အခန်း (၄၁)

ဆရာဝန်က သူမ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ခဏရပ်သွားသည်။ ကိုယ်ဝန်ပျက်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဟု မြန်မြန်နားလည်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့က သူမကို နှစ်သိမ့်ကြသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းသွေးတွေ အများကြီးထွက်နေပေမယ့် မင်းရဲ့ကလေးက အရမ်းသန်မာတယ်၊ နောက်တစ်ခါ သတိထားပြီး လဲမကျစေနဲ့တော့!"

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် နေရာ၌ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ နောက်အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ မျက်ခုံးမွှေးများက ပြုံးရွှင်မှု ပေါ်လာသည်။

သူမမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ!

ဤနည်းနှင့် လိမ်ညာမှု ဖော်ထုတ်ခံရမည်ကို သူမ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပေ။

ချန်ချောင်ချောင်က သူမမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိမှန်း သိသောအခါ ဒေါသကြောင့် နှာခေါင်းပင် ကောက်သွားလိမ့်မည်။

ကလေးမပျက်ကျသော်လည်း ဝမ်ချွမ်ကျီက သွေးတွေ အများကြီးထွက်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် ဘေးကင်းစေရန် ဆရာဝန်က သူတို့ကို တစ်ရက်လောက် စောင့်ကြည့်ရန် ဆေးရုံမှာ ထားခိုင်းသည်။ သူမထံတွင် အမှားအယွင်းမရှိလျှင် မနက်ဖြန်မှာ ဆင်းနိုင်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် သူမ၏ အကြီးဆုံးချွေးမသည် ဝက်ကဲ့သို့ မိုက်မဲသည်ဟု မကြာခဏခံစားရသော်လည်း သူမသည် ကြမ်းတမ်းသောယောက္ခမ မဟုတ်ပေ။ ထုံးစံအတိုင်း သူမသည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေတွင် ခက်ခဲသောအရာများကို လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။

သူမသည် ချောင်ကျန်းကော်ကို နေပြီး သူ့ဇနီးကို စောင့်ရှောက်ရန် ပြောခဲ့သည်။ သူမနှင့် ပဉ္စမသားက အိမ်ပြန်သွားပြီး ကျန်သည့် မိသားစုဝင်များကို အကြောင်းကြားတယ်။ မနက်​ဖြန်​မှ ပြန်လာကာ လာခေါ်မည်။

မသွားခင် ချောင်ရှို့ကျီက ချောင်ကျန်းကော်အား သုံးရန် ငါးယွမ် ပေးလိုက်သည်။

ချောင်ကျန်းကော်က သူ့အမေနှင့် ညီလေးတို့ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေပြီး သူတို့ကို မတွေ့ရသောအခါမှ လူနာဆောင်ထဲသို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ ဂုဏ်ယူသောအကြည့်ဖြင့် သူမ၏ဗိုက်ကိုပွတ်ရင်း လက်ဖြင့် "ကျန်းကော်၊ ကျွန်မ အကြားအမြင် ရနေတယ်။ ဒီတစ်ယောက်က သားဖြစ်ရမယ်!"

သားဖြစ်စေ သမီးဖြစ်စေ ချောင်ကျန်းကော်အတွက် အရေးမကြီးပေ။ မွေးပြီးလျှင် ကြီးပြင်းလာသည်အထိ စောင့်ရှောက်ရမည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ယခုအချိန်တွင် စိတ်ကောင်းရှိနေသည်။ သူမယောက်ျား၏ အဖြေကို မလိုပေ။ သူမ ဆက်ပြောနိုင်သည်။

"ကျန်းကော်၊ ချောင်မိသားစုမှာ ကျွန်မက သားထပ်မွေးပေးရင် အမေက ကျွန်မကို ဆုပေးလောက်လား?"

ချောင်ကျန်းကော်က သူမကို ထူးဆန်းသည့် အမူအရာနှင့် ကြည့်ခဲ့သည်။ "မင်းက ငါ့အမေအတွက် မွေးပေးတာမဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့ မင်းကို ဆုချရမှာလဲ?"

