အခန်း (၅၀)

ယနေ့ခေတ်တွင် မည်သည့်စုံတွဲများ ပဋိပက္ခများ မရှိခဲ့ကြသနည်း။ ဘယ်သူက ငြိမ်းချမ်းဖို့ မပြောဘဲ ကွာရှင်းခိုင်းတာလဲ?

ကွာရှင်းရတာ ဘယ်လောက် ရှက်စရာကောင်းလဲ?

မိသားစုထဲတွင် တစ်ယောက်ယောက်က ကွာရှင်းပြတ်စဲလျှင် အပြင်မှာ ခေါင်းမထောင်နိုင်တော့ပေ။

ဤအဘွားအိုက သူ့သမီး ကွာရှင်းရန် မစဥ်းစားဘဲ သဘောတူခဲ့သည်။ ဒါက... တကယ်ကောင်းလား?

ကျောက်မိသားစုလည်း ထိတ်လန့်သွားသည်။

ရှောင်ချွေ့ဟွားက ဤချွေးမ ချောင်ဟုန်းရှကို မကြိုက်သော်လည်း သားဖြစ်သူနှင့် ကွာရှင်းရန် ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိပေ။

ပထမမှာ ဆရာဝန်တွေးသကဲ့သို့ ကွာရှင်းရသည်မှာ ရှက်စရာကောင်းလွန်းသည်။ ဒုတိယမှာ လက်ထပ်ရန် အရလွန် စျေးကြီးသည်။

ကျောက်ကျဲဖန်က ကွာရှင်းပြတ်စဲလျှင် အနာဂတ်တွင် သေချာပေါက် လက်ထပ်ရမည်။ မိန်းမကို လက်ထပ်ဖို့ သူမ ပိုက်ဆံကို မပေးရဘူးလား?

ကျောက်ကျဲဖန်က ပို၍ စိုးရိမ်လာသည်။ "ဟုန်းရှ၊ ကလေးက အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်ဘူးလား? ဘာလို့ကွာရှင်းမှာလဲ? ရှုပ်မနေနဲ့။ ထုပ်ပိုးပြီး ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ဆီ ပြန်သွားရအောင်"

ချောင်ဟုန်းရှက သူ့မျက်နှာကို ဖွီခနဲ တံတွေးထွေးသည်။ "နင်နဲ့ ဘယ်သူက ပြဿနာရှာလို့လဲ? နင်က အမှိုက်ပဲ။ နင့်မိန်းမနဲ့ ကလေးကိုတောင် မကာကွယ်နိုင်ဘူး။ နင်တစ်ယောက်တည်းပဲ ပြန်!"

ကျောက်ကျဲဖန်၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းလာသည်။ သူက မျက်နှာပေါ်ရှိ တံတွေးကို လက်နှင့် သုတ်လိုက်ပြီး ဆက်ချော့သည်။ "ဟုန်းရှ၊ ဒါက ငါ့အပြစ်ပဲ၊ မင်း ငါ့ကို ရိုက်ပဲရိုက်ရိုက်၊ ဆဲပဲဆဲဆဲ ငါ မင်းကို ကွာရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူး!"

ကျောက်ကျဲဖန်သည် ရိုးသားပြီး အလုပ်ကြိုးစားသူဖြစ်သည်။ သူ့ထံတွင် ယောက်ျားအတ္တ မရှိပေ။ ထိုအချက်များ၌ သူက လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ့တွင် ပြင်းထန်သည့် အားနည်းချက်ရှိသည်။ သူ့အမေပြောသည်ကို အလုံးစုံ နားထောင်သည်။ သူ့ပုံစံက လုံးဝ အမှိုက် ဖြစ်သည်။

ချောင်ကျန်းကော်က သူ့အမေ၏ စကားကို နားထောင်သော်လည်း ချောင်ရှို့ကျီက သူ့မိန်းမကို ခက်ခဲအောင် တမင်တကာ ဘယ်တော့မှ မလုပ်ခဲ့ပေ။

သူတို့၏ ယေဘူယျ ရှုထောင့်က မှန်နေသမျှ လင်နှင့်မယား ကိစ္စများကို ဘယ်တော့မှ စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ချောင်ဟုန်းရှက သိပ်ကံမကောင်းခဲ့ပေ။

ယောက္ခမ ရှောင်ချွေ့ဟွားသည် နှိုးဆော်သည့် တုတ်တစ်ချောင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိန်းချုပ်လိုစိတ်ပြင်းပြသည်။ အားလုံးက သူမလိုချင်သည့် အတိုင်းသွားရမသည်။

