ပိတ်မိနေခြင်း

“ရှာပါ သူတို့ ဒီအနီးအနားမှာ တစ်နေရာရာမှာ ရှိနေမှာပဲ” ကန်ဟောင်ထျန်း၊ နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်အိမ်တော်ရဲ့ အနှစ်သာရစုစည်းမှု ကျွမ်းကျင်သူ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက လေညင်းမြို့အစွန်ရှိ သိပ်သည်းတဲ့ သစ်တောထဲမှာ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ တပည့်တွေကို ရှာဖွေနေခဲ့တယ်။ သူ့နောက်မှာ ဝိညာဉ်သန့်စင်မှု ကျင့်ကြံသူ တစ်ဒါဇင်လောက်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တယ်။

သစ်တောကို ကန်ဟောင်ထျန်းရဲ့ လူတွေက သေချာစွာ ရှာဖွေခဲ့ပြီး တစ်ချိန်က ငြိမ်းချမ်းတဲ့ သစ်တောဟာ အခုအခါ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ သစ်တောထဲမှာ အရပ်သားတွေ မရှိခဲ့ဘူး။ မဟုတ်ရင် ဒီအင်အားကြီးမားတဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကြောင့်တင် သူတို့ သေဆုံးသွားနိုင်ခဲ့တယ်။

သစ်တောထဲက ဂူတစ်ခုထဲမှာ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ တပည့်တချို့နဲ့ အကြီးအကဲ မိုယူက ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြပြီး အနီးအနားမှာ လူတချို့ သူတို့ဆီ အလျင်အမြန် ဦးတည်လာနေတာကို အာရုံခံစားမိလိုက်ကြတယ်။ အကြီးအကဲ မိုယူက သူမရဲ့ တပည့်တွေရဲ့ မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ထိတ်လန့်မှုတွေကို အာရုံခံစားမိခဲ့တယ်။ “အကြီးအကဲ၊ ဒီနေရာမှာ တကယ်ပဲ ဘေးကင်းရဲ့လား” တပည့်မတစ်ဦးက မိုယူကို စိတ်ပူပန်စွာနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

“ဘေးကင်းမှာပါ။ သူတို့က သိပ်စူးစမ်းလွန်းမနေရင် လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းကို အလွယ်တကူ လွဲချော်သွားနိုင်တယ်” အကြီးအကဲ မိုယူက သူမရဲ့ တပည့်တွေကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် တကယ်တမ်းမှာ သူမလည်း ထိတ်လန့်နေခဲ့တယ်။ ဒါဟာ အလျင်အမြန် ဝင်ထွက်လုပ်ဆောင်ရမယ့် ခရီးတစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမှာ။ သူတို့က အစားအသောက်တချို့ ဝယ်ယူပြီး ရှေးဟောင်းကောင်းကင်တာအို အမွေအနှစ်နယ်မြေကို ပြန်လည်ဦးတည်နေတာပဲ။

သူတို့က လေညင်းမြို့မှာ အစားအသောက်ပြင်ဆင်ဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့ပြီးသားပါ။ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ဟာ အရင်က ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဖူလုံခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ သူတို့ထဲက အများစုဟာ ကိုယ်ခံပညာနဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို အာရုံစိုက်နေကြပြီး မကြာသေးခင်ကမှ ရှေးဟောင်းကောင်းကင်တာအို အမွေအနှစ်နယ်မြေကို ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့တာပါ။ အခုအချိန်မှာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဖူလုံဖို့ အချိန်မလုံလောက်ခဲ့ဘူး။

သူတို့ရဲ့ အခြေအနေကို လေညင်းမြို့ရဲ့ လက်ရှိ ဂေဟာသခင် ဇီယူဝေ့ကို ရှင်းပြပြီးနောက် သူမက ချက်ချင်း ကူညီဖို့ သဘောတူခဲ့ပြီး လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ အရောင်းအဝယ်ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်။ နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်အိမ်တော်က သူတို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ အကြီးအကဲ မိုယူက နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်အိမ်တော်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို နည်းနည်းနောက်ကျမှ သိရှိခဲ့တာကြောင့် တုံ့ပြန်ဖို့နဲ့ ရှောင်ထွက်ဖို့ နောက်ကျသွားခဲ့တယ်။

