အခန်း (၅၁)

တိုင်းသူပြည်သားများက အိမ်ထောင်ကျပြီးလျှင် လက်ထပ်လက်မှတ် မရကြသဖြင့် ကွာရှင်းရန် ကွာရှင်းလက်မှတ် မရှိပေ။ မိသားစုနှစ်စု ဆွေးနွေးရုံနှင့်တင် လုံလောက်ပြီ။

ထို့ကြောင့် ချောင်ဟုန်းရှသည် ထိုနေ့တွင် ကွာရှင်းပြတ်စဲသူ ဖြစ်လာသည်။

ယိမင်က ပိုကောင်းလာသဖြင့် သူမက ဆေးရုံတွင် နေရသည်မှာ ပိုက်ဆံဖြုန်းတီးသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးပြီး သူမအမေနှင့်အတူ ချီလီရွာကို ပြန်သွားသည်။

ချီလီရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အတင်းအဖျင်းကြိုက်သည့် လူအချို့နှင့် တွေ့သည်မှာ မလွဲမသွေပင်။

"ဟုန်းရှရှ၊ ဒီနှစ်သစ်က ပြီးခါနီးပြီ။ ဘာလို့ နင့်အမေအိမ်ကို အခုမှ ပြန်လာတာလဲ?"

"နင့်ရဲ့ယောက်ျားက ဘယ်မှာလဲ? သူက ဘာလို့ နင်နဲ့ မလာတာလဲ?"

"နင့်မှာ ခရီးဆောင်အိတ်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ နင့်ယောက်ျားနဲ့ ရန်ဖြစ်ခဲ့တာလား?"

ချောင်ဟုန်းရှ၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းလာသည်။ သူမသည် လူတိုင်း၏အကြည့်နှင့် လိုက်လျောညီထွေမဖြစ်သေးကြောင်း ထင်ရှားသည်။

"ဟုန်းရှကကွာရှင်းပြီးပြီ။ အခုကစပြီး သူမတို့ သားအမိက ချောင်အိမ်မှာ နေမယ်"

ချောင်ကျန်းကျွင်း ကွာရှင်းခဲ့သည့် နောက်ဆုံးအကြိမ်ကဲ့သို့ ချောင်ရှို့ကျီက ယခုတစ်ကြိမ်လည်း ဖုံးကွယ်ရန် မရည်ရွယ်ထားပေ။

စက္ကူက မီးကို ထုပ်လို့မရပေ။ ခဏလောက် ဖျောက်ထားနိုင်ပေမယ့် ထာဝရတော့ မရပေ။ အနှေးနှင့် အမြန်ဆိုသလို သိလာမည်ဖြစ်သည့် အတွက် အစကတည်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားသည်က ပိုကောင်းသည်။

လူတိုင်း - "!"

ဘာလဲ?

ချောင်ဟုန်းရှလည်း ကွာရှင်းသွားပြီလား?

ချောင်ကျန်းကျွင်း၏ ကွာရှင်းပြတ်စဲမှုသည် လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ အဲဒီကတည်းက ဘယ်လောက်ကြာခဲ့ပြီလဲ? ယခု ချောင်ဟုန်းရှလည်း ကွာရှင်းသွားပြီ။

ဒီချောင်မိသားစုက ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ?

မိသားစုထဲတွင် တစ်ခုလပ်တစ်ယောက်ရှိသည်မှာ ရှက်စရာကောင်းနေပြီ။ ချောင်မိသားစုအတွက် တစ်ယောက်က မလုံလောက်သဖြင့် နှစ်ယောက်လိုချင်နေသည်။

ဤသည်က ချောင်ရှို့ကျီ ဖြစ်သည်။

မိဘတွေအနေနှင့် သားသမီးများ ကောင်းအောင်နေရန် ပြောရမည့်အစား ကွာရှင်းရန် သူမကလေးကို ခေါ်သွားသည်။ ယခု ဟုန်းရှလည်း ကွာရှင်းပြီးသွားပြီ။ အများစုကတော့ ချောင်ရှို့ကျီကြောင့်ပဲ မဟုတ်လား?

