အခန်း (၄၄)

"ဟား ဟား....."

ဝမ်ချွမ်ကျီက မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်ချလိုက်သည်။

အရင်က သူမယောကျ်ားက ယောက္ခမကို ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် သဘောကျခဲ့တာလဲဆိုသည်ကို သူမ နားမလည်သော်လည်း ယခုအခါ အနည်းငယ် နားလည်သွားပြီ။

ယောက္ခမဖြစ်သူက တခြားသူများကို ချေပသည်အား ကြည့်ရသည်မှာ ကျေနပ်စရာ ဖြစ်သည်။

ယောက္ခမ၊ ချေပလိုက်!

ချောင်ဟုန်းမေသည် ပြုတ်ထားသော ပုဇွန်ကဲ့သို့ နီရဲသွားသည်။ သူမသည် ဒေါသအပြည့်ဖြင့် မုန်းတီးနေသည်။ "အမေ!"

ချန်ချောင်ချောင်က ရယ်ချင်စိတ်ကို မျိုသိပ်လိုက်သည်။ စိတ်ထဲ၌ ယခုအချိန်တွင် ဘုရင်၏ မယ်တော်ကို ခေါ်ခြင်းသည်ပင် အသုံးမဝင်ဟု သူမထင်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီနှင့် ရွှယ်ချွမ်တို့သည် ကလေးဘဝမှ အရွယ်ရောက်ပြီးသည်အထိ ကလေးများကို ဆုံးမခြင်းအပေါ် လွတ်လွတ်လပ်လပ် သဘောထားကြီးစွာ ချမှတ်ထားကြသည်။

သူတစ်ပါးကို ထိခိုက်စေသည့် ပျင်းရိသော လူယုတ်မာများ၊ ရာဇ၀တ်မှုများ မကျူးလွန်သရွေ့ လင်နှင့်မယားတို့သည် အခြေခံအားဖြင့် သူတို့ကို အုပ်ချုပ်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ချောင်ဟုန်းမေသည် ထူးဆန်းသည်။

သူမသည် ငယ်ငယ်လေးကတည်းက အမြင်ကျဥ်းသည်။ တစ်မိသားစုလုံးသည် ဘဝကို ကြိုးစား ဖြတ်သန်းနေစဥ် သူမသည် နန်းတော်ပြဇာတ်များကို နေရာတိုင်းတွင် ဖျော်ဖြေနေသည်။ အိမ်၌ ငြိမ်းချမ်းမှု မရှိသည့်အခါမှ သူမ ပျော်ရွှင်နိုင်သလိုပင်။

သူမနှင့် ရွှယ်ချွမ်တို့က သိရှိသွားပြီး သူမအား ပြင်းထန်သော သင်ခန်းစာပေးသည်။ ထိုမှပင် သူမသည် သူမကိုယ်သူမ အလွန်ချုပ်တည်းသွားသည်။ သို့တိုင် ဟုန်းမေသည် လည်ပင်းကောက်နေသော သစ်ပင်ကဲ့သို့ပင်။ တလမ်းလုံး ကောက်နေပြီး တည့်၍ မရပေ။

ဒုတိယသားက ဥပမာ ဖြစ်သည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်း အကြောမသေမီ ချောင်ဟုန်းမေက သူမအတွက် ပရိဘောဂများ လုပ်ခိုင်းလေ့ရှိသည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းက သူ့ညီမကို ပိုက်ဆံတောင်းရန် အားနာသောကြောင့် ကုန်ကျစရိတ်ကို သူ့ဘာသာသူ ပေးချေရတယ်။ ထိုအတွက် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက သူနှင့် မကြာခဏ ငြင်းခုံခဲ့သည်။

သူမနှင့် ရွှယ်ချွမ်က ထိုအကြောင်းကို သိပြီးနောက် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

သို့သော် ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် ယခုအချိန်အထိ အကြောသေနေခဲ့ပြီး ချောင်ဟုန်းမေသည် အလည်အပတ် ပြန်မရောက်ခဲ့ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် တစ်ခုခု ပြန်ပို့ပေးရန်မူ ပို၍ပင် ဝေးသေးသည်။

တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်လွန်းသူ မဖြစ်သင့်ပေ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ချောင်ဟုန်းမေနှင့် မတူသင့်ပေ။

လေထုက အဆင်မပြေ ဖြစ်နေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တံခါးဝမှ ကလေးအသံထွက်လာသည်။ "အဖွား၊ အဖိုး၊ အဖိုးအဖွားတို့ရဲ့ အချစ်လေး လာပြန်ပြီ!"