အကြီးအကဲ မိုယူက စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားခဲ့ပြီး ဒီအခြေအနေကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို စဉ်းစားဖို့ သူမရဲ့ ဦးနှောက်ကို အလုပ်လုပ်စေခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ သူမတစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ပေမယ့် သူမရဲ့ တပည့်တွေကို ဒီမှာ သေဖို့ စွန့်ပစ်ဖို့ သူမ မဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ရုတ်တရက် သူတို့ရှိတဲ့ နေရာဆီ ဆူညံသံတချို့ ချဉ်းကပ်လာတာကို ကြားလိုက်ရတယ်။

“အဲဒီဘက်ကို စစ်ဆေးကြည့်ပါ” အကြီးအကဲ မိုယူက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အသံဟာ တစ်စက္ကန့်ချင်းစီမှာ ပိုနီးကပ်လာခဲ့ပြီး နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်အိမ်တော်ရဲ့ အင်အားတွေက မိုယူတစ်ယောက်တည်း ကိုင်တွယ်ဖို့ အရမ်းများလွန်းနေခဲ့တယ်။ သူတို့မှာ အနှစ်သာရစုစည်းမှု ကျွမ်းကျင်သူ ၂ ဦးတောင် ပါဝင်နေခဲ့တယ်။

“အကြီးအကဲ ယူ၊ ဘာလုပ်ရမလဲ” ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ တပည့်တွေအားလုံး ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်လှုပ်နေကြတယ်။

မိုယူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ခဏတွေးကြည့်ပြီးမှ သူမရဲ့ တပည့်တွေကို ဝမ်းနည်းတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ “ဒီအချိန်က ငါတို့ အသက်ရှင်ဖို့ ရပ်တည်ပြီး တိုက်ရမယ့် အချိန်ဖြစ်နိုင်တယ်”

နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်အိမ်တော်ရဲ့ အပြင်က ဆူညံသံတွေဟာ တစ်စက္ကန့်ချင်းစီမှာ ပိုကျယ်လောင်လာခဲ့ပြီး သူတို့အားလုံး ဒီနေရာမှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူးဆိုတာကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်ကြတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့မှာ အခြားထွက်ပေါက်မရှိခဲ့ဘူး။ ဒီမှာ ပိတ်မိနေရင် ဒါက သူတို့ရဲ့ အဆုံးသတ်ဖြစ်သွားမှာပဲ။

“ဒီကနေ ခိုးထွက်ရမယ် တစ်ယောက်ချင်းစီ ထွက်ပြေးကြမယ်။ ဖမ်းမိသွားရင် အဆုံးထိ တိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားကြပါ။ ဖမ်းမမိစေနဲ့” အကြီးအကဲ မိုယူက ဖမ်းမိသွားရင် အဆိုးဆုံးအတွက် သူမကိုယ်တိုင်နဲ့ သူမရဲ့ တပည့်တွေကို စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာအောင် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့တယ်။

“ကျွန်မတို့ လုပ်ပါမယ်” သူမရဲ့ တပည့်တွေအားလုံးက တစ်ချိန်တည်းမှာ ပြောလိုက်ကြပြီး သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ပြတ်သားမှုတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။ သေချင်စိတ်တော့ မရှိသေးပေမယ့် ဖမ်းမိသွားရင် ဖြစ်လာနိုင်မယ့် အခြေအနေထက် ဒီလိုလုပ်တာက ပိုကောင်းတယ်။ အကြီးအကဲ မိုယူက သူမနဲ့ သူမရဲ့ တပည့်တွေကို ဂူထဲကနေ ခိုးထွက်ဖို့ အလျင်အမြန် စီစဉ်ပေးခဲ့တယ်။ ဂူအပြင်ဘက်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိတာကို မိုယူက သတိပြုမိပြီး ရှေးဟောင်းကောင်းကင်တာအို အမွေအနှစ်နယ်မြေဆီ အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။

