အခန်း (၄၈)

သာ့ချောင်က နှုတ်ခမ်းကို ဖိရင်း အဖွားကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အနက်ရောင်မျက်လုံးကြီးများက တောက်ပနေ၏။ "အဖွား၊ သမီးကို အဲဒီကို ခေါ်သွားလို့ရမလား?"

ချောင်ရှို့ကျီ၏ နှလုံးသားသည် ပျော့ပျောင်းသွားပြီး မသိစိတ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဒါဆို သွားမယ်။ ဒါပေမယ့် ပြဿနာရှာလို့ မရဘူး။ နားလည်လား?"

ဖက်ထုပ်လေး သာ့ချောင်၏ မျက်လုံးများက ကောင်းကင်ပေါ်က ကြယ်လေးများလို တောက်ပနေသည်။

"သမီး ဒုက္ခမပေးပါဘူး။ သမီးက အရမ်းနာခံတယ်။ အဖွားနဲ့ အဘိုးပြောတာကို သမီးနားထောင်မယ်!"

"ဒါဆို ချည်ဦးထုပ်ကို ဘာလို့မဝတ်သေးတာလဲ?"

သာ့ချောင်က ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားသည်။ 'လျှပ် လျှပ် လျှပ်' အသံနှင့် ကန်ဆီသို့ ပြေးသွားပြီး သူမအဖိုး ပြုလုပ်ထားသည့် အနီရောင် ဦးထုပ်လေးကို ဝတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ပြန်ပြေးသွားသည်။

"အဖွား၊ အပြင်ထွက်လို့ရပြီ!"

ချောင်ရှို့ကျီက သူမကို ပွေ့ချီပြီး အိမ်အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမယောက္ခမက သာ့ချောင်နှင့် တွဲပြီး ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာဖြစ်မိပြန်သည်။

ယောက္ခမနှင့် ယောက္ခထီးတို့က သူတို့၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် တွင်းနက်များ တကယ်ရှိနိုင်သည်။ ချောင်မိသားစု၏ တစ်ဦးတည်းသော မြေးကို ဘေးဖယ်ထားပြီး သာ့ချောင်ကို ချစ်သည်။

သာ့ချောင်က ဘာကောင်းလို့လဲ? သူမသည် သဘာဝအလျောက် ကံကြမ္မာဆိုးဖြင့် မွေးဖွားလာသူဖြစ်သည်။ သူမနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံဖူးသူတိုင်း ကံမကောင်းကြပေ။

ထို့အပြင် မိန်းကလေးများသည် အမြဲတမ်း အိမ်ထောင်ပြုကြသည်။ သူတို့ကို ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းနေပါစေ၊ အဲဒါက ဘာမှမဖြစ်နိုင်ပေ။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကာ ခေါင်းကို လှည့်ကာ ထောင့်မှာ ထိုင်နေသည့် သမီးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ ခေါင်းများက ပူးပြီး တီးတိုးပြောနေကြသည်။

သူမက ရှေ့ကို လှမ်းပြီး ခေါင်းကို တစ်ချက်စီ ရိုက်လိုက်သည်။

"နင်တို့ နှစ်ယောက် ရုပ်ဆိုးတာက ထားပါတော့။ နင်တို့ပါးစပ်က ဘာလို့ မချွဲတတ်တာလဲ? သာ့ချောင်ကို ကြည့်စမ်း။ သူမရဲ့ အဘိုးအဘွားတွေကို ဘယ်လောက်တောင် ချွဲပြီး ပျော်နေလဲ? ကြည့်ပြီး သင်ယူကြ!"

သူမ၏မိခင်ထံမှ လက်သီးတစ်ချက်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် အေးဆေးသည့် ချောင်တုန်းဟယ်သည် မပျော်မရွှင်ဖြစ်သည့်အခါတွင် ပါးစပ်ကိုသာ ဖိထားခဲ့သည်။

ချောင်တုန်းယင်က စိတ်မြန်သည်။ သူမက ချက်ချင်း ခေါင်းမော့ပြီး အမေဖြစ်သူကို ပြန်ပြောသည်။ "အမေ၊ အဖေပြောတာ သမီးတို့ ရုပ်ဆိုးတာက အမေနဲ့တူလို့တဲ့။ သမီးတို့ရဲ့ ပါးစပ်ကလည်း အမေနဲ့တူတယ် ဖြစ်ရမယ်!"

