အခန်း (၅၈)

ရှောင်တုန်းလင်းသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ နောက်ဆုံးတွင် သူ့မျက်နှာပေါ်၌ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ထိုနေ့တွင် အစ်မချောင်ချောင်သည် ကောင်လေးနှင့် မည်ကဲ့သို့ လက်တွဲခဲ့သည်ကို တွေးတောမိသောအခါ ရန်လိုသွားသည်။

"ဒါပေမယ့် အစ်မမှာ တခြား ချစ်စရာလေး ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီချစ်စရာလေးကို မချစ်တော့ဘူး!"

သာ့ချောင်က အတွေးလွန်သွားသည်။ မောင်လေးတုန်းလင်းက မနာလိုဖြစ်နေသည်။

သူမက အိတ်ကပ်ထဲမှ နို့သကြားလုံးနှင့် ကြက်ဥများကို အမြန်ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ကြည့်ပါဦး၊ ဒါတွေအားလုံးက မောင်လေးအတွက်ပဲလေ။ အစ်မ ချောင်ချောင်က မောင်လေးကို မကြိုက်ရင် ဘာလို့ မောင်လေးအတွက် သိမ်းထားမှာလဲ?"

တုန်းလင်း၏ အနက်ရောင်မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်းတောက်ပလာသည်။ သူ့မျက်ခုံးများက အပြုံးနှင့်အတူ ကွေးသွားသည်။

"ရှောင်တုန်းလင်းက အစ်မချောင်ချောင်ကို အနှစ်သက်ဆုံးပဲ။ အစ်မချောင်ချောင်၊ အစ်မက အရမ်းတော်တာပဲ!"

မောင်လေးတုန်းလင်းက ပျော်ရွှင်လာသည်ကို သာ့ချောင်က မြင်လိုက်ရပြီး ရွှင်မြူးစွာ တုံ့ပြန်သည်။ "အစ်မလည်း မောင်လေးတုန်းလင်းကို သဘောကျတယ်"

၎င်းတွင် "ဆုံး" ဟူသော စကားလုံး မပါဝင်ပေ။ ရှောင်တုန်းလင်းက အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ပါးစပ်လေးကို စူလိုက်ပြီး မေးသည်။ "ဒါဆို မျက်လုံးမှေးလေးနဲ့ ယှဥ်ရင်ကော?"

မျက်လုံးမှေးလေး?

မောင်လေးတုန်းလင်းက မောင်လေးယိမင်အကြောင်း ပြောနေတာလား?

သူမက သူ့မျက်နှာလေးကို ဆွဲပြီးလိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောသည်။ "မောင်လေးတို့အားလုံးက ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်။ အစ်မချောင်ချောင်က နှစ်ယောက်လုံးကို ချစ်တယ်!"

ရှောင်တုန်းလင်းသည် ဤအဖြေကို မကျေနပ်သေးသော်လည်း လွှတ်ချလိုက်သည်။ အစ်မချောင်ချောင်က သူ့ကို သဘောကျနေသရွေ့ အဆင်ပြေသည်။

"ဒါဆို အစ်မချောင်ချောင်က သူ့ကို တုန်းလင်းထက် ပိုမချစ်ရဘူး။ မဟုတ်ရင် တုန်းလင်း ငိုလိမ့်မယ်!"

မောင်လေးတုန်းလင်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှုက အလွန်ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု သာ့ချောင် ခံစားမိသည်။ ချစ်ဖို့ကောင်းလွန်းသဖြင့် နှလုံးသားက အရည်ပျော်သွားနိုင်သည်။

ရှောင်တုန်းလင်းသည် သကြားလုံး၊ ကြက်ဥများနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။ ၎င်းကို သူ့အမေက ထပ်တွေ့ပြန်သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် လင်းဟွေ့က သူ့ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ မစွပ်စွဲရဲတော့ဘဲ ဂရုတစိုက် မေးသည်။ "သားက အစ်မချောင်ချောင်နဲ့ ထပ်တွေ့ဖို့ သွားတာလား?"