အသံဆုံးသွားသည်နှင့် အနီရောင်ထုပ်ပိုးထားသည့် ဖက်ထုပ်ငယ် သာ့ချောင်သည် သူမ၏ ခြေထောက်တိုတိုကို လှုပ်ခါကာ တံခါးဝတွင် ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ထုံးထားသော ဆံထုံးလေးနှစ်ခုသည် အဝေးမှ ကြည့်လျှင် ခေါင်းပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် ဘောလုံးငယ်နှစ်ချောင်းနှင့် တူသည်။ သူမ လမ်းလျှောက်လျှင် တုန်ခါနေသဖြင့် ချစ်စရာ ကောင်းသည်။

ဖက်ထုပ်လေး၏ အသံကို ကြားသည်နှင့် တင်းမာနေသည့် ချောင်ရှို့ကျီ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပွင့်လန်းသွားသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်က ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အမြွက် ထွက်လာသည်။ ဤအရာက ချောင်ဟုန်းမေကို အံသြသွားစေသည်။

၎င်းကို ဘယ်သူက စွမ်းဆောင်နိုင်လဲ ဆိုသည်ကို သိချင်သဖြင့် လှည့်ကြည့်ရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

သို့သော် သာ့ချောင်ကို မြင်​လိုက်​ရ​သောအခါ သူမက အံ့အားသင့်​သွားသည်​။

သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာနေသော ကလေးမလေးက အနီရောင် ချည်သားအင်္ကျီလေးကို ၀တ်ထားသည်။

သူမ၏ မျက်နှာငယ်လေးမှာ နီမြန်းနေပြီး နှုတ်ခမ်းနီရဲကာ သွားများဖြူလာသည်။ သူမ၏ အနက်ရောင် စပျစ်သီးနှင့်တူသော မျက်လုံးကြီးများက တောက်ပပြီး တက်ကြွနေသဖြင့် အလွန်လှသည်။

ကလေးမလေးက ရင်းနှီးသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သူမကို ဘယ်မှာတွေ့ဖူးလဲဆိုသည်ကို မမှတ်မိပေ။ "အမေ၊ ဒီကလေးမလေးက ဘယ်သူလဲ? အဖေနဲ့ အမေကို ဘာလို့ဒီလိုခေါ်နေတာလဲ?"

ဝမ်ချွမ်ကျီက သူမကို ထူးဆန်းစွာ စိုက်ကြည့်ခဲ့သည်။ "ဟုန်းမေ၊ နင့်မျက်လုံးတွေ အဆင်ပြေရဲ့လား? သာ့ချောင်ကို နင်မသိဘူးလား?"

ချောင်ဟုန်းမေက နင်ပြီး သေသွားသည်။ "..."

ဒီအတွက် သူမကို အပြစ်တင်လို့ရမလား?

သူမရှေ့ရှိ ကလေးမလေးက ဖြူစင်ပြီး နူးညံ့သည်။ ဆံပင်အဝါရောင် စကားထစ်နေပြီး မျက်နှာကျနေတဲ့ ကလေးက ဘယ်မှာလဲ?