လူအချို့က သာ့ချောင်သည် တကယ်ကို ကံဆိုးသည်ဟု ထင်သွားသည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် အကြောသေနေသည်။

မောင်နှမနှစ်ယောက် ကွာရှင်းပြတ်စဲသွားကြသည်။ ဝမ်ချွမ်ကျီက သွေးတွေမြင်ပြီး နှစ်သစ်ကူးတုန်းက ဆေးရုံသွားရသည်။ အနာဂတ်တွင် ဤကလေးနှင့် ဝေးဝေးနေသည်မှာ ပိုကောင်းသည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် ထိုအရူးများ တွေးနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခေါင်းမတ်မတ်ထားပြီး ချောင်အိမ်ဟောင်းသို့ ပြန်သွားသည်။

လှုပ်ရှားသံကိုကြားသောအခါ ဝမ်ချွမ်ကျီက အရင်ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ "အဖေနဲ့အမေ၊ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီ!"

သူမကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ ချောင်ရှို့ကျီက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးသည်။ "နင်ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန်ထွက်လာတာလဲ? တစ်ခုခုဖြစ်သွားတာလား?"

ဝမ်ချွမ်ကျီက ခေါင်းခါသည်။ သူမ၏ ဖောင်းကားနေသော အသွင်သည် တွန့်လိမ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်က ရှက်ရွံ့မှုကို ထင်ရှားစေပြီး တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အဖေနဲ့အမေ မတွေ့ရတာ တစ်ရက်ခွဲရှိပြီ။ အရမ်းလွမ်းတယ်"

လူတိုင်း - "..."

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ လေသံနှင့် အသွင်အပြင်သည် သာ့ချောင်ကို အတုယူနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သာ့ချောင်က ပျော့ပြောင်းပြီး နူးညံ့သည့် ဖက်ထုပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမအသံက ချစ်စရာကောင်းပြီး ကလေးနှင့် တူသည်။ ထိုသို့ပြောလျှင် လူတိုင်းက သူမကို ချစ်စရာကောင်းသည်ဟုပဲ ထင်ကြလိမ့်မည်။

သို့သော် ဝမ်ချွမ်ကျီနှင့်ဆိုလျှင်တောင်ဝက်မဲတစ်ကောင်က သင့်ကို ချစ်စရာကောင်းအောင် လုပ်ပြနေသည်နှင့် တူသည်။ ခံစားချက်က... ဖော်မပြနိုင်လောက်အောင် ဆိုးရွားလွန်းလှသည်!

ချောင်ကျန်းကော်က သူ့မိန်းမကို တစ္ဆေသရဲလို ကြည့်သည်။ "မိန်းမ၊ ငါ မင်းကို ပြောဖူးတယ်။ ဒီလို စကားမျိုး မပြောနဲ့။ ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ၊ ငါ့ရဲ့ ကြက်သီးတွေ ပြန်ပေါ်လာတာကို ကြည့်စမ်း!"

စကားပြောရင်း သူ့အဝတ်ကို ထပ်ဆွဲတင်လိုက်သည်။ ကြက်သီးတွေနှင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

ဒီလူက သူမကို သေသည်အထိ ဒေါသထွက်စေချင်နေသည်။

ယောက္ခမကို စိတ်ချမ်းသာအောင် တစ်ခုခုပြောချင်တယ်။ သူမကို မထောက်ခံလျှင်လည်း ရသည်။ ယခုမှာမူ သူမကိုပင် ဆွဲချလိုက်သေးသည်။

ချောင်တုန်းယင်က ထောင့်တွင် ပုန်းနေသည်။ သူမ၏ ခါးကို ဖြောင့်အောင်မထိန်းနိုင်လောက်အောင် ရယ်မောနေသည်။

ချောင်တုန်းဟယ်သည် သူမ၏ ညီမကို လှမ်းဆွဲကာ တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "အမေက နင်သူနဲ့ ရှုပ်နေတာသိရင် ခွင့်မလွှတ်ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်!"

