အခန်း (၄၂)

"ကျန်းကော်ရဲ့ ဇနီး၊ ကလေးပြတ်ကျတာက အရေးမကြီးဘူး။ ဒါပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာဖို့ လိုအပ်တယ်"

"မှန်တယ်။ နင်က ငယ်သေးတယ်၊ နင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကောင်းကောင်း ပြုစုပျိုးထောင်နေသရွေ့ အနာဂတ်မှာ သားသမီးတွေ ရနိုင်သေးတယ်"

"အရေးကြီးဆုံးအရာက ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေတာမဟုတ်ဘဲ ကံမကောင်းတဲ့သူကို မောင်းထုတ်ဖို့ပဲလို့ ထင်တယ်။ မဟုတ်ရင် အနာဂတ်မှာ ဘယ်လောက် ကံဆိုးနေဦးမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ?"

ထိုစကားများ ထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဝမ်ချွမ်ကျီသည် နွားလှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး အမျိုးသမီး သုံးဦးရှေ့တွင် တံတွေးထွေးလိုက်သည်။

"စိတ်မည်းညစ်နေတဲ့ဟာတွေ၊ ပြုတ်ကျခဲ့တာက နင်တို့ရဲ့ ကလေးပဲ၊ အဲ့ဒါ နင်တို့မိသားစု တစ်ခုလုံးရဲ့ ကလေးပဲ မပြတ်ကျမှာ!"

"ပြီးတော့ တတိယချိုင်ရဲ့ မိန်းမ၊ ငါကံမကောင်းဘူးလို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြောရဲရင် နင့်ရဲ့မျက်နှာကို ကြက်မစင်နဲ့ လိမ်းမယ်"

သူ့ယောက်ျားကြောင့် ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ဒေါသထွက်နေသည်။ ယခု ဒီအမျိုးသမီးများက သူမဆီ ပြေးလာကြသည်။ သူမသည် သူတို့ကို ဘာကြောင့် မဝါးစားဘဲ နေရမလဲ?

အမျိုးသမီး သုံးဦး၏ မျက်နှာသည် အပြောခံရသဖြင့် မဲမှောင်နေသည်။ သူတို့မျက်နှာများများက နီလိုက် ဖြူလိုက် ဖြစ်နေသည်။ အလွန် ဒေါသထွက်နေသည်!

ချောင်ရှို့ကျီက သူတို့ကို လွယ်လွယ်နှင့် မလွှတ်မပေးချင်ပေ။ " ငါတို့နောက်ကွယ်မှာ နင်တို့ဘာတွေပြောနေလဲ ငါဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ငါ မကြားရရင်တော့ အကောင်းဆုံးပဲ။ မဟုတ်ရင်..."

မဟုတ်ရင်ပြီးတော့ သူမ ဆက်မပြောတော့ပေ။ သူတို့သုံးယောက်ကို လက်သီးပြလိုက်သည်။

အမျိုးသမီး သုံးဦး၏ မျက်နှာများက ဖြူဖျော့သွားကြသည်။ ခြေထောက်တွေ တဆတ်ဆတ်တုန်ပြီး အသံကလည်း တုန်နေသည်။ "ငါ...ငါလုပ်စရာရှိတယ်၊ ငါအရင်သွားတော့မယ်!"

"ငါလည်း လုပ်စရာရှိတယ်။ ငါလည်း သွားတော့တယ်!"

"ငါ့ကို စောင့်ဦး!"

မိနစ်ဝက်မပြည့်မီမှာပင် သူတို့သုံးယောက်လုံး မြင်ကွင်းမှ ထွက်ကျသွားသည်။ တစ္ဆေတစ်ကောင်က သူတို့ကို အနောက်ကနေ လိုက်နေသလိုပင်။

ချောင်ကျန်းကော်က သူ့အမေကို လေးစားမှုအပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူက လှည့်ပြီး သူ့မိန်းမကိုပြောခဲ့သည်။

"မိန်းမ၊ မင်းပြန်သွားတဲ့အခါ ဘာမှထပ်မလုပ်နဲ့၊ မဟုတ်ရင် အမေ့လက်သီးက မင်းအပေါ်ကို ပြုတ်ကျလာလိမ့်မယ်!"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

သူမဘာလို့ ဘယ်​က​နေ ပြန်​ဆွဲထုတ်​လာတာလဲ?

