ကောင်းကင်ထိပ်အိမ်တော်ရဲ့ တပည့်

ယီထျန်းယွမ်ဟာ ကြယ်တာရာဂေဟာကနေ ထွက်လာပြီးနောက် အချိန်ဖြုန်းမနေဘဲ နတ်ဆိုးတိမ်ကျွန်းကို တည့်တည့်ဦးတည်လာခဲ့တယ်။ သူ ထွက်သွားပြီးနောက် လူအုပ်ကြားထဲကနေ ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေပြီး လိုက်လာခဲ့တယ်။

မြို့တံခါးဝကို ရောက်တဲ့အခါ ယီထျန်းယွမ်ကို ဘယ်နေရာမှာ ရှာမှ မတွေ့တော့ဘူး။

"ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုပဲ ပျောက်သွားနိုင်ရတာလဲ။ ငါ့ကို သတိထားမိသွားတာလား..." သူက ယီထျန်းယွမ်ကို လိုက်ကြည့်ဖို့ တာဝန်ရှိသူဖြစ်တယ်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ယီထျန်းယွမ် ပျောက်သွားခဲ့တယ်။ သူ ဘယ်ကိုသွားလဲဆိုတာကို မသိတော့ဘူး။ စိတ်ပျက်လှတဲ့ မျက်နှာနဲ့ သူက ပြောလိုက်တယ်။ "ဒီတစ်ခေါက် အပြစ်ပေးခံရတော့မှာပဲ..."

ဒီခန်ဟွမ်က သူ တစ်ယောက်တည်း သွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟန်ဆောင်နေတာလားဆိုတာကို သေချာသိချင်ခဲ့တာပဲ။

"ဒီခန်ဟွမ်။ သူ့ကို ရုတ်တရက်ပဲ လွတ်သွားတယ်။ ဘယ်ကိုသွားလဲ မသိတော့ဘူး..." ပြန်လာတဲ့ အစောင့်က အပြစ်ရှိသလို မျက်နှာနဲ့ ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ရပါတယ်။ ဒီလိုဖြစ်မယ်လို့ ကြိုတွက်ထားပြီးသားပဲ။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက နက်နဲလွန်းလို့ တိတိကျကျ မခန့်မှန်းနိုင်ဘူး။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ဘယ်လောက်အားကောင်းလဲဆိုတာကို မသိနိုင်ဘူး။ နတ်ဆိုးတိမ်ကျွန်းကို တစ်ယောက်တည်း သွားမယ်လို့ ရည်ရွယ်ထားတာဆိုတော့ သူက တော်တော်အားကောင်းမှာပဲ..." ဒီခန်ဟွမ်က အစောင့် ကို လက်ပြဖြင့် ထွက်သွားခိုင်းလိုက်ပြီး ဆက်ပြောတယ်။

"ဒါကို မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ သွားလို့ရပြီ..."

အစောင့်ဟာ စိတ်သက်သာရာရသွားတယ်။ သူထင်ထားတာက တစ်ခုခုဆိုရင် အပြစ်ပေးခံရမှာကို ကြောက်နေခဲ့တာပဲ။

ဒီခန်ဟွမ်ကတော့ တွေးတောရင်း တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်တယ်။ "သူက ဘာကိစ္စများရှိမှန်း မသိဘူး။ တကယ်ပဲ နတ်ဆိုးတိမ်ကျွန်းကို တစ်ယောက်တည်း သွားဖို့ စီစဉ်ထားတာလား..."

ကြယ်တာရာဂေဟာအနေနဲ့ နတ်ဆိုးသားရဲတွေကို လိုအပ်နေပေမယ့် အမဲလိုက်ဖို့ သူတို့ရဲ့ အင်အားကို စေလွှတ်ဖို့ မတတ်နိုင်ကြဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒီလိုလုပ်ဖို့ဆိုရင် လူအင်အားအများကြီး လိုအပ်မယ်။ အနှစ်သာရစိတ်ဝိညာဉ်စုစည်းမှုအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေ ဒါမှမဟုတ် စိတ်စိတ်ဝိညာဉ်အမြုတေအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေ လိုအပ်မှာဖြစ်တယ်။ ဒီလို အင်အားကို စုစည်းပြီး နတ်ဆိုးသားရဲတွေကို အမဲလိုက်ဖို့ဆိုရင် အမြတ်ထက် အရှုံးက ပိုများသွားမှာပဲ။

