အခန်း (၆၄)

သူ့အမေ လာသည်ဆိုသည့်သတင်းကို ချောင်ကျန်းမင်က မယုံပေ။ တံခါးနားကလူကိုတွေ့သည်အထိ မယုံသေးပေ။ "အမေ၊ ဘာလို့ဒီကိုလာတာလဲ? သားကိုဘာလို့ကြိုမပြောတာလဲ?"

သူသည် မကြာခဏ ခရီးထွက်ရပြီး တစ်ခါတစ်ရံ တစ်ပတ် သို့မဟုတ် နှစ်ပတ်ကြာ သွားတတ်သည်။ သူ့အမေက သူ့ကို ကြိုအသိမပေးဘဲ လွဲသွားရင် အဲဒါ အချိန်ဖြုန်းတာပဲ မဟုတ်လား?

သာ့ချောင်က ခေါင်းမော့ပြီး ချိုသာစွာ ပြောသည်။ "ပဉ္စမဦးလေး၊ အဖွားက သမီးကို စာရေးကိရိယာဝယ်ဖို့ ထွက်လာခဲ့တာ။ သမီးတို့ရောက်လာတုန်း ဦးလေးကို စားစရာတွေ လာပို့ပေးတယ်"

သမီးတို့ ဒီကို ရောက်လာတုန်း...

ချောင်ကျန်းမင် ရုတ်တရက် တစ်ခုဝယ်တစ်ခုလက်ဆောင် ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ချောက်ရှို့ကျီက သူ့ကို ထောင့်နားသို့ ဆွဲလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးသည်။ "နင့်ရဲ့ အိပ်ဆောင်မှာ တခြားတစ်ယောက်ရှိသေးလား?"

ချောင်ကျန်းမင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မရှိဘူး။ တခြားလူတွေက အလုပ်မှာဖြစ်ဖြစ် ပစ္စည်းတွေ လာပို့နေတာ ဖြစ်ဖြစ် ရှိနေမယ်။ အမေ၊ ဘာလို့ ဒီလိုမေးတာလဲ?"

ချောင်ရှို့ကျီက သူ့မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "လမ်းပြပေး!"

ချောင်ကျန်းမင် - "..."

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ဒီလိုစကားမျိုးပြောလျှင် ထိုသူကို ထိုးမှာ သေချာသည်။ သို့သော် သူ့ရှေ့၌ လူက သူ့အမေ ဖြစ်နေသည်။ သူ တခြားဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ?

အရင်က တစ်ယောက်ခန်း အိပ်ဆောင်၌ နေထိုင်သည်။ တစ်ဆယ်စတုရန်း မီတာခန့်သာရှိသော်လည်း သူသည် အခြားသူများနှင့် အခန်းကို မျှဝေရန် မလိုအပ်ပေ။

ခေါင်းဆောင်အသစ် ရောက်ရှိလာပြီးကတည်းက တစ်ယောက်ခန်းအိပ်ဆောင်ကို ပြန်လည်သိမ်းယူခဲ့သည်။ ယခု လူငါးယောက်နှင့် စတုရန်းမီတာ နှစ်ဆယ်ကျယ်သည့် အခန်းထဲ၌သာ ညှစ်နေရသည်။

ရှက်စရာကောင်းတာအပြင် မရှိပေ!

အိပ်ဆောင်ထဲဝင်သွားပြီး ချောင်ရှို့ကျီက ကြည့်လိုက်သောအခါ အခန်းထဲ၌ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ကုတင်နှစ်လုံးပါနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူခြောက်ယောက်သည် ကျယ်ဝန်းသောကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်ကြသည်။

စကားအများကြီးမပြောဘဲ ပခုံးပေါ်မှ အိပ်ကို ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ချောင်ကျန်းမင်ကို တံခါးပိတ်ခိုင်းပြီး လင်ဇီးရိုင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထုတ်ပြခဲ့သည်။

