အခန်း (၄၃)

အငယ်ဆုံးမောင်လေး ကော်ရှန်ကို ဘာကြောင့် ရိုက်ခဲ့သည် ဆိုသည်ကို သူမ အမြဲတွေးနေသည်။ ယခု အားလုံးရှင်းသွားပြီ။

ဟိုးအရင်ကတည်းက ဖန်ရှောင်ကျွမ်းနှင့် ပတ်သက်နေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ဒါ​ပေမယ့်​ သူဘာလို့ ဒီ​လောက်​ မျက်​မမြင်​ဖြစ်​သွားတာလဲ?

ကမ္ဘာပေါ်မှာ မိန်းမတွေ အများကြီးရှိသော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးကို သူက မျက်စိကျသွားသည်။

အကယ်၍ ထိုအမျိုးသမီးကို လက်ထပ်ခွင့်ပြုပါက ဝမ်မိသားစုသည် ယခုမှစပြီး ငြိမ်သက်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

တကယ်တမ်းတွင် ဝမ်ရှင်းရှန်က ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကို ဟိုးအရင်ကတည်းက ကြိုက်ခဲ့သော်လည်း ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက သူ့ကို မနှစ်သက်ခဲ့ပေ။ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ဤတုံးလေး ရှိနေသည်မှာ ကြာပြီ။

ထို့ကြောင့် ဖန်ရှောင်ကျွမ်သည် ကွာရှင်းပြီးနောက် သံလွင်ခက်ကို ရုတ်တရက် လွှင့်ပစ်လိုက်သောအခါတွင် တစ်စက္ကန့်မှ မစဉ်းစားဘဲ ဖမ်းမိသွားသည်။

ပထမတွင် သူက ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကို စွဲလန်းသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမက သူနှစ်ပေါင်းများစွာ စွဲလန်းခဲ့သော နတ်သမီးလေး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမနှင့် အိပ်ပြီးမှသာ ထူးထူးခြားခြား ခံစားချက် မရှိသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လင်းမိသားစုမှ ကြက်မစင်များကို ကျွေးပြီးနောက် တောဝက်၏ မျက်နှာကို ကျင်ငယ်သောအခါတွင် သူ လုံးဝ စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်း ကိုယ်ဝန်ရှိလာရန် မမျှော်လင့်ထားသည့်အပြင် သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ရန် သတ္တိရှိရှိဖြင့် သူ့အိမ်ကိုပင် လာသည်။

ခွေးမက သင်ခန်းစာတစ်ခုလိုသည်။

အဘွားအိုဝမ်၏ အကာအကွယ်ကြောင့် အဘိုးအိုဝမ်သည် သူ့ကို ရိုက်ချင်သော်လည်း မရိုက်နိုင်ပေ။ သူက အသက်အနည်းငယ်ရှူပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သားကြီး၊ ဒီကိစ္စကို အဖေတို့ ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ?"

ဝမ်ရွှေရှန်၏ အမူအရာ တစ်ခုလုံး နစ်မွန်းသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့အဖေက သူ့ကို ခေါ်ထုတ်သည်။ ထိုအခါမှ သူက ပြောသည်။ "နွေထွန်မစခင် အောင်သွယ်ကို ခေါ်ပြီး လက်ထပ်ခွင့်တောင်းပါ"

ထိုမိန်းမနှင့်လက်ထပ်ခြင်းမှတပါး သူတို့သည် ဘယ်အရာလုပ်နိုင်သနည်း။

ပဉ္စမညီလေး သေနတ်ဖြင့် ကွပ်မျက်ခံရခြင်းကို ထိုင်ပြီး ကြည့်ရှုနိုင်မလား။

ထို့အပြင် ဝမ်မိသားစုသည် မခွဲသေးပေ။ လူတိုင်းသည် တူညီသောလမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ နှံကောင်များဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ပဉ္စမညီလေးက အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို လက်လွတ်စပယ် လုပ်သည့်အတွက် ပစ်သတ်ခံရပါက ဝမ်မိသားသည် အနာဂတ်တွင် သူတို့၏ ခေါင်းကို မော့နိုင်ဦးမည်လား?