ချောင်တုန်းယင်က သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်က မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ပြန်တုံ့ပြန်သည်။ "ငါက သူနဲ့ ဘယ်တုန်းက ရှုပ်နေတာလဲ? အဘိုးနဲ့ အဖွားကို သူ့ဘာသာသူ သွားပြီး ကပ်ဖားဖို့ပဲ ပြောခဲ့တာ။ အားလုံးထဲမှာမှ ဘာလို့ ညီမလေးသာ့ချောင်ဆီက ရွေးပြီး သင်ယူခဲ့တာလဲ? ရယ်ရလွန်းလို့ သေတော့မယ်"

ချောင်တုန်းဟယ်က သူမအမေ၏ အပြုအမူကို ယခုမှ ပြန်သတိရပြီး ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ရယ်မောနေသည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် တစ်နေ့တာလုံး မောပန်းလာသည်။ အကြီးဆုံးချွေးမ၏ မိုက်မဲသည့်မျက်နှာကို မကြည့်ချင်သဖြင့် အခန်းထဲကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူတို့ အပြင်ထွက်သွားတည်းက ရေတစ်ငုံ၊ ထမင်းတစ်လုတ်ပင် မစားမသောက်ရသေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ယခုအချိန်တွင် အလွန်အမင်း ဆုတ်ယုတ်သွားကြသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက တကယ်ကို ရေငတ်နေသည်။ စားပွဲပေါ်မှ ရေကို ကောက်ယူပြီး သောက်ခါနီးတွင် ရွှယ်ချွမ်က သူမကို တားလိုက်သည်။

"ဒီရေက အရမ်းအေးတယ်။ ရေနွေးတစ်ပန်းကန် ထည့်ပေးမယ်"

ချောင်ရှို့ကျီက သူ့ကို ပန်းကန်လုံး ပေးလိုက်သည်။

လုပ်ဆောင်ချက်နှစ်ခုသည် သဘာဝအတိုင်း ဖုံးကွယ်ထားလို့မရသည် နွေးထွေးမှု ဖြစ်သည်။

ချောင်ဟုန်းရှက ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ငြူစူမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့နှင့် ပြည့်နေသည်။

ကျောက်ကျဲဖန်နဲ့ လက်ထပ်တုန်းက သူ့နဲ့အတူ အသက်ကြီးဖို့စိတ်ကူးမရှိဘူးလား?

သူမသည် ခွေးစာစားရင်း ကြီးထွားလာသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ သူမမိဘများ၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ကြီးပြင်းလာသည့်အခါ သူမအဖေလို လူကောင်းတစ်ယောက် ရှာချင်ခဲ့သည်။

သူမထံတွင် ရွေးချယ်စရာ အများကြီးရှိသည်။ အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ်ရောက်သည့်တိုင် မှန်ကန်သောလူကို မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။

သူမ၏ ကံကြမ္မာထက် နှလုံးသားက ပိုမြင့်ပြီး မြို့ပေါ်က သူဌေးနှင့် လက်ထပ်ချင်နေသည်ဟု ရွာထဲရှိ လူများက ပြောကြသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ သူမ၏ မိဘများက သူမကို လက်ထပ်ရန် အတင်းအကြပ် မတိုက်တွန်းခဲ့ပေ။

အပေးအယူလုပ်တော့မည့်အချိန်တွင် ကျောက်ကျဲဖန်က ပေါ်လာသည်။

ထိုနွေရာသီတွင် သူမ၏ ခြေထောက်ကို အဆိပ်ပြင်းသော မြွေကိုက်ခံရသည်။ ချီလီရွာရှိ ဆွေမျိုးများထံ အလည်လာခဲ့သည့် ကျောက်ကျဲဖန်က ဖြတ်သွား၍ ကယ်ဆယ်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် နီမြန်းနေသော မျက်နှာဖြင့် သူမကို ကိုင်ထားသည်။ တာဝန်ယူမည်ဟုလည်း သူက ဆက်ပြောသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် ဤလူက အမှန်တကယ်ရိုးသားပြီး သူ့ကိုလက်ထပ်လျှင် အလွန်ဆိုးရွားမည်မဟုတ်ကြောင်း ခံစားခဲ့ရသည်။ ထိုသို့ဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် လက်ထပ်ရန် အောင်သွယ်ကို ခေါ်လာသည့်အခါ သူမက အမြန် သဘောတူလိုက်သည်။

ရလဒ်……

သူသည် အမှန်ပင် အလွန်ရိုးသားသည်။ ဇနီးနှင့် ကလေးကို မကာကွယ်နိုင်လောက်အောင် ရိုးသားသည်။ ဘယ်လောက်ပဲ ရိုးသားနေပါစေ ဒီလိုယောကျ်ားက ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ?

