အခန်း (၆၃)

ချောင်ကျန်းကျွင်းက နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် လှမ်းအော်သော်လည်း ဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေပေ။

အနည်းငယ်ထူးဆန်းသည်။ အဖေရောက်လာလျှင် သေချာပေါက် တုံ့ပြန်မည်။

သို့သော် သူခိုး သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ခုဟု သံသယမရှိခဲ့ပေ။ ယခုက နေ့ခင်းဘက်ဖြစ်သည်။ ဘယ်သူမှ ဒီလောက် မရဲတင်းပေ။

ထို့အပြင် ခွေးလေးဖီဖီက မဟောင်ပေ။ ထို့ကြောင့် လာလည်သည့်သူက အစ်ကိုအကြီးဆုံး၏ သားသမီးများထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်သည်။

၎င်းကိုတွေးပြီး သူ့စိတ်ကို ဖြေလျှော့ကာ ယခုလုပ်နေသည်များကို ဆက်လုပ်နေလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ကျောရိုးနာကျင်မှုသည် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ နေ့တိုင်း အချိန်အကြာကြီး ထထိုင်နိုင်သည်။

ယခုအချိန်တွင် အိမ်၌ အဖြစ်အပျက် အများကြီးဖြစ်ပျက်ခဲ့သဖြင့် သူ့မိသားစုကို မပြောပြသေးပေ။ နှစ်သစ်ကူးလည်း ဖြစ်နေသေးသည်။

သို့သော် လွန်ခဲ့သည့်နှစ်ရက်က သူ့ခြေထောက်များကို ခံစားနိုင်ကြောင်း တွေ့ခဲ့သည်။

ယနေ့မနက် အိပ်ရာက နိုးလာသောအခါအခါ ထိုအပိုင်းကပင် ဝေဒနာ ခံစားရသည်။

ဤအကြောင်းအရာကို ရေးဖို့ခက်သော်လည်း ၎င်းကို ဂရုမစိုက်သည့်လူ မရှိပေ။ သူသည် အသုံးမကျသော လူတစ်ဦးကဲ့သို့ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထိုခံစားချက်က တကယ်ကို နာကျင်ခဲ့ရသည်။

သူသည် အကြောသေသွားသောကြောင့် သူ့မိသားစုကို နေ့တိုင်း အပြုံးဖြင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ ညဉ့်နက်၌သာ နာကျင်မှုကို ပြရန် သတ္တိရှိသည်။

သို့သော် ယခု သူက ထိတွေ့ခံစားနိုင်နေပြီ။

သူ့ခြေထောက်များက တစ်နေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်နိုင်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ကုတင်ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်တွင် မှီနေကာ စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

စားပွဲအစွန်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ကုတင်အစွန်းဘက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် ဤလုပ်ဆောင်ချက်ကို သူ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြီးမြောက်အောင် မလုပ်နိုင်ပေ။ ယခုမူကား သူလုပ်နိုင်ပြီ!

ခြေနှစ်ချောင်းလုံး မြေပြင်ပေါ် ရောက်နေပြီး လဲကျခြင်းမရှိပေ။

သူ မတ်တတ်ရပ်နိုင်ပြီ! သူတကယ်​​ခြေ​ထောက်​​ကို ပြန်ရပြီ။

ချောင်ကျန်းကျွင်း၏ မျက်လုံးများက တက်ကြွနေသည်။ သူ့မျက်လုံးများ စိုစွတ်သွားသည်!

ထိုအချိန်တွင် အိမ်အပြင်ဘက်မှ သိမ်မွေ့ညင်သာသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ကျန်း ကျန်းကျွင်း၊ ကျွန်မ... လင်းဟွေ့ပဲ။ ရှင့်အတွက် အဆင်ပြေရဲ့လား? ကျွန်မ ရှင်နဲ့ တွေ့ချင်တယ်... ."