"ကျွန်တော် လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူး!"

ဝမ်ရှင်းရှန်ကတော့ ငြင်းနေတုန်းပင်။ ဖန်ရှောင်ကျွမ်က သူ့ကို သီးသန့် အကြောင်းကြားထားလျှင် သူမကို လက်ထပ်ရန် သဘောတူနိုင်သည်။

ယခုမူ သူသည် ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး လက်ထပ်ရမည်။ ထိုအသက်ရှုခြင်းကို မျိုမချနိုင်ပေ။

ဝမ်ရွှေရှန်က လေးလံသောလေသံဖြင့် ပြောသည်။ "မင်း လက်မထပ်ချင်ဘူးဆိုရင်တောင် မင်းလက်ထပ်ရမှာ။ မဟုတ်ရင် မင်းခေါင်းကို နံရံနဲ့ တိုက်ပြီး အခုချက်ချင်းသေလိုက်!"

ဝမ်ရွှေရှန်က ဤကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။

အဘွားအိုသည် ညီငယ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန်ပြောသည့်အတွက် ဒေါသထွက်သော်လည်း သားကြီးဖြစ်သူကို မငေါက်ရဲပေ။

အကယ်၍ ဝမ်ရှင်းရှန်သာ သေရဲသည့် သတ္တိရှိလျှင် ယခုပုံစံ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ထိုနည်းဖြင့် ပြေလည်သွားသည်။

နွေဦးပွဲတော်ပြီးသောအခါ ဝမ်မိသားစုသည် အောင်သွယ်ကို ဖန်၏ အိမ်သို့သွားစေပြီး လက်ထပ်ခွင့်တောင်းခဲ့သည်။

အပြန်လမ်းတွင် ရှောင်ချောင်က အမြဲတမ်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေခဲ့သည်။ "အမေ၊ ဝမ်မိသားစုကို အဲ့ဒီစကား မပြောသင့်ဘူး!"

ဝမ်မိသားစုသည် အံကြိတ်ကာ အမေနှင့်သမီးကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ပြန်သတိရကာ သူမ၏နှလုံးသားသည် အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။

မထွက်မီတွင် သူမအမေကို မဆင်မခြင် မလုပ်ရန် ပြောခဲ့သည်။ သဘောတူသော်လည်း သူမအမေက သူမစကားကို ခေါင်းတလှည့်နှင့် လေလည်သလို ဆက်ဆံသည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်း၏ ပုံစံက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ "ကျောင်းကျောင်းအာ၊ စိတ်မပူနဲ့။ ဝမ်မိသားစုက လူတိုင်းက အသက်ကို လောဘကြီးပြီး သေမှာကို ကြောက်နေကြတယ်။ သူတို့က မခုခံရဲဘူး!"

၎င်းက ခုခံခြင်း သို့မဟုတ် ငြင်းဆန်သည့် မေးခွန်းမဟုတ်ပေ။

ရှောင်ချောင်က စိတ်တိုလွန်းသဖြင့် သူမအမေကို ကြိမ်းမောင်းချင်သည်။

သူမသည် သူမအမေကို မှန်ကန်စွာနေထိုင်ရန်နှင့် အနာဂတ်တွင် ကောင်းကောင်းစား၊ ကောင်းကောင်းသောက်နိုင်ရန် ဝမ်ရှင်းရှန်အား လက်ထပ်ရန် ပြောခဲ့သည်။ ယခုလက်ရှိ အခြေအနေသို့ ရှောက်ရှိလာရန် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမသမီးစကားကို နားမထောင်ခဲ့ပေ။

ရှောင်ချောင်ကို အလိုလိုက်သော်လည်း ရှောင်ချောင်သည် သူမစိတ်ထဲတွင် ခုနစ်နှစ်သာရှိသေးသည်။ သူမက ဘာနားလည်နိုင်ဦးမလဲ?

