တိုက်ခိုက်မှု

ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်နယ်မြေက ကိစ္စတွေကို စီစဉ်ပြီးနောက် ယီထျန်းယွမ်နဲ့ ရှီရွှေ့ယွမ်တို့က အချိန်ကုန်သက်သာဖို့ နဂါးနက်နဲ့အတူ နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်အိမ်တော် ဌာနချုပ်ဆီ ပျံသန်းသွားခဲ့ကြတယ်။ ခရီးလမ်းတစ်လျှောက်မှာ ယီထျန်းယွမ်က ရှီရွှေ့ယွမ်က သူ့ကို ဘာမှ မမေးတာကို ထူးဆန်းသလို ခံစားရတယ်။

“အဒေါ်၊ ကျွန်တော် ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ကျင့်ကြံနိုင်တာလဲဆိုတာကို မမေးချင်ဘူးလား” ယီထျန်းယွမ်က ရှီရွှေ့ယွမ်က ဒီလို မေးခွန်းမျိုး မေးရတာ မရိုမသေဖြစ်မှာစိုးလို့ မမေးတာလို့ ထင်ပြီး မေးလိုက်တယ်။

“ဘာလို့ မေးရမှာလဲ။ မင်းက အဒေါ် ချစ်ရတဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ယီထျန်းယွမ်ဖြစ်နေသရွေ့ မင်း ဘာပဲလုပ်လုပ် အဒေါ်က အမြဲတမ်း မင်းကို ထောက်ခံပေးမှာပါ” ရှီရွှေ့ယွမ်က တောက်ပစွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်တယ်။

“မင်းက တားမြစ်ထားတဲ့ ကျင့်ကြံမှုတစ်ခုခုကို လုပ်နေရင်တောင် မင်းက အဒေါ့်ကို မလိုချင်တော့တဲ့အချိန်ထိ အဒေါ်က မင်းဘေးမှာ အမြဲရှိနေပေးမှာပါ” ရှီရွှေ့ယွမ်က ဆက်ပြီး ပြုံးရင်း ထပ်ပြောလိုက်တယ်။

ရှီရွှေ့ယွမ်ရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့ ယီထျန်းယွမ် အံ့ဩသွားခဲ့တယ်။ သူမဆီက ခြွင်းချက်မရှိ ထောက်ခံမှုမျိုး ရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့သလို ရှီရွှေ့ယွမ်ရဲ့ သူ့အပေါ်ထားတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာက ပကတိဖြစ်မှန်း မထင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီဝန်ခံမှုကြောင့် ခံစားချက်က လေးလံပြီး ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အမြွက်တွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

“မင်းကို ကယ်တင်ဖို့ အဒေါ့်ရဲ့ အသက်ကို ပေးရမယ်ဆိုရင်တောင် ပေးမှာပါ။ ဒါပေမယ့် တစ်ဖန် အဒေါ် သေသွားရင် မင်းကို ဘယ်သူက ထောက်ခံပေးမှာလဲ။ မင်းကို အပ်နှံနိုင်မယ့် တခြားသူတစ်ယောက် ရှိလာတဲ့အချိန်ထိ အဒေါ်က မင်းကို စိတ်ချလက်ချ စောင့်ကြည့်ပေးမှာပါ” ရှီရွှေ့ယွမ်က ချစ်ခြင်းမေတ္တာအပြည့်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

ဒါက ယီထျန်းယွမ်ကို အတော်လေး အံ့ဩသွားစေခဲ့တယ်။ ရှီရွှေ့ယွမ်က ဒီလို စကားမျိုးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူ့ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးပြီး ပျော်ရွှင်မှုတွေ ခံစားလာရတယ်။ မျက်ရည်မကျအောင် သူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရတယ်။

ယီထျန်းယွမ် တိတ်ဆိတ်သွားတာကို သတိပြုမိတဲ့ ရှီရွှေ့ယွမ်က “မင်းကို ဘာဖြစ်သွားလဲ အဒေါ် မသိခဲ့ဘူး။ အရင်တုန်းက မင်းမှာ သွေးစွမ်းအင်တွေ မရှိခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ဒီလောက်မြန်မြန် ကျင့်ကြံနိုင်လာပြီ။ ဒါပေမယ့် မင်းက အဒေါ် အားကိုးရတဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ တူလေးပဲ” လို့ ပြောလိုက်တယ်။

