျက်နှာက နီမြန်းသွားသည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ သားမခိုးဘူး!"

လင်းဟွေ့က ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဒီကြက်ဥက ဘယ်ကလာတာလဲ? ငါ့ကိုပြောစမ်း။ တခြားသူရဲ့ ကြက်ဥကို ခိုးယူရဲရင် နင့်ခြေထောက်ကို ငါချိုးမယ်!"

ရှေးခေတ်ကတည်းက မုဆိုးမများသည် ဒုက္ခများစွာကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။

မိသားစုတွင် အစ်ကိုငါးယောက်ရှိနေသည့်တိုင် မကောင်းသော အကြည့်နှင့် ကောလဟာလမျိုးစုံကို မရပ်တန့်နိုင်သေးပေ။ သူမ လုပ်နိုင်သည်က သူမ၏ နောက်ကျောကို တည့်မတ်ပြီး ဖြောင့်မတ်သည့်လူဖြစ်အောင်လုပ်ရန်ပင်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ငယ်ငယ်ကတည်းက တုန်းလင်းကို အလွန်တင်းကြပ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ အမေက ထိုမြင်ကွင်းကို အကြိမ်ကြိမ် လက်မခံနိုင်ပေ။

ဘယ်လိုလုပ် သူမက မနာကျင်ဘဲနဲ့ နေမလဲ?

သို့သော်လည်း သူမဆီတွင် ရွေးချယ်စရာမရှိပေ!

ဖခင်မရှိသဖြင့် တုန်းလင်း တခြားသူများထက် ပိုခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အပြောအဆိုနှင့် အမူအကျင့်များကို ဂရုမစိုက်လျှင် အနာဂတ်လမ်းက ပိုခက်လိမ့်မည်။

ရှောင်တုန်းလင်းက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖိထားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးနက်နက်တွေက သူ့အမေကို ခေါင်းမာမာနှင့် ကြည့်ပြီး ပြောခဲ့သည်။ "သားဥမခိုးဘူး!"

"လူဆိုးလေး။ အမေက မင်းကို ပုံမှန် ဘယ်လို သင်ပေးထားလဲ? တခြားသူတွေရဲ့ ဥစ္စာကို မယူဖို့ မင်းကို ပြောထားတယ် မဟုတ်လား။ မလိမ္မာဘူး။ အခုတော့ မင်းက လိမ်တတ်လာပြီ။ မင်း ပြောင်းလဲတဲ့အထိ ဒီနေ့ မင်းကို သင်ပေးရမယ်!"

လင်းဟွေ့သည် သူမ၏ သားက ယခုအချိန်၌ပင် အမှန်တရားကို မပြောလိုသေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ အတွင်းဒေါသသည် ချက်ချင်းပင် လှိမ့်တက်လာပြီး စိတ်ပျောက်သွားသည်။

သူမသည် စင်ပေါ်ရှိ ကြက်မွှေးတုတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ "မင်းလက်ကို ဖြန့်လိုက်!"

တုန်းလင်းလေးသည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း ခေါင်းမာသည်။ ကြက်ဥကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းဆူကာ လက်ဖဝါးကို ဖြန့်လိုက်သည်။

ဖြူဖွေးနုနယ်သော လက်ကလေးကို ကြည့်လိုက်တော့ လင်းဟွေ့သည် စိတ်ထဲတွင် မလုပ်ရက်ပေ။

သို့သော်လည်း ကလေးက မကောင်းသည့်အရာများကို တတ်သွားမည်ဟု တွေးမိကာ အံကို တင်းတင်းကြိတ်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်သည်။

တုန်းလင်းလေးသည် အံကြိတ်ကာ မျက်လုံးထဲ၌ မျက်ရည်များ စုပုံလာသည်။ သို့သော်လည်း မျက်​ရည်​​များ ကျမသွား​စေရန် တောင့်ခံထားသည်​။

"မင်းအမှားကို သိပြီလား?" လင်းဟွေ့က သူ့ကို မေးခဲ့သည်။

ရှောင်တုန်းလင်း၏ မျက်လုံးများက နီမြန်းလာခဲ့သည်။ "သား မမှားဘူး၊ သား ကြက်ဥမခိုးဘူး!"

သူ့ကို ထိုသို့မြင်သောအခါ လင်းဟွေ့က ပိုပြီး ရူးသွပ်လာကာ တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် သုံးလေးခါ ရိုက်သည်။ မူလကတည်းက ကလေး၏ လက်က နူးညံ့သည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် ရိုက်ပြီးနောက် မကြာမီ နီရဲပြီး ရောင်လာသည်။

ဝမ်းချိုးယင်က ဝင်လာသောအခါ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမက အရိုက်ခံရသူတစ်ယောက်လိုမျိုး ချက်ခြင်းအော်ဟစ်သည်။ "နင်၊ နင်ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ?"