ဂူအဝကနေ အနည်းငယ်သာ လှမ်းလှမ်းလာပြီးချိန်မှာ လူတစ်ယောက်က အော်သံကြောင့် သူတို့ ထိတ်လန့်သွားခဲ့တယ်။ “သူတို့ ဒီမှာ သူတို့ ဒီမှာ”

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ သစ်တောထဲမှာ သူတို့ကို ရှာဖွေနေတဲ့ နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်အိမ်တော်ရဲ့ လူတွေက ဂူရှေ့ကို ဝိုင်းပတ်လိုက်ကြပြီး ထွက်ပြေးဖို့ နေရာမရှိအောင် ပိတ်ဆို့လိုက်တယ်။

“ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ အကြီးအကဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ထွက်သွားချင်နေတာလဲ။ မကြာသေးခင်က ဒီကို စေလွှတ်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အကြီးအကဲနဲ့ သင်းထောက်ကို ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား။ သူတို့ ဘာသတင်းမှ မကျန်ရှိဘဲ ပျောက်သွားခဲ့တယ်” ကန်ဟောင်ထျန်းက မိုယူကို ပြုံးစိစိနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကပဲ ဒီအတွက် တာဝန်ရှိမှာပဲလို့ သူသိထားပြီး သူတို့က နန်းတော်ကို စွန့်ပစ်ပြီး အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားခဲ့တာကို မြင်ခဲ့ရတာပဲ။

ဓားသံတွေ ချက်ချင်းကြားလိုက်ရတယ်။ နှစ်ဖက်စလုံးက တပည့်တွေက သူတို့ရဲ့ ဓားတွေကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြပြီ။ အကြီးအကဲ မိုယူနဲ့ သူမရဲ့ တပည့်တွေဟာ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေကို ခံစားလာရတယ်။ လင်းယုန်တွေလို သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ အနှစ်သာရစုစည်းမှု ကျွမ်းကျင်သူ ၂ ဦးကို ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူတို့ကို ဝိုင်းထားတဲ့ ဝိညာဉ်သန့်စင်မှု ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အရေအတွက်ကလည်း အရမ်းများလွန်းနေခဲ့တယ်။

“သူတို့အကြောင်း ကျွန်မမသိဘူး ကျွန်မတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး” အကြီးအကဲ မိုယူက သူတို့ရဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေကို လုံးဝမဝန်ခံဘဲ အေးစက်စွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

“တကယ်လို့လား။ မင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို ငါတို့ ယုံမယ်ထင်နေလား။ တကယ်လို့ မင်းတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်က ထွက်ပြေးနေရတာလဲ။ မင်းတို့က သူတို့ကို အကျဉ်းချထားတာပဲ ဖြစ်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာအကြောင်းကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် သတ်ပစ်လိုက်တာပဲ ဖြစ်မယ်။ ဒါက ငါတို့ကို ရန်သူဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ” ကန်ဟောင်ထျန်းက အကြီးအကဲ မိုယူကို ကဲ့ရဲ့ဟန်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် အကြီးအကဲ မိုယူက ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်ခဲ့တယ်။ အားနည်းမှုတစ်စုံတစ်ရာကို မပြရဘူး၊ မဟုတ်ရင် ဒါက အဆုံးသတ်ဖြစ်သွားမှာပဲ။

ရုတ်တရက် တစ်ယောက်ယောက်က အကြီးအကဲ မိုယူရှေ့ကို ထွက်လာခဲ့ပြီး သူမကို အံ့အားသင့်စေခဲ့တယ်။

“ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ” ဇူးယူဝေ့က ရုတ်တရက် အော်လိုက်တယ်။ သူမက ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ အခြေအနေအကြောင်း ဘာမှမသိခဲ့ပေမယ့် ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ဟာ ပြဿနာတစ်ခုခုနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတယ်ဆိုတာကိုတော့ သိခဲ့တယ်။ ဒါက နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်အိမ်တော်နဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ်ဆိုတာကို သူမ မသိခဲ့ဘူး။