ချောင်ကျန်းမင်သည် သူ့အမေ၏ အိုးထဲတွင် မည်သည့်ဆေးကို ချက်ထားသည်ကို မသိပေ။ မီတာဝက်ကျော်မြင့်သည့် လင်ဇီးရိုင်းကို မြင်လိုက်ရပြီး အံ့ဩသွားကာ ပါးစပ်ကို အကြာကြီး မပိတ်နိုင်တော့ပေ။

ပဉ္စမဦးလေး၏ မိုက်မဲသော အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သာ့ချောင်သည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ဖုံးကွယ်ကာ တိတ်တဆိတ် ရယ်မောသည်။

"အမေ၊ အမေ..." ချောင်ကျန်းမင်က အံ့ဩသွားပြီး စကားပင် ကောင်းကောင်း မပြောနိုင်တော့ပေ။

ချောင်ရှို့ကျီက လေးနက်သော မျက်နှာနှင့် ပြောလိုက်သည်။ "နင်ဘာကိုခေါ်နေတာလဲ? ဒါက နှစ်တစ်ရာရှိတဲ့ ထိုင်လင်ဇီး တောင်ပေါ်တက်တာ။ သာ့ချောင်နဲ့ ကလေးတွေက တောင်ပေါ်က တူးခဲ့တာ။ နင့်မှာ ရောင်းနိုင်တဲ့နည်းလမ်း ရှိလား?"

ချောင်ကျန်းမင်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ တံတွေးမျိုချပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ ဒီရာစုနှစ် သက်တမ်းရှိတဲ့ လင်ဇီးရိုငကို အရှေ့ဘက်သစ်တောက တောင်ပေါ်မှာ တူးခဲ့တာလို့ မပြောနဲ့"

သာ့ချောင်က သူမ၏ လက်လေးကို မြှောက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "သမီးအဲဒါကို အရှေ့ဘက်သစ်တောမှာ တူးခဲ့တာ"

ချောင်ကျန်းမင် - "!"

ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?

အရှေ့ဘက်သစ်တောက မကြီးပေ။ ထို့အပြင် တောရိုင်းဟင်းသီးဟင်းရွက်များ တူးကာ မှိုကောက်ရန် နေ့စဉ် လူများစွာ ဝင်လာကြသည်။

အကယ်၍ ဤမျှကြီးမားသော လင်ဇီးရိုင်း ရှိခဲ့ပါက ၎င်းကို ဟိုးရှေးရှေးကတည်းက ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ကလေးအနည်းငယ်ကို ဘယ်လိုစောင့်မှာလဲ?

သို့သော် သူ့အမေက လိမ်နေပုံမပေါ်ပေ။ ထို့ထက်ပို၍ လိမ်ရန် မလိုအပ်ပေ။ ဤအချက်ကို သူယုံကြည်ရမည်။

"ငါတို့ထွက်သွားပြီးရင် နင် ဆက်ပြီး အံ့ဩလို့ရတယ်။ အခုပြောစမ်း၊ ဒီပစ္စည်းကို ရောင်းနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းရှိလား?" ချောင်ရှို့ကျီက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ချောင်ကျန်းမင်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြန်သည်။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။ "ရပါတယ်၊ ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ပဲရှိရှိ ဒီဟာကို မရဘူး။ သတင်းတွေ ပျံ့သွားရင် လူတွေ အများကြီး တိုက်ပွဲဝင်လိမ့်မယ်"

မကြာခဏ ခရီးထွက်ရသည့်အတွက် လူအများကြီးနှင့် ဆုံခဲ့သည်။

ထိုလူများ ရာထူးအများကြီးမရှိသော်လည်း အဆက်အသွယ်များစွာ ရှိကြသည်။ ဤပစ္စည်းကို ရောင်းရသည်မှာ လုံးဝပြဿနာမရှိပေ။ အချိန်တန်လျှင် သူတို့အတွက် အကျိုးရှိအောင် လုပ်ပေးလျှင် ရသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက လင်ဇီးရိုင်းကို အဝတ်နှင့် ပြန်ထုပ်ပြီး အိတ်ထဲ ထည့်ထားသည်။ "ကောင်းပြီ၊ ငါ နင့်ကို ထားခဲ့ပေးမယ်။ နင်ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်လို့ရတယ်။ တစ်ခုတော့ရှိတယ်။ အဖမ်းခံရမယ့်အစား ငါ အဲဒါကို မရောင်းဘဲနေမယ်။ နားလည်လား?"