ချောင်အိမ်ဟောင်းကို ပြန်ရောက်သောအခါ အန်းပင်းက ပထမဆုံး ပြေးထွက်လာသည်။

"အမေ၊ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီ။ ဗိုက်ထဲက ညီမလေး ဘယ်လိုနေလဲ?"

"သား၊ အမေ့ဗိုက်ထဲက ညီလေးပဲ၊ ညီမလေး မဟုတ်ဘူး၊ နောင်မှာ ဒီလိုအမှားမျိုး မလုပ်မိပါစေနဲ့"

သူမယောက်ျား၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကိုခံရပြီးနောက် ဝမ်ချွမ်ကျီသည် သားဖြစ်သူထံမှ နောက်ထပ်ဓားတစ်ချောင်းကိုရရှိခဲ့သည်။

ဤစကားများကို ချောင်တုန်းဟယ်နှင့် ချောင်တုန်းယင်က ပြောလျှင် သူမ ပါးရိုက်မည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် ၎င်းကို သူမ၏ အဖိုးတန်သားက ပြောခဲ့သဖြင့် ခွင့်လွှတ်နိုင်သည်!

အန်းပင်းက သူ့အမေ၏ ရွှေဥဥရန် စိတ်အားထက်သန်မှုကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်ပြီး ရေရွတ်သည်။ "ဒါပေမယ့် အမေ့ဝမ်းထဲမှာ ညီမလေးတစ်ယောက်လို့ ခံစားရတယ်"

ဝမ်ချွမ်ကျီက သူမသားကို ဆွဲဆောင်ရန် စောင့်မနေဘဲ ရွှံ့များဖုံးနေသည့် ချောင်ကျန်းကော်က နွားလှည်းကို ရပ်ပြီး ဝင်လာသည့်အချိန်တွင် ၎င်းကိုကြားလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက ပြောလိုက်သည်။ "မိန်းမ၊ အန်းပင်းပြောတာ မှန်မယ်ထင်တယ်။ ယောက္ခမက သမီးငါးယောက် မွေးတယ်။ မင်းညီမ သုံးယောက်က သမီးလေးယောက် မွေးတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းဝမ်းထဲက သမီးပဲဖြစ်ရမယ်"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

ချောင်ကျန်းကော်က ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ဇနီး၊ မင်းရဲ့မိခင်မိသားစုက မင်းဘိုးဘေးတွေဆီက တင်ပါးကြီးပြီး ကောင်းကောင်းမွေးနိုင်တာကို ယူနိုင်ခဲ့တယ်လို့ မင်းနောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်က ပြောခဲ့တယ်။ မင်းမှားနေပြီထင်တယ်။ မင်း အမေမိသားစုက သမီးလေးမွေးနိုင်တာကို အမွေဆက်ခံခဲ့တာ!"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

ထိုသို့သာ ပျံ့နှံ့သွားလျှင် နောင်မှာ ဝမ်မိသားစု၏ သမီးကို ဘယ်သူက လက်ထပ်ဝံ့မှာလဲ?

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် အစပိုင်းတွင် သူမ၏ဗိုက်နာခြင်းကို မခံစားရသော်လည်း သူ့ယောက်ျား၏ စကားကြားသောအခါ သူမဗိုက်က နာကျင်လာသည်ဟု ခံစားရပြန်သည်။

...

