အခန်း (၆၁)

သာ့ချောင်က ရုတ်တရက် သူတို့၏ ညာဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ခေါ်လိုက်သည်။ "ဝမ်းကွဲအစ်မ၊ ကြည့်ကြည့်။ ဒီပန်းက အရမ်းထူးဆန်းတယ်။ ပန်ကာနဲ့တူတယ်?"

ချောင်တုန်းဟယ်နှင့် ချောင်တုန်းယင်တို့က လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်တုံးနှစ်ခုကြားတွင် ပေါက်နေသော အညိုရောင်အပင်တစ်ပင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအပင်သည် သာ့ချောင်၏ အရပ်ထက်ဝက်ခန့် ရှိသည်။ ထိပ်သည် ပန်ကာကဲ့သို့ ဆန့်ထွက်နေသည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တိမ်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ထူးဆန်းသည်။

ချောင်တုန်းဟယ်က သူမ၏ မျက်တောင်ရှည်များကို ခတ်ပြီး ပြောသည်။ "ဒါက ဘယ်လိုအပင်မျိုးလဲ? တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

ချောင်တုန်းယင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက လင်ဇီးနဲ့ ဆင်တူတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါအရင်ကတွေ့ဖူးတဲ့ လင်ဇီးက အရမ်းသေးတယ်။ လက်ဖဝါးလောက်ပဲ ရှိတယ်။ ဒါက အရမ်းကြီးတယ်"

သာ့ချောင်က ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မကြီးယင်၊ ဒါက လင်ဇီးပဲ။ ဒါပေမယ့် အရွယ်ရောက်နေတဲ့ အပင်လား?"

ချောင်တုန်းယင်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပလာသည်။ "ဟုတ်တယ်။ အရွယ်ရောက်လာတဲ့ လင်ဇီးပဲ! ချစ်စရာလေးက အရမ်းဉာဏ်ကောင်းတာပဲ!"

သာ့ချောင်၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းသွားပြီး မျက်လုံးများက တောက်ပလာသည်။ ဝမ်းကွဲအစ်မ၏ ချီးမွမ်းသံကိုကြားသောအခါ ရင်ဘတ်လေးကို ကော့လိုက်သည်။

ရှောင်ယိမင်ကလည်း နောက်လိုက်ကာ သူ့ရင်ဘတ်ကို ​ကော့လိုက်သည်။ ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချောင်တုန်းဟယ်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသည်အထိ ချစ်ဖို့ကောင်းသည့် အပြုအမူကြား ​မျောပါသွားသည်။

မောင်လေးနဲ့ ညီမလေးက ချစ်စရာကောင်းလွန်းတယ်။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ?

ချောင်တုန်းယင်သည် သူမအစ်မ၏ မျက်နှာ​ကို မြင်ပြီး တံတောင်နှင့် ဆောင့်လိုက်သည်။ "အစ်မ၊ အဲဒါကို ငါတို့ ပြန်ယူသွားရမလား?"

ချောင်တုန်းဟယ်၏ အာရုံများက ပြန်ရောက်လာပြီး အံ့အားသင့်နေသည်။ "ဒီလိုလုပ်ဖို့ မလွယ်ဘူး။ မဟုတ်လား?"

ကိရိယာမပါဘဲ တူးလို့မရပေ။

ချောင်တုန်းယင်က ၎င်းကို စဉ်းစားပြီး နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ယူသွားရန် အခိုင်အမာပြောသည်။ "စမ်းကြည့်တာပေါ့။ ရောင်းလို့ရမယ် ထင်တယ်"

ထိုအခါ ချောင်တုန်းဟယ်၏ မျက်လုံးများသည် အလင်းရောင် တောက်ပလာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။

"ရောင်းလို့ရတယ်ဆိုတာ စောစောက ဘာလို့ မပြောခဲ့တာလဲ? မြန်မြန် လှုပ်ရှားရအောင်!"

အခြေအနေမရှိလျှင် အခြေအနေများကို ဖန်တီးရမည်။

ချောင်တုန်းယင် - "..."

သူမအစ်မက ငွေမက်သူဆိုတာ အရင်တုန်းက ဘာ့ကြောင့် သတိမထားမိတာလဲ?