ထိုကဲ့သို့ ရင်ဘတ်အောင့်သည့် ခံစားချက်မျိုး ထပ်ဖြစ်ပြန်သည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီက သူမကိုယ်သူမ ဒေါသမထွက်ရဘူးဟု သတိပေးနေသည်။ "ကျွန်မ ပြောနေတဲ့အချက်က သားပါ။ သားလေး။ လက်ရှိမှာ ရှင်တို့ ချောင်မိသားစုမှာ ကျွန်မတစ်ယောက်ပဲ သားမွေးထားတယ်။ ဒုတိယ မောင်လေးနဲ့ ပဉ္စမမောင်လေး နှစ်ယောက်စလုံးမှာ သမီးတွေပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်မမှာ နောက်ထပ်သားတစ်ယောက်ရှိရင် ချောင်မိသားစုရဲ့ သူရဲကောင်းဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလား?"

ချောင်ကျန်းကော်က သူမကို ပြုံးပြီး ကြည့်သည်။ "ငါ့အမေက သားသုံးယောက် မွေးထားတယ်။ မင်းက သားတစ်ယောက်မွေးပြီး ဆုလိုချင်နေတယ်။ မင်း ရုပ်မလှပေမယ့် အိပ်မက်လှလှတော့ မက်နိုင်သားပဲ!"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

သူမက ဘယ်တုန်းကမှ အမှတ်မရှိဘဲ ဘာလို့ ဒီလူမိုက်နဲ့ စကားပြောချင်တာလဲ?

ဝမ်ချွမ်ကျီက ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး ရင်ဘတ်အောင့်ကာ နိမ့်လိုက် မြင့်လိုက် ဖြစ်နေသည်။ သူမက ဒေါသတကြီး လှည့်လိုက်သည်။ သူမယောက်ျားနှင့် ထပ်ပြီး စကားမပြောချင်တော့ပေ။

မြို့ဆေးရုံကို အမြန်လာချိန်တွင် လုံးဝမှောင်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ချောင်ရှို့ကျီနှင့် သူမသားက အမှောင်ထဲတွင် အမြန်ပြန်သွားကြသည်။

ဘေးကင်းသည့် ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် သူတို့အတွက် မြို့ဆေးရုံမှာ တစ်ညလောက်နေပြီး မနက်ဖြန်မှ ကျန်းကော်တို့ လင်မယားနှင့် အတူပြန်လာတာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ချောင်ရှို့ကျီက သူမမိသားစုအတွက် စိတ်ပူနေသောကြောင့် ထိုညပင် ပြန်လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ချီလီကျေးရွာသို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ရွာသားအများစုက အိပ်ပျော်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ချောင်အိမ်တစ်အိမ်သာ မီးထွန်းနေသေးသည်။

ရွှယ်ချွမ်သည် လှုပ်ရှားမှုကိုကြားပြီး ကုတ်အင်္ကျီနှင့် ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ သူ့မိန်းမအပေါ် တင်ထားရင်းနှင့် မေးလိုက်သည်။ "အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ? အကြီးဆုံးရဲ့ ဇနီးက အဆင်ပြေလား?"

"အကြီးဆုံးရဲ့ဇနီး အဆင်ပြေပါတယ်။ ကိုယ်ဝန်မပျက်သေးဘူး!"

ချောင်ရှို့ကျီက သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သောအခါ သူ့လက်က အေးစက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "ရှင့်ခန္ဓာကိုယ်က မကောင်းဘူး၊ ရှင် အပြင်မထွက်သင့်ဘူး!"

ထိုသို့ပြောပြီး လင်မယားနှစ်ယောက်က ပွေ့ပိုက်ကာ ဝင်သွားကြသည်။

ချောင်ကျန်းမင် - "..."