တုန်းလင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်ခုံးများက ကွေးသွားသည်။ "အစ်မချောင်ချောင်က အကောင်းဆုံးပဲ။ ကြည့်ကြည့်လိုက်၊ ဒါက အစ်မချောင်ချောင် ပေးခဲ့တဲ့ သကြားလုံးနဲ့ ကြက်ဥပဲ!"

လင်းဟွေ့က သူ့လက်ထဲရှိ သကြားလုံးနှင့် ကြက်ဥများကို ကြည့်ပြီး လေးနက်စွာမေးသည်။ "တုန်းလင်း၊ သား အစ်မချောင်ချောင်ကို အစ်မ အစစ်အမှန် ဖြစ်လာစေချင်လား?"

ရှောင်တုန်းလင်းက ခေါင်းစောင်းကာ စဥ်းစားနေပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်ခုံးနှစ်ဖက်က ကြုတ်နေခဲ့သည်။ "တကယ် အစ်မတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ?"

လင်းဟွေ့ ရုတ်တရက် ပါးစပ်အနည်းငယ် ခြောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ နှုတ်ခမ်းကို သပ်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဲဒါ...အစ်မချောင်ချောင်နဲ့ အနာဂတ်မှာ အတူနေချင်လား? အတူတူကစားပြီး ကျောင်းအတူတူသွားချင်လား?" တစ်သက်လုံး မိသားစုဖြစ်မည်။

ရှောင်တုန်းလင်း၏ မျက်လုံးများသည် ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပလာပြီး ပြင်းထန်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့။ ရှောင်တုန်းလင်းက အစ်မချောင်ချောင်နဲ့ အတူနေချင်တယ်။ အတူတူ ကစားပြီး ကျောင်းအတူတူ သွားကြမယ်!"

သူသည် အစ်မချောင်ချောင်ကို အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့အမေနှင့် အဖွားက သူ့ကို အစ်မချောင်ချောင်နှင့် အလွယ်တကူ မကစားရန် ပြောခဲ့သည်။ မဟုတ်လျှင် အခြားသူများက အစ်မချောင်ချောင်၏ မကောင်းကြောင်း ပြောလိမ့်မည်။

အစ်မချောင်ချောင်ကို အခြားသူများ မကောင်းကြောင်းပြောသည်ကို သူ မကြိုက်ပေ။ ထို့ကြောင့် တောထဲမှာပင် တိတ်တဆိတ် ဆုံတွေ့ကြရသည်။ ၎င်းကို မကြိုက်ပေ။

လင်းဟွေ့က စိတ်ထဲတွင် ကောက်ချက်ချလိုက်သလိုပင် သူ့ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ "အမေ သိတယ်။ အစ်မချောင်ချောင်နဲ့ အတူတူနေနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို သေချာစဥ်းစားမယ်"

...

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက သွေးထွက်ပြီးနောက် လျိုချွေ့ဟွားက သူမကို ဘယ်လောက်ပင်မုန်းတီးနေသည် ဖြစ်စေ နှောင့်နှေးမနေရဲတော့ပေ။ သူမကို ကျန်းမာရေးဆေးခန်းဆီ ချက်ခြင်းပို့လိုက်သည်။

စစ်ဆေးပြီးနောက် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျသည့် လက္ခဏာများ ရှိသည်ဟု ကျန်းမာရေး ဆေးခန်းက ဆရာဝန်က ပြောသည်။

ထို့ကြောင့် နောက်ရက်များတွင် ဂရုတစိုက် ပြုစုပျိုးထောင်သင့်သည်။ မဟုတ်လျှင် ကလေးကို မထိန်းထားနိုင်ပေ။

ထိုစကားများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားရသဖြင့် လိုက်ပါလာသော ရွာသားများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ဖရဲသီးတစ်လုတ်ကို စားလိုက်ကြသည်။