မိခင်နှင့်သမီးသည် အချင်းချင်း မစည်းရုံးနိုင်ဘဲ ပထမဆုံးအကြိမ် ပဋိပက္ခဖြစ်ကြသည်။

...

နောက်တစ်နေ့သည် နှစ်သစ်ကူး၏ ဒုတိယနေ့ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့သည် မိခင်မိသားစုထံ ပြန်ရမည့်နေ့ဖြစ်သည်။

ချောင်အိမ်တွင် ယနေ့သည် အိမ်ထောင်သည်ညီအစ်မများ ပြန်လာရန် စောင့်ရမည့်နေ့ဖြစ်သည်။ ချောင်မိသားစု၏ ချွေးမများသည် နှစ်သစ်ကူးသုံးရက်မြောက်နေ့တွင် သူတို့၏ မိခင်အိမ်သို့ ပြန်ကြမည်ဖြစ်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီက မနက်စောစောထပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်နေသည်။ သမီးနှစ်ယောက်လုံးက တစ်ယောက်မှ ပြန်မလာပေ။

ဝမ်ချွမ်ကျီက ရွှေဖရုံစေ့ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး ပြောခဲ့သည်။ "မွန်းတည့်ချိန်နီးနေပြီ။ ယောက်မနှစ်ယောက်ရဲ့အရိပ်ကိုတောင် မမြင်ရသေးဘူး၊ သူတို့ပြန်မလာတော့တာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား?"

ချောင်ရှို့ကျီ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ စိုးရိမ်သည့် အကြည့်က သူမ၏မျက်လုံးတွင် ပေါ်နေသည်။

ရွှယ်ချွမ်က သူ့မိန်းမကို နှစ်သိမ့်ပြီး ပြောခဲ့သည်။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ တစ်ခုခုနောက်ကျသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

ရွှယ်ချွမ်၏ မျက်နှာက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာသည်။ ချောင်ရှို့ကျီက သူ့ကို ထိုသို့မြင်သည်နှင့် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

"ဟုန်းရှက အရင်နှစ်တွေက အရမ်းစောပြီး ပြန်လာတာ။ သူမမှာ တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီလား ဆိုပြီး စိတ်ပူနေတယ်"

သမီးနှစ်ယောက်ထဲတွင် ဟုန်းရှ၏ စိတ်က သူမနှင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းတူသည်။ မီးတောက်သည်နှင့် လောင်သွားသည်။

သို့သော် သူမသည် အနှစ်သာရကို အမွေခံပုံမပေါ်ပေ။ စိတ်တိုသောမိန်းကလေးသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အိမ်တွင် ဒေါသကို မျိုသိပ်ပြီး အသားပေါင်မုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဟုန်းမေသည် သဘာဝအားဖြင့် အေးစက်သောစိတ်ရှိသူဖြစ်သည်။ မိသားစုတွင် လူအများကြီး ရှိသော်လည်း ဘယ်သူနှင့်မှ မရင်းနှီးပေ။

သို့သော် လူတစ်ယောက်က တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်လေလေ၊ အကြံအစည် များလေလေ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဟုန်းမေကို ဘယ်တော့မှ မစိုးရိမ်ပေ။

ယောက္ခမ၏ ကပ်စေးနှဲပြီး အဆီပြန်သည့် အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ပြီး ဝမ်ချွမ်ကျီက သူမသွားများက ချဉ်သွားသလို ခံစားရသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများကို လှည့်ကာ တစ်ဖက်ခြမ်းသို့ ရောက်သွားပြီး ချန်ချောင်ချောင်၏ တင်ပါးသေးသေးလေးက ကြည့်လိုက်သည်။

"ပဉ္စမ ယောင်းမရေ၊ ရေတစ်ခွက်လောက် ပေးပါလား? ဒီလို ကိစ္စသေးသေးလေးအတွက် ညီမကို ဒုက္ခမပေးသင့်ဘူး ဆိုတာ သိပါတယ်။ ငါ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတော့ မတော်တဆ ထပ်ပြုတ်ကျမှာကို ငါကြောက်တယ်။ ဒါကြောင့် ညီမကို ဒုက္ခပေးရတယ်"