ထိုသို့ဖြင့် ညီအစ်မနှစ်ယောက်က လှုပ်ရှားကြသည်။

ချောင်တုန်းယင်သည် အတော်အတန်ထူသော သစ်သားချောင်းနှစ်ချောင်းကို ရှာခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျောက်တုံးဘေးရှိ မြေများကို တူးဖော်ရန် အတူတကွ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။

လင်ဇီးသည် ခူးရလွယ်ကူသော်လည်း ကျောက်နှစ်ခုကြားတွင် ညှပ်နေသည်။ အကယ်၍ ကျောက်တုံးများကို မဖယ်ရှားပါက လင်ဇီးကို ခူးယူရန် ခက်ခဲသည်။

မည်မျှကြာအောင် တူးကြမှန်း မသိသော်လည်း တူးနေသည့် လက်နှစ်ချောင်းက ညောင်းလာသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ကျောက်တုံးကို မလှုပ်နိုင်ကြသေးပေ။

သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မများက ပင်ပန်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ သာ့ချောင်က နူးညံ့သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဝမ်းကွဲအစ်မ၊ ညီမလေး တူးမယ်"

ချောင်တုန်းဟယ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ညီမလေးက ငယ်သေးတယ်၊ ရှောင်ယိမင်ကို ဘေးမှာ ကြည့်နေ"

သာ့ချောင်က တီးတိုးပြောသည်။ "ညီမလေးက အရမ်းငယ်ပေမယ့် အရမ်းသန်မာတယ်!"

ချောင်တုန်းဟယ်က သူမ၏ စကားများကို စိတ်ထဲတွင် မထားပေ။ ကလေးပြောသော စကားများဟု ရိုးရှင်းစွာ ဆက်ဆံသည်။

ချောင်တုန်းယင်က စဉ်းစားပြီး သူမ၏ အစ်မကို ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မ၊ ညီမလေးကို ပေးတူးလိုက်"

သူမ၏ ဝမ်းကွဲညီမလေးသည် သုံးနှစ်သားအရွယ်ကတည်းက အိမ်မှုကိစ္စလုပ်သည်ကို သတိရမိသည်။ တစ်ခါက သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းမှု အနည်းငယ်မှ မပြဘဲ အဝတ်အိုးကို ကိုင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်က သူမသည် အလွန်မကြီးသေးသောကြောင့် သူမအကြောင်း သိပ်မစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။

ယခုအခါ သူမစဉ်းစားမိသည်မှာ ဝမ်းကွဲညီမလေးသည် သူမအဖွားကဲ့သို့ သဘာဝလွန် အစွမ်းသတ္တိရှိပေမည်။

ချောင်တုန်းဟယ်သည် အစ်မဖြစ်သော်လည်း ချောင်တုန်းယင်နှင့် အတူရှိစဉ်တွင် သူမသည် ညီမနှင့် ပိုတူသည်။

ညီမလေး၏ စကားကြားသောအခါ ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး တုတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို သတိထားပါ။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် မထိခိုက်စေနဲ့။ နားလည်လား?"

"နားလည်ပါတယ်" သာ့ချောင်က တိုးညှင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။ သစ်သားချောင်းကို လက်ခံပြီး ကျယ်လောင်စွာ တူးသည်။

ချောင်တုန်းဟယ်၏ မျက်လုံးများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

ဒီဝမ်းကွဲညီမလေးက ခွန်အားဗလဆေးကို စားခဲ့တာလား?

ဖက်ထုပ်လေးက ဘယ်လောက်အစွမ်းထက်နိုင်မလဲ?