“လေညင်းမြို့ရဲ့ ဂေဟာခင်ဇီ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဒီမှာ ရှိနေဖို့ အကြောင်းမရှိရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်သွားပေးပါ” ကန်ဟောင်ထျန်းက တည်ကြည်စွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

“ဂေဟာသခင်ဇီ၊ နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်အိမ်တော်က အတော်လေး အင်အားကြီးပါတယ် ကျွန်မတို့ကို ထားခဲ့ပြီး သွားပါ။ ဒီပြဿနာထဲ ပါဝင်လာစရာ မလိုပါဘူး” မိုယူက ဇူးယူဝေ့ကို ချက်ချင်း ပြောလိုက်တယ်။ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ ပြဿနာတွေကြောင့် သူမကို ဒုက္ခရောက်စေချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဇူးယူဝေ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ရုတ်တရက် မှောင်မည်းသွားခဲ့ပြီး သူမရဲ့ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်အိမ်တော်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ စတင်ခဲ့တယ်။ ဒီတိုက်ခိုက်မှုဟာ တကယ်တော့ သူမရဲ့ နောက်မှာ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ သူမရဲ့ လူတွေကို အချက်ပြမှုတစ်ခုဖြစ်ခဲ့ပြီး သူတို့လည်း တိုက်ပွဲထဲ ပါဝင်လာခဲ့ကြတယ်။

ဇူးယူဝေ့ရဲ့ လုပ်ရပ်က ကန်ဟောင်ထျန်းနဲ့ အကြီးအကဲ မိုယူ နှစ်ယောက်စလုံးကို အံ့အားသင့်စေခဲ့တယ်။ ဇူးယူဝေ့က ဘာရှင်းပြချက်မှ မပေးဘဲ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာပဲ။

“ဘာလို့ နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်အိမ်တော်ကို လူအားလုံးထဲက တိုက်ခိုက်ရတာလဲ မင်း မင်း လေညင်းမြို့က မင်းရဲ့ ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားခံရလိမ့်မယ်၊ ကြားလား မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေ အားလုံးဟာ ငါတို့နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်တော့ဘူး” လေညင်းမြို့ရဲ့ အကြီးအကဲတစ်ဦးက ဇူးယူဝေ့ကို ထိတ်လန့်စွာနဲ့ အော်ပြောပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ဇူးယူဝေ့က သူ့ကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်ပြီး သူ့နောက်က လိုက်ပါလာတဲ့ အစောင့်တချို့ကိုပါ သတ်ပစ်လိုက်တယ်။

“လာကြပါ ဒီကနေ ထွက်ပြေးရမယ်” ဇူးယူဝေ့က အကြီးအကဲ မိုယူကို ဒီကနေ ထွက်ပြေးဖို့ အချက်ပြလိုက်တယ်။ ဒါဟာ နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်အိမ်တော်နဲ့ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကြားမှာ ပရမ်းပတာဖြစ်လာမှုရဲ့ အစဖြစ်ခဲ့တယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ယီထျန်းယွမ်က ကမ္ဘာ့နယ်စပ်ကုန်းမြေကြီးကို အမြန်ဆုံး ဦးတည်သွားနေပြီး ကူညီဖို့ အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့တယ်။ နဂါးနက်၏ အမြန်နှုန်းနဲ့ဆိုရင် သူ အချိန်တိုအတွင်း ရောက်ရှိသွားမှာပဲ။ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်အိမ်တော်ရဲ့ ရထားတွေကို တွေ့တိုင်း သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။

“ငါ နောက်မကျပါစေနဲ့” ထျန်းယွမ်က မျက်နှာမှုန်မှုန်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က တိုးတက်လာခဲ့ပေမယ့် ဒါက မလုံလောက်သေးဘူး သူ တစ်နည်းနည်းနဲ့ အဆင့်တက်ဖို့ လိုအပ်နေသေးပြီး အမြန်လုပ်ရမှာပဲ။