“အခု အခု၊ အဒေါ်၊ ဒီထက်ပိုပြောရင် ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို မခံနိုင်တော့ဘူး။ ဒီကို လာပါ” ယီထျန်းယွမ်က ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ဘဲ ပြောလိုက်တယ်။ ရှီရွှေ့ယွမ်က ယီထျန်းယွမ်ပြောသလို လုပ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ ခေါင်းကို ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ် မှီထားလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက် တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ နဂါးနက်ပေါ်မှာ ခရီးဆက်ရင်း သူတို့ရဲ့ ဦးတည်ရာဆီ သွားခဲ့ကြတယ်။

မြေပြင်ပေါ်က လူတွေက နဂါးနက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ခဲ့ကြတယ်။ အမျိုးသားနဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က နတ်ဘုရားသားရဲကို စီးနင်းလာတာကို မြင်ရတော့ သူတို့ အံ့ဩသွားကြတယ်။ ဒီတစ်ခါ နယ်စပ်ကုန်းမြေကြီးကို ဘယ်ဧကရာဇ်က လာရောက်လည်ပတ်တာလဲလို့ တွေးမိကြတယ်။ နဂါးနက်ကို မြင်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကလည်း ခြွင်းချက်မရှိဘူး။ သူတို့အားလုံး နဂါးနက်ကို အံ့ဩမှုနဲ့ အထင်ကြီးစွာ ကြည့်နေကြတယ်။

ဒီအချိန်မှာပဲ နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်အိမ်တော်မှာ။

“အိမ်တော်သခင် အခု ဘာလုပ်နေလဲ။ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်က အခုဆို ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီလို့ ကျွန်တော် သေချာပါတယ်။ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်က အမျိုးသမီးဂိုဏ်းဖြစ်တယ်ဆိုတော့ အိမ်တော်သခင်က အမျိုးသမီးတွေ အများကြီးကို အမှတ်တရအနေနဲ့ ပြန်ယူလာမှာပါ မဟုတ်လား” နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်အိမ်တော်ရဲ့ တာဝန်ခံခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်က တဏှာရမက်အပြည့်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

“တကယ်လား။ အိမ်တော်သခင်က မိန်းကလေးငယ်တွေ အများကြီး ပြန်ယူလာမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ မိန်းကလေးငယ်တွေက အသားအရည် နူးညံ့ပြီး ချောမွတ်တယ်။ သူတို့ကို ကစားရတာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြိုက်ဆုံးပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ကစားပြီးရင် အပြင်က ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွေကို ရောင်းထုတ်လို့ရတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတွေက အရမ်းကို ချဲ့ကားထားတာပဲ၊ ဟားဟား” နောက်ထပ် တာဝန်ခံခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်တယ်။ ဒီတာဝန်ခံခေါင်းဆောင်ရဲ့ စကားကို အဲဒီမှာ စုရုံးနေတဲ့ နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်အိမ်တော်ရဲ့ တပည့်တွေ အများကြီးက ရယ်မောသံတွေနဲ့ လိုက်ပါလာကြတယ်။

“သူတို့က ဒီလို ဖြစ်သင့်တာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကြီးအကဲတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့ နည်းမမှန်နဲ့ လှည့်စားပြီး လုပ်ခဲ့တာပဲ။ အနည်းဆုံး သူတို့လုပ်နိုင်တာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျွန်ဖြစ်ဖို့ပဲ” တပည့်တစ်ယောက်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်တယ်။

“ဟေ့၊ ငါတို့ တာဝန်ခံခေါင်းဆောင်တွေက ဘယ်သူ့ကိုမှ ကျွန်အဖြစ် ယူမှာမဟုတ်ဘူး။ အနည်းဆုံး အဓိကတပည့်တွေထဲက တစ်ယောက်ကိုတော့ ရမှာပေါ့။ မင်းတို့ တပည့်တွေက ကျန်တဲ့ သူတွေကို ယူလို့ရတယ်။ ဟားဟား” နောက်ထပ် တာဝန်ခံခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်က ရက်စက်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

“ဟားဟား၊ သူတို့ ဒီလို ဖြစ်သင့်တာပဲ။ အဆင်မပြေတဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုက ကျွန်တော်တို့ နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်အိမ်တော်ကို ရန်စရဲတယ်ပေါ့။ သူတို့ ဖျက်ဆီးခံရတာ မဆန်းပါဘူး” နောက်ထပ် တပည့်တစ်ယောက်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်တယ်။