တတိယသားသည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ အကြံဉာဏ်ကို နာခံသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမက စိတ်မသက်မသာ ခံစားခဲ့ရပြီး ချောင်ဟုန်းရှကို အချိန်တိုင်း ပြဿနာရှာဖွေနေသည်။

မူရင်း ပဋိပက္ခက ယိမင်၏ မွေးရာပါကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယိမင်သည် မျက်လုံးမှေးသည်။ သို့သော် ချောင်မိသားစုနှင့် ကျောက်မိသားစုနှစ်ဖက်လုံးက မျက်လုံးကြီးသည်။

ထို့ကြောင့် ရှောင်ချွေ့ဟွားသည် ချောင်ဟုန်းရှက သူမသားကို ဦးထုပ်စိမ်းဆောင်းထားသည်ဟု သံသယရှိခဲ့သည်။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီးလည်း အနှောက်အယှက်ဖြစ်နေပြီ။ ကျောက်ကျဲဖန်သည် ကလေးက သူ့အပိုင်ဟု မပြောရင် ချောင်ဟုန်းရှက သူ့ကို ကွာရှင်းလိမ့်မည်။

သို့သော် ချောင်ဟုန်းရှက သူမ၏ နှလုံးသားကို တင်းမာထားသည်။ "ပြောလည်း ဘာမှ အသုံးမဝင်တော့ဘူး။ နင်သဘောတူသည်ဖြစ်စေ မတူသည်ဖြစ်စေ ငါက ကွာရှင်းမှာပဲ!"

သူမက မှားယွင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နှစ်ကြိမ် ချမှတ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူမသည် ယခုတစ်ကြိမ် မှားယွင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထပ်မံ ချလိုက်ပါက ဘုရားသခင်သည် သူမအား တတိယအကြိမ် အခွင့်အရေး ပေးမည်မဟုတ်ကြောင်းနှင့် ထိုအချိန်တွင် ယိမင်အား သူမဆီမှ သေချာပေါက် ယူဆောင်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ကျောက်ကျဲဖန်သည် သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြင်သည်။ ၁.၇၈ မီတာရှိသော အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်းပင် နီရဲလာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ငုတ်တုတ်ထိုင်ကာ ခေါင်းကို အဆက်မပြတ်ရိုက်သည်။

"ငါကွာရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါမကွာရှင်းချင်ဘူး!"

ဒုတိယခယ်မ ကျောက်၏ မျက်လုံးများက လှည့်ပတ်နေသည်။ "ဆိုရိုးရှိသလိုပဲ။ အတင်းခူးတတဲ့ ဖရဲသီးက မချိုဘူး အမေ၊ တတိယယောက်မက ကွာရှင်းဖို့ အတင်း တောင်းဆိုနေသလိုပဲ။ အမေက ခက်ခက်ခဲခဲ မလုပ်ပါနဲ့။ ဒါပေမယ့် ယိမင်က ကျွန်မတို့ရဲ့ ကျောက်မိသားစုဝင် ဖြစ်တဲ့အတွက် သူက ကျွန်မတို့နဲ့ ပြန်ရမှာ မဟုတ်လား?"

သာ့ချောင်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ မောင်လေးယိမင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားသည်။

အကြောက်တရားသည် သူမ၏မျက်လုံးထဲတွင် တောက်ပနေသည်။ မောင်လေးယိမင်ကို ကျောက်မိသားစုက လုယူသွားလိမ့်မည်။

ယီမင်က အခြေအနေကို နားမလည်ပေ။ အစ်မနျန်နျန်သည် သူနှင့်အတူ ကစားနေသည်ဟု ထင်ကာ နာခံမှုဖြင့် ရပ်နေသည်။

ခေါင်းလေးကို ​မော့ပြီး ပုလဲရောင်သွားများပေါ်သည်အထိ ပြုံးပြကာ ချီးကျူးစကား တောင်းဆိုသည်။ "အစ်မ နျန်နျန်၊ ယိမင်က မလှုပ်ဘူး"

သာ့ချောင်သည် မောင်လေးယိမင်၏ နဖူးကြီးကို ပွတ်သပ်ပြီး ချိုသာစွာ ပြောသည်။ "မောင်လေးယိမင်က အရမ်းတော်တယ်၊ အစ်မတို့ ပြန်သွားတဲ့အခါ အစ်မနျန်နျန်က မောင်လေးကို ချိုချဉ်တွေ ပေးမယ်!"