၎င်းကို ဝမ်ချွမ်ကျီ ကြားလိုက်သည်နှင့် ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ "ကောင်မလေး။ ဒီအဘွားကြီးကို ပြန်ပြောရဲတယ်လား? ဒီအဘွားကြီး နင့်ကို ဒီနေ့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ကြည့်နေ!"

ချောင်တုန်းယင်က လုံးဝမကြောက်ပေ။ "အမေ၊ ဒီနေ့ သမီးဆံပင်တစ်ချောင်းကို ထိရဲရင် အဖွား ပြန်လာတဲ့အခါ ချက်ချင်း တိုင်မယ်!"

ပြန်တိုင်မယ်!

ဤစကားများက ဝမ်ချွမ်ကျီကို ဒေါသနှင့် တုန်ယင်စေသည်။ "ထွက်သွား၊ ထွက်သွား။ နင်တို့အားလုံး ထွက်သွားကြ။ နင်တို့လို မရိုးသားတဲ့ ဟာလေးတွေကို ဘာလို့ ငါမွေးခဲ့တာလဲ?"

ချောင်တုန်းယင်က အစ်မဖြစ်သူကို မတ်တပ်ရပ်ရန် ဆွဲထူလိုက်သည်။ မထွက်မီတွင် အမေကို မျက်လုံး လှန်ပြပြီး ပြောသည်။

"အမေ၊ အဖွားက တောင်ကို အားကိုးရင် တောင်ပြိုလိမ့်မာ်။ လူတွေက အားကိုးရင် လူတွေ ပြေးကြမယ် လို့ပြောတယ်။ အဘိုးနဲ့ အဘွားကို စိတ်ကျေနပ်စေချင်ရင် ဘာဖြစ်လို့ အမေကိုယ်တိုင် မလုပ်တာလဲ?"

စကားပြောပြီးနောက် အစ်မဖြစ်သူကို ဆွဲထုတ်ကာ သူမအမေကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့သည်။

...

သွားလိုက် ပြန်လိုက် လုပ်ပြီးနောက် ဆေးရုံသို့ ပြန်ရောက်လာချိန်က မွန်းတည့်လွန်နေပြီ။

ချောင်ရှို့ကျီက သာ့ချောင်ကို ပွေ့ချီပြီး လူနာဆောင်၏ တံခါးဝကို လျှောက်လာစဉ် ချောင်ဟုန်းရှ ယောက္ခမ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"တတိယဇနီး၊ ငါပြောတာကို နင်နားလည်လား? ခမည်းခမက်တွေလာရင် ယိမင်ဘာသာ မြစ်ထဲ ပြုတ်ကျတာလို့ ပြောလိုက်။ ငါတို့ မိသားစုဝင်တွေနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး!"

"ငါ့စကားကို နား​ထောင်​​နေသ​ရွေ့ နင့်ရဲ့မိသားစုကိစ္စ​ကို ဘယ်​​တော့မှ မ​နှောက်​ယှက်​ဘူးလို့ ငါကတိ​ပေးတယ်​။ ဒါ့အပြင်​ ယိမင်က အရူးဖြစ်​​နေပြီ​လေ။ သူ့ဘဝက နင့်ကိုပဲ ဆွဲ​ချသွားမယ်​။ နင်နဲ့ တတိယသားက ငယ်​​သေးတယ်​။ နင် မွေးချင်သလောက် မွေးလို့ရတယ်။ နင်မမွေးနိုင်ရင် အကြီးဆုံးသားနဲ့ ဒုတိယသားဆီကနေ ကလေးမွေးစားလို့ရသေးတယ်၊ တတိယသား၊ နင့်မိန်းမကို သွားချော့လိုက်!"

ကျောက်ကျဲဖန်က ခြောက်နေသည့် လက်များကို ပွတ်သပ်ပြီး နီရဲနေသည့် မျက်လုံးများနှင့် လျှောက်လာသည်။ "မိန်းမ၊ ငါက မင်းတို့ သားအမိအပေါ် ဒီကိစ္စမှာ မှားခဲ့တယ်။ မင်း ငါ့ကို ရိုက်နိုင်တယ်!"