ဝမ်ချွမ်ကျီ ကိုယ်ဝန်မပျက်ကျသည့် သတင်းက ချီလီရွာတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ထိုအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဤနည်းဖြင့် သာ့ချောင်၏ ကံဆိုးခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် ကောလဟာလများက အများကြီး လျော့သွားသည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် ထိုအကြောင်းကို သိလိုက်ရသောအခါ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။ "ဘုရားသခင်က တကယ် မျက်စိကန်းနေတာပဲ၊ တကယ်ပဲ ချောင်မိသားစုကို လုံးဝကံဆိုးအောင် မလုပ်ဘူး!"

ရှောင်ချောင်က ဘေးတွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာက တည်ကြည်နေသည်။

ယခု သာ့ချောင်တွင် ကံကောင်းခြင်းများကို ဖမ်းယူနိုင်သည့် စနစ်တစ်ခုရှိသည်ဆိုတာ ပိုပြီးသေချာလာသည်။ ထိုသို့ ပြုတ်ကျပြီးနောက် ဝမ်ချွမ်ကျီက ဘာလို့ အဆင်ပြေသွားတာလဲ?

သာ့ချောင်နှင့် ပြန်တွေ့ရန် သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုညနေခင်းတွင် ချောင်ကျန်းမင်သည် ထူးဆန်းသောအမူအရာဖြင့် အပြင်မှဝင်လာခဲ့သည်။ "အပြင်မှာ ဘယ်သူနဲ့ တွေ့ခဲ့လဲ သိလား?"

ချန်ချောင်ချောင်က မေးလိုက်သည်။ "ရှင်က ဘယ်သူနဲ့ တွေ့ခဲ့တာလဲ?"

"ငါ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကို တွေ့ခဲ့တယ်!"

ချန်ချောင်ချောင်က သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင် သူ့ကိုတွေ့တာ ဘာဖြစ်လဲ? အဲဒါက ဘာဆန်းလို့လဲ?"

ထို့အပြင် သူတို့က တစ်ရွာတည်းနေသူများ ဖြစ်သည်။ သူမနှင့် တွေ့ရသည်မှာ ​အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

ချောင်ကျန်းမင်က ပြောခဲ့သည်။ "သူမကို တွေ့ရတာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အံ့သြစရာကောင်းတာက သူမကို ရှောင်ချောင်နဲ့ ဝမ်အိမ်က ထွက်လာတာကို မြင်လိုက်ရလို့"

သူ မပြောခဲ့သည်မှာ ထိုအချိန်တွင် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ဂုဏ်ယူသည့်မျက်နှာနှင့် ရှိပြီးသူမ၏ နောက်တွင် ဝမ်မိသားစုက သူတို့၏ မိဘကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသလိုပင်။

ဝမ်ရှင်းရှန်က အံကြိတ်နေသည်။ သူ့အစ်ကိုအကြီးဆုံးဝမ်ရွှေရှန်က ပြန်ချုပ်နှောင်ထားလို့သာ မဟုတ်လျှင် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကို ရိုက်လိမ့်မည်။

သူအလွန် သိချင်သည်။ ဒီအမျိုးသမီးက ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ? သူမသည် ထိုယုတ်ညံ့သော လူဆိုးလူမိုက် ဝမ်ရှင်းရှန်ကို နှိုးဆော်ရန် သတ္တိရှိသည်။ ထို့အပြင် ဝမ်မိသားစုက ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ဘာကြောင့် ဘာမှ မပြောရဲရတာလဲ?

ချန်ချောင်ချောင်သည် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကို မကြိုက်သလို စိတ်လည်းမဝင်စားပေ။ သို့သော် ရှောင်ချောင်နှင့် ပတ်သက်ပြီး သူမ အရမ်းစိုးရိမ်နေမိသည်။

"ပြောပါဦး ကျန်းမင်၊ အမေ့က အနာဂတ်မှာ ရှောင်ချောင်ကို ပြန်လာခွင့် မပေးဘူးလို့ ရှင်ထင်လား?"

