အခန်း (၄၉)

ရုတ်တရက် သာ့ချောင်ဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားပြီး သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။

ဒီက​လေး​က ဘာလို့ဒီ​လောက်​ ရင်းနှီးနေတာလဲ?

ဒုတိယယောက်မ ကျောက်၏ မှတ်ဉာဏ်က ကောင်းသည်။ သူမ၏ လူများကို မှတ်မိနိုင်စွမ်းကလည်း ထိပ်တန်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤလူကို ချောင်မိသားစု၏ ဘေးဆိုးကြီးမှန်း လျင်မြန်စွာ သိသွားသည်။

သူမက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဒီလောက် လှလာမှန်း မသိသော်လည်း ဆွေမျိုးအားလုံး၏ ဘေးဆိုးကြီး ဖြစ်နေသရွေ့ ကောင်းသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများက တောက်လာသည်။ သူမက သာ့ချောင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး အော်ဟစ်သည်။ "ဒီကလေး၊ နင်ဘာလုပ်နေတာလဲ? နင့်လက်နဲ့ မထိနဲ့။ ဒီလိုမဆင်မခြင်ပြုမူတာက လူကို သတ်ပစ်နိုင်တယ်!"

သူမအော်သံကြောင့် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများသည် သာ့ချောင်ကို ချက်ခြင်း စူးစိုက်ကြည့်ကြသည်။

သာ့ချောင်က အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးက နီမြန်းသွားသည်။

သူမက တိုးတိုးလေး ငြင်းဆိုသည်။ "မပြင်းဘူး။ မောင်လေးယိမင်ကို နှိုးချင်လို့ ဖြည်းဖြည်းလေးပဲ ထိလိုက်တာ"

ဒုတိယကျောက်၏ ဇနီးက အလွန်မာနကြီးသည်။ "နင်တို့အားလုံးကြားလား? သူမကိုယ်တိုင်လည်း ထိမိကြောင်း ဝန်ခံတယ်။ ယိမင်က အတို့ခံရလို့ သေသွားပြီလားမသိဘူး။ အမေ၊ ကျွန်မတို့ ဆရာဝန်ဆီ ချက်ချင်းလာကြည့်ဖို့ ခေါ်ရအောင်။ ယိမင်သေရင် ကျွန်မတို့ ဒီအိုးကို မသယ်နိုင်ဘူး!"

ရှောင်ချွေ့ဟွားသည် ဒုတိယချွေးမ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်ရန် တစ်စက္ကန့်မျှ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။ ချက်ချင်းပင် သူမက အော်လိုက်သည်။

"ဆရာဝန်၊ ဆရာဝန်၊ မြန်မြန်လာ။ အခန်း ၂၁၅ မှာ ကလေးက ထိလို့ သေနေပြီ!"

ကျောက်မိသားစု၏ အကြီးဆုံးသားက ဆရာဝန် သွားခေါ်သည်ကို ချောင်ကျန်းမင်ကမြင်ပြီး သူ့အမေကို မေးလိုက်သည်။ "အမေ၊ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကိုတားသင့်လား?"

ချောင်ရှို့ကျီက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက သာ့ချောင်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ "သာ့ချောင်၊ ဒီကိုလာခဲ့"

သာ့ချောင်က သူမအဖွားဆီ ပြေးသွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး သူမ၏ လက်ကလေးက အဝတ်ထောင့်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "အဖွား၊ သမီး မောင်လေးယိမင်ကို အရမ်းကြီး မထိပါဘူး"

သူမက မောင်လေးယိမင်ကို ဖြည်းဖြည်းလေး ထိမိသွားသည်။

မောင်လေး ယိမင်က အလွန် ချစ်စရာကောင်းသည်။ သူမက ဘာလို့ သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိရမှာလဲ?