ကျောက်ကျဲဖန် ရောက်လာကတည်းက ချောင်ဟုန်းရှက သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြည့်ခြင်းပင်။

"ကျောက်ကျဲဖန်၊ ရှင့်ရဲ့ခွေးမျက်လုံးတွေကို ရှင်းရှင်းဖွင့်ပြီး မြင်အောင်ကြည့်! ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ ရှင့်ရဲ့သားအရင်းကို မြစ်ထဲတွန်းချခဲ့တာ ရှင့်ရဲ့ မိသားစုလို့ ခေါ်တဲ့သူတွေပဲ!"

ရှောင်ချွေ့ဟွားသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ အမြီးနင်းခံရသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခုန်တက်သွားသည်။ သို့သော် ချောင်ဟုန်းရှ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချောင်ကျန်းမင်ကို သူမ သတိပြုမိသည်။

သူမ၏ ဒေါသကို သူမသားအပေါ်တွင်သာ ပုံချတော့သည်။ "တတိယသား၊ မင်းမိန်းမကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောခွင့်ပေးမှာလား?"

ကျောက်ကျဲဖန်က စုတ်ပြဲနေသည့်ပုံနှင့် ကြည့်သည်။ "ဟုန်းရှ၊ အားလုံးက မိသားစုပဲ။ ဒီလိုတော့ မပြောပါနဲ့၊ ဒီအကြောင်းကို ရွာထဲက ကလေးတွေကို မေးပြီးပြီ။ သူတို့အားလုံးက ယိမင် မြစ်ထဲ မတော်တဆ ပြုတ်ကျသွားတာလို့ ပြောကြတယ်..."

"ဖြန်း!"

သူစကားမဆုံးမီ ချောင်ဟုန်းရှက သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပါးရိုက်လိုက်သည်။

ချောင်ဟုန်းရှ၏ မျက်လုံးက နီရဲလာပြီး အံကြိတ်ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်သည်။ "ကျောက်ကျဲဖန်၊ နင့်လို ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ခဲ့တာ ငါကန်းနေလို့ပဲ။ နင့်ရဲ့ ကလေးကို ကာကွယ်ပေးဖို့မပြောနဲ့။ မိန်းမကိုယ်တောင် မကာကွယ်ပေးနိုင်ဘူး။ နင့်ရဲ့အောက်က အပိုင်းကလွဲရင် ခန္ဓာကိုယ်ဘယ်အစိတ်အပိုင်းက နင့်ကို ယောက်ျားနဲ့တူအောင်လုပ်တာလဲ?"

ဒုတိယယောက်မ ကျောက်က သရော်ခဲ့သည်။ "တတိယမောင်လေး၊ နင့်မိန်းမက နင့်ကို မျက်နှာနည်းနည်းလေးမှ မပေးဘူး။ သူ့ခင်ပွန်းအကြောင်း ဘယ်သူကဒီလိုပြောလဲ?"

ကျောက်ကျဲဖန်၏ မျက်နှာက နီမြန်းသွားပြီး နဖူးပေါ်ရှိ သွေးပြန်ကြောများ ပေါ်လာသည်။

"ဘန်း!"

ချောင်ရှို့ကျီက သာ့ချောင်ကို ချီထားလျက် လူနာဆောင်တံခါးကို ကန်လိုက်သည် ။

ကျောက်မိသားစုက ၎င်းကို မြင်လိုက်သည့်အခါ သူတို့၏ မျက်နှာများက ဖြူရော်သွားသည်။

"ခမည်း ခမက်... လာပြီလား?" ရှောင်ချွေ့ဟွား၏ လေသံမှာ သိသိသာသာ အားနည်းသွားသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက သူတို့ကို အေးစက်စက် ကြည့်နေသည်။ "ကောင်းလိုက်တာ။ ငါနဲ့ဝေးနေတဲ့အချိန်မှာ နင်တို့ ငါ့သမီးကို ဒီလိုအနိုင်ကျင့်ခဲ့တာပဲ"

ရှောင်ချွေ့ဟွား - "ခမည်း ခမက်၊ နင်နားလည်မှုလွဲနေပြီ။ ငါတို့က ဟုန်းရှကို အနိုင်ကျင့်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့က သူမနဲ့ ဆက်သွယ်နေတာပဲ!"