ချောင်ရှို့ကျီ၏ အမြင်အရ ပိုက်ဆံသည် ဘဝလောက် အရေးမကြီးပေ။

သူ့အမေ၏ စကားကြားသောအခါ ချောင်ကျန်းမင်၏ နှလုံးသားက နွေးထွေးသွားသလို ခံစားရသည်။ "အမေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ သား သတိထားပါ့မယ်"

ချောင်ရှို့ကျီက သူမ၏ သားထွေးအား လင်ဇီးရိုင်းကို ပေးပြီးနောက် သာ့ချောင်ကို ခေါ်သွားသည်။

ချောင်ကျန်းမင်သည် သူ့အမေက ပေါ့ပါးစွာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ တစ်ခုဝယ် တစ်ခုလက်ဆောင်ရသည့် ခံစားချက်က ပေါ်လာပြန်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဝယ်လိုအား ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွင် လုံလောက်သည့်အရာများ မရှိဟု ခံစားရသဖြင့် သာ့ချောင်ကို ကုန်တိုက်ဆီ တိုက်ရိုက်ခေါ်သွားသည်။

အိမ်တွင် ဝမ်ချွမ်ကျီက စားသောက်နေစဉ် ဝက်သတ်သကဲ့သို့ အော်နေသည်။ "အိုး... သေလောက်အောင်နာတယ်!"

ချောင်ကျန်းကော်က ပြောလိုက်သည်။ "မိန်းမ၊ အခု မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ? မကြာခဏ ဝက်တွေလို အော်ရတာကို ဘာလို့ ကြိုက်ရတာလဲ?"

"ဖွီ..."

ချန်ချောင်ချောင်ထံမှ ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် သွေးအန်လုမတတ်ပင်။

ဝက်တွေလို အော်ရတာကို ဘယ်လို သဘောကျလဲ?

အဲဒီညက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သူမနဖူးပေါ်က အဖုကို မထိရင် ဘယ်လိုလုပ် ညည်းမှာလဲ?

"ငါ့ပါးစပ်ထဲမှာ အရမ်းနာနေတယ်။ ကြည့်ကြည့်!" သူမယောက်ျားကို ပြရန် ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

မနက်က ရေတွက်ထားသည်။ ခုနစ်ခု၊ ရှစ်ခုလောက် ရှိသည်။

ချောင်ကျန်းကော်က လှည့်ကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ "လျှာရှည်တဲ့မိန်းမက ပါးစပ်မှာ အနာတွေပေါက်နေတယ်။ မိန်းမ၊ မင်းမှာ အနာတွေ အများကြီးပဲ။ ဒါဆို မင်း လျှာရှည်တဲ့ မိန်းမဘုရင်ဖြစ်လာပြီလား?"

"ဖွီ..."

ချန်ချောင်ချောင်သည် အစ်ကိုအကြီးဆုံး၏ စကားကို ကြားသောအခါ မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူမက သေလောက်အောင် ရယ်မောနေသည်။

အစ်ကိုအကြီးဆုံးက နတ်ဘုရားလို့ ပြောလို့ရမလား?

နေ့တိုင်း သူ့မိန်းမကို တိုက်ခိုက်ရန် နည်းလမ်းအသစ်များ ရှိသည်။ မူလတုန်းက ဝမ်ချွမ်ကျီကို နည်းနည်းစာနာမိသော်လည်း ယခု သူမလည်း ပြောချင်နေပြီ။ ပြောတာကောင်းတယ်!

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းသွားသည်။ "ချောင်ကျန်းကော်၊ ရှင် ကျွန်မကို တစ်ရက်လောက်မငြင်းရရင် အသက်မရှင်နိုင်ဘူးလား? ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့မိန်းမပါ။ ဘာလို့ဒီလိုလုပ်တာလဲ?"