ပြန်လာပြီးနောက် ချက်ခြင်း ရွာသားများကို ပြောပြကြသည်။

ချီလီကျေးရွာမှ ရွာသားများက လွန်ခဲ့သည့် သုံးရက်အတွင်း ဖရဲသီးကို နှစ်ကြိမ်စားခဲ့ကြောင်း သိရသည်။ သူတို့ကို အသေသတ်ပစ်နိုင်သည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် အရှက်ကင်းမဲ့ကြောင်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရပြီး ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် ဝမ်ရှင်းရှန်နှင့် ကြာမြင့်စွာကတည်းက တွဲနေပြီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းသိလိုက်ရသည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ကွာရှင်းခြင်းမပြုမီ သို့မဟုတ် ကွာရှင်းပြီးနောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦး ပေါင်းစည်းသွားခြင်းရှိမရှိကို မသိရသေးပေ။ မကွာရှင်းမီဆိုလျှင် ကျွတ်စ် ကျွတ်စ် ကျွတ််စ်။ ပြဿနာကြီးပဲ။

သို့သော် မကွာရှင်းမီဖြစ်စေ၊ ကွာရှင်းပြီးနောက်ဖြစ်စေ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက မိန်းမပျက်ဆိုသည့်အချက်ကို ပြောင်းလဲ၍ မရပေ။

အပြင်မှ ကောလဟာလများကိုကြားပြီး ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး သွေးအန်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

သူမသွေးကို ပို၍ပင်အန်စေသောအရာမှာ ဝမ်မိသားစုမှ လျိုချွေ့ဟွားကို အပြစ်မတင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယင်းအစား နှုတ်ကျိုးသည့်အတွက် သူမကို အပြစ်တင်ကြသည်။

သူမယောက်ျား ဝမ်ရှင်းရှန်က သူမဘက်၌ ရပ်တည်ပေးမည်ဟု သူမထင်ခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူသည် ပြင်းထန်သော စကားလုံးများကိုသာ ကြားလိုက်ရသည်။

နောင်တွင် ထပ်၍ အပြင်၌ ပြဿနာမရှာရန် သူမအား ပြောခဲ့သည်။ မဟုတ်ပါက ကွာရှင်းပြီး သူမ၏ မိခင်အိမ်သို့ ပြန်သွားရမည် ဖြစ်သည်။

ဒေါသကြောင့် ရင်ဘတ် နာကျင်လာသည်။

၎င်းက သူမကို ရူးသွပ်စေခဲ့သည်။ ဒီဘဝက ဘယ်လိုဘဝကြီးလဲ?

ချောင်မိသားစုသည် ဖန်ရှောင်ကျွမ်း၏ ကိုယ်ဝန်အကြောင်း ကြားသိခဲ့ရပြီး သူမကို ပို၍ပင် စက်ဆုပ်သွားသည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းကသာ တစ်ရက်လုံး လေးနက်နေသည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကြောင့် ဝမ်းနည်းနေသလား သို့မဟုတ် သူ၏ ယောက်ျားမာန ထိခိုက်သွားလို့လား မသိပေ။

နွေဦးထွန်ယက်ချိန် ရောက်လာသောကြောင့် ချောင်မိသားစုက သူ့စိတ်ခံစားချက်ကို လေ့လာရန် အချိန်မရှိပေ။

ရွာသားများသည် သူတို့၏ အတင်းအဖျင်းကို စွန့်လွှတ်ကာ လယ်ယာလုပ်ငန်းတွင် စိတ်နှစ်ထားကြသည်။

ကိုယ်စိုက်သည့်အရာကို ကိုယ်သာ ရိတ်သိမ်းရမည်။

နောက်နှစ်တွင် ဗိုက်မဆာချင်လျှင် ဤနွေဦးထွန်ယက်မှုက အလွန် အရေးကြီးသည်။ ထို့ကြောင့် မည်မျှပင် ပျင်းနေပါစေ ဒီအချိန်၌ သူတို့က လေးနက်လာသည်။

ချီလီရွာသားများက အလွန် အလုပ်များနေကြသည်။

ဆောင်းဦးရာသီနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက နွေဦးထွန်ယက်ခြင်းသည် ပိုမိုလွယ်ကူသည်။ သို့သော် အလွန် ပင်ပန်းသည်။

နွေဦးရာသီမှာ အပူချိန်က အလွန် အေးနေသေးသည်။

သို့သော် လယ်ကွင်းတွင် အလုပ်လုပ်သည့်အခါတွင် အဝတ်အစားများ အလွန်အကျွံ မဝတ်နိုင်ပေ။

အဝတ်အစားများကို ချွတ်ပြီးနောက် လယ်ကွင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ မကြာခင်မှာ အရေပြားအလွှာများ ကျွတ်လုမတတ် နေရောင်ကြောင့် လောင်သွားကြသည်။