ချန်ချောင်ချောင်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ဝမ်ချွမ်ကျီကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

သာ့ချောင်ကို မမှတ်မိသည့်အတွက် ချောင်ဟုန်းမေကို အပြစ်မတင်နိုင်ပေ။ သူမသည် ချောင်အိမ်သို့ မပြန်သည်မှာ နှစ်ဝကိကျော်ရှိပြီ။ ထိုအချိန်အတွင်း သာ့ချောင်၏ ပြောင်းလဲမှုများက အလွန် ကြီးမားသည်။

သူမကို နေ့တိုင်းမြင်နေရသည့် ချောင်မိသားစုတောင် ဤအချိန်တွင် နေ့တိုင်း အံ့သြနေခဲ့သည်။

သာ့ချောင်သည် ကျောက်စိမ်းရေကို ချောင်မိသားစုအား သောက်ရန် ပေးခဲ့သော်လည်း အရေအတွက် အကန့်အသတ်ရှိသည်။ သူတို့ စားသုံးသည့် ပမာဏက သာ့ချောင်ထက် အများကြီး နည်းသည်။

ထို့အပြင် ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့များသည် သာ့ချောင်ကို သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုသည့်အတွက်လား မသိသော်လည်း သူမအပေါ် သက်ရောက်မှုမှာ အခြားသူများထက် များစွာကြီးမားသည်။

ထို့ကြောင့် ဤကာလအတွင်း ချောင်မိသားစုနှင့် ချီလီရွာမှ ရွာသားများသည် မျက်လုံးများကိုဖွင့်ကာ သာ့ချောင်သည် မထင်ရှားသော စကားထစ်လေးမှ ကျောက်စိမ်း ဖက်ထုပ်သေးလေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။

လူတိုင်းကို ပိုအံ့သြစေသည်မှာ သာ့ချောင်၏ စကားထစ်ခြင်းက လုံးဝပျောက်ကင်းသွားခြင်းပင်။

ကလေးများသည် ငယ်စဉ်က စကားထစ်သော်လည်း ကြီးပြင်းလာပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

သို့သော် သာ့ချောင်၏ အခြေအနေသည် အလွန်ပြင်းထန်သည်။ အားလုံးက သူမက တစ်သက်လုံး စကားထစ်မည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း ရုတ်တရက် ပိုကောင်းလာသည်။

ချီလီရွာမှ ရွာသားများသည် ချောင်မိသားစုထံ မေးမြန်းကြသည်။ သို့သော် ပြဿနာက ချောင်မိသားစုက သာ့ချောင်၏ စကားထစ်ခြင်းက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ရပ်သွားမှန်း မသိခဲ့ခြင်းပင်။ အလွန် လှလာသည်!

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ဘေးဆိုးကြီး ဖြစ်သည်ဟု လူအချို့က တိတ်တဆိတ် ပြောကြသည်။

'ကြည့်လိုက်။ သူမ ထွက်သွားသည်နှင့် ချောင်၏ခြံငယ်လေးရှိ သစ်တော်သီးပင်များ ပွင့်လန်းလာသည်။ ကြက်မကြီးက ဥဥသည်။ သာ့ချောင်က စကားထစ်ခြင်း ရပ်သွားသည်။'

အခြားတစ်ဖက်တွင် ဤအချိန်ကာလအတွင်းတွင် ဖန်အိမ်၌ ပြဿနာပေါင်းစုံ တက်နေသည်။

ပထမမှာ လင်းမိသားစုက ရိုက်နှက်သည်။ ထို့နောက် ချောင်ရှို့ကျီထံမှ ရရှိခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် တောဝက်တစ်ကောင်၏ လိုက်ဖမ်းခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ဖန်ဖူကွေ့သည် အိပ်ရာမှ မထနိုင်သေးပေ။ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ဖန်၏ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဤအရာအားလုံး စတင်ခဲ့သည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် ဤကောလဟာလများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အလွန်ဒေါသထွက်သွားသည်။

သာ့ချောင်က လျှောက်လာသောအခါတွင် စတုတ္ထဒေါ်လေးအား တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဇတ်လေးကိုပုပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "စတုတ္ထအဒေါ်"

ဤအဒေါ်က သူမကို မကြိုက်သည်အား သတိရသွားသည်။ သူမကို မြင်သောအခါ မျက်နှာကို တင်းမာထားသည်။