လင်းဟွေ့၏ အသံသည် သေးငယ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခြင်သံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသောကြောင့် ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် ကျန်သည့်စကားလုံးများကို မကြားရပေ။

ထိုအချိန်တွင် လင်းဟွေ့သည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်။ ပုဇွန်ပြုတ်ကဲ့သို့ နီရဲကာ သူမ၏အဝတ်ထောင့်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ့အဝတ်ထောင့်ကို စုတ်ဖြဲလုနီးပါးပင်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းသည် ကိုက်ရာကြောင့် ဖြူလာသည်။

လင်းဟွေ့၏ အသံကို ကြားသောအခါ ချောင်ကျန်းကျွင်းက အံ့ဩသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ရွာတည်းနေဖြစ်သော်လည်း လက်ထပ်ပြီးကတည်းက သီးသန့်စကားမပြောခဲ့ကြပေ။ သူမကို နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့သည်မှာ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ဝက်လောက်က ဖြစ်သည်။

သူမသည် မီးခိုးရောင်ရှပ်အင်္ကျီကို ၀တ်ထားသည်ကို သတိရမိသေးသည်။ ညစ်ညမ်းသောအရောင်သည် သူမ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ သိက္ခာနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူလှည့်ထွက်သွားသည်။ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက နောက်ဆုံးအကြိမ် ကောလဟာလများကြောင့် သူမကို ရိုက်နှက်ခဲ့ကြောင်း သတိရမိသည်။

သူမ အခု ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ?

သာ့ချောင်ကိုရှာဖို့ သူမဒီကိုလာခဲ့တာလား?

လင်းဟွေ့သည် ပေါက်ကွဲတော့မတတ် ကြောက်ရွံ့နေ၏။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးများက သူမမျက်နှာဆီသို့ ပြေးလာသည်။ သူမ စောင့်မျှော်နေရသော စက္ကန့်တိုင်းသည် ဝေဒနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အတွင်းမှ အကြောင်းပြန်ခြင်းမရှိပေ။

သူမ၏ သတ္တိများက ပျောက်ကွယ်လုနီးအချိန်မှာပင် အတွင်းထဲ၌ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ "အဟွတ်...သာ့ချောင်ကို ရှာဖို့ ဒီကို လာတာလား? သူမ အဖွားနဲ့ မြို့ကို လိုက်သွားတယ်။ မင်း..."

"ဟင့်အင်း၊ ကျွန်မ သာ့ချောင်ကိုရှာဖို့ ဒီကိုလာတာ မဟုတ်ဘူး" လင်းဟွေ့က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ရှင့်ကိုရှာဖို့ လာတာ!"

သူ့ကို လာရှာတာလား?

ချောင်ကျန်းကျွင်း၏ နှလုံးသည် ရေထဲသို့ ကျောက်တုံးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ တုန်ခါသွားသည်။ တဒုန်းဒုန်းနှင့် သူ့နှလုံးခုန်သံက မြန်လာသည်။ လက်က စားပွဲအစွန်းကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သဖြင့် သူ့လက်နောက်ဖျံပေါ်ရှိ အပြာရောင်သွေးပြန်ကြောများ ပေါ်လာသည်။

"ဒါဆို မင်းဝင်လာခဲ့"

"ကောင်းပြီ" လင်းဟွေ့သည် ခြံအပြင်ဘက်ကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရသဖြင့် အမြန်ဝင်လိုက်သည်။

သစ်သားတံခါးကို ပြန်ပိတ်ပြီးသောအခါ ရှောင်ချောင်က နံရံအနောက်မှ ထွက်လာသည်။

သူမ၏ မျက်ခုံးများက ကြုတ်သွားသည်။

သာ့ချောင်က လူများ၏ ကံကြမ္မာကို ခိုးယူရန် စနစ်တစ်ခုရှိနေကြောင်းကို သူမသိလိုက်ကတည်းက သာ့ချောင်ကိုတွေ့သည့်အခါ ရှောင်သွားသည်။ သူမအဖွားနှင့် မြို့ကိုသွားမည်ဆိုသည်အား သိသဖြင့် ဒီနေ့ ဒီကိုလာရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ဝမ်အိမ်၌ ဘဝက ခက်ခဲလွန်းသည်။ သူမက ဆက်မထိန်းနိုင်တော့ဟု ခံစားရသည်။