အဖေနဲ့အမေ၊ အနောက်မှာ သားတစ်ယောက်ရှိနေတယ်ဆိုတာ မေ့သွားပြီလား?

ချောင်ကျန်းမင်က ခွေးစာ အကျွေးခံသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် မနာလိုဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ့မိဘများက တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ပျော်ရွှင်မှု၊ ဝမ်းနည်းမှုများကို ဝေမျှပေးတတ်သည့်သူများ ဖြစ်သည်။

သူဟာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အပြင်ထွက်ပြီး ကမ္ဘာကို မြင်ဖူးသူလို့ မှတ်ယူနိုင်သည်။ သို့သော် ဤနှစ်များတွင် သူ့မိဘများထက် ဆက်ဆံရေးပိုကောင်းသည့် စုံတွဲကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပေ။

အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လေအေးကို ယူဆောင်သွားသည်။ မူလက အခန်းက အေးစက်နေမည်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ အခန်းထဲတွင် မီးလင်းနေတုန်းပင်။

သူက ပြုံးပြီး ခြေလှမ်းကြီးနှင့် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

ဤနေ့တွင် ချောင်မိသားစု၏ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသော နှစ်သစ်ကူးအကြိုဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့သည် နှစ်သစ်၏ ပထမဆုံးနေ့ဖြစ်သည်။ လူများက အပြင်ကို ထွက်လာကြသဖြင့် အလွန် စည်ကားနေသည်။

အတင်းအဖျင်းပြောခြင်းကို နှစ်သက်သော အမျိုးသမီးအချို့သည် ဝမ်ချွမ်ကျီအကြောင်း မေးမြန်းရန် လည်ပတ်ခွင့်ကို အသုံးချကြသည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် သူတို့၏ အပြုအမူကို ဒေါသထွက်သွားသည်။ သို့သော်လည်း သူမ မပြောလျှင် ကောလဟာလက ပိုဆိုးလာလိမ့်မည်ပင်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် သူတို့ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောခဲ့သည်။ "အကြီးဆုံးရဲ့ ဇနီးက နေကောင်းတယ်။ ကလေးက ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ ဒီနေ့ ပြန်လာကြမယ်"

ထိုစကားကို ရွာသူရွာသားများ ကြားသောအခါ အများစုက မယုံကြည်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်သာ ထားကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ချွမ်ကျီသည် မနေ့က မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အသတ်ခံရသော ဝက်ထက် ပိုကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာက ကြောက်စရာကြီး ဖြစ်သည်။ လဲကျသည်မှာလည်း ကြမ်းသည်။ ကလေးက ဘယ်လိုလုပ် အဆင်ပြေနိုင်မှာလဲ?

အားလုံးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ မျက်တောင်ခတ်ကြသည်။ ချောင်ရှို့ကျီသည် မျက်နှာပျက်မည်ကို ကြောက်သဖြင့် သူတို့ကို လိမ်ညာခဲ့သည်ဟု ခံစားမိကြသည်။

သူတို့ကို ထိုသို့ မြင်သောအခါ ချောင်ရှို့ကျီက ပိုပြီး စိတ်ရှုပ်လာသည်။ သူမက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး သူတို့ကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။ "သူတို့ကို ခေါ်ဖို့ ဆေးရုံသွားတော့မယ်။ နင်တို့ကို ဧည့်ခံဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး!"

လူတိုင်း - "..."

လူတိုင်းသည် မျက်နှာပျက်သွားသည်ဟု ခံစားမိကြပြီး အနည်းငယ် မကျေနပ်ကြပေ။ သို့သော် သူတို့သည် တောဝက် ဂျင်းနှစ်ရာကျော်ကို လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးသတ်နိုင်သည့် ချောင်ရှို့ကျီကို ရင်ဆိုင်သောအခါတွင် ဘာမှ မပြောဝံ့ကြပေ။

ချောင်ရှို့ကျီက သူတို့ပျော်သည်ဖြစ်စေ မပျော်သည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမက ပဉ္စမသားကို ခေါ်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