ခဏအကြာတွင် သာ့ချောင်သည် ကျောက်တုံးနှစ်လုံးကို တူးဖော်လိုက်သည်။ ချောင်တုန်းယင်က လင်ဇီးကို ဂရုတစိုက် ကောက်ယူလိုက်သည်။

ချောင်တုန်းဟယ်သည် ခြင်းတောင်းထဲရှိ ဟင်းရွက်ရိုင်းများကို သွန်ပြီး သူမညီမကို အပင်အား အထဲသို့ ထည့်ခိုင်းသည်။

အပင်က တောင်းထဲထည့်ရန် အလွန် ကြီးနေသည်။

"အခု ဘာလုပ်ရမလဲ?" ချောင်တုန်းဟယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

ချောင်တုန်းယင်က ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အကျီင်္ကို ချွတ်ကာ အပင်ကို အင်္ကျီနှင့် ပတ်လိုက်သည်။ "သွားရအောင်၊ ပြန်ကြရအောင်"

သူတို့က ကံကောင်းသလား သို့မဟုတ် ချောင်တုန်းယင်က လမ်းကြောင်းမှန်ကို မှတ်မိနေသလား မသိသော်လည်း တောထဲမှ သိပ်မကြာခင် ထွက်လာသည်။

သို့သော် သူတို့ ထွက်လာချိန်က မွန်းတည့်နေပြီ။ အခြားကလေးများက ထမင်းစားရန် အိမ်ပြန်ကြပြီ။

ယခုက နွေဦးထွန်ယက်နေသည်။ ရွာသူရွာသားများက နေ့လယ်စာ ရကြသဖြင့် သာ့ချောင်နှင့် အခြားသူများအတွက် အဆင်ပြေတယ်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူအများကြီးနှင့် မတွေ့ခဲ့ပေ။

ရံဖန်ရံခါ လူအနည်းငယ်က လှမ်းကြည့်သည်။ ညီအစ်မနှစ်ယောက်ဖြစ်သော ချောင်တုန်းဟယ်နှင့် ချောင်တုန်းယင်တို့သည် သူတို့၏ အရပ်မြင့်မြင့်ဖြင့် အပင်ကိုင်ထားသော သာ့ချောင်ကို ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ညီအစ်မနှစ်ယောက်သည် ခြင်းတောင်းတစ်ခုစီ ကိုင်လာသည်ကို လူကြီးများက မြင်ပြီး ဟင်းရွက်ရိုင်းများ သွားကောက်သည်ဟု မှန်းဆကြသည်။ သူတို့က ဘာမေးခွန်းမှမမေးဘဲ သတိသာပေးလိုက်သည်။

"နင်တို့အဖွားက နင်တို့ကို အခုပဲရှာနေတာ။ မြန်မြန်ပြန်သွားကြ!"

ချောင်တုန်းဟယ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သမီး သိပါပြီ။ အခုပြန်တော့မယ်"

ချောင်အိမ်ဟောင်းသို့ ပြန်သွားကြသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီက သူတို့ကို မြင်သောအခါ မည်းမှောင်သည့် မျက်နှာနှင့် အပြေးအလွှား ​ရောက်လာပြီး ဆူသည်။

"ကောင်မလေးတွေ ပျင်းလို့ အလုပ်မကူညီတာ တော်လောက်ပြီနော်။ နင်တို့ထွက်သွားတာ ကြာပြီဆိုတာ မသိကြဘူးလား? ထမင်းစားဖို့ မိသားစုက စောင့်နေရမှာလား?"

ချောင်တုန်းယင်သည် ခေါင်းကို မော့ကာ ပြန်ပြောရန် ပြင်သည်။ သို့သော် သူမအမေ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ဖောင်းပွနေသည့် အဖုကို မြင်ပြီး မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဝမ်ချွမ်ကျီက ရှက်ရွံ့စွာ ရှုံ့တွနေသည်။ "အမိုက်မလေး၊ နင်က ဘာရယ်တာလဲ?"

သူမ၏နောက်တွင် ချောင်ကျန်းကော်က ရွှင်မြူးစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မိန်းမ၊ မင်းရဲ့ခေါင်းက အသက်ကြီးတဲ့ မွေးနေ့ကြယ်ပွင့်တစ်ယောက်လို ရောင်နေတာပဲ။ အဲဒါကိုမြင်ရင် လူတိုင်းရယ်ချင်နေကြတယ်"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

သူမကို ဒေါသထွက်စေသည်!