ချောင်ဟုန်းမေသည် သာ့ချောင်ကို မကြိုက်ပေ။ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် သူမသည် ဖန်ရှောင်ကျွမ်း၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံခဲ့ရပြီး သူမ၏ ဆွေမျိုးများအားလုံးအတွက် သဘာဝအလျောက် မွေးရာပါ ဘေးဒုက္ခတစ်ခုဟု ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာမူ သူမကိုယ်တိုင်က မိန်းကလေးများကို မကြိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမက သမီးလေးယောက်ဆက်တိုက် မွေးထားသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ကောင်မလေးများက မျက်စိစူးစရာဟု မြင်သည်။ ထက်မြက်သည့် ရှောင်ချောင်ကိုလည်း သူမ မကြိုက်ပေ။

ချောင်ဟုန်းမေသည် သာ့ချောင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးအိမ်မှ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လုနီးပါးပင်။

"နင်က တကယ် သာ့ချောင်လား? နင်က ရုတ်တရက် ဘာလို့ လုံးဝကို မတူရတာလဲ? စကားထစ်နေပုံလည်း မပေါ်တော့ဘူး။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

သူမက သာ့ချောင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမက ကြမ်းတမ်းစွာ ကိုင်သဖြင့် သာ့ချောင်၏ လက်က ချက်ချင်းနီရဲသွားသည်။

သာ့ချောင်က နာကျင်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ခက်ခဲစွာ ရုန်းကန်နေသော်လည်း မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။

ရိုက်သံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက ရှေ့ကို တိုးလာပြီး ချောင်ဟုန်းမေ၏ လက်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ "လွှတ်လိုက်။ အရွယ်ရောက်ပြီးတာတောင် နင့်ရဲ့ ခွန်အားကို မထိန်းနိုင်သေးဘူး။ ကလေးရဲ့ လက်က နီနေတာကို နင် မမြင်ဘူးလား?"

ချောင်ဟုန်းမေက "အို့" ခန လွှတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ဖမိုးတွင် အနီရောင်အမှတ်အသားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပိုဒေါသဖြစ်သွားသည်။ "အမေ၊ ပြောပါ။ သမီးကို ဘာလို့ရိုက်တာလဲ?"

ဝင်လာကတည်းက သူမအမေက သူမကို ရန်စနေသည်။ သူမကို သမီးတစ်ယောက်လို မဆက်ဆံပေ။

ချောင်ဟုန်းမေသည် မုန်းတီးနေပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မှားယွင်းသလိုခံစားရသည်။

သာ့ချောင်သည် အဖွား၏ပေါင်ကို ပွေ့ဖက်ရန် ချက်ချင်းပင် ပြေးလာသည်။ သူမက ခေါင်းကိုမော့ပြီး တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "အဖွား၊ အဖွားနဲ့အဘိုးကို ဥပေးဖို့အတွက် သမီးလာခဲ့တာ။ ကူးကူက ကြက်ဥထပ်ဥပြန်ပြီ!"

ချောင်ရှို့ကျီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာသည်။ "သမီး ကိုယ်တိုင် စားလို့ရတယ်။ အိမ်ကကြက်မအိုကြီးက နေ့တိုင်းဥဥတယ်။ သမီး ဒီကိုယူလာစရာမလိုဘူး!"

ဖက်ထုပ်ငယ်လေး သာ့ချောင်က ခေါင်းခါသည်။ သူမ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ဆံထုံးလေးများသည် ယမ်းခါသွားသည်။ "အဘိုးနဲ့ အဘွားကို စားဖို့ ပေးချင်တာ။ စားပြီးရင် ကျန်းမာလာမယ်!"