ချောင်ရှို့ကျီလှည့်ပြီး သာ့ချောင်ကို ရွှယ်ချွမ်ဆီသို့ ပေးလိုက်သည်။ သူမက နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်ပြီး လက်သီးဆုပ်ကာ ကြိမ်းဝါးခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ကောင်းကောင်း ဆက်သွယ်ကြရအောင်"

ကျောက်မိသားစုသည် သဲအိတ်အရွယ်ရှိ လက်သီးကို တွေ့လိုက်သောအခါ သူတို့၏ ခြေထောက်များက လုံးဝပျော့သွားသည်။

"ခမည်း ခမက် စိတ်အေးအေးထား..."

ချောင်ရှို့ကျီက စိတ်အေးအေးမထားနိုင်ဘူးဟု ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

သူမက အမြန်လာကာ လူတစ်ယောက်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းပြီး ရိုက်သည်။ "ဖက်ဖက်ဖက်ဖက်!"

လူနာဆောင်ထဲတွင် ပါးရိုက်သံများကို ဆက်တိုက်ကြားနေရသည်။

နည်းလည်းမနည်း၊ များလည်း မများပေ။ ကျောက်မိသားစုမှ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ မျက်နှာကို ခုနစ်ချက်၊ ရှစ်ချက် ပါးရိုက်ခံရသည်။ သူတို့၏ ပါးပြင်များသည် တစ်ပုံစံတည်း နီရဲပြီး ရောင်ရမ်းနေသည်။

ရှောင်ချွေ့ဟွားက အံကြိတ်ပြီး သေသည်အထိ မုန်းနေသည်။ "ချောင်ရှို့ကျီ၊ လူတွေကို အရမ်းကြီး အနိုင်ကျင့်မနေနဲ့၊ နင့်လက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရဲရင် ငါလုပ်..."

ချောင်ရှို့ကျီက သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် မေးခဲ့သည်။ "နင်ဘာလုပ်မှာလဲ?"

ရှောင်ချွေ့ဟွား၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။

ရှောင်ချွေ့ဟွား၏ ခြေထောက်ကလည်း တုန်လှုပ်သွားသည်။

ရှောင်ချွေ့ဟွားသည် လေပင် မလည်ဝံ့ပေ။

ချောင်ရှို့ကျီက ကျောက်မိသားစုကို သင်ခန်းစာပေးနေစဉ် သာ့ချောင်သည် သူမအဖိုး၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်ပြီး ဆေးရုံကုတင်ပေါ်ရှိ မောင်လေးယိမင်ထံသို့ ပြေးသွားသည်။

ယိမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးသည် ဆေးရုံကုတင်ကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ သူ၏ ပိန်ပါးမှုက သိသာထင်ရှားသည်။

သူ၏ မျက်နှာသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထက် ပိုဖြူသည်။ သူ့မျက်လုံးများက ပိတ်နေသည်မှာ ဘယ်တော့မှ မဖွင့်တော့သလိုမျိုး "အစ်မ နျန်နျန်" ဟုလည်း မခေါ်တော့ပေ။

သာ့ချောင်၏ မျက်လုံးများက နီရဲလာပြီး ပဲစေ့အရွယ် မျက်ရည်များက ကျဆင်းလာသည်။

"မောင်လေး ယိမင်၊ အစ်မ နျန်နျန်က မောင်လေးကို တွေ့ဖို့ လာတယ်။ မောင်လေး မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်ပါဦး"

သူမသည် မောင်လေးယိမင်၏ ချိုင့်နေသော ပါးပြင်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားသည် ဝမ်းနည်းခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ယိမင်က သူမကို ပြန်မဖြေပေ။ သူ့အသက်ရှူသံတောင် အားနည်းနေသည်။

သာ့ချောင်က မနှောင့်နှေးဝံ့ပေ။ ရေရှာရန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ချောင်ကျန်းမင်က သတိထားမိပြီး သူမကို သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးကြည့်သည်။ "သမီးလေး၊ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ?"

သာ့ချောင်၏ မျက်တောင်ဖျားပေါ်တွင် မခြောက်သေးသည့် မျက်ရည်စက်များ ရှိနေသည်။ "ပဉ္စမဦးလေး၊ သမီး မောင်လေးယိမင်ကို ရေတိုက်ချင်တယ်၊ ရေတစ်ပန်းကန် ထည့်ပေးလို့ ရမလား?"