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် မျက်နှာနီရဲစွာဖြင့် လျှောက်လာသည်။ ချောင်ဟုန်းရှကို ကြည့်ပြီး တောက်ပသွားသည်။ "တူလေးယိမင်က နေမကောင်းလို့ ဆေးရုံတင်ထားရတယ်လို့ ပြောတယ်မဟုတ်ဘူးလား? အခုက တော်တော်လေးကို တက်ကြွနေပုံရတယ်။ သူက ပိုကောင်းလာပြီလား?"

ချောင်ဟုန်းရှသည် သူမ၏ အာရုံများဆီသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူမ၏ ကလေးအကြောင်းပြောနေသည်ကို ကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာသည်။

"ဟုတ်တယ်။ သူက လုံးဝကောင်းသွားပြီ။ ဒါပေမယ့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က နည်းနည်းတော့ အားနည်းနေသေးတယ်။ အနာဂတ်မှာ သူ့ကို အာဟာရဖြည့်ပေးရလိမ့်မယ်"

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ နှလုံးခုန်သံက ကျွတ်စ် ခနဲ မြည်သွားသည်။ သူမ၏ မသိစိတ်က တစ်ခုခု မမှန်ဘူးဟု ပြောနေသည်။

ကလေးက ပိုကောင်းလာသည်။ ကျောက်အိမ်သို့ပြန်မည့်အစား သူမသည် လွယ်အိတ်တစ်လုံးနှင့် ချောင်အိမ်သို့လာခဲ့သည်။ သူမဘာလုပ်နေတာလဲ?

လင်မယားနှစ်ယောက် စကားများ ရန်ဖြစ်ကြပြီး သူမရဲ့မိဘအိမ်မှာ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နေချင်နေတာလား?

ချောင်ရှို့ကျီက ရွှယ်ချွမ်ထည့်ပေးသည့် ရေကို သောက်ပြီး ချွေးမနှစ်ယောက်ကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုန်းရှက ကွာရှင်းပြီးသွားပြီ။ နောက်ဆိုရင် အိမ်မှာပဲ နေတော့မယ်"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

ချန်ချောင်ချောင် - "..."

ကွာရှင်းတယ်?

ဘာကြောင့် နောက်ထပ်ကွာရှင်းတာလဲ?

ယောင်းမနှစ်ယောက်၏ အမူအရာက ရွာသူရွာသားများနှင့် တူတူပင်။ ထိတ်လန့်ပြီး စကားမပြောနိုင်ပေ။

ကန်ကို မှီနေသော ချောင်ကျန်းကျွင်းလည်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ "တတိယညီမ၊ ကွာရှင်းလိုက်ပြီလား?"

သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကိုကို မြင်သောအခါ ချောင်ဟုန်းရှ၏ ရင်တွင်း၌ ဝမ်းနည်းမှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူမသည် မျက်လုံးနီရဲရဲနှင့်ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ညီမလေးက ဒုတိယအကိုလို ကွာရှင်းပြတ်စဲသွားပြီ။ အနာဂတ်မှာ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကူညီပြီး နေကြတာပေါ့"

ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် သူကဲ့သို့ ပုံစံတူသော တတိယညီမကို မြင်သောအခါတွင် သူ၏ဝမ်းနည်းမှုကို မဖော်ပြနိုင်ပေ။

သူသည် ယောက်ျားဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အကြောသေနေသည့်သူ ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ကွာရှင်းသည်ဖြစ်စေ မကွာသည်ဖြစ်စေ ပိုသည်းခံနိုင်သည်။

သို့သော် တတိယညီမမှာ အမျိုးသမီးဖြစ်သည်။ အပြင်မှလူများ သိလျှင် ဘာပြောမလဲ မသိနိုင်ပေ!

တတိယညီမသည် တစ်ခုလပ်ဖြစ်ပြီး ကလေးတွဲလောင်းရခဲ့သည်။ အနာဂတ်တွင် နောက်အိမ်ထောင်ပြုချင်လျှင် လူကောင်းကို ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ သူက အကြောမသေလျှင် သူ၏ တတိယမြောက်ညီမနှင့် တူလေးကို တစ်သက်တာလုံး ထောက်ပံ့ပေးရန် ဆန္ဒရှိသည်။ သို့သော် အခု သူက...

