အခန်း (၆၂)

ဝမ်ချွမ်ကျီနှင့် ချန်ချောင်ချောင်တို့သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ယောက္ခမက သတိပေးနေကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။

သာမာန်ကိစ္စများဖြစ်လျှင် သူတို့စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာခံစားရမှာ သေချာသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် မီတာဝက်ကျော် ရှည်လျားသည့် လင်ဇီးရိုင်းကို ကြည့်ပြီး သူတို့မှာ လုံးဝ ထင်မြင်ချက် မရှိပေ။

အခြားသူများကလည်း အပြင်မှာ မပြောကြဘူးဟု ကြေငြာသည်။

"တိတ်ဆိတ်စွာ ချမ်းသာပါ" ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို လူတိုင်းသဘောပေါက်သည်အား မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချောင်ရှို့ကျီက ကျေနပ်အားရသွားသည်။

ဆွေးနွေးပြီးနောက် သူတို့ကိုယ်တိုင် အသုံးပြုရန်အတွက် လင်ဇီးရိုင်း၏ အစိတ်အပိုင်းငယ်တစ်ခုကို သိမ်းဆည်းထားပြီး ကျန်သည့်အပိုင်းများကို ချောင်ကျန်းမင်အား ရောင်းချခိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်ကြသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်သည် နွေဦးထွန်ယက်ချိန်ဖြစ်သည်။ အထူးကိစ္စများမရှိပါက ထွက်ခွာခွင့်မရပေ။ ထို့ကြောင့် တစ်ယောက်ယောက်က ချောင်ကျန်းမင်ကို စကားပါးချင်လျှင် မဖြစ်နိုင်ပေ။ နွေဦးထွန်ယက်ပြီးမှသာ ထွက်ခွာနိုင်သည်။

ဤလင်ဇီးရိုင်းကြောင့် ချောင်မိသားစုတစ်ခုလုံး အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သို့သော် သူတို့သည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ပေ။ ချိုမြိန်သော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေသည်။

အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရွှယ်ချွမ်က ချောင်ရှို့ကျီကို အိပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူက သူအခါးကို ပွတ်သပ်ပြီး ပြောသည်။ "ဒီနှစ် ခါးနာတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းညည်းညူတာ ဘာလို့ မကြားရတာလဲ?"

ချောင်ရှို့ကျီက ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး ပျော်ရွှင်သော အမူအရာဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ "အခု ရှင်ပြောမှ ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ဒီနှစ် ရှင့်အဆစ်တွေ မနာတော့ဘူး ကျွန်မခါးလည်း မနာတော့ဘူး။ ဘာလို့ ပိုပိုပြီး ငယ်လာသလို ခံစားရတာလဲဟမ်?"

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သာမန်လူထက် အမြဲကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ငယ်စဥ်တုန်းက ခါးမှာ ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လယ်ယာလုပ်ငန်းက အထွတ်အထိပ်ရောက်သည့်အချိန်တိုင်း သူမ၏ ခါးက နာကျင်လွန်းသဖြင့် တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်နိုင်ပေ။

နှစ်များတစ်လျှောက် ရွှယ်ချွမ်သည် သူမအား နှိပ်နယ်ပေးရန်အတွက် ကောင်းမွန်သော အနှိပ်နည်းစနစ်ကို လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။

သူမရဲ့ခါးကို ပွတ်သပ်ရင်း ရွှယ်ချွမ်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက တိုက်ဆိုင်မှု ဟုတ်မဟုတ်တော့ မသိဘူး။ သာ့ချောင် ရောက်လာပြီးတဲ့ နောက်မှာ ငါတို့ ခန္ဓာကိုယ်က တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာခဲ့တယ်။ အရင်ကတော့ ဒုတိယသားရဲ့ မိန်းမက ကလေးက ဘေးဆိုးကြီးလို့ ပြောတယ်။ ငါကတော့ ကံကောင်းတဲ့ ကလေးလို့ပဲထင်တယ်။ ငါတို့ကို ကံကောင်းစေနိုင်တယ်"