သူမသည် ထင်းချောင်းဖြင့် ဦးခေါင်းကို ထိမှန်ခဲ့သည်။ ရောင်ရမ်းမှုကို လျှော့ချရန်အတွက် သူမသည် ရောင်နေသောနေရာကို ဝက်ဆီဖြင့် အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြင်းထန်စွာ ပွတ်ပေးခဲ့သည်။

မသိသည့်အကြောင်းအရင်းကြောင့် ပွတ်လေလေ ပိုကြီးလေလေ ဖြစ်သည်။

မူလက ကြက်ဥသေးလေးနှင့် တူသော်လည်း ယခုတွင် ပေါင်မုန့်လေးကဲ့သို့ ရောင်နေပြီပင်။

ပို၍ပင် ဒေါသဖြစ်စရာမှာ သူမ၏ ယောက်ျားက ပြန်လာသောအခါတွင် သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့မျက်နှာတွင် အားရပါးရ ရယ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ဝက်မွေးမြူရန် တာဝန်ပေးခံရခြင်းကြောင့် ရက်အနည်းငယ်ခန့် မျက်နှာမည်းနေသော ချန်ချောင်ချောင်သည် ဝမ်ချွမ်ကျီက ယောက်ျား၏ ထပ်မံ ကြိမ်းမောင်းခြင်းခံရသည်ကို မြင်သောအခါတွင် များစွာ သက်သာလာခဲ့သည်။

ချောင်ရှို့ကျီက အနားရောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ "နင်တို့ ဘာလို့ဒီလောက်ကြာနေတာလဲ? တစ်ခုခုကြုံခဲ့လို့လား?"

"အဖွား၊ တောထဲမှာ ကောင်းတာ တစ်ခုတွေ့တယ်!"

ချောင်တုန်းယင်သည် သူမ၏ အဖွားကို လေးစားသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အဖွားက ဉာဏ်ကောင်းသည်ဟု ထင်သည်။ ပြန်လာသည့်အခါ လူကို သိမ်းကျုံး ကြိမ်းမောင်းသည့် သူမအမေနှင့် မတူပေ။

ဝမ်ချွမ်ကျီက နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ "တောထဲမှာ ဘာကောင်းတာတွေ့နိုင်လို့လဲ?!"

ကောင်းသည့်အရာ ရှိခဲ့လျှင်ပင် ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက တူးခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ကလေးအနည်းငယ်ကို ဘယ်လိုစောင့်မှာလဲ?

ချောင်ရှို့ကျီက မိုက်မဲသည့် အကြီးဆုံးချွေးမကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ "နင်တို့ ဘာတွေ တူးခဲ့လဲဆိုတာ လူတိုင်းကို ပြလိုက်"

သာ့ချောင်သည် ဝမ်းကွဲအစ်မနှစ်ယောက်၏ နောက်ကွယ်မှ ထွက်လာပြီး သူမကိုင်ဆောင်ထားသော အဝတ်ထုပ်အပင်ကို မြေကြီးပေါ်တွင် ချလိုက်သည်။ "အဖွား၊ အဲဒါက ပန်ကာလိုပဲ!"

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ချောင်တုန်းယင်၏ အဝတ်အစားဖြစ်သည်ကို သတိပြုမိပြီး ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

"နင်ဖြုန်းတီးတဲ့လူလေး၊ နင်က အဝတ်ကောင်းတွေကို ပစ္စည်းထုတ်ဖို့ သုံးတယ်။ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းတဲ့ စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်းလဲ!"

သူမက ပြောပြီးနောက် ချောင်တုန်းယင်၏ နားရွက်ကို ဆွဲရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ချောင်ရှို့ကျီ၏ အကြည့်ကြောင့် ရပ်တန့်သွားသည်။ "ပါးစပ်ပိတ်ထား!"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - ...

ဘာလို့ သူမတစ်ယောက်တည်းကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေတာလဲ?

ချောင်ရှို့ကျီက ထိုင်ချလိုက်ပြီး အဝတ်အစားကို သေချာဖွင့်လိုက်သည်။

အခြားလူများက တချက်ကြည့်ကာ ရှုပ်ထွေးသောအမူအရာကို ထုတ်ဖော်ကြသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီက နှုတ်ခမ်းစူပြီး ရေရွတ်သည်။ "နင်တို့ ဘယ်လိုအစုတ်အပြဲကို ကောက်လာတာလဲ?!"