နတ်ဆိုးသားရဲတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတွေကို ဆေးဖက်ပစ္စည်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ပန်းပဲပစ္စည်းတွေ ထုတ်လုပ်ဖို့ အသုံးပြုနိုင်တယ်။ တချို့လူတွေက အဲဒါကို အတိုင်းအတာနဲ့ ဝယ်ယူကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ကြယ်တာရာဂေဟာက သူတို့ကို သတ်ဖို့ အထူးတလည် အမဲလိုက်တာမျိုး မလုပ်ဘူး။ ဒီနတ်ဆိုးသားရဲတွေကို ရရှိနိုင်သရွေ့ သူတို့ရဲ့ စီးပွားရေးက တည်ငြိမ်နေမှာပဲ။

မြို့တံခါးဝအပြင်ဘက်မှာ ယီထျန်းယွမ်ဟာ ကြယ်တာရာဂေဟာကနေ ထွက်လာတဲ့ အချိန်ကတည်းက တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို လိုက်နေတာကို သတိထားမိခဲ့တယ်။ ဒါက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ သူ့ရဲ့ ဖုံးကွယ်စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုပြီး လူမြင်ကွင်းထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားလိုက်တယ်။ မြို့တံခါးဝကနေ ထွက်လာပြီးနောက် လူရှင်းတဲ့နေရာတစ်ခုကို ရှာပြီး နဂါးနက်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်တယ်။ နဂါးနက်ကို စီးပြီး မယုံနိုင်လောက်တဲ့ အရှိန်နဲ့ နတ်ဆိုးတိမ်ကျွန်းဆီကို ပျံသန်းလာခဲ့တယ်။

မိုးကောင်းကင်ပေါ်မှာ ပိုမိုမြင့်တက်ပျံသန်းရင်း အရှိန်ကို တိုးလိုက်တယ်။ မြှားတစ်စင်းလို မြန်ဆန်စွာ ပျံသန်းလာခဲ့ပြီး အနှေးကနေ ကြည့်ရင် နဂါးနက်ဟာ တိမ်လွှာတွေကြားထဲမှာ အရိပ်တစ်ခုလို ဖြတ်ပြေးနေသလိုပဲ။

"ဒီအရှိန်အတိုင်း ဆက်သွားကြမယ်..."

ယီထျန်းယွမ်ဟာ နှစ်ရက်လောက် ပျံသန်းလာခဲ့ပြီး ကြယ်ပြားကို အာရုံစိုက်ကြည့်ရင်း လမ်းတစ်ဝက်လောက်ကို ရောက်နေပြီဆိုတာကို သိလိုက်တယ်။ လှေနဲ့သွားမယ်ဆိုရင် လမ်းမှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးဆိုရင်တောင် တစ်လ ဒါမှမဟုတ် ပိုကြာနိုင်မှာပဲ။ သူ့မှာ ဒီနဂါးနက်မရှိခဲ့ရင် ဒီမစ်ရှင်ကို လက်ခံဖို့ ဘယ်တော့မှ စဉ်းစားနိုင်မှာမဟုတ်ချေ။

တကယ်တော့ သူဟာ နက်ရှိုင်းသောအပြာရောင်အိမ်တော်မှာ ပရမ်းပတာဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ပိုလိုချင်ခဲ့ပေမယ့် အခုချိန်မှာ သူ့မှာ အဲဒီလောက် အားမရှိသေးတာကြောင့် အစီအစဉ်ကို ပြောင်းလိုက်ရတာပဲ။

လမ်းတစ်လျှောက်မှာ သူ ကမ်းခြေတစ်ခုကို တွေ့လိုက်တယ်။ အဲဒီမှာ လှေကြီးတစ်စင်းကို ဝန်းရံထားတဲ့ လှေငယ်ဆယ်စင်းကျော်လောက်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ဒီလှေတွေကို ပျံသန်းနိုင်တဲ့ ငါးမန်းတွေက ဆွဲထားတာဖြစ်တယ်။