ယခုတွင် သူမသည် ပြတ်သားစွာ ပြုမူမိသည့်အတွက် နောင်တရမိသည်။ သူမသည် ချောင်မိသားစုနှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးရှိသင့်သည်။ ဝမ်ရှင်းရှန်သည် ယွမ်တစ်သောင်းတန်အိမ်ထောင်စုမဖြစ်လာမီ အနည်းဆုံး ချောင်မိသားစုနှင့် အပေါ်ယံဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းထားရမည်ဖြစ်သည်။

ဤနည်းအားဖြင့် သူမသည် လွတ်မြောက်လမ်း ရှိလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သာ့ချောင်နှင့် သူမအဖွားတို့ မြို့ကိုသွားသည့်အခါ အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူမအဖေနှင့် အဆက်အသွယ်ရရန် လာချင်ခဲ့သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ လင်းဟွေ့သည် သူမအဖေကို လာရှာသည်အား တွေ့ခဲ့သည်။

လင်းဟွေ့က သူမအဖေကို ရှာဖို့ ဘာကြောင့်လာတာလဲ?

လူတိုင်းမရှိသည့်အချိန် ဖြစ်နေသည်။ တစ်ခုခု ရှိလိမ့်မည်။

သူမသည် ခိုးဝင်ကာ ပြတင်းပေါက်အောက်မှ ခိုးနားထောင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အနောက်မှ စူးရှသည့်အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်...

"ကျောင်းကျောင်းအာ၊ အဲဒီမှာဘာလုပ်နေတာလဲ? တစ်ဖက်လူက နင့်ကို မလိုချင်တော့ဘူး။ နင်ဘာလို့ သူတို့ရဲ့အေးစက်တဲ့အသားကို စွဲကပ်နေတာလဲ?"

ရှောင်ချောင်၏ ခြေထောက်သည် လေထဲ၌ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဒေါသရောင်က သူမ၏ မျက်လုံးများမှ ဖြတ်သွားသည်။

သူမ၏ နောက်ကျောကို လက်တစ်ဖက်နှင့် ထောက်ထားရင်း ဖန်ရှောင်ကျွမ်း၏ မျက်နှာက ဒေါသများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ "ဒါတောင် မလာသေးတာလား? ဒါမှမဟုတ် ချောင်အိမ်ကို ပြန်ချင်နေလား"

ကွာရှင်းပြီးနောက် ဖန်မိသားစုနှင့် ချောင်မိသားစုတို့သည် ရန်သူများဖြစ်ရန် ကျိန်ဆိုခဲ့သော မိသားစုနှစ်စု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ဖန်မိသားစုသည် ကံဆိုးမှုနှင့် ကြုံတွေ့ပြီးနောက် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် ဖိနှိပ်မှုကို ခံစားခဲ့ရပြီး ချောင်မိသားစုထက် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်လိုခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ရှောင်ချောင်သည် ယခုအချိန်တွင် ချောင်အိမ်သို့ ပြေးလာသည်ကို ဖြင်သောအခါ သူမအား သစ္စာဖောက်သလို ခံစားခဲ့ရသည်။

ရှောင်ချောင်က အံကြိတ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "အမေ၊ ei rang ti um an tea ma ad"

သူမအဖေကို လာတွေ့သည်ဟု ပြောချင်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ရှေ့သွား (၃) ချောင်း ဆုံးရှုံးသွားသောကြောင့် သူမ၏ စကားသည် အလွန်ပြင်းထန်သည်။ သာ့ချောင်၏ စကားထစ်ခြင်းထက် ပိုရယ်စရာကောင်းသည်။

ရှောင်ချောင်၏ မျက်နှာက နီမြန်းသွားသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နောက်ထပ် နာကျည်းမှု ပေါက်ထွက်လာသည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက သူမ၏ သက်ရောက်မှုရှိသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ စိတ်တိုသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"နင်ဘာတွေပြောနေတာလဲ ငါမသိဘူး! ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင်ငါ့ကို အမေအဖြစ် အသိအမှတ် ပြုချင်သေးရင် ငါနဲ့လိုက်ခဲ့ဖို့ သတိပေးလိုက်မယ်။ နောက်နောင် ဒီကို ထပ်လာတာ မတွေ့ရစေနဲ့!"