အဲဒီအခန်းထဲမှာ ရယ်မောသံတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အချိန်မှာပဲ နဂါးနက်တစ်ကောင်က ကွင်းလယ်မှာ ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာပြီး ကျယ်လောင်တဲ့အသံထွက်လာကာ ထင်ရှားတဲ့ ဝင်ရောက်မှုကို ပြသလိုက်တယ်။ အနီးနားက လူအားလုံးကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့တယ်။ သူတို့ နဂါးနက်ကို အနီးကပ် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြပေမယ့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ ဖော်ပြချက်တွေကနေ ဒါကို နဂါးနက်ဖြစ်မှန်း သိခဲ့ကြတယ်။

“မင်း ဘယ်သူလဲ” တာဝန်ခံခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်က သတိထားစွာ ချဉ်းကပ်လာတယ်။

“ငါလား။ မင်းတို့ ဂုဏ်ယူစွာ မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့တဲ့ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်က အဆင်မပြေတဲ့သူမဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ဒီလောက် သတိထားနေတာလဲ” ယီထျန်းယွမ်က မျက်နှာမူမဲ့စွာ ပြောရင်း နှင်းမြေခွေးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်တယ်။

“မင်းတို့ရဲ့ အိမ်တော်သခင်နဲ့ သူ့လူတွေ အကုန်လုံး သေပြီးသွားပြီ။ အခု ငါက မင်းတို့အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ပို့ ဒီရောက်အောင် အပင်ပမ်းခံပြီး လာခဲ့တာပဲ။ ဘာမှ ချန်ထားမှာ မဟုတ်ဘူးနော်....” ယီထျန်းယွမ်က သူ့ရှေ့က ရန်သူတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ နဂါးနက်နဲ့ နှင်းမြေခွေးကို လက်ဟန်ပြလိုက်တယ်။ သူတို့ကလည်း ချက်ချင်း လိုက်နာလုပ်ဆောင်လိုက်ကြတယ်။

အချက်ပြပြီးနောက် ယီထျန်းယွမ်က ရှီရွှေ့ယွမ်ကို ကြည့်ပြီး “ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စစ်ပွဲရလဒ်ပဲ။ သူတို့မှာ ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံပညာတွေနဲ့ ရတနာတွေကို အကုန်ယူမယ်” လို့ ပြောလိုက်တယ်။ ရှီရွှေ့ယွမ်ကတော့ ဘာမှ လုပ်စရာမလိုတာကြောင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရုံပဲ။

နဂါးနက်နဲ့ နှင်းမြေခွေးက နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်အိမ်တော်က ကျန်ရှိနေတဲ့ လူတွေကို အလျင်အမြန် သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်တယ်။ အများအပြားက ခေါင်းဖြတ်ခံရတဲ့ ကြက်တွေလို ထွက်ပြေးရင်း လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားကြသလို ပုန်းအောင်းရင်း ဘေးကင်းမယ်လို့ ထင်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် နှင်းမြေခွေးက သူတို့ရဲ့ အနံ့ကို ရှူရှိုက်နိုင်ပြီး နဂါးနက်ကလည်း သူတို့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို အာရုံခံနိုင်တာကို သူတို့ မသိကြဘူး။

နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်အိမ်တော်ရဲ့ လူအားလုံးကို သတ်ဖြတ်နေချိန်မှာ ယီထျန်းယွမ်နဲ့ ရှီရွှေ့ယွမ်က အနီးနားမှာ အနားယူနေကြတယ်။ ယီထျန်းယွမ်က ဒါက တကယ့်ကို အဆင်ပြေလွန်းတယ်လို့ တွေးမိတယ်။ သူက အေးအေးဆေးဆေး အနားယူနေရင်း သူ့ရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တွေကို ခက်ခဲတဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်ခိုင်းထားနိုင်တာပဲ။ အနာဂတ်မှာ သူ့အတွက် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တွေ ထပ်ပြီး ရလာနိုင်မယ်ဆိုရင် ကောင်းမှာပဲလို့ ဆုတောင်းမိတယ်။

အခန်း ၁၆၃ ပြီးပါပြီ။