ဒီပျံသန်းနိုင်တဲ့ ငါးမန်းတွေကို ထိန်းကျောင်းဖို့ဆိုတာက နတ်ဆိုးသားရဲတစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်တာထက် လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။

"ဟေ့၊ ခေါင်းဆောင်။ အဲဒီလှေပေါ်မှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ မိန်းကလေးတွေ အတော်များများရှိတယ်။ ဒီတစ်ခေါက်ဆို ပိုပြီး ပျော်စရာကောင်းမှာပဲ။ ကျွန်တော်တော့ သွားရည်ယိုလာပြီ..." ဘေးမှာရှိတဲ့ ပင်လယ်ဓားပြတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ သွားတွေကို ပြလိုက်ရင်း တံထွေးယိုကျနေပြီး လှေပေါ်မှာ မျက်နှာဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်နေတဲ့ ကျင့်ကြံသူမိန်းမလှတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေတယ်။

"တကယ်ပဲ။ သူတို့က တော်တော်လေး ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်။ သေချာပေါက် ဂိုဏ်းကောင်းတစ်ခုက လာတာပဲ..." ဘီယွန်တော့က လှေပေါ်မှာ ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကို ကြည့်ရင်း သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေနဲ့ တဏှာရာဂတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဆီ ချဉ်းကပ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "အညံ့ခံဖို့ အကြံပေးတယ်။ ပင်လယ်ပေါ်မှာ ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ဘယ်တော့မှ မစဉ်းစားနဲ့။ ဒါက ငါတို့ရဲ့ နယ်မြေပဲ..."

သူတို့က ဟန်ဆောင်ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ပျံသန်းနိုင်တဲ့ ငါးမန်းတွေနဲ့ သူတို့ဟာ ပင်လယ်ပေါ်မှာ အားသာချက် အပြည့်ရှိနေတယ်။

သင်္ဘောပေါ်မှာ ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ အားလုံး မျက်နှာဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်သွားကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က မမြင့်ဘူး။ အများစုက ဝိညာဉ်သန့်စင်မှုအဆင့်မှာပဲ ရှိပြီး အမြင့်ဆုံးက အနှစ်သာရစိတ်ဝိညာဉ်စုစည်းမှုအဆင့် အစောပိုင်းမှာပဲ ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ပင်လယ်ဓားပြတွေမှာ အနှစ်သာရစိတ်ဝိညာဉ်စုစည်းမှုအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ၃ ယောက်ရှိနေတယ်။ ဒါ့အပြင် သူတို့ဟာ ပျံသန်းနိုင်တဲ့ ငါးမန်းတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တာကြောင့် ဒါက သူတို့အတွက် သိသာတဲ့ အားသာချက်တစ်ခုပဲ။

"ကျွန်… ကျွန်မတို့ အားလုံးက ကောင်းကင်ထိပ်အိမ်တော်ကပါ။ ကျွန်မတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ဒေါသမခံချင်ရင် ကျွန်မတို့ကို ထားခဲ့ဖို့ အကြံပေးပါတယ်..." အမျိုးသားတပည့်တစ်ယောက်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ အသံက လုံလောက်တဲ့ အားမရှိခဲ့ဘူး။

"ကောင်းကင်ထိပ်အိမ်တော်လား..." ဘီယွန်တော့က မထီမဲ့မြင်ပြုံးရင်း ပြောလိုက်တယ်။ "မင်းပြောတာ အဲဒီသေးသေးလေးဂိုဏ်းကို ပြောတာလား။ ဒုတိယအဆင့်ဂိုဏ်းတောင် အဲဒီသေးသေးလေးဂိုဏ်းထက် အများကြီး အားကောင်းသေးတယ်..."