ရှေးလူကြီးများ အားလုံးသည် မျိုးဆက်တစ်ဆက်ခြားပြီး အလိုလိုက်ကြသည်။ ဝမ်ချိုးယင်သည်လည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပေ။

သူမသမီးကို အလိုလိုက်သော်လည်း ဖြူစင်နူးညံ့ပြီး အကျင့်စာရိတ္တကောင်းသည့် မြေးလေးကို ပိုချစ်သည်။

လင်းဟွေ့သည် နှလုံးသားထဲ၌ နာကျင်သော်လည်း သူမသည် အခြေခံကျသောကိစ္စများကို သည်းမခံချင်ပေ။

"အမေ၊ တစ်ယောက်တည်း ထားထားပေး။ ဒီကလေးက ကြက်ဥဘယ်ကရလဲမသိဘူး၊ သမီး မေးပေမယ့် သူက ဘာမှပြန်မပြောဘူး"

ဝမ်ချိုးယင်က သူမပေါင်ကို ပွတ်သပ်ပြီး ပြောသည်။ "ဒါဆို တုန်းလင်းက တခြားသူရဲ့ ဥတွေကို ခိုးတယ်လို့ သံသယရှိနေတာလား? နင့်လို ကိုယ့်ကလေးကိုယ် သံသယရှိတဲ့သူရှိလား? နင် ...နင်က ငါ့ကို သေလောက်အောင် ဒေါသထွက်စေတာပဲ!"

"သူ လိမ်နေတာပဲ၊ အမေက သူ့ကို ဒီဥနှစ်လုံးပေးတယ်လို့ ပြောတယ်။ အမေ၊ ရိုးရိုးသားသားပြောပါ၊ ဒီဥတွေကို တကယ်ပေးခဲ့တာလား?"

လင်းဟွေ့သည် သူမကလေးကို မစွပ်စွဲချင်သော်လည်း ယနေ့ခေတ်တွင် ကြက်ဥများသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိသည်။ ကြက်ဥကို ဘယ်သူက အလကားပေးမှာလဲ?

ဥနှစ်လုံးကို ဝမ်ချိုးယင်က ပေးသည် မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ အကျင့်စာရိတ္တကောင်းမွန်သော မြေးငယ်က လိမ်ပြောလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားပေ။ "ငါပေးလိုက်တာ"

"အမေ!" လင်းဟွေ့သည် သူမအမေကြောင့် သေလုနီးပါး ဒေါသထွက်နေသည်။

"အမေ၊ ဒါက သူ့ကို ချစ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ အမေက သူ့ကို အန္တရာယ်ပေးနေတာ! ငယ်တော့ အပ်ခိုးတယ်၊ အသက်ကြီးရင် ရွှေခိုးတယ်။ အခုကောင်းကောင်းမသင်ပေးရင် နောင်လည်း သင်ပေးလို့မရတော့ဘူး"

တုန်းလင်းလေး၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းလာသည်။ ရုတ်တရက် သူ့အဖွားကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ငိုကာ ထွက်ပြေးသွားသည်။

"သား ဥမခိုးဘူး၊ အမေက အမေဆိုးပဲ။ တုန်းလင်းက အမေ့ကို မကြိုက်တော့ဘူး!"

သူထွက်မပြေးမီ တံခါးခုံပေါ်ကို နင်းမိပြီး ဘန်းခနဲ မျက်နှာနှင့် ပြုတ်ကျသွားသည်။

သူ့လက်ဖဝါးက အိတ်ထဲရှိ ကြက်ဥနှစ်လုံးကို ဖိမိပြီး ကွဲသွားသည်။

ကြက်ဥကွဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်တုန်းလင်းက ရှိုက်ငိုတော့သည်။ "ဝါး...အစ်မ ချောင်ချောင် ပေးခဲ့တဲ့ ကြက်ဥက ကွဲသွားပြီ...ဝါး..."

"အိုး ငါ့ရဲ့ မြေးလေး" ဝမ်ချိုးယင်သည် စိတ်ဆင်းရဲစွာဖြင့် ပြေးလာပြီး ဖက်ထုပ်လေးကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

လင်းဟွေ့သည် ကလေး၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

"တုန်းလင်း၊ သာ့ချောင်က သားကို ဒီဥပေးတယ်လို့ ပြောတာလား?"

ဖက်ထုပ်လေး၌လည်း ဒေါသရှိသည်။

တုန်းလင်းလေးက သူ့အမေကို စိတ်ဆိုးသွားသည်။ အဘွား၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လှဲနေပြီး အမေကို တစ်ချက်မျှ မကြည့်ပေ။

ဝမ်ချိုးယင်က သူမသမီးကို ဖျက်ခနဲ ကြည့်သည်။ "တုန်းလင်းက ဉာဏ်ကောင်းပြီး နာခံမှုရှိတယ်လို့ ငါပြောခဲ့တယ်။ ခိုးတာလိုမျိုး တစ်ခုခုကို သူဘာလိုလုပ်မှာလဲ? ကလေးကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီး ဆန္ဒရှိသလို ရိုက်လို့ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား? ကလေးရဲ့ နှလုံးသားက အနှေးနဲ့အမြန် အေးစက်လာလိမ့်မယ်။ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက စံပြပဲ"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမမြေးလေးကို အိမ်ဟောင်းသို့ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