သူမကို စိတ်တိုစေသည်။

သာမာန်အားဖြင့် သူမကို ထိုကဲ့သို့ပြောသည်က လုံလောက်ပြီ။ သို့သော် ချန်ချောင်ချောင်ကို ဟာသတစ်ခုကြည့်ခွင့်ပေးလိုက်တာက လက်မခံနိုင်ပေ!

ချောင်ကျန်းကော်က စိတ်ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာနှင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "မိန်းမ၊ ငါအမှန်တိုင်းပြောနေတာ။ ငါက နေရာတိုင်း မဟုတ်တာ ပြောနေတာ တွေ့လား? အနာလည်းမပေါက်ဘူး။ သားသမီးလည်း မရှိဘူး။ ပဉ္စမ​ညီမမှာကော ရှိလား?"

ချန်ချောင်ချောင်က ပူးပေါင်းပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်မမှာလည်း မရှိဘူး!"

ချောင်ကျန်ကော်၏ အမူအရာက 'ကြည့်စမ်း' ဟု ပြောနေသည်။ "မိန်းမ၊ မင်းကြားတယ် မဟုတ်လား? ငါတို့မှာ မရှိဘူး၊ မင်းတစ်ယောက်ထဲပဲ၊ မင်း တခြားသူတွေအကြောင်း ပြောတယ် မဟုတ်ဘူးလား? မိန်းမ၊ ငါ​မင်းကို ခြောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ လျှာရှည်​တဲ့မိန်းမ​တွေ​က လျှာထုတ်​လိုက်​ပြီး ​သေသွားတယ် ငါကြားတယ်​!"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."ဒါက ခြောက်နေတာ မဟုတ်ရင် ဘာလဲ?

သူမက အရင်ဘဝတုန်းက လူအများကြီး သတ်ခဲ့လို့ ဒီဘဝမှာ ဒီလိုလူမိုက်နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာလား?

ချန်ချောင်ချောင်က ရယ်မောရလွန်းသဖြင့် ဗိုက်နာနေပြီ!

ဝမ်ချွမ်ကျီက ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သွေးအန်လုမတတ်ပင်။ သူမက ထမင်းပန်းကန်ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ "မစားတော့ဘူး၊ ကျွန်မ ဒေါသတွေနဲ့ ပြည့်သွားပြီ!"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဒေါသတကြီး ထွက်သွားသည်။

သူမက မြန်မြန်မလျှောက်ပေ။ ပင်မအခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူမသည် တမင်တကာ ရပ်တန့်ကာ ခေတ္တစောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ဤမိသားစုတွင် မည်သူမျှ သူမကို ထွက်ခွာခြင်းကို တားဆီးရန် အသံတစ်ခုမျှ မပြောပေ။

ရင်ဘတ်နာတယ်!

ချောင်ကျန်းကော်က ကလေးများကို သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ဒေါသက ပိုပိုပြီး ထူးဆန်းလာတယ်။ ရွာအဆုံးက အဘွားကြီးယောင်နဲ့ ပိုတူလာတယ်"

အဘွားကြီးယောင်ကို စုန်းမကြီးဟုလည်း ခေါ်သည်။ သူမသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို တုန်လှုပ်စေသော ပင်ကိုယ်စရိုက် ရှိသည်။

သူမ၏ အိမ်ထောင်ဖက်မှ သူမ၏ သားသမီး၊ ချွေးမ၊ မြေးတွေအထိ သူမ၏ ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းခြင်း မခံရသူ မရှိပေ။ သူမ၏ မိသားစုက သူမကြောင့် စိတ်တိုရသည်။

သူမသည် အိမ်တွင် အလွန်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသဖြင့် ကလေးအနည်းငယ်သည် သူမနှင့် အတူမနေချင်ကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့အဖေနှင့်အတူ ခွဲခွာပြီး သူမကို တစ်ယောက်တည်း နေခိုင်းသည်။