"အဖွားသိတယ်" ချောင်ရှို့ကျီက သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးသည်။

ချောင်ဟုန်းရှက ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်ပြေးသွားပြီး အောက်ကိုငုံ့ကြည့်သည်။ သူမက ရပ်တန့်သွားသည်။

သူမက ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နေသည်လားမသိသော်လည်း ယိမင်၏ မျက်နှာက အရင်ကထက် ပိုနီမြန်းနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒုတိယယောက်မ ကျောက်သည် ချောင်ဟုန်းရှက ထိတ်လန့်သွားသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ကျောက်ယိမင်က ပိုဆိုးသွားပြီဟု ထင်သည်။

"တတိယယောက်မ၊ သူနေကောင်းလား? ယိမင်က သေတဲ့အထိ အတို့ခံရတာလား? ခမည်းခမက်တို့က ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီအချိန်မှာ ကလေးကို ခေါ်ခဲ့တာလဲ?"

"ဒီကလေး... အိုး..မှတ်မိတယ်! ဒီကလေးက ချောင်မိသားစုရဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ ဘေးဆိုးကြီးပဲ မဟုတ်လား? မွေးတုန်းက သူ့အမေနဲ့ ညီမကို သတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်လို့ ကြားတယ်။ မကြာသေးခင်ကပဲ သူ့အဖေ အကြောသေသွားတယ်။ အဲဒီလူက လမ်းလျှောက်နေတဲ့ ဘေးဒုက္ခအဖြစ် မွေးဖွားလာသူပဲ။ သူမကို ယိမင်နဲ့ ဘာကြောင့် ရင်းနှီးခွင့် ပေးလိုက်တာလဲ? သနားစရာ င့ါတူလေး သူမ ရောက်လာတာနဲ့ ချက်ချင်း အသတ်ခံလိုက်ရတာပဲ!"

ချောင်ရှို့ကျီက အော်လိုက်သည်။ "နင့်ပါးစပ်ကို ပိတ်ထား!"

မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပါးရိုက်မည့် အချိန်တွင် ဆရာဝန်က ဝင်လာသည်။

ဤလူနာဆောင်ထဲတွင် ဆူညံသံများ အလွန် ထွက်နေသဖြင့် ဆရာဝန်က အာရုံစိုက်နေသည်။ ရှောင်ချွေ့ဟွားက အော်ဟစ်လိုက်သောအခါ ဆရာဝန်က ချက်ချင်းရောက်လာသည်။

ဆရာဝန်က ကုတင်ပေါ်သို့ လျှောက်သွားပြီး ကြည့်လိုက်သောအခါ ချောင်ဟုန်းရှနှင့် တူညီသော တုံ့ပြန်မှုကို ပြသသည်။

ကျောက်မိသားစုသည် ဆရာဝန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ အားလုံးက ကျောက်ယိမင် ကွယ်လွန်သွားပြီဟု ယုံကြည်ကြသည်။

ကျောက်ယိမင် သေဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်ပဲ။

ဤနည်းဖြင့် အိုးကို ဘေးဆိုးထံသို့ ပစ်ချနိုင်သည်။

ဆရာဝန်က ကျောက်ယိမင်၏ နီမြန်းသောမျက်နှာနှင့် တည်ငြိမ်သောအသက်ရှုသံကို နားထောင်သည်။ သူက သေတော့မည့်ပုံစံနှင့် လုံးဝမတူသဖြင့် အလွန် အံ့သြသွားသည်။

ကလေးသည် အဖျားကြီးသဖြင့် ရက်အနည်းငယ်ကြာ ဆေးရုံတက်ခဲ့ရပြီး ဘယ်တော့မှ အဖျားမကျပေ။ ယနေ့နံနက်မှ စတင်၍ အမျိုးမျိုးသော အရေးကြီးသော လက္ခဏာများ လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ သူ၏ အသက်ရှုသံကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မှန်းဆ၍မရနိုင်ပေ။

သူတို့သည် စိုးရိမ်ရကြောင်း သတိပေးချက် ထုတ်ပြန်ထားပြီးဖြစ်ကာ အသုဘအခမ်းအနားအတွက် ပြင်ဆင်ရန် မိသားစုကို ပြောကြားထားသည်။ ဒါပေမယ့် အခု ဘာဖြစ်သွားတာလဲ?