ချောင်အိမ်ဟောင်းရှိ ကြက်မအိုများသည် ဥများဥနေသော်လည်း ချောင်အိမ်ဟောင်းတွင် လူများလွန်းလှသည်။ ကြက်ဥက မလောက်ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် ချောင်အိမ်ငယ်လေးရှိ ဖခင်နှင့်သမီးတို့သည် မကြာခဏ သူတို့၏ ဥများကို မကုန်နိုင်ပေ။

ချောင်ရှို့ကျီသည် ကလေး၏ စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုကို ခံယူကာ လေးနက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမလက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို အထဲကို ယူသွားပြီး သိမ်းထားဖို့ သမီးအဘိုးကို ပေးလိုက်။ သမီးအဘိုးက သမီးအတွက် သကြားလုံး သိမ်းထားတယ်။ ဝင်သွားတော့!"

ဖက်ထုပ်လေး သာ့ချောင်၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်းတောက်ပလာသည်။ သူမ ပါးစပ်သေးသေးလေးထဲရှိ တံတွေးကို မျိုချလိုက်ပြီး ပြန်ပြောခဲ့သည်။

"အဖွားနဲ့ အဘိုးက အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ သာ့ချောင်က အဘိုးနဲ့ အဖွားကို အကြိုက်ဆုံးပဲ!"

မြှောက်ပင့်နေတယ်!

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် အနောက်တွင် ရပ်နေပြီး မျက်လုံးကို လှိမ့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သာ့ချောင်သည် ရုပ်ရည်ပိုင်းသာမက သူမ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးပါ များစွာပြောင်းလဲလာသည်။

ထိုပါးစပ်လေးက ပျားရည်ဖြင့် လိမ်းကျံထားသကဲ့သို့ပင်။ သူမ၏ ယောက္ခမများကို နှလုံးပင် ထုတ်ယူကာ ပေးလုနီးပါး ချော့နေသည်။

ချန်ချောင်ချောင်သည် သူမယောက္ခမ၏ သာ့ချောင်ကို စွဲလမ်းခြင်းအတွက် သိပ်ပြီး မခံစားခဲ့ရပါ။ သူမက ရှောင်ချောင်ကို ကြိုက်သော်လည်း သာ့ချောင်ကို ထိုအတွက် မမုန်းခဲ့ပေ။

သူမ၏မျက်လုံးထဲတွင် သာ့ချောင်က အခြားမိသားစုဝင်များနှင့် အတူတူပင်။

လျစ်လျူရှုခံရခြင်းနှင့် အတူတူပင်။

ချောင်ဟုန်းမေသည် သူမ၏ မိခင်က တည်ရှိမှုကို လျစ်လျူရှုထားပြီး ကံမကောင်းသောတစ္ဆေ သာ့ချောင်ကို အလွန်ကြင်နာနေသဖြင့် သူမ၏မျက်လုံးများ အတွင်း၌ ဓားမြှောင်များကို ချက်ချင်းဝှက်ထားခဲ့သည်။

ချောင်ဟုန်းမေ ရောက်လာသည်မှာ ခဏကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရွှယ်ချွမ်က လုံးဝ ထွက်မလာပေ။ ထိုအချိန်တွင် သာ့ချောင်၏ အသံကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပေါ်လာသည်။ "သာ့ချောင်၊ သမီးက အဘိုးကိုတွေ့ဖို့လာတာလား?"

ဖက်ထုပ်ငယ် သာ့ချောင်သည် သူမ၏ ခြေထောက်တိုတိုကို ဆွဲကာ ပြေးလိုက်သည်။ "အဘိုး၊ သမီးက အဖိုးနဲ့ အဖွားကို တစ်ညလောက် မတွေ့ရဘူး။ အဖိုးတို့ကို အရမ်းလွမ်းတယ်"

ရွှယ်ချွမ်က ရယ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာက ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ "အဘိုးနဲ့ အဘွားလည်း သာ့ချောင်ကို လွမ်းတယ်။ အပြင်မှာ အေးတယ်။ အထဲကို လာ"

ဖက်ထုပ်လေး သာ့ချောင်သည် သူမခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အင်္ကျီကို ထိလိုက်သည်နှင့် သူမမျက်လုံးများသည် ပျော်ရွှင်ပြီး ကွေးသွားသည်။ "မအေးပါဘူး၊ အဖိုးလုပ်ထားပေးတဲ့ အဝတ်တွေက နွေးတယ်!"