လူ့နှလုံးသားသည် အမြဲဘက်လိုက်ခဲ့သည်။ သာ့ချောင်၏ မျက်လုံးများသည် ရွှယ်ချွမ်နှင့် တူကြောင်း သိလိုက်ကတည်းက ချောင်ရှို့ကျီသည် ထိုကလေးအတွက် အနည်းငယ် ပိုသည်းခံလာပြီး စိုးရိမ်မှုရှိလာခဲ့သည်။

ထိုကလေးက သမင်လို မျက်လုံးမျိုးဖြင့် သူမကို ကြည့်တိုင်း ငယ်ငယ်က ရွှယ်ချွမ်ကို အမြဲတွေးနေမိသည်။ သူမ လုံးဝမငြင်းနိုင်ပေ။

ထို့နောက် ကလေးက ဒီကို ခဏခဏ ရောက်လာသည်။ သူမ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်က နူးညံ့ပြီး ကြင်နာတတ်သူ ဖြစ်သည်။

သူမသည် အလိုက်သိပြီး ချစ်စရာကောင်းသည်။ ထိုသို့ တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ နေလာပြီးနောက် ကလေးကို သူမ မနှလုံးသားထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ထားလိုက်သည်။

ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ထိုသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ မငြင်းဆန်ပေ။ "ရှင်မှန်တယ်။ သူမက ကံမကောင်းရင် ဒီနေ့ ဒီလင်ဇီးရိုင်းကြီးကို ဘယ်လိုရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ?"

ရွှယ်ချွမ်၏ အပြုံးက ပိုနူးညံ့လာသည်။ "စကားမစပ် ဒီကလေးက နှစ်သစ်ပြီးရင် ခုနစ်နှစ်ရှိပြီ။ ကျောင်းတက်လို့ရပြီ"

ချောင်ရှို့ကျီသည် သူမ၏ခင်ပွန်းနှင့် အတွေးတူနေသည်။ "နွေဦးထွန်ယက်မှုပြီးသွားတဲ့အခါ ကျောင်းအတွက် စာအုပ်တွေနဲ့ ခဲတံတွေဝယ်ဖို့ မြို့ကိုခေါ်သွားမယ်။ သူ့အတွက် ကျောင်းလွယ်အိတ်လုပ်ပေးတာ သိရင် ကလေးက အရမ်းပျော်သွားမှာ သေချာတယ်!"

ရွှယ်ချွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျောင်းလွယ်အိတ်ပုံစံကို ငါစဉ်းစားထားပြီးသား။ အဲဒီအချိန်ကျရင် တိရိစ္ဆာန်တွေနဲ့ ပန်းတစ်ချို့ကို ထိုးလိုက်မယ်။ အဲဒီကလေးက လှတာကြိုက်တယ်"

ချောင်ရှို့ကျီက သာ့ချောင်၏ ဝင့်ကြွားနေမည့်ပုံကို တွေးပြီး သူမ၏ မျက်လုံးထဲ၌ ကြည်နူးမှုများက နက်ရှိုင်းလာသည်။

"ရှင်ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်လိုက်မယ်။ ရှင့်ရဲ့လက်တွေက နည်းနည်း ပိုတက်သွားရမယ်။ ဟိုနားလေး...ဟုတ်ပြီ။ ရှင့်ရဲ့ အနှိပ်နည်းစနစ်က တကယ်ကို ပိုကောင်းလာတယ်"

ရွှယ်ချွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ့ကို လေ့ကျင့်ဖို့ အခွင့်အရေးပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါ"

ဒီဘက်ခြမ်းက အနှိုင်းမဲ့နွေးထွေးနေသည်။ ချောင်ကျန်းကော်၏ ဘက်ခြမ်းတွင် အော်ဟစ်ဆူညံသံများနှင့် ပြည့်နေသည်။

အန်းပင်းက သူ့ရင်ဘတ်ကို ရိုက်ပြီး ခြေကို ဆောင့်လိုက်သည်။ "အစ်မ၊ ဟင်းရွက်ရိုင်းတွေ သွားကောက်တုန်းက ငါ့ကို ဘာလို့ မခေါ်တာလဲ?"

လင်ဇီးရိုင်း! ဤမျှ အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်ကို သူ အမှန်တကယ် လွတ်သွားသည်။

ချောင်တုန်းယင်က သူ့ခေါင်းကို ခေါက်လိုက်သည်။ "နင့်ကို ခေါ်ပေမယ့် နင်က အကြောင်းပြချက် မျိုးစုံ ပေးတယ်။ အခု ငါတို့ကို အပြစ်တင်နေပြီလား? နင့်ရဲ့ မျက်နှာက ပိုထူပြီး ထူလာတယ်!"