သူမသည် ထိုကလေး ရှောင်ချောင်ကို အလွန်နှစ်သက်သည်။

ယခုတစ်ခေါက် ပြန်ရောက်သောအခါ လက်ဆောင်တစ်ခု တိတ်တဆိတ် ယူလာခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာနှင့် သူမကို တွေ့ခွင့်မရပေ။

ချောင်ကျန်းမင်က သူ့မိန်းမကို ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပြောခဲ့သည်။ " အမေက စကားတွေ ပြောထားပြီးပြီမို့ ဒီကိစ္စကို လှည့်ကြည့်ဘူးလို့ ဆိုလိုတယ်။ မင်း ဒီကိစ္စကို ဝင်မပါရင် ပိုကောင်းမယ်။ နားလည်လား?"

ချန်ချောင်ချောင်သည် အလွန်မာနကြီးသော်လည်း သူမယောက်ျား၏ စကားကို အလွန်နားထောင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမစိတ်ထဲတွင် နောင်တရနေသော်လည်း သဘောတူလိုက်သည်။ "စိတ်မပူနဲ့၊ ကျွန်မ မဝင်ပါဘူး"

သူ့ခယ်မအကြီးဆုံးနှင့် ယှဉ်လျှင် သူ့မိန်းမက ပိုစိတ်ချရသည်ဟု ချောင်ကျန်းမင်က ခံစားရသည်။ ကတိပေးထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် နာခံချင်ယောင်ဆောင်မည်မဟုတ်ပေ။

...

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်မိသားစု၏ ခန်းမတံခါးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားသည်။ ကလေးများအားလုံးကို နှင်ထုတ်ထားသည်။

အခန်းတွင်းရှိ လေထုက အလွန် ပြင်းထန်သည်။

အဘိုးအိုဝမ်က သစ်သားစားပွဲပေါ်သို့ ဆေးတံကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါက်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးနှင့် ပြောသည်။ "လူယုတ်မာ၊ ဒူးထောက်စမ်း!"

သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အလိုလိုက်သည့် အဘွားအိုဝမ်ပင် ဒီအချိန်တွင် သူ့အတွက် တောင်းပန်ရန် ပါးစပ်ကို မဖွင့်ရဲပေ။

ထို့အပြင် သားထွေးသည် ဤကိစ္စနှင့် ပက်သက်၍ လွန်သွားခဲ့သည်။ ကောင်းစွာမကိုင်တွယ်ပါက ဝမ်မိသားစုတစ်ခုလုံး သူနှင့်အတူ ဆင်းသွားပေလိမ့်မည်။

ဝမ်ရှင်းရှန်က လည်ပင်းကို ဖြောင့်တန်းစွာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။ သူက အံကြိတ်ပြီး ပြောသည်။ "ဒါကို သားကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်မယ်။ အဖေတို့ စိတ်ပူနေစရာ မလိုဘူး!"

ဤအသက်အရွယ်အထိ နေထိုင်ပြီးနောက် ဝမ်ရှင်းရှန်သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ခြိမ်းခြောက်ခြင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံခဲ့ရခြင်းပင်။

ဘယ်လိုမှ မျိုမချနိုင်ပေ။

ယနေ့ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ရှောင်ချောင်နှင့် လာသဖြင့် ဝမ်မိသားစုမှ အားလုံး အံ့သြသွားကြသည်။

ဝမ်မိသားစုသည် ဖန်မိသားစုနှင့် ဆက်ဆံရေး သိပ်မရှိသည့်အပြင် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းနှင့်လည်း အဆက်အသွယ်များစွာမရှိပေ။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် မကြာမီတွင် ဗုံးတစ်လုံးကို ပစ်ချလိုက်သဖြင့် ဝမ်မိသားစုတစ်ခုလုံး မှိန်းမောသွားသည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိသွားပြီ။

ဝမ်ရှင်းရှန်၏ ရင်သွေး ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှင်းရှန်က သူမကို လက်ထပ်ရန် ငြင်းဆိုလျှင် သူမက အမျိုးသမီးကို လက်လွတ်စပယ် ပြုလုပ်သည့်အတွက် ရဲစခန်းကို တိုင်ကြားမည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဝမ်မိသားစုက မည်သို့ အဆုံးသတ်မည် ဆိုသည်မှာ သူမနှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်တော့ပေ။

အစတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီးနောက် ဝမ်မိသားစုသည် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကို အံကြိတ်ကာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဘယ်သူမှ ခြိမ်းခြောက်တာကို မကြိုက်ပေ။

အထူးသဖြင့် မိသားစုတစ်စုလုံး၏ ဘဝကို ချုပ်နှောင်ခံရသည့်အခါတွင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကို မထိဝံ့ကြပေ။ ကြမ်းတမ်းသော စကားပင် မပြောရဲကြပေ။

အဘိုးအိုဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ဒေါသကြောင့် တုန်နေသည်။ "မင်း ဒါကို ကိုင်တွယ်မှာလား? မင်း ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မှာလဲ? ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကို ဖမ်းပြီး ပစ်သတ်လိုက်မလို့လား? ပြီးရင် ဝမ်မိသားစုတစ်ခုလုံး ခေါင်းမမော့နိုင်တော့ဘူးလား?"

ဝမ်ရှင်းရှန်သည် ဂရုမစိုက်သော်လည်း လုံး၀ နှလုံးသားမရှိသူ မဟုတ်ပေ။

သူ့ဘဝနှင့် သေခြင်းတရားကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း သူ့မိသားစုတစ်ခုလုံးက သူနှင့်အတူ ခံစားရမည်ဆိုလျှင် လျစ်လျူရှုမထားနိုင်ပေ။

သို့သော် သူက ဒီအသက်ရှူသံကို မမျိုချနိုင်ပေ။ "မဟုတ်ရင်ကော? ဒီမိန်းမကို လက်ထပ်ခွင့် ပြုမှာလား?"

"မင်းလက်မထပ်ချင်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ သူနဲ့ အိပ်တာလဲ? နောက်ဆုံးတော့ မင်းက အရမ်းမထီမဲ့မြင်ပြုတဲ့သူပဲ"

သာမာန်အားဖြင့် အဘိုးအိုဝမ်သည် သူ၏သားအငယ်ဆုံးဖြစ်သည်။ ယခုမူကား ဤသို့ဖြစ်လာ၏။ ဤသားအငယ်ဆုံးက သူတို့ အလိုလိုက်သဖြင့် ဝမ်မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ထိခိုက်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီ။

တွေးလေလေ ဒေါသထွက်လေလေ ဖြစ်သည်။ သူက ရှေ့ကို လှမ်းပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်သည်။

အဘွားအိုဝမ်သည် အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ သားထွေးကို ပွေ့ချီကာ ယောကျ်ားဖြစ်သူအား ဆူခဲ့သည်။

"ရှင်ဘာလုပ်တာလဲ? သေသေချာချာပြောပါ၊ ရှင်က သူ့ကို သေတဲ့အထိ ကန်ချင်နေတာလား?"

အဘိုးအိုဝမ်က မဲမှောင်နေသောအမူအရာနှင့် ပြန်ပြောသည်။ "ဒီအချိန်မှာ မင်း သူ့ကို ကာကွယ်နေတုန်းပဲ။ ဒီကလေးကို မင်းက ဆိုးဆိုးရွားရွား အလိုလိုက်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မင်းတွေးဖူးလား?"

ထောင့်မှာထိုင်နေသော လျိုချွေ့ဟွားက စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောမိလိုက်သည်။

သူမ ယောက္ခမ၏ စကားက ခြေလှမ်းတစ်ရာမှာ ခြေလှမ်းငါးဆယ်ကို ရယ်မောနေသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

အငယ်ဆုံးမောင်လေးသည် ထိုကဲ့သို့ ပျင်းရိသော စရိုက်သို့ ပေါက်ဖွားလာသည်မှာ လူကြီးနှစ်ယောက်၏ အလိုလိုက်မှုကြောင့် မဟုတ်ပါလား။