သူမအဖေက သူမကို သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံး ပေးခဲ့ပြီး သူမရလာသည့် သကြားလုံးများကို ထုပ်ပိုးထားသည်။ ယခု သေတ္တာတစ်ဝက်လောက် သကြားလုံး ပြည့်နေသည်။

သကြားလုံးစားရန်ရှိသည်ကို ကြားသောအခါ ယိမင်သည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ဤအပြုံးကြောင့် သူ့မျက်လုံးက ပိုသေးငယ်လာသည်။ သာ့ချောင်၏ ကြီးမားသော တရုတ်ဆီးသီးမျက်လုံးများနှင့် ပြတ်သားသော ခြားနားမှုကို ဖြစ်စေသည်။

ရှောင်ချွေ့ဟွားက သူမ၏ ဒုတိယချွေးမ ပြောသည်ကို ကြားပြီး ပေါင်ကို ရိုက်ကာ ထခုန်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ယိမင်က ငါတို့ရဲ့ ကျောက်မိသားစုဝင်ပဲ။ သူနေရမယ်!"

ချောင်ဟုန်းရှက ဒေါသနှင့် အံကြိတ်ပြီး ပြောခဲ့သည်။ "ဒါကို လုံးဝ မစဉ်းစားနဲ့!"

သူမအသက်ကို စွန့်လွှတ်ရလျှင်တောင် ယိမင်ကို ခေါ်သွားလိမ့်မည်။

ချောင်ရှို့ကျီက ဤလူမိုက်များနှင့် စကားတစ်ခွန်းမှ မဖြုန်းချင်ပေ။ သူမသည် ဆရာဝန်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာဝန်၊ ရဲတွေရောက်လာတဲ့အခါ ရှင်းချက်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

သူပါဝင်မည်ဟု ဆရာဝန်က မမျှော်လင့်ထားပေ။ လန့်ဖျပ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာရှင်းချက်လဲ?"

ချောင်ရှို့ကျီ - "ကလေးရဲ့ရောဂါအကြောင်း ရဲကို အမှန်အတိုင်းပြောပြဖို့ပဲလိုတယ်။ ကျန်တာကို စုံစမ်းဖို့ ရဲတွေကို အပ်ထားလိုက်ပါ"

ဆရာဝန်က ၎င်းကိုကြားသောအခါ သက်ပြင်းချပြီး ပြောသည်။ "ဒါက ပြဿနာမရှိပါဘူး။ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုမှာ ရဲတွေနဲ့ သေချာပေါက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သွားမှာပါ"

ကလေးကို ဆေးရုံတင်ထားရချိန်တွင် ကလေးက ဘာဖြစ်သွားလဲဟု မိသားစုဝင်တွေကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ ကလေးသည် မြစ်ထဲသို့ မတော်တဆ ပြုတ်ကျခဲ့ပြီး မြစ်ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာမှ ကယ်ဆယ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း သူတို့က ပြောသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေတုန်းပင်။

ကလေးကို သူ့ဆွေမျိုးတွေက ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်လိ​ု့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဘူး!

ကျောက်မိသားစုသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ဖြူဖျော့သွားပြန်သည်။

"ခမည်း ခမက်၊ အဲဒါ အသေးအမွှားကိစ္စပဲ၊ ရဲခေါ်စရာ မလိုဘူး မဟုတ်လား?" ရှောင်ချွေ့ဟွားက သူမ၏ ခမည်းခမက်ကို တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ပြန်ပြောခဲ့သည်။

ချောင်ရှို့ကျီက သူမကို မကြည့်ပေ။ သူမက ချောင်ကျန်းမင်ကို ညွှန်ကြားသည်။ "အမှုဖွင့်ဖို့ ရဲစခန်းကို သွား။ တစ်ယောက်ယောက်က ကလေးတစ်ယောက်ကို မြစ်ထဲ တမင်တွန်းချတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှာ လူတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ဘယ်သူမှ မမြင်ဖူးဘူးဆိုတာ ငါ မယုံဘူး"

"ကောင်းပြီ အမေ၊ ကျွန်တော် အခုသွားလိုက်မယ်!" ချောင်ကျန်းမင်က လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ပြီး ထွက်သွားသည်။

ကျောက်မိသားစုသည် သူတို့က လေးနက်ကြောင်းကို မြင်သောအခါ ပိုတုန်လှုပ်သွားသည်။

ကျောက်လောင်အာ့က သူ့လည်ပင်းကို ညှစ်ထားပြီး အော်ဟစ်သည်။ "အမေ၊ ဘာများ ဝန်လေးစရာရှိလို့လဲ? ကွာရှင်းချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ကွာခွင့်ပေးလိုက်။ ယိမင်ကို ခေါ်သွားချင်ရင်လည်း ခေါ်ခွင့်ပေးလိုက်ပေါ့။ အိမ်မှာနေရင် စားစရာပဲ ကုန်မယ်။ တခြားတစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို မွေးထားချင်ရင်လည်း မကောင်းဘူးလား?"