သူက ကလေးကို ချက်ချင်း စစ်ဆေးခဲ့သည်။ စစ်ဆေးမှုအပြီးတွင် သူ၏အမူအရာက ပိုမိုရှုပ်ထွေးလာသည်။

ကလေး၏ အသက်ရှုသံက တည်ငြိမ်ရုံသာမက အဖျားပင် ပျောက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယိမင်၏ မျက်တောင်လေးများက တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ကာ မျက်လုံးက ဖြည်းညှင်းစွာပွင့်ပြီး "အစ်မ နျန်နျန်" ဟု တိုးတိုး​ခေါ်သည်။

အစ်မ နျန်နျန်၏အသံကို အစောပ သူကြားလိုက်ပုံရသည်။

လူတိုင်း - "!"

ဒုတိယယောက်မ ကျောက်၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားသည်။ "သူ... ဒါက အသက်ပြန်ရှင်လာတာလား?"

ချောင်ဟုန်းရှ၏ မျက်ရည်များက ရှူးခနဲ ကျလာသည်။ "ယိမင်၊ နိုးပြီလား? အမေ။ အမေ့ကို မှတ်မိလား?"

ယိမင်က မျက်တောင်ခတ်ပြီး ကလေးအသံနှင့် "မေမေ" ဟု အော်လိုက်သည်။

ချောင်ဟုန်းရှ၏ မျက်ရည်များက ပို၍ ပြင်းထန်စွာ စီးကျလာသည်။ ဆရာဝန်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး မေးခဲ့သည်။ "ဆရာဝန်၊ ကျွန်မကလေးက ဘယ်လိုလဲ? အခုနိုးနေပြီ၊ အသက်ရှင်ပြီလို့ ဆိုလိုတာလား?"

ဆရာဝန်က အာရုံ ပြန်ရလာသည်။ သို့တိုင် သူ၏ စိတ်က အလွန် တုန်လှုပ်သွားသည်။ "ကလေးအဖျားကျသွားပြီ၊ အရေးကြီးတဲ့ လက္ခဏာတွေအားလုံး တည်ငြိမ်သွားပါပြီ။ ဘာပြဿနာမှ မရှိတော့ဘူး"

ကျောက်မိသားစု - ?

ဆရာဝန်က ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ?

ယိမင်က ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တာလား?

ချောင်ဟုန်းရှသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ကာ ငိုရှိုက်နေသည်။

သာ့ချောင်သည် သူမအဖွား၏ ရင်ခွင်မှ ထွက်ပြီး မောင်လေးယိမင်ဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ "မောင်လေး ယိမင်!"

အဲဒါက အံ့သြစရာပဲ။ မောင်လေးယိမင်က ပိုကောင်းလာတယ်။

ယိမင်က လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အစ်မ နျန်နျန်ကို တွေ့လိုက်သည်။ သူက ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းပြီး ပြေးခဲ့သည်။ "အစ်မ နျန်နျန်!"

ကျောက်မိသားစု - !

အရေးကြီးတဲ့အခြေအနေက ဘာလဲ?

ဈာပနအတွက် ပြင်ဆင်ထားတာကကော ဘာတွေလဲ?

အခု ဘာဖြစ်သွားတာလဲ?

အမှန်တွင်မူ ဆရာဝန်က အလွန် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။

သေလမ်းတံခါးဝတွင် ခြေနှစ်ဖက်ရပ်နေသည့်သူက ရုတ်တရက် သက်သာသွားပြီ။

ပျံ့နှံ့သွားပါက ၎င်းတို့၏ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ လူသစ်ဆန်လွန်းသည်ဟု လူအများက ထင်ကြမည်လား?