ချောင်ကျန်းမင်က သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး သူမခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ့အသံက အနည်းငယ်ဆို့နင့်နေသည်။ "သမီးရဲ့ မောင်လေးယိမင်က အခုရေသောက်လို့ မရသေးဘူး။ သူနိုးလာတဲ့အခါ သမီးတိုက်လို့ရတယ်"

တကယ်တမ်းတွင် ယိမင်က ​​ရေပင် မသောက်နိုင်ပေ။ သူ ပြန်နိုးထရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။

စိတ်လောနေသည့် သာ့ချောင်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် သမီးက မောင်လေးယိမင်ကို ရေနည်းနည်း တိုက်ချင်တယ်၊ ပဉ္စမမြောက် ဦးလေး၊ သမီးကို ကူညီပေးနိုင်မလား?"

ရေနွေးပုလင်းကို သူမထက်မြင့်သော စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသည်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသူ မကူညီဘဲ သူမက မယူနိုင်ပေ။

ချောင်ကျန်းမင်သည် သူ၏ အကြီးဆုံးတူမက များသောအားဖြင့် အလွန်လိမ္မာပြီး နားလည်တတ်သူဟု ခံစားမိသည်။ ယနေ့တွင် သူမက ရုတ်တရတ် ဘာကြောင့် "ဆန္ဒ" စောနေမှန်း နားမလည်နိုင်ပေ။

သို့တိုင် သူသည် အမြဲတမ်း စည်းကမ်းကြီးသူဖြစ်သည်။ "လိမ်လိမ်မာမာနေ သာ့ချောင်၊ ပြဿနာ မရှာနဲ့!"

စကားပြောပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ ထွက်သွားသည်။

သာ့ချောင်က စိုးရိမ်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများမှ မျက်ရည်များက စီးကျလာသည်။

ပဉ္စမ ဦးလေးက ဘာကြောင့် သူမကို မကူညီတာလဲ?

သူမသည် အဖိုးနှင့် အဖွားကို ရှာချင်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ကျောက်မိသားစုနှင့် ညှိနှိုင်းနေသည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး ခဏလောက် စဉ်းစားနေသည်။ ထို့နောက် မောင်လေးယိမင်ဆီသို့ ပြေးသွားပြန်သည်။

လူတိုင်းက မအားသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ လက်ဖဝါးမှ ကျောက်စိမ်းပုတီးနှစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် မောင်လေးယိမင်၏ ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့များကို ထည့်လိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့များသည် ရေနှင့်ထိတွေ့သောအခါ အရည်ပျော်နိုင်သည်။ မောင်လေးယိမင်၏ ပါးစပ်ထဲတွင် တံတွေးများ ရှိနေသဖြင့် အရည်ပျော်သွားနိုင်သည်။

သူမက အနားကပ်ကာ တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "မောင်လေး ယိမင်။ လိမ္မာပါ။ မြန်မြန် ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့တွေကို မျိုချလိုက်။ မကြာခင် သက်သာလာလိမ့်မယ်!"

ကျောက်မိသားစု၏ နှာခေါင်းနှင့် မျက်နှာများသည် ရောင်ရမ်းနေသည်။ သူတို့၏ အားမာန်ကို ချောင်ရှို့ကျီက ဖိနှိပ်ထားသည်။ မာန်မာနများ မရှိတော့ပေ။

ဒုတိယယောက်မ ကျောက်က အဆိုးဆုံး အရိုက်ခံထားရသည်။ မုန်းတီးမှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများသည် သူမနှလုံးသားထဲတွင် ပေါက်ဖွားလာသည်။

ယိမင်ကို သူမ၏ သားဖြစ်သူက မြစ်ထဲ တွန်းချခဲ့သည်။ ချောင်ရှို့ကျီသာ ယခုအတိုင်း ဆက်လုပ်နေလျှင် ယောက္ခမဖြစ်သူက သူမသားကို တွန်းထုတ်နိုင်သည်။

မဟုတ်ဘူး၊ သူမသားကို အပျက်အစီးတွေနဲ့ မကြုံစေရဘူး။