ရှောင်ချွေ့ဟွားက သူ့ချွေးမနဲ့ မြေးနဲ့ ခွဲဖို့ ဘယ်လိုလုပ် ဝန်လေးမှာလဲ?

သူမက ပိုက်ဆံမသုံးချင်ဘူး။ ဒီလေကိုလည်း ရှူလို့ မရပေ။

သို့သော် ယခုက ဒီလိုဖြစ်နေပြီ။ မတတ်နိုင်ရင်တောင် မျိုချရမည်။ "ခမည်းခမက်၊ နင်ရဲကို သတင်းမပို့ဖို့ ဘာ​လုပ်ပေးရမလဲ?"

ချောင်ကျန်းမင်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရပ်လိုက်ပြီး သူ့အမေကို ပြန်ကြည့်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီက ပြောလိုက်သည်။ "အခြေအနေသုံးခု"

"အရင်ဆုံး ကျောက်ကျဲဖန်နဲ့ ဟုန်းရှက ကွာရှင်းရမယ်။ အခုချိန်ကစပြီး နင့်ရဲ့ ကျောက်မိသားစုက ဟုန်းရှကို အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် စော်ကားခွင့် မရှိဘူး။ ပြီးတော့ ဟုန်းရှအကြောင်းကို မကောင်းတာတစ်ခုမှ မကြားရစေနဲ့၊ မဟုတ်ရင် နင်တို့ဖြန့်တာလို့ပဲ ငါထင်မယ်!"

ကျောက်မိသားစုက မုန်းတီးစွာဖြင့် အံကြိတ်သည်။ "..."

"ဒုတိယအနေနဲ့၊ ဒီကလေးက ငါတို့ ချောင်မိသားစုက ပိုင်ဆိုင်တယ်။ အခုကစပြီး ကျောက်ယိမင်က ချောင်ယိမင်အဖြစ်ပြောင်းပြီး အနာဂတ်မှာ နင်တို့ ကျောက်မိသားစုနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး!"

ကျောက်ကျဲဖန်က ပြောသည်။ "ဟင့်အင်း၊ အဲဒါ ကျုပ်ကလေး။ ကျုပ်သဘောမတူဘူး!"

သူ၏ ကန့်ကွက်မှုက အသုံးမဝင်သည်မှာ သနားစရာပင်။

ကျောက်မိသားစုရော ချောင်မိသားစုကပါ သူ့စကားကို အလေးအနက်မထားပေ။

"ဒါက တတိယမြောက်ပဲ။ ယိမင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အာဟာရဖြည့်ဖို့အတွက် အသုံးစရိတ်အဖြစ် ယွမ်နှစ်ရာ ပေးရမယ်!"

"ယွမ်နှစ်ရာလား? အိပ်မက်မက်နေတာလား?!"

ပထမနှစ်ခုမှာ ​ကျောက်မိသားစုဝင်များသည် အံကြိတ်ကာ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ပေးရတာလား?

အဲဒါ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး!

ကျောက်မိသားစုက မခွဲသေးပေ။ သုံးစွဲသည့်ငွေတိုင်းက လူတိုင်း၏ ငွေဖြစ်သည်။ ဤငွေကို မပေးနိုင်ပေ။

"မပေးဘူး?" ချောင်ရှို့ကျီက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဒါဆို နင်တို့ကို နောက်ထပ် ရွေးချယ်ခွင့် ပေးမယ်"

ကျောက်မိသားစုသည် ချောင်ရှို့ကျီ လျောက်ပတ်သော တစ်စုံတစ်ရာကို မပြောနိုင်ဟု အလိုလို ခံစားမိသော်လည်း မေးလိုက်သည်။ "ဘာရွေးချယ်ခွင့်လဲ?"

ချောင်ရှို့ကျီ - "ကျောက်မိသားစုဝင်တိုင်းကို ငါက တစ်ယောက်စီ မြစ်ထဲကို ပစ်ချလိုက်မယ်။ ယိမင်လေးက မြစ်ထဲမှာ နေရတဲ့အချိန်အတိုင်း နင်တို့လည်း မြစ်ထဲမှာ နေရမယ်။ နင်တို့လုပ်နိုင်ရင် ဒီယွမ်နှစ်ရာကို ငါမယူဘူး!"

ကျောက်မိသားစု - "..."