အန်းပင်းသည် သူ့အစ်မဖြစ်သူက ခေါက်သဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားသော်လည်း ဒေါသမထွက်ပေ။ ထိုအစား သူ့မှာ ရယ်စရာကောင်းသည့် အပြုံးတစ်ခုရှိနေသည်။

"ငါက ဘယ်လို ဆင်ခြေတွေ ပေးနေတာလဲ? နင်တို့ကောင်မလေးတွေနဲ့ ကစားရတာ ငြီးငွေ့စရာလို့ ငါထင်ခဲ့တာ။ နင်တို့က ဒီလောက် ကံကောင်းမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ?"

အန်းပင်းက စိတ်မဆိုးသော်လည်း ဝမ်ချွမ်ကျီက ဒေါသထွက်နေသည်။ "ပါးစပ်နဲ့ပဲပြော။ နင့်မောင်လေးကို ဘာလို့ လက်ပါတာလဲ?"

ချောင်တုန်းယင်က မျက်လုံးလှိမ့်လိုက်သည်။ "လက်ပါရတာ ကြိုက်တယ်။ အမေက သမီးကို လက်မပါစေချင်ဘူးဆိုတော့ အမေ မြင်အောင် သမီးလက်ပါပြမယ်!"

သူမပြောသည့်အတိုင်း သူမအမေကို တမင်တကာ ရန်ဖြစ်လိုက်သည်။ သူမက လက်ကိုဆန့်ပြီး အန်းပင်း၏ နဖူးကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပုတ်လိုက်သည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီက ဒေါသတကြီးနှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ "မင်းလို အကြွေးစုဆောင်းသူ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ဘာလို့ မွေးခဲ့တာလဲ? မင်းကို မသတ်ဘူးလားဆိုတာ ကြည့်စမ်း!"

ချောင်တုန်းယင်သည် သူမ၏လက်များကို တင်ပါးပေါ်တွင် ချိတ်ထားလိုက်သည်။ "ဒီကို လာကြည့်လေ။ အဖွားကို သတင်းမပို့ဘူးလားဆိုတာ ကြည့်စမ်း!"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

ရိုးရှင်းစွာပင် သူမကို ဒေါသထွက်စေသည်!

ချောင်တုန်းဟယ်သည် သူမ၏ ညီမက လွန်လွန်းပြီး သူမအမေကို ဒေါသထွက်စေမည်ကို ကြောက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ အကြည့်ကို အသုံးပြု၍ ညီမငယ်အား အချက်ပြသည်။

ချောင်တုန်းယင်က သူမအစ်မကို မျက်နှာပေးလိုက်သည်။ သူမ အပြင်မထွက်မှီ သူမအမေကို မျက်နှာရှုံ့လိုက်သည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ဒေါသကြောင့် အံကြိတ်ပြီး ရင်ဘတ်ကို ထုလိုက်သည်။ သမီးအကြီးဆုံး၏ အကျင့်စာရိတ္တကောင်းမွန်သော အသွင်အပြင်ကို လှည့်ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ပိုကောင်းလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဟုတ်သားပဲ။ လင်ဇီးရိုင်းကို သာ့ချောင်က တကယ်ရှာတွေ့ခဲ့တာလား?"

ချောင်တုန်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါကို ညီမလေး သာ့ချောင်က ရှာတွေ့ခဲ့တာ"

ဝမ်ချွမ်ကျီက ၎င်းကို မယုံနိုင်ဘဲ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ "ဒီဘေးဆိုးက တွေ့တာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ? သူမမျက်နှာပေါ်မှာ ရွှေထည့်ထားတာတွေ့တယ်လို့ နင်တမင်တကာ ပြောနေတာလား?"