ရှောင်ချောင်သည် သူမအမေ၏ ကျောကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏အကြည့်များသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေသည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် ခဏလောက် လျှောက်သွားခဲ့ပြီး သူမနောက်မှ ခြေသံမကြားရပေ။ သူမက မထိန်းနိုင်ဘဲ ပို၍ပင် ဒေါသဖြစ်သွားသည်။

ကြိမ်းမောင်းရန် ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။ သို့သော် ရှောင်ချောင်၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံသောအခါ သူမတစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူမ အနီးကပ်ကြည့်သောအခါ ရှောင်ချောင်သည် ချစ်စရာကောင်းပြီး ချိုမြိန်သော ပုံစံကို ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူမက ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

ရှောင်ချောင်သည် လင်းဟွေ့က သူမအဖေကိုလာရှာကြောင်း သူမအမေကို ပြောပြချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူမအမေက ပြီးပြည့်စုံသည့် ဝက်အသင်းဖော်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းကို ပြောပြလျှင် ဘယ်လိုဒုက္ခများ ကြုံလာမည်ကို ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပေ။

ချောင်မိသားစုက သူမကို ပိုမုန်းသွားလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူမ စိတ်ပြောင်းသွားသည်။

...

ချောင်ရှို့ကျီသည် လက်တစ်ဖက်တွင် ဂျင်း 70 မှ 80 နှင့် တစ်ဖက်တွင် သာ့ချောင်၏ လက်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များက လေနှင့်တူသည်။

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ ခြေတံတိုများဖြင့် အဖွား၏ခြေရာကို လိုက်မီရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ သူမသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အဖွားနှင့်အတူ တိရစ္ဆာန်ငါးကောင် လေ့ကျင့်ခန်းကို လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ ကျောက်စိမ်းတုံးရေသောက်သဖြင့် သူမမှာ အခက်အခဲမရှိပေ။

သို့သော် ဒီလောက်လေးသည့် အိတ်ကို ထမ်းလာသည့် အဖွားကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်စ်သွားသည်။ "အဖွား၊ ပင်ပန်းနေလား? ခဏထိုင်ပြီး အနားယူချင်လား?"

ချောင်ရှို့ကျီက သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ပင်ပန်းနေပြီလား?"

သာ့ချောင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး နူးညံ့စွာပြောသည်။ "မပင်ပန်းပါဘူး။ အဖွား ပင်ပန်းမှာကို စိုးရိမ်တယ်။ အဖွားကို ဘယ်လိုကူညီရမလဲ?"

သူမ၏ ခွန်အားမှာလည်း အလွန်ကြီးမားသည်။ အစ်မ တုန်းဟယ်ပင် သူမနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။

ချောင်ရှို့ကျီ၏ နှလုံးသားက အရည်ပျော်သွားသည်။ "အဖွား မပင်ပန်းပါဘူး။ သမီးကို သယ်ရတာလည်း ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး"

လင်ဇီးရိုင်းသည် ဂျင်း 20 အလေးချိန်ရှိသည်။ ဆန် ၆၀ ဂျင်း။ အိတ်၏ စုစုပေါင်းအလေးချိန်မှာ ဂျင်း 80 ဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ ခရီးရှည်ကြီးကို တခြားတစ်ယောက်ယောက်က ထမ်းထားလျှင် ပင်ပန်းမှာ သေချာသည်။

သို့သော် သူမအတွက်မူ ၇ ဂျင်း၊ ၈ ဂျင်း ပစ္စည်းအား သယ်သည်နှင့် မခြားပေ။

သူမသည် သဘာဝလွန်စွမ်းအားများဖြင့် မွေးဖွားလာသည်ဟု လူတိုင်းက ပြောကြသည်။ သို့သော် တကယ်တမ်းမူ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ မွေးစတုန်းက သာမန်လူများနှင့် မခြားပေ။