ရှောင်ယိမင်သည် ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့ကို စားသုံးခဲ့သော်လည်း သူက အပြင်းဖျားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူသည် ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် ကောင်းကောင်း အနားယူခဲ့သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် တကယ်ကို ခွန်အားအများကြီး မရှိပေ။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ပြေးပြီးနောက် လဲကျသွားသည်။

"မောင်လေးယိမင်!" သာ့ချောင်က ပြေးသွားပြီး မောင်လေးယိမင်ကို ကူညီလိုက်သည်။ "မောင်လေး လဲကျသွားပြီလား?"

ရှောင်ယိမင်က ခေါင်းကို မော့ပြီး နာကျင်သည့်ပုံနှင့် ပြောသည်။ "အစ်မ နျန်နျန်၊ သားဖင်နည်းနည်းနာတယ်!"

ဖင်နာတာလား?

"အစ်မ နျန်နျန်က မောင်လေးကို ပွတ်ပေးမယ်"

ဖက်ထုပ်ငယ်လေး သာ့ချောင်၏ လက်က မောင်လေးယိမင်၏ တင်ပါးပေါ် တင်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းလေး ဖိလိုက်သည်။

ရီမင်၏ ပါးလွှာသော မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားသည်။ သူက ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန့်လိမ်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "ဖင်သေးသေးလေးက... မထိရဘူး"

ယိမင် ဦးနှောက်ထိပြီးကတည်းက သူ့အမည်အပါအဝင် ဘာကိုမှ မမှတ်မိတော့ပေ။

သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်တတ်အောင် သင်ပေးရန်အတွက် ချောင်ဟုန်းရှသည် စွမ်းအင်နှင့် အချိန်များစွာကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ထိုထဲက တစ်ခုမှာ သူ၏ ပဲမြစ်လေးနှင့် မက်မွန်သီးလေးကို ခြားသူများကို ထိခွင့်မပြုရဘူးဆိုသည်ကို သတိရစေရန် ဖြစ်သည်။

ယိမင်၏ ဦးနှောက်က မကောင်းသော်လည်း အချိန်အလုံအလောက်နှင့် ထပ်ခါ ထပ်ခါ ပြန်လုပ်လျှင် ယောင်ဝါးဝါး မှတ်မိနေသည်။

ယခုအချိန်တွင် အစ်မနျန်နျန်က သူ့မက်မွန်သီးလေးကို ထိလိုက်သောအခါ အနည်းငယ် မကောင်းသလို ခံစားရသည်။ သို့သော် ဘယ်လိုငြင်းရမှန်း မသိပေ။

ဖက်ထုပ် သာ့ချောင်သည် မောင်လေးယိမင်၏ တီးတိုးသံကို မကြားလိုက်ပေ။ ၎င်းကို ထိတွေ့ပြီးနောက် သူမသည် ကလေးဆန်သော အသံဖြင့် မှတ်ချက်ပေးသည်။ "မောင်လေးယိမင်၊ မောင်လေးရဲ့တင်ပါးမှာ အသားမရှိဘူး၊ ထိရတာ အရိုးပဲရှိတယ်"

အစ်မနျန်နျန်ရဲ့လက်ထဲမှာ သူ့တင်ပါးက အရိုးပဲလား?

ဒါက မကောင်းဘူး။

သူက ချက်ချင်း ခေါင်းလှည့်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မေမေ၊ ယိမင်လေးက အသားစားချင်တယ်၊ ယိမင်လေးရဲ့ တင်ပါးမှာ အသားမရှိဘူး၊ အစ်မနျန်နျန်က အရိုးပဲ တွေ့တယ်!"

လူတိုင်း - "..."

ချောင်ဟုန်းရှ၏ မျက်လုံးများက နီရဲလာပြန်သည်။ သူမက ဆို့နင့်ကာ ခေါင်းတဆတ်ဆတ် ညိတ်ပြနေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ မေမေတို့ ပြန်ရင် သားအတွက် အသားဟင်းချက်ပေးမှာမို့ သားရဲ့ တင်ပါးလေးက အသားတွေ များလာမယ်!"