သူမဆီမှ ဘာကောင်းသည့်အရာမှ ထွက်လာမည် မဟုတ်ဘူးဆိုသည်ကို သူတို့သိသည်။

ယခုက ဒီဇင်ဘာလ ဖြစ်သည်။ မြစ်ရေက အေးခဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သူတို့ကို မြစ်ရေထဲမှာ နာရီဝက်လောက် စိမ်ထားလိုက်တာက သေစေနိုင်တယ် မဟုတ်ဘူးလား?

ချောင်ရှို့ကျီက သူတို့ကိုကြည့်လိုက်သည်။ "နင်တို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား? မရွေးချင်ရင် ရဲကိုခေါ်လိုက်!"

ချောင်ကျန်းမင်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားပြန်သည်။

ကျောက်မိသားစုက ဘာလုပ်နိုင်မလဲ?

လက်သီးနဲ့ထိုးလို့မရပေ။

ငြင်းခုန်ဖို့လား? တစ်ဖက်သားက လက်သီးကို အသုံးပြုနိုင်လျှင် ပါးစပ်နှင့် မငြင်းခုံနေပေ။

အမျိုးသမီး အာဏာရှင် ချောင်ရှို့ကျီနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် လိုက်နာရုံမှတပါး အခြားဘာလုပ်နိုင်မလဲ?

နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်မိသားစုသည် အံကြိတ်ကာ "မညီမျှသောစာချုပ်" ကို လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည်။ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ချောင်မိသားစု၏ မျိုးဆက်ဆယ့်ရှစ်ဆက်ကို အကြိမ်ပေါင်း ထောင်ပေါင်းများစွာ ကျိန်ဆဲနေကြသည်။

ကျောက်မိသားစုက သူတို့နှင့်အတူ ပိုက်ဆံအများကြီး မယူလာပေ။ ထို့ကြောင့် ချောင်ရှို့ကျီက ချောင်ကျန်းမင်နှင့် ရှောင်ချွေ့ဟွားတို့ကို ငွေယူရန် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ဆီ ပြန်ခိုင်းခဲ့သည်။ သူတို့ငွေရပြီဆိုလျှင် ကျန်သည့် ကျောက်မိသားစုကို လွှတ်ပေးမည်။

ယွမ်နှစ်ရာ အား! ဤအရာက ကျောက်မိသားစုကို သူတို့၏ အသားအား ထုတ်ယူခြင်းထက် ပိုနာကျင်စေသည်။

ကျောက်မိသားစုက အံကြိတ်ကာ ထွက်သွားသည်။

ကျောက်ကျဲဖန်သာ ထွက်သွားရန် ဆန္ဒမရှိပေ။

နီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ပြောခဲ့သည်။ "ဟုန်းရှ၊ ငါမှားမှန်း ငါတကယ်သိတယ်။ မကွာရှင်းပါနဲ့။ မင်းတို့သားအမိ ငါနဲ့ ပြန်လိုက်ခဲ့ပါ"

ချောင်ဟုန်းရှက သူမမျက်နှာကို လှည့်လိုက်သည်။ သူ့ကို အကြည့်တစ်ဝက်လောက် မပေးချင်ပေ။

သူ့ဇနီးက သူ့ကို လျစ်လျူရှုသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်ကျဲဖန်က ကလေးဆီ လှည့်ပြီး ပြောသည်။ "ယိမင်၊ ဖေဖေနဲ့ ပြန်သွားရအောင်။ အသားမစားချင်ဘူးလား? ဖေဖေ ဝယ်ပေးပါ့မယ်!"

ယိမင်သည် သူ့အစ်မ နျန်နျန်၏ လက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် နာခံစွာ မှီလိုက်သည်။ သူ့အဖေ၏ အသံကို ကြားသောအခါ ခေါင်းပင် မမော့ပေ။

သာ့ချောင်က သူ့ဖင်လေးကို လက်သေးသေးလေးနှင့် ဖွဖွပုတ်လိုက်သည်။ "မောင်လေးယိမင်၊ မောင်လေးကို တစ်ယောက်ယောက်က စကားပြောရင် တစ်ဖက်လူရဲ့ မျက်လုံးကို ကြည့်ရမယ်။ ဒီလိုမျိုးမှ မောင်လေးက လိမ္မာတဲ့ ကောင်လေးဖြစ်မယ်"

ထိုမှသာ ယိမင်သည် ကျောက်ကျဲဖန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏကြာသောအခါ သူက လှည့်ပြီး မေးသည်။ "အစ်မ နျန်နျန်၊ သူက ဘယ်သူလဲ? ယိမင်က သူ့ကို မသိပါဘူး!"

"..."

ကလေး၏ စကားများသည် ထက်ရှသော ဓားကဲ့သို့ ကျောက်ကျဲဖန်၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူ့မျက်နှာကို အုပ်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုခဲ့သည်။