လေးနှစ်အရွယ်တွင် တောသို့သွား၍ တောထွက် အသီးအနှံများကို ကောက်ယူသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ရောင်စုံမှိုကိုမြင်ပြီး အလွန်လှသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက မတွေးဘဲ ခူးစားလိုက်သည်။

ယခု ပြန်တွေးကြည့်သောအခါ သူမသည် ထိုအချိန်က ဆာလောင်မှုကြောင့် သတိမေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ ပါးစပ်ထဲ တစ်ခုခုထည့်ရန် သတ္တိရှိလာသည်။ မကြာခင်မှာပင် သူမက ကံခေခဲ့သည်။

သူမသည် သုံးရက်လုံး မေ့မြောနေခဲ့သည်။ သူမ၏ မိသားစုက အဆိုးဆုံးအတွက် ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏မိဘများသည် ငိုယိုကာ မူးလဲလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။

သူမ၏ အဖေက မုဆိုးဖြစ်ဖူးသည်။ သို့သော် သူသည် အမဲလိုက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး လယ်သမားတစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမ မတိုင်မီက သူမ၏မိဘများသည် ကလေးငါးဦးကို မွေးဖွားခဲ့သော်လည်း တစ်ယောက်မှ ငါးနှစ်အထိ အသက်မရှင်ခဲ့ပေ။

ရွာထဲမှာ ကောလဟာလ မျိုးစုံရှိခဲ့သည်။ လူအများစုက သူတို့ချောင်မိသားစု၏ ဖုန်းရွှေက မကောင်းဘူးဟု ဆိုကြသည်။ သူမ၏ အဖေက အသက်ပေါင်းများစွာ သတ်ခဲ့သဖြင့် သားသမီးများ၌ ဝဋ်ပြန်လည်ခြင်းဟု အချို့က ပြောကြသည်။

သူမသေတော့မည်ဟု လူတိုင်းက ထင်နေချိန်မှာပင် မကုန်မခန်းနိုင်သည့် စွမ်းအားနှင့် ပြန်လည်အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် လက်ဗလာဖြင့် အုတ်ခဲများကို ခုတ်ထစ်ကာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ဖြင့် ကျောက်တုံးများကို ရိုက်ခွဲပြီး ဂျင်း ၂၀၀ ကျော် အလေးချိန်ရှိသော တောဝက်တစ်ကောင်ကို လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးသတ်ခဲ့သည်။ တစ်ခုမှ ပြဿနာမဖြစ်ခဲ့ပေ။

တစ်နာရီကျော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သာ့ချောင်၏ ကိုယ်ကာယကြံ့ခိုင်မှု ကောင်းမွန်လာသော်လည်း အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေသေးသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းကောင်းကိုင်ထား။ မလဲစေနဲ့!"

သာ့ချောင်သည် အဖွား၏လည်ပင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက တလက်လက် တောက်ပနေသည်။

အမြင့်ကြီးပဲ!

အရမ်းကောင်းတယ်။ ဒါက သူမရဲ့ပထမဆုံးအကြိမ်အမြင့်စီးခြင်းပါပဲ။

ထိုမြင်ကွင်းကို လမ်းသွားလမ်းလာများက မြင်သည်။ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျမတတ်ပင်။

ဒီ...ဒီမိန်းမရဲ့ ခွန်အားက လွန်လွန်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား?

အလျင်လိုသည်ဖြစ်စေ မပြေးသည်ဖြစ်စေ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် မြို့ထဲသို့ ရောက်လာကြသည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် မနှောင့်နှေးဘဲ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဝယ်လိုအား သမဝါယမထံသို့ တိုက်ရိုက် ချီတက်လိုက်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် သူမသားကိုရှာရန် ဤနေရာသို့ ရောက်လာကြောင်း တံခါးစောင့်ဦးလေးကြီးက ကြားသိရပြီး တံခါးဝတွင် စောင့်ရန်ပြောခဲ့ကာ သူ့ကိုခေါ်ရန် ဝင်သွားခဲ့သည်။