ဒုက္ခပေးသည်ဟု ပြောသော်လည်း ယဉ်ကျေးသည့် အမူအရာ လုံးဝမရှိပေ။ သူမသည် ကြွေပန်းကန်လုံးအဟောင်းကို ချန်ချောင်ချောင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်လွှဲပေးပြီး သူမ၏ ပုံစံကို တမင်တကာ အတုယူလိုက်သည်။

မေးစေ့ကို မြင့်မြင့်ထားကာ သူမကို ကြည့်နေသည်။

ချန်ချောင်ချောင်က ဒေါသနှင့် အံကြိတ်ထားသည်။

ဖင်ကြီးကြီး ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ဤမျှကံကောင်းမည်ဟု သူမ တကယ်ပင် မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ကိုယ်ဝန်ရှိဟန်ဆောင်သည့် လုပ်ရပ်က တကယ်ဖြစ်လာသည်။

ရုတ်​တရက်​ သူမ မျက်​လုံး​တွေ လင်းလက်​လာသည်​။သူမက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ လက်ထဲက ကြွေပန်းကန်လုံးဟောင်းကို ယူလိုက်သည်။

"ဒါဆို ခဏစောင့်နော် အကြီးဆုံးအစ်မ။ အစ်မအတွက် ရေထည့်ပေးမယ်!"

ဝမ်ချွမ်ကျီက အံ့အားသင့်သွားသည်။ တင်ပါးသေးသေးလေး ချန်ချောင်ချောင်က တစ်ခုခုကို စီစဉ်နေသည်ဆိုသည်ကို မသိစိတ်က ပြောပြနေသည်။ သို့သော်လည်း တစ်ဖက်သားက ဘာလုပ်ချင်မှန်း သူမ မှန်းဆမရပေ။

ချန်ချောင်ချောင် လှည့်ပြီး မီးဖိုဘက်သွားလိုက်သည်။ရေထည့်ပြီးနောက် ဇလုံထဲ တံတွေးကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

သူမ ထည့်ပေးတဲ့ရေကို သောက်ချင်လား?

ဒါဆို လုံလုံလောက်လောက် သောက်ပါ။

သူမက ရေနှင့် ပြန်လာသောအခါ ချန်ချောင်ချောင်က ကောင်းမွန်သော စိတ်ကိုပြသနေတုန်းပင်။ ၎င်းက ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အချက်ပေးခေါင်းလောင်းသံများ မြည်လာသည်။

ချန်ချောင်ချောင် - "အကြီးဆုံးယောင်းမ၊ ရေ မသောက်ချင်ဘူးလား? ဘာလို့ အခုမှ မသောက်တာလဲ?"

ဝမ်ချွမ်ကျီက သူမကို သံသယနှင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ပဉ္စမအစ်မ၊ ရေထဲကို တံတွေးထွေးထားတာလား?"

သူမကိုယ်တိုင်က ချန်ချောင်ချောင်ကို ဒီလိုလုပ်မိသောကြောင့် ပုဆိန်ကို ခိုးယူသည့် အိမ်နီးချင်းဖြစ်သည်ဟု သံသယရှိသည်။ ယခု တစ်ဖက်လူကို ကြည့်လိုက်သောအခါ တစ်ဖက်က သူမကဲ့သို့ လုပ်ထားသည်ဟု ခံစားရသည်။

ချန်ချောင်ချောင်က ခဏရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အမူအရာက တင်းတင်းမာမာနှင့် ပြောသည်။ "အစ်မကြီး၊ ဘာတွေ မိုက်မိုက်ရိုင်းရိုင်း ပြောနေတာလဲ? ဒီလောက်ဆိုးတဲ့ အကျင့်ကို ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ?!"

ဝမ်ချွမ်ကျီက သူမကို မယုံဘဲ ကြွေပန်းကန်လုံးဟောင်းကို ပေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို တစ်ငုံသောက်ပြ!"