မကြာသေးမီကပင် သူမ၏ ကလေးသည် မလှုပ်မယှက် လှဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ သူ့ကို ထာဝရ ဆုံးရှုံးရမည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာသည်။ ထို့နောက် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး အသားစားချင်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

အသား မပြောနှင့်၊ သူစားချင်လျှင် နတ်သမီးအသားပင် သူ့အတွက် ယူပေးနိုင်သည်။

ထို့အပြင် သာ့ချောင်က သူ့ကို ထိလိုက်ပြီးနောက် ယိမင်လည်း သက်သာလာသည်။ နောင်တွင် သူမကို ဘေးဆိုးကြီးဟု ပြောသည့် မည်သူ့ကိုမဆို တံတွေးနှင့်ထွေးမည်။

ကျောက်မိသားစုသည် ရှောင်ယိမင်လေး “သေခြင်းမှ ပြန်ရှင်လာသည်” ကို အံ့အားသင့်ကြသော်လည်း စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချမိကြသည်။

ယိမင်က မသေသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ချောင်မိသားစုက ဒုက္ခမပေးနိုင်ပေ။

ရှောင်ချွေ့ဟွားက ချောင်ရှို့ကျီဘက်လှည့်ပြီး ပြောသည်။ "ခမည်း ခမက်၊ ကလေးက လုံးဝပြဿနာမရှိတော့ဘူး။ အခု နင် ငါတို့မိသားစုကို ဒီလိုရိုက်တယ်၊ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းသင့်တယ်လို့ နင်ထင်လဲ?"

ယွမ်ငါးဆယ်မှ တစ်ရာ ပေးဆောင်ရသည်။ မဟုတ်ရင် သူမ လျော့ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ချောင်ရှို့ကျီက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကလေးက အဆင်ပြေတယ်။ နင်တို့က ကလေးကို ရေထဲကို တွန်းချတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို ငြင်းနိုင်မလား? ပြီးတော့ အရာအားလုံးက တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးသလို ဆက်ဆံနေတာလား? နင်တို့ ဟုတ်တယ်လို့ ဖြေရဲတဲ့ သတ္တိရှိရင် ငါ ချက်ချင်း နင်တို့ကို မြစ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်မယ်"

ရှောင်ချွေ့ဟွား - "..."

လူတွေက ဒီလောက်ကြီးစိုးလို့မရဘူး။

လူတွေက ချောင်ရှို့ကျီနဲ့ တူလို့မရဘူး။

အဲ့ဒီလို ဖြစ်လာရင် ကျောက်မိသားစုဝင် တော်တော်များများက ခုခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

သယ်ဆောင်ဖို့ကလား?

ဒီမိန်းမက ရက်စက်လွန်းတယ် မဟုတ်လား?

ဆရာဝန်က ချောင်ရှို့ကျီကို ထိတ်လန့်စွာကြည့်သည်။

ကျောက်မိသားစုတွင် မည်သူမျှ မပြောဝံ့သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချောင်ရှို့ကျီက ချောင်ဟုန်းရှဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာပြီး မေးသည်။"ဒါကို နင်ဘယ်လိုဖြေရှင်းမလဲ?"

ချောင်ဟုန်းရှ၏ မျက်လုံးသည် ဒေါသများနှင့် တောက်လောင်နေသည်။ "အဖေ၊ အမေ၊ သမီးကွာရှင်းချင်တယ်။ ဒီလူတွေနဲ့ မနေချင်တော့ဘူး!"

ချောင်ရှို့ကျီ၏ စကားထဲတွင် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိပေ။ သူမက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောခဲ့သည်။ "ဒါဆို ကွာရှင်းလိုက်!"

ဘေးနားရှိ ဆရာဝန်က အံ့သြသွားပြန်သည်။

ဆိုရိုးစကားအတိုင်း အိမ်ထောင်တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးခြင်းထက် ဘုရားကျောင်းဆယ်ကျောင်းကို ဖြိုချရန် ရွေးချယ်သင့်သည်။