ချောင်တုန်းဟယ်သည် အလွန်ပင် ကောက်ကြောင်းဆန်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း သူမသည် အလွန်စည်းကမ်းရှိသော ကလေးဖြစ်သည်။

သူမ၏ အမေက သာ့ချောင်ကို ထိုသို့ မှတ်ချက်ချသည်အား သဘောမကျပေ။ "အမေ၊ ဒါကို ထပ်ပြောရင် အဖွားကို သွားပြောမယ်။ အဖွားက ညီမသာ့ချောင်ကို ဘယ်လောက်ချစ်တယ်ဆိုတာ အမေသိတာပဲ။ မိသားစုထက် အမှန်တရားကို နေရာပေးတာ အပြစ်မတင်နဲ့!"

ထို့နောက်​ သူမက အခန်းထဲမှ ထွက်​လာခဲ့သည်​။ ခပ်လှမ်းလှမ်းရောက်မှသာ ရင်ဘတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဘုရားရေ၊ သူမ တကယ်ပြန်ပြောလိုက်တယ်!

သို့သော် တုံ့ပြန်ပြီးနောက် အတော်လေး လန်းဆန်းသွားသည်ဟု ခံစားရသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် သမီးနှစ်ယောက်၏ တယောက်ပြီး တယောက် ပြန်ပြောသည်ကို အကြိမ်ကြိမ် ခံရခဲ့သည်။ ဒေါသစိတ်ဖြင့် သူမမျက်နှာ မည်းသွားသည်။

"ကျန်းကော်၊ ရှင့်ရဲ့ သမီးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်စမ်း!"

ချောင်ကျန်းကော်က သူမကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်နေသည်။ " ငါ့သမီးနှစ်ယောက်က ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ဒါက မကောင်းဘူးလား?"

"ဘာ​ကောင်းလဲ!" ဝမ်ချွမ်ကျီက ပေါက်ကွဲသွားသည်။

"သူတို့အားလုံးမှာ ချွန်ထက်တဲ့ သွားတွေ၊ ပါးစပ်တွေ ရှိပြီး သူတို့ရဲ့ အမေကို ဒေါသနဲ့ ခုန်ပေါက်အောင်လုပ်တယ်။ ဘယ်အပိုင်းက ကောင်းလဲ?"

ချောင်ကျန်းကော် - "မိန်းမ၊ မင်း ခုနက ခုန်ပေါက်တယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."သေသည်အထိ ဒေါသထွက်သည်။ သူမကို သေလောက်အောင် ဒေါသထွက်စေတယ်!

အခုချိန်က စကားပုံကို အာရုံစိုက်ရမှာလား? အဓိကအချက်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ။

သူမက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ "သမီးနှစ်ယောက်ရဲ့ ပြဿနာအကြောင်း ပြောနေတာ။ မနှောင့်ယှက်နဲ့!"

ချောင်ကျန်းကော်က "အိုး" ဟုပြောပြီး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စက မင်းရဲ့အမှားပဲ၊ မင်းရဲ့သမီးတွေက ချွန်ထက်တဲ့သွားတွေရှိတယ်ဆိုတာ မင်းသိတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို မနှိုးဆော်နဲ့။ ကြည့်စမ်း၊ သူတို့အဖေက ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မပြောဘူး"

ပြီးနောက် ဂုဏ်ယူသည့် မျက်နှာနှင့်ပင်။

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."ဘယ်လိုလုပ် သူမအပြစ် ဖြစ်ပြန်ပြီလဲ!

သမီးတွေက နာခံမှုမရှိပြီး ခင်ပွန်းသည်က နှလုံးသားကို ရိုက်နှက်တယ်။ သူမဘဝက ခါးလွန်းသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီက ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ညစာစားချိန်၌ ထမင်းတစ်ပန်းကန်လျော့စားသည်။ သူမသည် မူလက လူတိုင်းကို "ခြိမ်းခြောက်"ရန် အခွင့်အရေးယူချင်သော်လည်း မည်သူမျှ သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

ခဏ၊ သတိထားမိသည့်သူ တစ်ယောက်ရှိသည်။ သူမယောက်ျား!

ထိုအချိန်၌ သူက ပြောသည်။ "မိန်းမ၊ မင်း ဒီည ထမင်းတစ်ပန်းကန် လျော့စားတယ်။ နောင်မှာ ဒီနည်းနည်းပဲစားနိုင်ရင်"

ဒါကို နားထောင်ကြည့်။ ခင်ပွန်းသည်က ဒီလိုပြောသင့်လား?