မြို့ဆေးရုံသို့ရောက်သောအခါ ချောင်ကျန်းကော်နှင့် ဝမ်ချွမ်ကျီတို့သည် နံနက်စာစားနေကြသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် လက်တစ်ဖက်တွင် ဖက်ထုပ်ပြုတ်ပန်းကန်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်တွင် ပေါက်ဆီဖြူကို ကိုင်ထားသည်။ သူမက ပျော်ရွှင်စွာ စားနေသည်။ ထိုထက် ပို၍ ပျော်နိုင်သောအရာ မရှိပေ။

ချောင်ကျန်းကော်က သူ့အမေ လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ထရပ်သည်။ "အမေ၊ ရောက်လာပြီလား!"

ချောင်ရှို့ကျီက အကြီးဆုံးချွေးမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်းမိန်းမ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ? ဆရာဝန်က ဘာပြောလိုက်လဲ?"

ချောင်ကျန်းကော်က မဖြေမီ ဝမ်ချွမ်ကျီက အလောတကြီး မေးသည်။ "အမေ၊ ဗိုက်က နည်းနည်း အဆင်မပြေသေးလို့ ဆေးရုံမှာ နှစ်ရက်လောက်နေလို့ရလား?"

ဝမ်ချွမ်ကျီက ထိုသို့ပြောသောအခါ သူမ၏ ယုံကြည်မှုက ကင်းမဲ့သွားသည်။

ဆေးရုံတက်ရသည်မှာ အလွန် အဆင်ပြေသည်။ သူမသည် အိမ်အလုပ်လုပ်ရန် မလိုအပ်ဘဲ အရသာရှိသော အစားအစာများကို စားနိုင်သည်။ ဤနေရာတွင် နောက်ထပ်နှစ်ရက်လောက် နေချင်သည်။

သူမ ယောက္ခမ စကားမပြောမီတွင် သူမယောက်ျား၏ ခေါင်းက ပလုတ်တုတ်ကဲ့သို့ ယမ်းခါသွားခဲ့သည်။

"မလုပ်ရပါဘူး၊ ဆေးရုံတက်ဖို့ တစ်ရက်ကို ငါးပြားနဲ့ မင်း ထမင်းစားဖို့ နှစ်ပြား ကုန်တယ်။ တစ်နေ့ကို တစ်ယွမ်က သိပ်မလောက်ဘူး။ မိန်းမ၊ မင်းဆက်နေနေရင် မိသားစုက ဆင်းရဲတွင်းထဲ စားရလိမ့်မယ်။ မိန်းမ၊ မင်းရဲ့ စားချင်စိတ်ကို မင်းလည်း မသိတာ မဟုတ်ဘူး။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က မွေးမြူထားတဲ့ ဝက်ထက် ပိုစားသေးတယ်"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

"ဖွီ......"

ချောင်ကျန်းမင်သည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ တံတွေးနင်ပြီး သေလုမတတ်ပင်။

အစ်ကိုအကြီးဆုံးက တကယ်ကို မကြောက်ပေ။ သူက အကုန် ပြောရဲသည်!

ချောင်ရှို့ကျီသည် ကြမ်းတမ်းသော ယောက္ခမမဟုတ်သော်လည်း မိုက်မဲသော ယောက္ခမလည်း မဟုတ်ပေ။

သူမက အကြီးဆုံးချွေးမကို အေးစက်စွာကြည့်ကာ ပြောသည်။ "နင့်ဗိုက်မသက်မသာ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ဆရာဝန်ကို ခေါ်စစ်ကြည့်ရအောင်။ အကြီးဆုံး၊ မင်း အခုချက်ချင်း ဆရာဝန်ကို သွားခေါ်!"