ချောင်ဟုန်းရှသည် ဒုတိယအစ်ကို၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်သည့် အမူအရာကိုကြည့်ပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "ဒုတိယအကို၊ စိတ်မပူနဲ့။ ညီမလေး အဆင်ပြေတယ်။ လူတစ်ယောက် အသက်ရှင်နေသရွေ့ မဖြတ်ကျော်နိုင်တဲ့ အတားအဆီးမှ မရှိဘူးလို့ အမေက ပြောတယ်"

ချောင်ရှို့ကျီက ခေါင်းညိတ်သည်။ "နင် အဲ့ဒီလိုတွေးတာ မှန်တယ်၊ ကွာရှင်းလိုက်တာပဲလေ။ ကောင်းကင်က ပြိုကျတာမှ မဟုတ်တာ။ မင်းဘဝကို မှန်ကန်စွာနေထိုင်နေသရွေ့ နေ့ရက်တွေက အမြဲတမ်း ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်!"

ချောင်ကျန်းကော်က မိုက်မဲစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "တတိယညီမ၊ စိတ်မပူနဲ့။ မင်းမှာ အကြီးဆုံး အစ်ကို ရှိတယ်။ မင်း ဗိုက်ဆာမှာ မဟုတ်ဘူး!"

ချောင်ကျန်းကျွင်းက ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ "တတိယညီမ၊ ငါ့နေရာမှာ အခန်းလွတ်တွေကျန်သေးတယ်။ ငါ့နေရာမှာ နေချင်လား? တူလေးက သာ့ချောင်ကို ကစားဖော်အဖြစ် ထားလို့ရတယ်"

ချောင်ကျန်းမင်က တည့်တိုးပြောသည်။ "တတိယအစ်မ၊ ကျွန်တော်က စကားလှလှ မပြောတတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ကို လိုအပ်နေသရွေ့ တတိယအစ်မ တစ်ခွန်းပဲ ပြောလိုက်!"

ချောင်ဟုန်းရှက မျက်ရည်များကျလာပြန်သည်။ မသက်မသာဖြစ်သည်အထိ သူမ၏နှာခေါင်းသည် ချဉ်နေ၏။

သို့သော် ယခုတစ်ခါတွင် သူမက ဝမ်းနည်းသည် မဟုတ်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့သည်။

ဒါက သူမမိသားစုပင်!

သူမသည် သူတို့ကို အလိုအပ်ဆုံးဖြစ်သောအခါတွင် သူတို့သည် သူမအား ခြွင်းချက်မရှိ ပံ့ပိုးပေးရန် သူမ၏ နောက်တွင် ရပ်တည်နေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချောင်ဟုန်းရှသည် သူမ၏ ဒုတိယ အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့် နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ဦးစွာ ယောက်မများနှင့် ရန်မဖြစ်ရအောင် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအနေနှင့် သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကိုကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ဖြစ်သည်။

သာ့ချောင်နှင့် ယိမင်တို့သည် အတူတကွနေထိုင်နိုင်သည်ကို သိသောအခါ အလွန်ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

ဖက်ထုပ် သာ့ချောင်က မောင်လေးယိမင်၏ လက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး လူကြီးလေးကဲ့သို့ ပြောသည်။ "မောင်လေးယိမင်၊ အစ်မ နျန်နျန်ရဲ့ အစားအစာတစ်ဝက်ကို အခုကစပြီး မောင်လေးနဲ့ မျှဝေပေးမယ်။ ဒီနည်းနဲ့ မကြာခင် ပိုအသားရှိလာလိမ့်မယ်!"

ယိမင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူ့မျက်လုံးများသည် လခြမ်းတစ်ခုအဖြစ် ပြုံးကာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ "အင်း၊ အင်း၊ အသားစားပြီးရင် ယိမင်ရဲ့ တင်ပါးက မကြာခင် အသားရှိလာလိမ့်မယ်!"

ယခုအချိန်မှစ၍ ၎င်းသည် အစ်မ နျန်နျန်၏ လက်ထဲတွင် အရိုးပဲ ရှိနေတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဖက်ထုပ်လေးနှစ်ယောက်၏ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံရေးက ရယ်စရာကောင်းပြီး ချစ်စရာကောင်းသဖြင့် လူတိုင်းက မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။