ထို့အပြင် သူမသည် ချောင်မိသားစု၏ ရွှေမြေးနှင့် ကိုယ်ဝန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ ဒေါသသည် သူမအိပ်ရာဝင်သွားသည့်တိုင် လျော့မသွားပေ။ သူမယောက်ျားကို မြင်သောအခါ ဒေါသမီးတောက်က ပြန်လောင်လာသည်။

"ရှင်ဒီည ရှင့်ရဲ့သားနဲ့ သွားအိပ်လိုက်။ ရှင့်ကို မြင်ရတာက စိတ်ဆိုးစေတယ်"

ချောင်ကျန်းကော်က စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ မင်းရဲ့ နဖူးပေါ်က အဖုကို ကြည့်ပြီး ရယ်နေတာကြောင့် အိပ်မပျော်မှာကို ငါကြောက်တယ်"

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ နှလုံးသားကို ပျားလပို့ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ သူမက အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကို ပြန်လာ။ ဒီည ဒီမှာ အိပ်ရမယ်။ ဘယ်မှ သွားခွင့်မပြုဘူး!"

ရယ်မိလို့ အိပ်မပျော်မှာကို ကြောက်နေလား? ရှင့်ကို ဝအောင် ရယ်ခိုင်းမယ်!

ခေဖာင်ကျန်းကော်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မိန်းမရယ်၊ မင်းဘာလို့ စိတ်မြန်နေရတာလဲ? ခဏလေးဒါ၊ နောက်ခဏလေး ဟိုဟာ။ မင်းကို မွေးမြူရတာထက် ဝက်မွေးရတာ ပိုလွယ်တယ်"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..." ရင်ဘတ်နာတယ်! သူမတကယ်​​သွေးအန်​လုမတတ်ပင်။

ချောင်ကျန်းကော်က သူ အိပ်မပျော်မှာကို ကြောက်သည်ဟု ပြောသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ဒီလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ ဖြစ်မလာပေ။ ကုတင်ပေါ် တက်သည်နှင့် မြို့စားကျိုးကို သွားတွေ့သည်။

တစ်စက္ကန့်အတွင်း သူမယောက်ျား အိပ်ပျော်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ချွမ်ကျီက ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သွေးအန်လုမတတ်ပင်။

သူမသည် တမင်တကာလှည့်ကာ နောက်ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် လုပ်ဆောင်နေသော်လည်း တစ်ဖက်လူက မနှိုးပေ။

အရမ်းစိတ်ဆိုးတယ်။

အခက်​အခဲ​များဖြင့်​ ည​သန်း​ခေါင်​၌ အိပ်ပျော်​သွား​သည်။ သို့သော် တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့သည်!

ချောင်ကျန်းကော်သည် နေ့ဘက်တွင် သူ့ဇနီး၏ နဖူးပေါ်ရှိ အဖုကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေခြင်းကြောင့် ညဘက် အိပ်ရာဝင်သောအခါတွင် အသက်မသေနိုင်သော မသေမျိုးကို အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။

မသေမျိုးက သူ့ကို ဘာလိုချင်လဲဟု မေးသည်။ ချောင်ကျန်းကော်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး သူ့မိဘတွေ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော် အသက်ရှင်ရန် မျှော်လင့်ကြောင်း ပြန်ပြောခဲ့သည်။

သူ့အမြင်အရ အိမ်က သူ့မိဘများ အသက်ရှင်နေမှပဲ အိမ်ဖြစ်သည်။ သူ့မိဘများ မရှိတော့လျှင် အိမ်က ပျောက်သွားမည်။

မသေမျိုးသည် သူ့နဖူးပေါ်ရှိ အဖုကြီးအား လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောခဲ့သည်။ "မင်းမိဘတွေ အသက်တစ်ရာထိ အသက်ရှင်ချင်ရင် အဖုကို ပြင်းပြင်းရိုက်။ မင်းကြမ်းကြမ်းရိုက်လေ မင်းမိဘတွေ အသက်ရှည်လေပဲ!"

ချောင်ကျန်းကော်က သူ့အဖုကို စိုက်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ခင်ဗျား မနာကျင်ဘူးလား?"

မသေမျိုးက ခေါင်းခါခဲ့သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ဒီအဖုက ထိုးဖို့ပဲ"