အဘွားကြီးယောင်၏ အိမ်ထောင်ဖက်သည် သူမနှင့် တစ်ခန်းတည်း နေလိုသည်ထက် တစ်ယောက်တည်းနေလိုသည်မှာ မည်သူကသိသနည်း။

ထို့ကြောင့် ယောင်မိသားစု၏ သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ဦးသည် သီးခြားစီ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ သားများလည်း သီးခြားနေထိုင်ကြသည်။ ရွာထဲ၌ မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်လာသည်။

ကလေးအနည်းငယ်က ၎င်းကို စဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်ကြသည်။ အတော်တူသည်ဟု ပြောကြသည်။

ချောင်ကျန်းကော်က အန်းပင်းကို ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူနဲ့။ မင်းလက်ထပ်ပြီးတာနဲ့ ငါတို့က ယောင်မိသားစုဆီက သင်ယူပြီး သီးခြားနေထိုင်ကြမယ်"

အန်းပင်းသည် နှစ်သစ်ကူးတွင် ကျန်သေးသော ဝက်သားလုံးများကို စားနေပြီး သူ့အဖေ၏ စကားကို ကြားသည်။ သူက ခဏလောက်စဥ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ"

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အတူတူ နေထိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မပေါင်းသည်ဖြစ်စေ သူ့မိဘများကို ဂရုစိုက်နေမည်ပင်။

ထို့ကြောင့် သူက ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ချောင်ကျန်းကော်သည် အဓိကကိစ္စရပ်တစ်ခုကို ဖြေရှင်းပြီးပြီဟု ခံစားမိသည်။ ထို့ကြောင့် ဇနီးသည်၏ ပန်းကန်လုံးမှ ထမင်းကို သူ့ပန်းကန်လုံးထဲသို့ လောင်းထည့်ကာ ခွက်ကြီးကြီးဖြင့် စားသောက်ခဲ့သည်။

ချောင်တုန်းဟယ်သည် အလွန်ငဲ့ညှာသည်။ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တံခါးဆီသို့ လှမ်းကြည့်ကာ သူမ၏ ညီမလေးကို မေးလိုက်သည်။ "ငါတို့ အမေ့ကို သွားတွေ့သင့်လား?"

သူ့အဖေကဲ့သို့ လူပျိုကြီး ချောင်တုန်းယင်က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနေပြီ၊ အမေ့က အကျင့်ဖြစ်နေပြီ!"

ပြတင်းပေါက်အောက်မှာ ကြောင်ကဲ့သို့ ခိုးနားထောင်နေသည့် ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

ဒီရက်တွေမှာ တကယ်ကို ဆက်သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။

သူမ ဘာအပြစ်တွေ ကျူးလွန်ခဲ့လို့လဲ?

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အခန်းထဲသို့ ပြန်လာပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် အကြာကြီး လှဲနေလိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသည်။

တကယ်တမ်းတွင် ယခုတစ်ခါ သူမ၏ ပါးစပ်၌ အနာ အများကြီး ဖြစ်ရသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ ဘဝ၌ အကြီးမားဆုံး ဝါသနာက အတင်းပြောခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် နေရာအနှံ့ လိုက်ပြောသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချောင်မိသားစုသည် နှစ် ၁၀၀ သက်တမ်းရှိ လင်ဇီးရိုင်းကို တူးဖော်ခဲ့သည်။ ယခုကဲ့သို့ ကြီးကျယ်သော ကိစ္စကို ပြောလျှင် တစ်ရွာလုံးသာမက အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုလုံးက သူမကို မနာလိုဖြစ်ကြလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့ ကိစ္စမျိုးကို လုံးဝ မပြောနိုင်ပေ။ မဟုတ်လျှင် သူမ၏ မိဘအိမ်သို့ ပြန်ပို့ခံရလိမ့်မည်။

၎င်းက သူမကို တကယ်ကို နာကျင်စေသည်။

လူတွေက အလွန်အကျွံ ထိန်းထားလျှင် ပူလာမည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ချွမ်ကျီ ပါးစပ်၌ အနာပေါက်နေခြင်းဖြစ်သည်။