လင်းဟွေ့သည် သူမသားကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်အား ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အပြစ်ရှိစိတ်နှင့် အဆင်မပြေမှုများလည်း ရှိနေသည်။

ချောင်မိသားစုဘက်တွင် ဝမ်ချွမ်ကျီနှင့် ချန်ချောင်ချောင်တို့သည် ရန်ပွဲကို ရပ်ကာ ယောက္ခမအား ကူညီပြီး နှစ်သစ်ကူးညစာပြင်ဆင်ရန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီက သူမ၏ မိခင်အိမ်ပြန်မည့် ကိစ္စမှာမူ နားထောင်ရုံနှင့် လုံလောက်သည်။

ငါးနာရီမထိုးမီ နှစ်သစ်ကူးညစာက အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။

အကြောသေနေသော ချောင်ကျန်းကျွင်းကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန်အတွက် အစားအစာများကို ကန်စားပွဲပေါ်တွင် ချထားသည်။ ကန်စားပွဲက သေးသဖြင့်စားပွဲနှစ်ခု ခွဲရသည်။

လူကြီးများအတွက် စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ကလေးများအတွက် စားပွဲတစ်လုံး ဖြစ်သည်။

စားပွဲတစ်ခုစီတွင် အသားဟင်းသုံးမျိုးနှင့် အရွက်ဟင်းသုံးမျိုး ရှိသည်။ ရွှယ်ချွမ်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသောကြောင့် အသားဟင်းအနည်းငယ်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

၎င်းဟင်းများက အရသာ ကောင်းလွန်းသဖြင့် လူတိုင်းက လျှာကို မျိုချလုနီးပါးပင်။

လူတိုင်းက “ထမင်းစားတဲ့အခါ စကားမပြောနဲ့” ဆိုသည့် အလေ့အကျင့်ကောင်းကို ပြန်ပြီး ထိန်းထားကြသည်။ တူများသည် မြန်ဆန်တိကျသည်။ တစ်ချက်စီသည် အသားတစ်ပိုင်းဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက အဆီဖုံးသည့် ပါးစပ်ကို ရကြသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် သူမ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် ဒေါသကို ခွန်အားဖြစ်စေပြီး သူမ ဗိုက်ထဲသို့ အသားတစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြည့်သည်။

အစာစားပြီးနောက် သူမ စိတ်အခြေအနေက ပိုမိုကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

စားသောက်ပြီးသောအခါ ချောင်ရှို့ကျီနှင့် ရွှယ်ချွမ်သည် အခန်းထဲသို့ ပြန်သွားပြီး နှစ်သစ်ကူးငွေကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ကလေးတွေက နှစ်သစ်ငွေကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများက ချက်ချင်းတောက်ပသွားသည်။

အန်းပင်းသည် အလျင်မြန်ဆုံး တုံ့ပြန်သည်။ အဖိုး၊ အဖွားရှေ့၌ ဒူးထောက် ထိုင်ချလိုက်သည်။

"အဖိုး၊ အဖွား၊ နှစ်သစ်မှာ ချမ်းသာပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်။ အဖွားကလည်း လာမည့်နှစ်မှာ တောဝက်တွေ အများကြီးကို ထပ်မံရိုက်နိုင်ဖို့ ဆုမွန်ကောင်းတောင်းအပ်ပါတယ်။ ဒါဆို လူတိုင်းက နေ့တိုင်းအသားစားရမယ်!"

အန်းပင်း၏ ဆုတောင်းကြောင့် လူတိုင်းက သဘောကျနေကြသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် သူမ၏ အဖိုးတန်သားလေးအား ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသားဟု ဆိုသည့်အတိုင်းပင်။ ဒီအချိန်မှာ သူက မြန်ဆန် တိကျသင့်သည်!

ချောင်ရှို့ကျီနှင့် ရွှယ်ချွမ်တို့သည် ကလေးများကို နှစ်သစ်ပိုက်ဆံပေးသည်။ နှစ်ယောက်လုံးက တစ်ပြား ပေးသည်။

သာ့ချောင်သည် သူမလက်ထဲရှိ နွေးထွေးသော ငွေနှစ်ပြားကို ကိုင်ထားသည်။ သူမ မျက်နှာငယ်လေးက စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် နီမြန်းသွားခဲ့သည်။

နှစ်သစ်၌ ငွေလက်ခံရရှိသည်က ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သော်လည်း နှစ်သစ်ပိုက်ဆံ သုံးပိုင်ခွင့်ရှိသည်က ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

အရင်တုန်းက သူမအဖေက နှစ်သစ်မှာ ပိုက်ဆံပေးသော်လည်း အမေက ပိုက်ဆံများကို ခေါင်းတလှည့်တွင် သိမ်းသည်။ အကြောင်းပြချက်က အရွယ်ရောက်ပြီးသူ၏ ထုံးစံအတိုင်း "ငါ နင့်အတွက် အရင်သိမ်းထားမယ်" ဟု ပြောသည် မဟုတ်သော်လည်း သူမက ဘေးဒုက္ခတစ်ခုဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့သည်။

နှစ်သစ်တွင် ပိုက်ဆံသုံးရန် အရည်အချင်း မပြည့်မီပေ!