ချန်ချောင်ချောင်က အံကြိတ်လိုက်ပြန်သည်။

ကိုယ်ဝန်တစ်ကြိမ်ရှိတာနဲ့ သုံးနှစ်လောက် ရူးတယ်လို့ ပြောတာမဟုတ်ဘူးလား?

ဒီဖင်ကြီးကြီး ဝမ်ချွမ်ကျီက ကိုယ်ဝန်ရှိလာပြီး ဘာလို့ ဉာဏ်ကောင်းလာတာလဲ?

နှစ်ယောက်သား စစ်ခင်းနေချိန်တွင် အပြင်မှ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ရောက်လာသည်။

"အမေ၊ အမေ၊ သမီး ပြန်လာပြီ!"

"အဖွား၊ သမီးတို့ ဒီမှာ!"

ဆူညံသံများ နှင့်အတူ ချောင်ဟုန်းမေ၏ ရုပ်ပုံသည် ချောင်အိမ်ဟောင်း၏ တံခါးဝတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤခေတ်တွင် မိန်းကလေးသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အိမ်ထောင်ပြုပြီးနောက် ယောက္ခမမိသားစု၏ အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်လာပြီး ဘာမှလုပ်စရာမရှိသည့်အခါ သူ့မိခင်မိသားစုသို့ ပြန်သွားခဲသည်။

ထို့ကြောင့် နှစ်သစ်၏ ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် အဆင်းရဲဆုံးသူတောင် အိတ်ကြီး၊ အိတ်သေးများနှင့် မိခင်မိသားစုဆီ ပြန်ကြမည်ပင်။

ချောင်ဟုန်းမေသည် သမီးလေးယောက်နှင့်အတူ ပြန်လာသည်။ ခေါက်ဆွဲမုန့်တစ်ထုပ်သာ ယူလာခဲ့သည်။ အဆာပြေမုန့်များက အချိန်အတော်ကြာအောင် ထားထားပုံရသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် သူမလက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် နှုတ်ခမ်းတွန့်ကာ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဤစတုထ္ထမြောက်ညီမ ချောင်ဟုန်းမေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်ချောင်ချောင်သည် ဝမ်ချွမ်ကျီက ထိုမျှစိတ်အနှောက်အယှက် မဟုတ်ကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ချောင်ဟုန်းမေသည် တစ်ခါမှ အရှုံးမပေးခဲ့ဖူးပေ။ ယောင်းမ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများကို သူမမြင်သောအခါ အေးစက်စွာ အော်ခဲ့သည်။

"အကြီးဆုံးယောင်းမနဲ့ ချောင်ချောင်တို့က ဘာဖြစ်နေတာလဲ? မည်းမှောင်နေတဲ့မျက်နှာနဲ့ ငါ့ကိုကြည့်နေတာ ငါ့ကို မကြိုဆိုဘူးလား?"

ယောက္ခမရှေ့တွင် ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရသဖြင့် ဝမ်ချွမ်ကျီနှင့် ချန်ချောင်ချောင်၏ မျက်နှာများရ ပိုရုပ်ဆိုးလာခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ သူတို့စကားမပြောခင် ယောက္ခမက ပြောသည်။ "ဟုန်းမေမေ၊ နင့်အမေအိမ်ကို ပြန်လာရတာ မကြိုက်ရင် မပြန်လာနဲ့။ ပြန်လာချင်ရင် င့ါကို စိတ်ချမ်းသာမှုပေးပါ!"

ချောင်ဟုန်းမေ၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းသွားသည်။ "အမေ၊ ကိုယ့်သမီးကို ဘယ်လိုပြောတာလဲ? တစ်ခါတလေ အမေနဲ့အဖေက သမီးကို တကယ်မွေးတာလားလို့ တွေးမိတယ်"

ချောင်ရှို့ကျီက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။ ငါလည်း တော်တော် သံသယဖြစ်မိတယ်!"

ချောင်ဟုန်းမေ - "..."