"ဒီခန်ချန်။ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ..." အဝါရောင်ဝတ်စုံနဲ့ လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ကြောက်လန့်တကြား မေးလိုက်တယ်။

သူတို့ဟာ ဖမ်းဆီးခံရရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို စိတ်ကူးပုံဖော်ကြည့်နိုင်ကြတယ်။

သူတို့အားလုံး အတူတူပဲ တွေးနေကြပြီး လုပ်နိုင်တာဆိုလို့ အားလုံးထဲမှာ ကျင့်ကြံမှုအမြင့်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ဒီခန်ချန်ကို ကြည့်ရင်း ဒီအကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းဖို့ တစ်ခုခုလုပ်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေကြတယ်။ ဒီကို လာတုန်းက လုံခြုံမယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ ပင်လယ်ဓားပြတွေရဲ့ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရတာပဲ။

ပင်လယ်ဓားပြတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေက သိပ်မဖြစ်တတ်ပေမယ့် မင်းကို တကယ်ဖြစ်လာတဲ့အခါ မင်း ပြီးပြီဆိုတာကို သိလိုက်ရမှာပဲ။

ဒီခန်ချန်ကတော့ ထိတ်လန့်မနေဘဲ ပေါ့ပါးတဲ့ မျက်နှာအမူအရာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "အညံ့ခံရမယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး..."

"ဘာလို့လဲ..."

သင်္ဘောပေါ်က အမျိုးသမီးတပည့်တွေ စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြတယ်။ သူတို့ထင်ထားတာက အကုန်လုံး အပြတ်တိုက်ခိုက်ရမယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် ရုတ်တရက် ဒီခန်ချန်က အညံ့ခံဖို့ ပြောလိုက်တယ်။

"ဒီခန်ချန်။ ဘာတွေပြောနေတာလဲ..." အမျိုးသားတပည့်တစ်ယောက်က ထရပ်လိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်တယ်။ "ဒီခန်ချန်။ အလျှော့ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး။ အလျှော့ပေးလို့ မအောင်မြင်ရင်တောင် အားလုံးအတူတူ တိုက်ခိုက်ရမယ်။ ကျွန်တော် သေရမယ်ဆိုရင်တောင် ဒီလူယုတ်တွေကို သူတို့လိုချင်တာကို လုပ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဒီအမျိုးသားတပည့်တစ်ယောက်တည်းကပဲ သူ့ရဲ့ စိုးရိမ်မှုကို ထုတ်ဖော်ပြလိုက်တယ်။ တခြားအမျိုးသမီးတပည့်တွေကတော့ ပြောချင်ရင်တောင် ဘာမှမပြောနိုင်ကြဘူး။ ဒီလိုတိုက်ခိုက်မှုက မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲနေပေမယ့် အားလုံးအတူတူ တိုက်ခိုက်ရင် ပိုမကောင်းဘူးလား။ ဒါက အမျိုးသားတပည့်ရဲ့ အတွေးပဲ။

ဒီခန်ချန်က ရုတ်တရက် အမျိုးသားတပည့်ဆီကို ပြေးသွားပြီး ပင်လယ်ထဲကို ကန်ချလိုက်တယ်။ "ဖုန်း~" ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ အမျိုးသားတပည့်ဟာ ပျံထွက်သွားပြီး ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ထဲကို နစ်မြုပ်သွားတယ်။

"သေချင်လွန်းတယ်ဆိုရင် မင်းကို အရင်သေခွင့်ပေးမယ်..." ဒီခန်ချန်က တခြားအမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတွေကို အေးစက်စွာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ "တခြားဘယ်သူက အညံ့မခံချင်တာရှိသေးလဲ..."

"အိုချန်။ မင်းက တကယ်ပဲ လှုပ်ရှားစရာမလိုဘူး။ ငါ ပျော်ရွှင်မှု မပြည့်ဝသေးဘူး..." ဘီယွန်တော့က ပြုံးရင်း ရယ်မောလိုက်တယ်။

သင်္ဘောပေါ်က ကျင့်ကြံသူတွေ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဒီခန်ဟာ ဒီပင်လယ်ဓားပြတွေနဲ့ လက်တွဲပြီး လုပ်ကြံနေတာဖြစ်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြဘူး။

အခန်း ၁၂၇ ပြီးပါပြီ။