ဆောင်းရာသီတစ်ခုလုံး လေနှင့်နှင်းခဲများကျပြီးနောက် ကုန်းမြေသည် ခြောက်သွေ့မာကျောလာသည်။ လယ်ထွန်ရသည်မှာ အလွန်ခက်သည်။ ကြက်တစ်ကောင်လောက် အစွမ်းအစမရှိလျှင် ဤအလုပ်ကို လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအချိန်တွင် လူတိုင်းက ချောင်ရှို့ကျီနှင့် အလုပ်လုပ်ရသည်ကို နှစ်သက်ကြသည်။

မွေးရာပါ သဘာဝလွန်အစွမ်းသတ္တိသည် ကျပန်းစကားပြောခြင်းမဟုတ်ပေ။ လက်သီးတစ်ချက်နှင့် ဂျင်း ၂၀၀ ကျော်တောဝက်ကို သတ်နိုင်သည့် လူတစ်ယောက်အတွက် မြေဆီလွှာကို ဖြေလျော့သည်က သူမမျက်လုံးထဲ၌ ဘာမှမရှိပေ။

ချောင်ရှို့ကျီသည် ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်ပြီး အလုပ်ကြိုးစား၍ လုံ့လဝီရိယရှိသူဖြစ်သည်။ ပေါက်ပြားဖြင့် သူမသည် အကြိမ်အနည်းငယ် လှုပ်သွားကာ မကြာမီ မြေဆီလွှာ ပြေလျော့သွားသည်။

နွေဦးထွန်ယက်ခြင်းသည် အလွန်ပင်ပန်းသော်လည်း လူတိုင်းက အလွန်အာရုံစိုက်ကြသည်။ ဖန်မိသားစုမှ လွဲ၍ မည်သူမျှ မကျေမနပ်ဖြစ်ခဲ့ကြပေ။

ဝမ်မိသားစုနှင့် ခမည်းခမက် ဖြစ်ပြီးနောက် သူတို့လုပ်ချင်သည့်အလုပ်ကို လုပ်နိုင်သည်ဟု ဖန်မိသားစုက တွေးခဲ့သည်။ သူတို့သည် ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့တစ်ခုလုံးတွင် အလုပ်ရွေးချယ်ခွင့်ရှိသည်။

လွယ်ကူသောအလုပ် လိုချင်လျှင် ကူညီပေးနိုင်သည်ဟု အချို့လူတွေကိုပင် ပြောထားသည်။

ဝမ်မိသားစုနှင့် သိပ်မရင်းနှီးသည့်လူအချို့က ဖန်မိသားစုဆီကို လက်ဆောင်တွေပေးပြီး အကူအညီတောင်းခဲ့သည်။ ဖန်မိသားစုသည် သူတို့၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြီး ပြဿနာမရှိဟု အာမခံခဲ့သည်။

ရလဒ်က?

အခြားလူတွေတော့ မေ့လိုက်တော့။

ဖန်မိသားစုပင်လျှင် အပင်ပန်းဆုံးအလုပ်ကို လုပ်ရန် စီစဉ်ခံခဲ့ရသည်။

ဖန်မိသားစုက ဒေါသအလွန်ထွက်ပြီး နှာခေါင်းတွေ တွန့်သွားသည်။ ရှင်းပြချက်တောင်းရန် ဝမ်အိမ်သို့ ပြေးသွားကြသည်။ သို့သော်လည်း ဝမ်မိသားစုက သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။

အဘွားကြီးဖန်က သူမပေါင်ကို ပုတ်ကာ ဝမ်မိသားစုက သူမပြောသည့်အတိုင်း မလုပ်ပါက သမီးဖြစ်သူက ဝမ်ရှင်းရှန်နှင့် ကွာရှင်းရမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။

ဝမ်မိသားစုသည် မကြောက်ရုံသာမက ကြည်နူးစွာ ပြုံးနေခဲ့သည်။ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကို အမြန်ပြန်ခေါ်ရန် သူမကို တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