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ယောက္ခမ၏ အကြည့်ကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ၎င်းကိုကြားပြီး ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှ ချက်ချင်း ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

"အမေ၊ ကျွန်မ မနာတော့ဘူး။ ကျွန်မကို ဆရာဝန်ပြစရာ မလိုတော့ဘူး။ အခု ဆေးရုံက ဆင်းတော့မယ်။ ကျန်းကော်၊ ပြောတာ ကြားလား? ကျန်းကော်၊ ဆရာဝန်ကို မရှာနဲ့တော့။ ဒီကို ပြန်လာခဲ့"

သို့သော် ချောင်ကျန်းကော်သည် နားပင်းသွားကာ ရှေ့သို့ ဆက်သွားသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ဒေါသအရမ်းထွက်ကာ သွားများကို ကြိတ်မိသွားသည်။

လူနာခန်းမှ ထွက်တော့မည့် ချောင်ကျန်းကော်၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ ချောင်ရှို့ကျီက ပြောလိုက်သည်။ "အကြီးဆုံး၊ ဒါဆို မသွားနဲ့။ ပြန်လာခဲ့"

သူမ၏ အသံထွက်လာသည်နှင့် ချောင်ကျန်းကော်က ရပ်တန့်သွားသည်။ သူက ချက်ချင်း လှည့်ပြီး ပြန်လာသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ဒေါသကြောင့် တစ်ပိုင်းသေသွားတော့မလိုပင်။ ဒီခွေးကောင်!

သူမတို့ လက်မထပ်ခင် သူ့အမေကို အရမ်းနာခံသည်ဆိုတာကို သိလျှင် တစ်သက်လုံး အိမ်ထောင်မပြုနိုင်လျှင်တောင်မှ သူ့ကို လက်ထပ်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

သူမ ယောက်ျားဖြစ်သူကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြည့်လိုက်သည်။

ချောင်ကျန်းကော်သည် သူမ၏ ဒေါသကို လုံးဝမခံစားလိုက်ရသည့်အတွက် သနားစရာပင်။ ထိုအစား သူက သူ့မိန်းမအတွက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မိန်းမ၊ မင်းမှာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ? အပျင်းကြီးတဲ့သူတွေမှာ ဆီးတွေ၊ မစင် အများကြီးရှိတယ်လို့ အမေပြောတယ်။ မိန်းမရယ် မင်းက အချောင်ခိုလွန်းတယ်!"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

ချောင်ရှို့ကျီက မျက်နှာကျက်ကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းကို သူမ ပြောဖူးသော်လည်း သူ့မိန်းမကို ပြောရန် ဘယ်တော့မှ မသင်ပေးခဲ့ပေ!

ချောင်ကျန်းမင်သည် အကြီးဆုံးခယ်မကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် စာနာစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အကြီးဆုံး ခယ်မသည် မကြာခဏ ဟောင်ဖွာလုပ်သော်လည်း သူ့အစ်ကိုအကြီးဆုံးက ပိုကောင်းသည်မဟုတ်ပေ။ ဒါတင်မကဘဲ... အမေက ဘယ်အိုးနဲ့ ဘယ်အဖုံးက ဘယ်လိုလိုက်ဖက်လဲဟု ပြောခဲ့သလိုပင်။

သူမ၏ လူကြောင့် တစ်ပိုင်းသေလောက်နီးပါး ဒေါသထွက်နေသော ဝမ်ချွမ်ကျီက မျက်နှာမည်းနေသည်။ လမ်းတွင် သူမဆီက လေလည်သံပင် မကြားရပေ။

ချီလီရွာသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် စပ်စုတတ်သည့် အမျိုးသမီး အနည်းငယ်က ချောင်မိသားစု ပြန်လာသည်ကို သတိထားမိပြီး ချက်ချင်း ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီ မည်မျှစိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်ကို မြင်ပြီး ကလေးဆုံးရှုံးသွားသည်ဟု ထင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် စိတ်ရင်းမှန်တစ်ဝက် အတုအယောင်တစ်ဝက်ဖြင့် နှစ်သိမ့်မှုပြုခဲ့ကြသည်။