ရွှယ်ချွမ်က ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ခြင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ "ဒါက လင်ဇီးရိုင်းပဲ။ နှစ်တစ်ရာ သက်တမ်းရှိတဲ့ လင်ဇီးရိုင်းပဲ!"

လင်ဇီးရိုင်းဟုလည်း ခေါ်သော လင်ဇီးနီသည် တောင်မြင့်ဒေသပေါက်ပင် ဖြစ်သည်။

လင်ဇီး မျိုးကွဲများစွာရှိသော်လည်း ယေဘုယျအားဖြင့် လက်ဖဝါးအရွယ်အစားသာရှိသည်။ လင်ဇီးရိုင်း သာလျှင် ထိုကဲ့သို့သော အရွယ်အစားအထိ ကြီးထွားနိုင်သည်။

ငယ်စဉ်ကပင် ဆေးတစ်ရာကို လယ်သမားက မြည်းစမ်းကြည့်သောအခါတွင် ဒဏ္ဍာရီလာ "ဘုရားရေးရာဆေး" ဟုခေါ်သည့်အကြောင်းကို သူ့အဖိုးထံမှ ကြားသိရသည်။ ဤဆေးသည် တိုင်းပြည်မထူထောင်မီကပင် အဖိုးမဖြတ်နိုင်ပေ။

သူ့အဖိုးက မီတာဝက်မြင့်သည့် လင်ဇီးရိုင်းကို မြင်ဖူးပြီး နောက်ဆုံးတွင် ငွေတစ်ထောင်နှင့် ရောင်းခဲ့ရသည်ဟုလည်း ပြောပြသည်။

သူတို့ရှေ့ရှိ လင်ဇီးရိုင်းသည် ၆၀ မှ ၇၀ စင်တီမီတာခန့် မြင့်သည်။ သူ့အဖိုး အရင်က မြင်ဖူးသည်ထက် ပိုကြီးသည်။ အလွန်တန်ဖိုးရှိသည်။

သူက သိချင်နေသည်။ ဒီ လင်ဇီးရိုင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီမှာ ပေါ်လာတာလဲ?

ဤမျိုးစိတ် တောင်ပေယ်မျိုးစိတ် လင်ဇီးရိုင်သည် အခြားနေရာများတွင် မပေါ်နိုင်ဟု မဆိုလိုပေ။ ဤတောင်များက နိမ့်ပြီး ရာသီဥတုက မအေးပေ။ တောထဲတောင်ထဲ လာလည်သည့်သူများလည်း ရှိတတ်သည်။

လင်ဇီးရိုင်းရှိလျှင်ပင် ယခုလောက်ကြီးသည့် အရွယ်အစားအထိ မကြီးထွားနိုင်ပေ။

လင်ဇီးရိုင်သည် နှစ်ပေါင်း ၁၅၀ ကျော် သက်တမ်းရှိသင့်သည်။ နှစ်တွေ ဒီလောက်ကြာတာ ဘယ်သူမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူးလား?

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းလာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အဖေ၊ ဒါက လင်ဇီးရိုင်းလား... သိပ်တန်ဖိုးကြီးတာ မဟုတ်လား?"

တစ်ဖက်မှ ချန်ချောင်ချောင်၏ မျက်လုံးများလည်း တောက်ပလာသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် အဝတ်အစားကို ပြန်ပတ်လိုက်သည်။ သူမက ခေါင်းကို မော့ကာ အားလုံးကို သတိပေးလိုက်သည်။

"လင်ဇီးရိုင်း ကောက်ရတာကို နင်တို့ထဲက တစ်ယောက်မှ ပြောခွင့်မရှိဘူး။ နင်တို့ရဲ့ မိဘတွေကိုတောင် မပေးသိရဘူး။ မဟုတ်ရင် နင်တို့ကို မျက်နှာမပေးဘူးလို့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့!"

အပြစ်မရှိသောသူသည် မိမိ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာကြောင့် ဒုက္ခရောက်တတ်၏။

အကယ်၍ ဤမျှကြီးမားသော လင်ဇီးရိုင်းကို ရွာကလူများ သိပါက မည်သို့သော အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည်ကို မည်သူသိမည်နည်း။