အဘွားကြီးဖန်က ကြောင်အနေသည်။

ဤအရာသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်သွားမည့် ကြက်နှင့် ခွေးနှင့် လုံးဝကွဲပြားသည်။

အနောက်တံခါးကို ဖြတ်သွားလိုသူများက ဝမ်မိသားစုသည် ၎င်းကိုမဝယ်ကြောင်း သိမြင်ခဲ့ကြပြီး သူတို့ လက်ဆောင်ပေးသော အရာများကို ထွေးထုတ်ရန် ဖန်မိသားစုကို တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။

သူတို့အိတ်ထဲထည့်ထားတဲ့ အရာတွေကို ထုတ်ပစ်လိုက်သည်က အဘွားကြီးဖန်၏ အသားကို ဖြတ်ပစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

အဘွားကြီးဖန်သည် အလွန်ဒေါသထွက်ကာ ရင်ဘတ်ပင် နာကျင်လာသည်။

သူမသည် အိပ်ယာပေါ်တွင် နှစ်ရက်ကြာအောင် လှဲနေသည်။ နွေဦးထွန်ယက်ချိန်မှသာ ထလာသည်။

တစ်မနက်လုံး အလုပ်ဆင်းပြီးနောက် အဘွားကြီးဖန်၏ ကျောက ကျိုးတော့မည်တောင်ထင်ရသည်။ သူမက မတ်တပ်မရပ်နိုင်ပေ။

ထုတ်လုပ်ရေး ကြီးကြပ်ရေးမှူး ထွက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ပျင်းရိငြီးငွေ့ရန် နံဘေး၌ အလျင်စလို ထိုင်လိုက်သည်။ သူမခါးကိုထုရင်း ချောင်ရှို့ကျီကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောခဲ့သည်။

"ဒီမိန်းမက ဘာနဲ့ ကြီးပြင်းလာတာလဲ မသိဘူး။ ဘယ်လောက်တောင် သန်မာနေတာလဲ?"

သူတို့နှစ်ယောက်က အသက်အရွယ် အတူတူပင်။ ချောင်ရှို့ကျီက နေကောင်းနေပုံရပြီး သူမက သေလောက်အောင် ပင်ပန်းနေသည်။ လူငယ်တစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက် ပိုတက်ကြွသည်။

တကယ်ကို မနာလိုဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သာ့ချောင်သည် လက်ထဲတွင် ရေနွေးအိုးတစ်လုံးနှင့် ရောက်လာသည်။

သူမက ခုန်ပြီး သွားနေသည်။ သူမ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ဆံထုံးလေးနှစ်ခုသည် ခုန်ပျံသွားသဖြင့် လှုပ်ယမ်းသွားသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ချစ်စရာကောင်းသည်။

သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသည့် အသွင်အပြင်ကို မြင်သူတိုင်း စိတ်ထဲမှာ ပျော့ပျောင်းသွားသလို ခံစားရသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို နှုတ်ဆက်ရန် အစပြုခဲ့သည်။

"သာ့ချောင်၊ သမီးက ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ? အားလုံးက အလုပ်လုပ်နေပြီ။ ဒါက ကစားစရာနေရာ မဟုတ်ဘူး"

သာ့ချောင်က သူမလက်ထဲရှိ ရေနွေးအိုးကို မြှောက်လိုက်ပြီး ချိုသာစွာ ပြုံးကာ ပြောခဲ့သည်။ "အဒေါ်၊ သမီးက ကစားဖို့ လာတာမဟုတ်ဘူး။ အဘိုး၊ အဖွား၊ အကြီးဆုံး ဦးလေး၊ စတုတ္ထ အဒေါ်တို့အတွက် ရေယူလာပေးတာ။ သူတို့က အလုပ်ကြိုးစားတယ်"

လူတိုင်းသည် သူမ၏ စကားကြားသောအခါတွင် သူမ၏ ဂရုစိုက်ခြင်းအတွက် ချီးကျူးကြသည်။

သာ့ချောင်၏ ချီးကျူးသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးများ ကွေးသွားကာ မျက်လုံးတွေကလည်း လခြမ်းကွေးလေး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။